Nadenken gaat nog het beste in de schaduw (victa placet mihi causa)

.
Met het overvloedige goede weer van de laatste weken, lezer, heeft de zonneschijn iets van zijn gebiedende karakter ingeboet. Ik neem aan dat ook voor u de terrasjes en fietstochtjes geen dagelijkse plicht meer zijn, zodat wij met een gerust hart de steengoede Perlentaucher nog eens kunnen raadplegen. Ik vertaal:

Wat integratie betekent voor Moslims

Deze week komen de afgevaardigden van de Islamconferentie voor de tweede keer samen in hun werkgroepen. Het gaat over de integratie van de moslims en bijgevolg over de verhouding van de religie –de islam dus– tot de samenleving, en om mensenrechten die ondeelbaar zijn, ook voor moslimvrouwen en -mannen.
Er wordt gedebatteerd over Europese waarden, als de vrijheid van godsdienst en de seculiere staat.

In een bijdrage voor de Frankfurter Allgemeine Zeitung zet de publiciste en sociologe Necla Kelek (Die fremde Braut) de premissen uiteen, waar deze gesprekken onderhevig aan zijn. Zonder kritisch debat over de historische context, over de koran, over de islamitische zeden en gewoonten, de vijandigheid tegenover vrijheid en het collectivistische maatschappijmodel dat de islam nastreeft, zal er van integratie van moslims in Europa niets in huis komen. Islamwetenschappers als Tariq Ramadan wrijft zij vrouwvijandigheid aan, en een streven naar een Tegenverlichting die de Europese moderniteit wil islamiseren, en het Westen bezoedelen.

Pogingen om “de Europese moderniteit te islamiseren”

“De islam zelf”, schrijft Kelek, “heeft in de 1400 jaar van zijn geschiedenis zo goed als geen wortels kunnen slaan in Europa. Hij kent geen individualiteit, zijn mensbeeld is niet toegerust voor de moderne wereld, want deze heeft behoefte aan individuen met een eigen verantwoordelijkheid. […] De islam bedoelt niet enkel een geloof te zijn, maar beoogt als religie een éénheid van levenswijze, geloof, wetten en politiek. Dat staat haaks op secularisering.” Het dilemma van de islam, schrijft de sociologe: “is dat hij wel een persoonlijke weg naar spiritualiteit kan leveren, waarbij niemand het innerlijke leven van een persoon zal betwisten, maar dat de individuele moslim zich gedráágt als een groepslid dat aan de gemeenschap verantwoording is verschuldigd, en waarbij dier eigen opvattingen als allesomvattend gelden.”
Necla Kelek keert zich tegen Tariq Ramadan, professor islamstudiën aan de universiteit van Oxford [*], die zij beschrijft als een prominente “vertegenwoordiger van de antiVerlichting en de restauratie van de islam”. “Zoals voor Khomeiny zijn ook voor Ramadan de Westerse waarden niets anders dan gesels van het imperialisme”, schrijft de auteur, en zij citeert de Oxfordgeleerde: “De Westerse levenswijze speelt in op, en houdt zich in stand door, verleidingen die aansporen tot de meest natuurlijke en primitieve instincten van de mens: maatschappelijk succes, machtsstreven, vrijheidsdrang, bezitsdrang, seksuele noden enz.” Ramadan zou pogen “de Europese moderniteit te islamiseren”.

Het zelfbeeld van Europa staat ter discussie

Na een kritiek van de “School van Ankara”, een islamitische hervormingsbeweging voorgestaan door de Diyanet, het Turkse ambt voor islamzaken, en door de feministische koranexegese, zoals ontwikkeld door Fatima Mernissi en Nahed Selim, komt Kelek tot een bespreking van de “Mensenrechtenverklaring van Kairo” op 5 augustus 1990 ondertekend door 45 ministers van Buitenlandse Zaken van de Islamitische Conferentie, het hoogste wereldlijke college van de moslims.
“Anders dan in democratische grondwetten” schrijft zij, “is hier van het individu geen sprake, maar van het collectief, van de umma, de gemeenschap der gelovigen. Consequent doorgaand, kent deze Verklaring enkel dié rechten aan moslims toe, die in de koran vastgelegd zijn, en – geheel volgens de shari’a – merkt zij enkel zulke daden als misdaden aan, die ook door de koran en de sunna als dusdanig beoordeeld worden.”
Over de islam in Europa spreken, besluit Necla Kelek, houdt in dat men uiterst grondig over het zelfbeeld van Europa spreekt. Als er voor de “islamcultuur” een plaats wordt opgeëist, dan gaat het om vrijheid, secularisering en om mensenrechten. “Kunnen wij”, vraagt zij, “zoals Tariq Ramadan eist, het aan de moslims overlaten om ‘zelf te beslissen’ wat integratie voor hen inhoudt?”

Het volledige artikel is te lezen in het F.A.Z.-feuilleton van vandaag.

P.S. Die "Mensenrechtenverklaring van Kairo" bevat 25 artikelen, met allerlei lovenswaardige zaken erin, het gaat soms zelfs over vrouwenrechten, maar de laatste twee artikelen lijken mij iets af te doen aan de 23 voorgaande:

Article 24: All the rights and freedoms stipulated in this Declaration are subject to the Islamic Shari'ah. (alle rechten en vrijheden zoals in deze Verklaring gestipuleerd, zijn onderhevig aan de islamitische shari'a)
Article 25: The Islamic Shari'ah is the only source of reference for the explanation or clarification to any of the articles of this Declaration. (de islamitische shari'a is de enige referentie om de artikelen van deze Verklaring uit te leggen of uit te klaren)

Tja, we zijn er nog niet hé jongens!

_______________

[*] Over dat professoraat van deze Tariq valt nog wel één en ander te zeggen: hij is helemaal geen "Oxfordprofessor" zoals ook de Frankfurter schijnt te geloven. In Genève mag Tariq zich dan professor noemen, maar in Oxford werd hij enkel uitgenodigd voor gastcolleges : "Oxford's new visiting Professor" werd hij in Engelse kranten voorgesteld, en dat lijkt mij al gek genoeg.
.

Read more...

Matthias Storme en de antidiscriminatiewet

In het blad van de UA-studenten Dwars (nr. 39) staat een interview dat van mij werd afgenomen door Jonas Vincken. Het wordt hier overgenomen.

Matthias Storme schuwt de controverse niet: na de veroordeling van het Vlaams Blok wegens racisme uitte hij zijn ongenoegen met de woorden: “Ik vind het nu bijna een morele plicht om op het Vlaams Blok te stemmen.” Weinig professoren ontlokken zoveel reactie als deze hoogleraar aan de UA, buitengewoon hoogleraar aan de KUL en fervent tegenstander van de Belgische antidiscriminatiewetgeving. Een gesprek.

In navolging van de Europese richtlijnen vaardigde België in 2003 een wet uit ter bestrijding van discriminatie. Discriminatie werd hierin beschreven als "een verschil in behandeling dat niet objectief en redelijkerwijze gerechtvaardigd wordt". Er werd uitdrukkelijk gespecificeerd dat deze wet zowel in verticale (tussen de overheid en de burgers) als in horizontale relaties (tussen burgers onderling) geldt. De Kamer gaf recent haar goedkeuring aan een herwerkte antidiscriminatiewet. Er zijn een heel aantal wijzigingen, maar de essentie blijft dezelfde: de overheid mag en moet optreden bij elke vorm van discriminatie in de publieke sfeer. Volgens een aantal juristen en academici is dat een stap te ver. dwars vroeg de mening van Matthias Storme.

De nieuwe wet is geen verbetering, volgens u. Kan u dat toelichten?

MATTHIAS E. STORME Het hele principe van antidiscriminatiewetten met een horizontale werking vind ik nonsens. Deze tasten immers de fundamentele vrijheden aan, de allerbelangrijkste verworvenheden van onze Westerse beschaving. De antidiscriminatiewet legt de burger de verplichting op al zijn daden en meningsuitingen objectief en redelijk in rechte te kunnen verantwoorden. Maar de essentie van de vrijheid van meningsuiting is net dat ik niet gevraagd kan worden me voor een rechter te verantwoorden voor het uiten van een bepaalde mening! Elke keuze die je maakt, elke beweging die je doet en elk woord dat je spreekt kan een ongelijke behandeling van de ene persoon ten aanzien van de andere inhouden. De essentie van een vrije samenleving is dat je een heel domein van activiteiten hebt waar je je niet voor moet verantwoorden aan de overheid.

Is het geen kwestie van een middenweg vinden?

STORME Neen. Sommigen beweren dat de twee combineerbaar zijn, dat je een evenwicht moet zoeken tussen de antidiscriminatiewet en de essentiële vrijheden zoals de vrijheid van meningsuiting. Onzin: volgens mij zitten zij er totaal naast. Het is het ene of het andere. Als je democratie definieert als onder meer gebaseerd op een aantal fundamentele vrijheden en rechten, dan tast de antidiscriminatiewet net de kern van de democratie aan.

Een wet als deze maakt de open samenleving kapot. Ze duldt in het openbare leven enkel nog keuzes die voor een rechter redelijk verantwoord kunnen worden. De open society – opnieuw een modieuze uitdrukking dankzij onze premier – veronderstelt echter vrijheid. Een vrijheid op basis waarvan mensen in de publieke sfeer kunnen treden, en zich niet achter slot en grendel moeten verschansen om nog iets te mogen zeggen of doen.

Men heeft toch duidelijk doen blijken dat men de wet niet zal gebruiken om iedere mogelijk discriminatoire uiting van individuen in de publieke sfeer af te wegen?

STORME Dat maakt het des te erger. Als je zegt “niet iedere uiting”, dan betekent dat dat de gevestigde macht bepaalt welke uitingen wel en welke niet toegelaten zijn. De willekeur installeert zich. Niet enkel de rechter, ook de overheid krijgt te veel macht. De essentie van onze grondwet is dat de overheid zich niet mag moeien met meningsuitingen.

De antidiscriminatiewet doet dat wel door onder andere het beledigen van groepen strafbaar te stellen. Wetten tegen laster en eerroof wegens het beledigen van individuen bestaan echter al veel langer: deze zijn uiteraard ook een inperking van de vrijheid van meningsuiting. Daar kan het dan wel?

STORME Ik vind van wel, ja. Je mag niet te ver gaan in het smoren van het publieke debat, maar laster en eerroof is een ernstige aantasting van de waardigheid van mensen. Het beledigen van groepen is dat niet. Individuen hebben waardigheid, groepen niet.

Mensen ontlenen een stuk van hun identiteit aan de groep waartoe ze behoren.

STORME Dat zal je mij als flamingant niet horen ontkennen.

Worden ze dan niet evenzeer in hun waardigheid getroffen wanneer de groep waarvan ze deel uitmaken beledigd wordt?

STORME Dat is de prijs die een democratische samenleving moet betalen, vind ik. Daarover kan je van mening verschillen, maar persoonlijk maak ik me ernstig zorgen over het strafbaar stellen van belediging van groepen.

U zegt dat men daarover van mening kan verschillen. Als een meerderheid van de bevolking dus meent…

STORME (onderbreekt) Wacht, dan moet je eerst weten of een meerderheid dat inderdaad vindt. Wanneer je een fundamentele vrijheid inperkt, zou een meerderheid van de stemmen in een referendum een absolute voorwaarde moeten zijn, wat mij betreft. Nu krijgt de bevolking geen kans zich hierover uit te spreken. Mócht er effectief een meerderheid blijken te zijn, dan zou de legitimiteit van zo’n wet stukken groter zijn dan van de wetten die nu enkel door het parlement goedgekeurd worden.

Het parlementaire systeem van politieke vertegenwoordiging blijft volgens u dus in gebreke. Hoe vertekent deze vorm van democratie de stem van de Belg?

STORME Minder en minder partijen staan voor een coherente ideologie. Vroeger koos je voor een samenlevingsmodel wanneer je op een bepaalde partij stemde. Dat is nu niet meer het geval, dus de representatieve democratie alleen is niet langer zaligmakend. Het is tijd voor een flinke scheut directe democratie.

Verliest de huidige vorm van democratie een deel van haar legitimiteit omwille van de popularisering van de politiek?

STORME De partijen zijn commerciële machines geworden. Genuanceerde vormen van referenda zoals die er in Zwitserland zijn, zouden een hele vooruitgang voor de democratie betekenen. Daar kan het volk zélf een referendum in gang zetten en bepalen niet enkel politici het voorstel en de formulering ervan. De vraag is of we daar rijp voor zijn. Momenteel wordt de bevolking dom gehouden: je moet ze opvoeden om aan directe democratie te doen. Ik ben de laatste om te denken dat het volk altijd gelijk heeft, maar ik vrees dat we momenteel in een situatie zijn terechtgekomen waar het volk net iets meer gelijk heeft dan de politici.

Recht versus moraal
Discriminatie is een reëel probleem in de hedendaagse maatschappij. Als antidiscriminatiewetten uit den boze zijn om dit te bestrijden, wat stelt u dan voor als alternatief?

STORME Ten eerste is niet alle discriminatie fout, en ten tweede moet je niet alles wat onfatsoenlijk is met juridische dwang bestrijden. Discriminatie betekent datgene wat niet redelijk verantwoord wordt. Niet alles in het leven wat niet redelijk verantwoord wordt, is onfatsoenlijk, en zelfs als het zo is, betekent dat nog niet dat het verboden moet worden.

We gaan hoe langer hoe meer naar een perverse identificatie van recht en moraal. Dat werkt in twee richtingen: alles wat men niet fatsoenlijk vindt, tracht men te verbieden, en alles wat niet verboden is, wordt tegenwoordig fatsoenlijk geacht. Daar krijg je een omgekeerde repressie: als iets wettelijk toegestaan is - ik denk bijvoorbeeld aan abortus - wordt je verplicht het niet enkel te dulden maar het ook moreel goed te vinden, anders zou je een antidemocraat zijn.

Dat is nu echter nog niet het geval.

STORME Neen, inderdaad niet, maar daar gaan we wel naartoe. Dat is de tendens van de politieke correctheid.

Is het eigenlijk geen vals probleem, net omdat recht en moraal momenteel nog niet samenvallen? Los van elkaar mogen ze immers niet staan: het is toch de bedoeling het recht op morele grondslagen in te richten?

STORME Het zou inderdaad fout zijn om te zeggen dat de twee niets met elkaar te maken hebben, dat de morele en de juridische visie met elkaar in de clinch liggen. Het is iets genuanceerder, in die zin dat ethiek wat mij betreft gebaseerd is op deugden, en tolerantie is een erg belangrijke deugd. Tolerantie houdt net in dat je de dingen die je onfatsoenlijk acht tolereert, omdat dat minder erg is dan ze te bestrijden. Datgene wat men moreel verkeerd vindt binnen bepaalde grenzen juridisch toelaten is dus eigenlijk een zeer morele houding.

Eén van de dingen die de wet verbiedt is het oproepen tot haat. Vindt u dat dat nog getolereerd moet worden?

STORME Het grote probleem is dat ‘haat’ uitermate subjectief is. Als ik bijvoorbeeld het arrest van het Hof van Beroep over het Vlaams Blok las, dan was mijn indruk dat het droop van de haat: haat tegen een bepaalde politieke overtuiging. Wat is dan de legitimiteit van dat arrest, dat het Blok veroordeelde wegens het aanzetten tot haat?

Anderen zullen zeggen dat ze het arrest helemaal niet haatdragend vonden. Maar dat is het probleem: iets haatdragend vinden is een subjectieve indruk. Het aanzetten tot haat verbieden is dus uiterst gevaarlijk, want dan tast je de vrijheid van meningsuiting diepgaand aan. Sommige van mijn collega’s beweren dat haat geen mening is. Dat vind ik totaal misplaatst. Zo beperk je de vrijheid van meningsuiting tot enkel de meningen die je aanstaan.

Sociale rechtvaardigheid en gelijke kansen
Verwerpt u het hele idee van wettelijk afdwingbare sociale rechtvaardigheid?

STORME Sociale rechtvaardigheid kan heel wat zaken dekken. Dat er belastingen worden geheven om aan herverdeling te doen, heb ik bijvoorbeeld nooit in vraag gesteld.

U meent dat de antidiscriminatiewet de burgers de verantwoordelijkheid tot moreel handelen ontzegt. Maken verplichte belastingen voor de sociale zekerheid het dan niet evenzeer onmogelijk om solidair te zijn uit verantwoordelijkheidsbesef of uit morele overwegingen?

STORME Verplichte belastingen zijn geen inperking: noch van de vrijheid van meningsuiting, noch van de vrijheid van vereniging, godsdienst, arbeid of noem maar op. Dat is voor mij een totaal andere context. De efficiënte organisatie van producten en diensten in onze kapitalistische maatschappij leidt tot bepaalde scheeftrekkingen, en het systeem van fiscaliteit en sociale zekerheid dient om dit te compenseren.

Gelijke rechten zijn al sinds lang afgedwongen. In recente tijden is er ook een streven naar gelijke kansen voor iedereen. Hoe staat u daar tegenover?

STORME België heeft volgens mij een verkeerde keuze gemaakt door in zijn grondwet alles als rechten te formuleren. Neem nu arbeid: volgens de grondwet heeft iedere Belg recht op arbeid. Wat bedoelt men daarmee? Er zijn juist massaal veel wetten die je beletten om te werken! Bedoelt men dat werklozen van de staat kunnen eisen dat ze een job krijgen? Neen, dat ook niet. Zie je, zo’n formulering is nonsens. In een verstandige grondwet – zoals de Duitse – staat dat de overheid tot plicht heeft een tewerkstellingsbeleid te voeren en te betrachten dat zoveel mogelijk mensen kunnen gaan werken.

Bedoelt u dat hetzelfde geldt voor gelijke kansen: ze zijn geen absoluut recht, maar de overheid moet wel een beleid voeren dat erop gericht is de gelijke kansen voor iedereen te bevorderen?

STORME De overheid moet een beleid voeren om gebrek aan kansen te compenseren.

Nu pleit u dus voor positieve discriminatie.

STORME (aarzelt) Ja, goed, dat is positieve discriminatie. Maar in een zeer ruime zin van het woord, want in de courante betekenis koppelt men positieve discriminatie vaak aan het behoren tot een bepaalde groep, niet aan het individueel beantwoorden aan een aantal criteria. Dat vind ik fout.

Waarom dat onderscheid? Het gebrek aan kansen van een individu hangt heel vaak samen met het behoren tot een bepaalde groep.

STORME Het systeem van klassering op groepskenmerken, ongeacht het individu, is bijna nooit verantwoord. Daar zijn ook studies over gemaakt: bijna overal ter wereld waar men aan affirmative action doet op basis van groepskenmerken zie je hetzelfde resultaat: het veroorzaakt een transfer van de zwakkeren uit de sterke groep naar de sterkeren uit de zwakke groep. Een verschuiving binnen de middenklasse: de zwaksten van de maatschappij worden daar nooit door geholpen.

Diversiteit en meerwaarde
Welke oplossingen ziet u dan?

STORME Discriminatie is geen éénrichtingsverkeer. Sommige werkgevers nemen bijvoorbeeld liever mannen in dienst, sommige liever vrouwen. Als samenleving heb je er dan geen baat bij ze beide te verplichten evenveel mannen als vrouwen in dienst te nemen. Door het verschil in individuele voorkeuren wordt er tot op zekere hoogte een evenwicht gevonden.

De realiteit is anders.

STORME Soms krijg je inderdaad een achterstelling van bepaalde groepen, maar daar dient de sociale politiek voor. Subsidies voor gelijkekansenbeleid en het vangnet van de sociale zekerheid zorgen voor compensatie wanneer er geen evenwicht is.

Er zit echter een grote contradictie in de huidige retoriek: we worden overspoeld door campagnes die ons ervan moeten overtuigen dat diversiteit een meerwaarde is. Als dat effectief zo is, waarom zouden alle mensen dan zo idioot zijn om te kiezen voor de minderwaarde?

Hoezo, contradictie? Keuzes zijn vaak niet gebaseerd op effectieve competenties maar op beeldvorming.

STORME Ja, maar neem nu de arbeidsmarkt: een werkgever heeft er zelf belang bij om de persoon in dienst te nemen die het beste is voor de job. Als hij dat niet doet, doet hij dat op eigen kosten – in tegenstelling tot politici trouwens, want wanneer die aan vriendjespolitiek doen, draaien zij er zelf niet voor op. Ik kan me niet voorstellen dat er in ons land werkelijk zo’n probleem is van werkgevers die tegen hun eigenbelang in – omwille van idiote vooroordelen – systematisch minder gekwalificeerde mensen van de juiste kleur in dienst zouden nemen. Neen, er zijn problemen van kwalificatie. Dat los je niet op met een antidiscriminatiewet.

Neem nu een vrouw of een allochtoon met dezelfde opleiding en hetzelfde diploma als een autochtone man: die laatste heeft steevast meer kans de job te krijgen. Dat heeft niet met kwalificatie te maken.

STORME Een diploma zegt niet alles, je neemt toch geen mensen in dienst enkel en alleen gebaseerd op hun diploma? Natuurlijk spelen daar ook subjectieve elementen, maar dat is altijd in een samenleving die gebaseerd is op vertrouwen, sympathie, antipathie; kortom op alle volstrekt normale menselijke gevoelens. De enige die daar afstand van moet nemen is de overheid.

De antidiscriminatiewet is een chantagewet, een wet die maakt dat een burger elk van zijn medeburgers kan aanvallen. Je creëert een samenleving waarin je mensen ertoe aanzet om te procederen tegen hun medeburgers, om elkaar te verklikken en schadevergoedingen van elkaar te eisen.

Op het moment dat je een andere burger aanklaagt, moet je toch al kunnen aantonen dat er sprake zou kunnen zijn van effectieve discriminatie?

STORME Dat is niet helemaal waar. Je moet zelfs niet eens de moed hebben zelf een proces in te spannen, met het risico te verliezen en de kosten te moeten dragen. Je moet enkel klacht indienen bij de officiële inquisitie, die door de overheid gesponsord wordt met talloze persoonsleden die al het werk voor jou doen.

U doelt op het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en Racismebestrijding (CGKR). Zegt u dat ze momenteel op een verkeerde manier werken, of heeft u het tegen het principe dat er zoiets is tout court?

STORME Tot op zekere hoogte allebei. Ten eerste is het zo dat het CGKR zich in zijn bestaansperiode te veel gericht heeft op meningsuitingen en te weinig op feitelijke discriminaties. Het is dus duidelijk een politiek instrument. Soms heb ik de indruk dat het een beetje keert, maar wanneer er afwijkende meningen zijn, blijft men op elke slak zout leggen.

Ten tweede is het zo dat het CGKR buitensporige bevoegdheden heeft die normaal toekomen aan het openbaar ministerie of het parket. De scheiding der machten die we kennen in een democratische rechtstaat wordt niet gerespecteerd. Naast het CGKR mogen nog een aantal andere organisaties optreden wanneer iemand een klacht neerlegt wegens discriminatie, maar de overheid kent hiervoor een oligopolie toe aan een aantal verenigingen. Men schrijft wetten precies op maat van deze verenigingen, zoals het CGKR en de Liga voor de mensenrechten, zodat deze een geprivilegieerde positie krijgen. Nogmaals: antidiscriminatiewetten zijn altijd discriminerend. Ik ken er geen andere.

Een Iraanse theocratie
U zei ooit: “Europa verschilt nog nauwelijks van Iran, een seculiere theocratie: Gods majesteit is vervangen door die van gediscrimineerde groepen: vrouwen, homoseksuelen en allochtonen.”

STORME Die drie groepen waren een toespeling op het boek ‘In de naam van de vrouw, de homo en de allochtoon’ van de Nederlandse anarchist Bart Croughs.

Maar waarom een theocratie? De gediscrimineerde groepen zoals vrouwen, holebi’s en allochtonen maken een overgrote meerderheid van onze samenleving uit. En een theocratie van de meerderheid, heet dat geen democratie?

STORME Waar het mij om gaat is dat men voor die groepen rechten schept die men mensenrechten noemt en die niet langer in vraag gesteld mogen worden. Men moet niet enkel die wetten respecteren, het wordt zelfs verboden ideeën te uiten met het oog op de wijziging van die wetten. Neem bijvoorbeeld de veroordeling van het Vlaams Blok: die is er ten dele gekomen omdat het Blok in haar partijprogramma wetsvoorstellen deed waarvan gezegd werd dat ze in strijd waren met de mensenrechten. So what? De regels inzake mensenrechten kunnen toch democratisch gewijzigd worden? Die nieuwe rechten zijn er toch ook gekomen door een wijziging van de grondwet? Dat is dus wat Marcuse partisan tolerance noemt: je mag blijkbaar enkel tolerant zijn in één richting, maar niet in de andere. Waarom zou de grondwet niet in de andere richting gewijzigd mogen worden?

Read more...

Fatima Bali en de talibanisering van Borgerhout (Hoegin)

Voor wanneer deze nieuwe vlag voor de stad Antwerpen?

Toen ik gisteren de krant las viel ik bijna van mijn stoel: Fatima Bali in een interview met De Standaard, die daar verklaringen aflegde die zo weggeknipt leken uit een verkiezingsbrochure van het Vlaams Blok van jaren geleden. Inderdaad, Vlaams Blok, want het Vlaams Belang van vandaag zou zoiets niet meer durven schrijven, en met reden, want het zou prompt een nieuw racismeproces aan zijn broek gelapt krijgen.

Wat zegt Fatima Bali daar immers allemaal? «We zitten nu met jongeren die geen voeling meer hebben met de samenleving, agressief worden, geen respect hebben of hun heil zoeken in fundamentalisme.» En over het alcoholverbod in sommige allochtone (nieuw-Vlaamse?) winkels: «het fundamentalisme is een realiteit». En nog een citaat, speciaal opgedragen aan Marij uijt den Bogaard: «Als moderne jonge gasten plots beginnen rondlopen met een lange baard en zich beginnen afsluiten van de maatschappij, moet je dan niet alarm slaan?» De correcte vraag is misschien eerder of we vandaag eindelijk al over zoiets alarm mogen slaan, en indien –indien– ja, sinds wanneer dan wel? Schreef het Vlaams Blok in de jaren negentig in meer dan twee pamfletten of brochures na mekaar wat Fatima Bali vandaag zegt, werden de teksten op het beruchte proces als bewijsstukken aangebracht om het racisme en de kwade wil van de partij aan te tonen. «Systematisch», weet je wel.

Over Vlaams Blok/Belang en deze ware talibanisering van Borgerhout gesproken, zouden er nog zo van die dingen zijn die het Vlaams Blok verkondigde, waar het voor veroordeeld werd, maar die feitelijk waar zijn? Die no go-zones in Brussel bijvoorbeeld, waar de politie niet meer mag binnenkomen, zou daar dan toch iets van aan zijn? Dat er allochtone meisjes lastiggevallen worden, ja zelfs verkracht, omdat ze geen hoofddoek gebruiken, zou dat waar kunnen zijn? Het past immers allemaal nogal goed in het rijtje van lange baarden, alcoholverboden en verbod op muziek… En ik die dacht dat immigratie en multicultuur één groot feest was, om over de verrijking van ónze cultuur nog maar te zwijgen.

Ondertussen vraagt Fatima Bali met aandrang «dat het debat gevoerd wordt». Meer zelfs, het moet «in zijn globaliteit» gevoerd worden. Of misschien toch niet, want Fatima Bali heeft de conclusie eigenlijk al klaar: «Moet je dan niet tegen de stad en de Vlaamse regering durven te zeggen dat er wat misloopt met het tewerkstellingsbeleid.» En «[v]oor Borgerhout vraag ik de komst van een diversiteitambtenaar». Hoewel: «We hebben hier een legertje aan welzijnswerkers, die lovenswaardig werk doen, maar er is hier geen basiswerk meer waarmee de allochtonen worden bereikt.» Wat doen die welzijnswerkers dan wel dat zo lovenswaardig is als het toch geen effect heeft? Het is hoe dan ook duidelijk dat Fatima Bali weet wie schuld heeft aan de problemen van vandaag: de stad en de Vlaamse regering, uiteraard, en de oplossing is eenvoudig: een diversiteitsambtenaar die het groepje professionele pamperaars nog moet komen vergroten. Diversiteitsambtenaar, het woord alleen al! Maar enige reflectie over wat er misschien wel eens fout zou kunnen zitten bij de allochtonen zelf is er dus niet bij, maar het was waarschijnlijk ook helemaal de bedoeling niet dat het debat in zo'n globale globaliteit gevoerd zou worden.

Helemaal grotesk, of is pathetisch een beter woord, wordt het op het einde van haar interview: «Ik was deze week op een feest van allochtone kinderen, de zaal zat vol enthousiaste allochtone moeders. Die vragen dan ook, waar zijn de media nu?» Moeten de voltallige nationale media nu ook al opgetrommeld worden telkens enkele allochtonen eens een feestje organiseren zonder dat er relletjes uitbreken? De komende weken worden er over het hele Vlaamse land talrijke communiefeesten georganiseerd, telkens zalen vol enthousiaste autochtone kinderen, moeders en vaders. Ik twijfel er niet aan dat ook zij zich ettelijke keren vertwijfeld en in zijn globaliteit de vraag zullen stellen, waar zijn de media nu? Ja toch?

Read more...

«Business as usual» bij het Vlaams Belang (Hoegin)

Jurgen Verstrepen stapt over van het Vlaams Belang naar de Lijst Dedecker, maar wil de vuile was van de partij niet buitenhangen – Jean-Marie Dedecker doet het daarom in zijn plaats. CD&V schrijft een open brief, niet naar het Vlaams Belang, maar naar de kiezers ervan. Karel de Gucht publiceert een boek over extreem-rechts, want daar was blijkbaar een acuut gebrek aan. En ondertussen analyseert de pers de spanningen en de tweespalten in het Vlaams Belang dat het een lieve lust is. Moet er nog zand zijn?

Jurgen Verstrepen bedankte voor de laatste plaats op de kamerlijst van het Vlaams Belang in Antwerpen, en gaat in de plaats daarvan op de eerste plaats staan bij concurrent Lijst Dedecker. Het hing al een tijdje in de lucht, maar toch kwam de aankondiging nog als een verrassing. Amper twee maanden geleden had hij immers nog formeel bevestigd dat hij niet zou overstappen en voor het Vlaams Belang aan de verkiezingen zou meedoen. Hiermee wordt nog maar eens bewezen dat twee maanden een eeuwigheid kunnen zijn in de politiek, zeker voor een zo snelle jongen als Jurgen Verstrepen.

Ondertussen is er een geregelde oorlog uitgebroken tussen Lijst Dedecker en het Vlaams Belang. Jurgen Verstrepen en Jean-Marie Dedecker hebben zich de laatste dagen met graagte laten interviewen door de journalisten. En gelijk hebben ze natuurlijk, want elk minuutje of zinnetje mediabelangstelling dat ze vandaag kunnen krijgen is mooi meegepikt. Morgen, wanneer het écht menens wordt in de verkiezingscampagne, zou dat wel eens helemaal anders kunnen worden. Maar het is de vraag of de profilering van Lijst Dedecker in deze oorlog wel de juiste is: Jean-Marie Dedecker komt immers niet naar voren als slachtoffer en underdog, maar als de aanvaller. Zou dit wel pakken bij het soort kiezers waarnaar hij hengelt, of stoot hij daarmee precies potentiële kiezers af richting Vlaams Belang?

Wat met het Vlaams Belang trouwens? Die partij kan zich gewoon blijven nestelen in haar vertrouwde rol van de gebeten hond. Dat CD&V precies in deze dagen een brief schrijft naar haar kiezers, en Karel de Gucht een boek over extreem-rechts, versterkt alleen maar het gevoel van één-tegen-allen. Ook op dat punt zit de boodschap en de profilering van Lijst Dedecker misschien toch niet helemaal goed, want als hij op dit élan voortdoet wordt hij binnenkort misschien wel het vierde aapje op de verkiezingsaffiche van het Vlaams Belang. Anderzijds zit de lijst natuurlijk wel met een zwaar probleem wat betreft de positionering: hij wil noch Vlaams Belang noch Open Vld noch N-VA zijn, en moet dus zijn grenzen definiëren en een reden vinden waarom de kiezer morgen op hem zouden moeten stemmen. En met de onvoorwaardelijke fans van Jean-Marie Dedecker en Jurgen Verstrepen alleen zit er voorlopig toch nog geen kamerzetel in.

En dan is er nog de pers, die de laatste dagen haar best heeft gedaan om de tweespalt en de problemen bij het Vlaams Belang te analyseren als volleerde kremlinologen. Voor één keer ben ik het volmondig eens met Tom Naegels die opmerkt dat de analyses van maand tot maand, van week tot week, van dag tot dag en op dezelfde dag zelfs van bron tot bron volledig in tegenspraak met elkaar kunnen zijn, maar toch worden ze met de grootste ernst gepubliceerd en vooral ook gecultiveerd. Er is altijd nog wel plaats voor nóg een nieuwstere analyse die één of andere kloof binnen het Vlaams Belang moet onthullen. Het is nu alleen nog maar wachten op een analyse die de tweespalt tussen de clan-Gerolf en de clan-Annemans eens uitgebreid uit de doeken zal doen, want vermoedelijk zal die ook wel bestaan.

Conclusie? Voor het Vlaams Belang is het vandaag niets anders dan business as usual. Zowat alle partijen richten hun pijlen op het Vlaams Belang, waardoor ze van die partij de inzet van de verkiezingen maken. CD&V had daarom alleen al beter een brief geschreven naar de kiezers van sp.a en/of Open Vld, maar doet dat om één of andere reden niet. Zou er soms waarheid zitten in de «schandelijke» verkiezingsaffiche van het Vlaams Belang? Ook de pers draagt daar haar steentje bij, enerzijds door de spreektijd die ze vandaag aan Lijst Dedecker geeft, en anderzijds door haar analyses die vaak niet meer dan gewichtige bladvulling en wishful thinking zijn. Doe daar nog bij dat men de partij in oktober een nederlaag heeft proberen aanpraten, en zij het in de laatste peilingen slecht heeft gedaan, en het wordt duidelijk dat ze eigenlijk bijzonder goed geplaatst zit om in juni opnieuw een overwinning binnen te halen. Die waarschijnlijk weer voor «iedereen» als een complete verrassing zal aankomen.

Read more...

Socialistische hypocrisie (Politiek Incorrect)

In verkiezingstijden gaan politici over lijken. Humanistisch geïnspireerde open samenlevingen (sic) ten spijt, is het een en al Machiavelli die de klok slaat naar aanloop voor de komende stembusslag. Zo ook voor de Vlaamse socialisten, die zich weer knusjes in haar slachtofferrol van 19de eeuwse proletarische underdog draait. Deze keer was de eer aan staatssecretaris Bruno Tuybens om de kapitalistische goegemeente met het belerende vingertje te wijzen. Immers, als het van de sp.a afhangt, zal er in de volgende legislatuur een 'plafonnering' komen van de ontslagvergoedingen die topmanagers nu opstrijken bij hun vertrek. Tuybens hekelt het feit dat sommige van die managers een vergoeding opstrijken die equivalent is aan vier jaarlonen. Het doet wat denken aan de bitse commotie die ontstond na de bekendmaking van de riante vergoedingen die Picanol-baas Jan Coene opstreek.

Je moet eigenlijk maar durven! Immers, vorige week raakte bekend dat Belgacom-topman Didier Bellens niet minder dan 6 miljoen euro heeft kunnen incasseren met de verkoop van Belgacom-aandelen. Kleine 'bemerkingen': Belgacom is niet zomaar 'een' beursgenoteerde NV, maar een parastatale (ofte een "autonoom overheidsbedrijf" , om het in Newspeak te zeggen) waarvan de Belgische staat de meerderheidsaandeelhouder is met 50% + 1 aandeel. En het is de toenmalige, socialistische, voogdijminister Johan Vande Lanotte die Bellens zo rijk heeft gemaakt. Een schets van het verhaal.

Bij de beursgang van Belgacom in 2004 werd het zogenaamde 'Discount Shares Purchase'-plan opgesteld. Dit plan hield in dat alle werknemers van Belgacom voor vijf jaarlonen aandelen met een korting van 16,6% op de introductieprijs konden aankopen. Het plan werd goedgekeurd door zowel de raad van bestuur van Belgacom, alsook door Johan Vande Lanotte die toen als minister van Overheidsbedrijven optrad namens de Belgische staat. Onder de categorie "werknemers" kan men proletarische verworpenen der aarde plaatsen zoals topman Didier Bellens, die bij de beursgang 300.000 aandelen kocht ter waarde van 6 miljoen euro. Onlangs heeft hij 180.000 van die aandelen verkocht, die hem nu - drie jaar later - een winst van ca 4 miljoen euro heeft opgeleverd.

De socialisten hebben zich echter in een serieus wespennest gestoken, want toen Vande Lanotte in 2005 partijvoorzitter werd en de portefeuille overheidsbedrijven werd overgenomen door staatssecretaris Bruno Tuybens, gaf eerstgenoemde alsnog de opdracht aan Tuybens om het DSP-plan aan te pakken. Iets knaagde aan zijn geweten. In het najaar van 2005 gooite Tuybens het op een akkoordje met Bellens: hij mocht slechts 60.000 aandelen met korting in portefeuille houden; voor de overige 240.000 aandelen zou hij de volle introductieprijs betalen. Dit kostte Bellens een miljoen euro, wat van zijn toekomstig loon wordt afgehouden. Ook moest Bellens 180.000 aandelen langer bijhouden dan voorzien (tot nu dus), maar hiervoor kreeg hij wel een vergoeding van 2% op misgelopen winsten, uitgekeerd door de Belgische staat.

Dit verhaal is duidelijk: zowel Vande Lanotte als Tuybens hebben kapitalistische boter op het hoofd (waarmee andermaal duidelijk is dat een verstrengeling van privé-management met de overheid de meest gevaarlijke combinatie is die er bestaat). Het is dan ook zeer verwonderlijk - of misschien juist niet omwille van electorale redenen? - dat de socialisten de zaak-Bellens volledig in de schaduw laten wanneer zij proletarisch blaten over 'riante vergoedingen van kapitalistische onderdrukkers'; een eis die zelfs zonder de zaak-Bellens in beschouwing te nemen compleet laakbaar is. Als in Nederland zelfs de PvdA van Wouter Bos tegen een zogenaamde "graaitaks" op managerslonen- en vergoedingen is; dan kunnen we alleen maar huilen met de pet op bij de aanschouwing van de achterhaalde 19de eeuwse retoriek van het Belgisch socialisme.

Read more...

«Marokkaanse» «grappen» (Hoegin)

Saddam Hoessein wou tijdens de oorlog vanop de Marokkaanse kust raketten lanceren naar de VS. Toen hij op de knop drukte, gebeurde er echter niets. Bleek dat er zoveel Marokkanen zich vastklampten aan de raketten dat ze gewoonweg niet van de grond konden komen.

Moppentapper van dienst is Mostafa Chendid, over wiens interview in Weekendavisen we het eerder al hadden. Hij vertelde de grap aan de journaliste van het weekblad omdat zij hem erom gevraagd had om aan te tonen dat ook moslims niet van enige humor gespeend zijn. Over moslims wou hij echter geen grappen vertellen, omdat godsdienst voor moslims nu eenmaal een ernstige zaak is, en daarom verving hij «moslim» eenvoudigweg door «Marokkaan», omdat hij zelf ook Marokkaan is. Hier volgt de andere grap die hij vertelde:

Een Marokkaan was getrouwd geraakt met een dertigjarige, rijke vrouw. Zij was tot over haar oren verliefd op hem, en stond erop zijn ouders te ontmoeten. Uiteindelijk gaf hij toe, en ze vertrokken naar Rabat waar ze een wandeling in de straten maakten. Plots struikelde ze echter en viel op de grond. Komt er een andere Marokkaan voorbij: «Zeg, wil je even je verblijfsvergunning oprapen?»

De vrouw is uiteraard een Deense, wat de journaliste eerst niet helemaal begrepen had. Hoe dan ook, waarom zouden deze grappen eigenlijk grappig zijn? Misschien omdat ze geen enkele overeenkomst met de realiteit vertonen, ja toch?

Read more...

De Teloorgang Van Het Paasfeest(Vincent De Roeck)

Vorige week was het Pasen: feest in het Vatikaan en in de Derde Wereld dat wel, maar het “vrijgevochten” Westen liet de religieuze kelk maar al te graag aan zich voorbijgegaan. Die bewuste Paaszondag deed mij steevast terugdenken aan mijn jonge jaren, toen mijn ouders mij op kerkelijke feestdagen nog manu militari meenamen naar de eucharistieviering, toen de jeugd nog perfect wist waarvoor Pasen stond en toen men nog vol verwachting de lucht aftuurde op zoek naar vliegende Paasklokken met eieren erin.

Nochtans zijn er sindsdien amper tien jaren verstreken.

Maar vandaag zijn de kerken leeg, zelfs op feestdagen. Vandaag is er niemand onder de jeugd die nog weet dat Pasen eigenlijk het feest is van de verrijzenis van Jezus Christus. Vandaag draait alles om de eieren, en die komen al lang niet meer van de Klokken, maar van de Paashaas, of zelfs gewoon van de eigen ouders. Men doet immers ook geen moeite meer om onze tradities nog in ere te houden. Er is meer sfeer op Halloween dan op Pasen. De kerstman brengt meer geschenken dan Sinterklaas. Rendieren hebben probleemloos de witte schimmel vervangen. Ons seculier cultuurrelativisme en antiklerikalisme heeft onze tradities - ons immaterieel erfgoed - niet versterkt, maar verarmd en in bepaalde gevallen zelfs gewoonweg vernietigd. En niemand die het kennelijk nog iets kan schelen. De barricaden blijven onbemand, het forum blijft leeg.

We zijn een rotverwend volk zonder verhalen geworden.

Ik verwijt het post-modernisme en de seculiere moraal niets. Ik ben dan ook geen “Opus Dei” oerconservatief, maar ik schrijf de teloorgang van onze tradities en onze waarden wel op conto van deze maatschappelijke verschraling. Het “moderne gezin” degradeert het traditionele gezin tot een curiosum, terwijl “gay guys” een trendy’ere connotatie gekregen hebben dan “heteromannen”. De vrije markt wordt verguisd door rijke oud-Yuppies die nu plots het Licht gezien denken te hebben en net datgene gaan bestrijden wat hen ooit welvaart gebracht heeft. Zij overspoelen de grootsteden met hun riante inkomens, jagen de vastgoedprijzen de hoogte in en ontzeggen zo de traditionele hardwerkende Vlamingen tal van geneugten des levens, geneugten die zijzelf vroeger wel gekend hebben. Zij die zich ooit zelf mateloos gelaafd hebben aan de borsten van het grootkapitalisme, keren zich nu als windhanen tegen het systeem dat hun allesbehalve windeieren gelegd heeft.

De wegwerpmaatschappij heeft voor zulk inconsequent gedrag zelfs een sociologische term bedacht, "bourgeois bohémien".

Maar ze zouden geen nietsontziende allesrelativerende kaste van kaviaarsocialisten zijn, moesten ze ook deze term niet dermate bewerken en verbasteren tot het trendy klinkende vierletterwoord "bobo", of hoe ze er zelfs in slagen om een traditioneel scheldwoord om te vormen tot een “fancy” begrip dat elk lid van hun “zonder haat straat” sekte ongegeneerd wil claimen. Wij, traditionalisten, zijn in het Westen een bedreigde soort geworden, een uitstervend ras in de marge van deze zelfverklaarde boven-alles-verheven subcultuur van de “progressiviteit”.

In the era of post-modernism many media and psychologists stipulate how parents must raise their children. The parents do not know what to do : following those new predicted concepts or keep walking on the old-fashioned path. Many parents cannot chose and do nothing. Those children are raised in almost unlimited freedom. This lack of parental authority results in juvenile delinquency. A severe authoritarian parental regime can resolve to this problem. In de zomer van 2003 vatte ik op deze wijze de hedendaagse opvoedingsproblematiek samen. Volgens mij is en blijft het immers een kerntaak van de ouders om hun kinderen op te voeden volgens de lange continue traditie van onze volksgemeenschap.

Men mag zijn kinderen niet té vroeg “loslaten”, en men moet verantwoordelijkheid blijven dragen voor zijn eigen kroost. Crèches en onthaalmoeders mogen dan wel als “liberale” oplossingen - die tegemoetkomen aan de wensen van de “hardwerkende” tweeverdieners - verkocht worden, maar in wezen doen dit soort maatregelen exact hetzelfde als de socialistische welvaartsstaat: ze maken komaf met de idee van individuele verantwoordelijkheid. Elke burger heeft zichzelf tegenwoordig het recht toegeëigend om kinderen op de wereld te zetten, maar vindt anderzijds wel dat het de plicht van de staat is om in te staan voor hun opvang en opvoeding. Ben ik de enige die daar een bezwaar tegen heeft? Ben ik de enige die vindt dat ouders hun kinderen zelf moeten grootbrengen, en dat niet mogen outsourcen aan anderen?

De Amerikaanse republikeinse oud-senator Richard Santorum (Pennsylvania) schreef onlangs het boek met de alleszeggende titel "It takes a family" waarin hij een zéér behoudensgezinde visie gaf op de familiewaarden en op het functionele gezin, en net daarom tonnen kritiek te verwerken kreeg vanwege de zelfverklaarde "intellectuele elite" van "progressieve" pedofilie-relativerende, necrofilie-promotende en bestialiteiten-tolererende gay-parade-attendenten. Geen goed woord kon er af voor het boek of voor Santorum, maar eerlijk gezegd: hij had verdomd gelijk.

Personally, I am raised quite laxly by my folks. I was always allowed to go out when and where I wanted. Permission of my folks was not needed. Before my fifteenth birthday, I was obliged to stay at home, but later on, I was free ! In the early years, I often abused that freedom by smoking and drinking in such ways that even my libertarian folks got angry. But instead of punishing me or reducing my level of freedom, they let me do my thing. They were convinced of the fact that I had to find my own limits. Nowadays, I am quite a regular boy who likes drinking. I have met the boundary and I can live with it ! I also reduced the smoking to a single cigarette in the week. In my specific case, self-governing caused exaggeration and mistakes in the beginning but afterwards, I grew adult and now, my life is equal to that of almost all other adolescents (even to those who were raised very severely). I understand that laxity may cause criminality but parents, even if they prefer ‘self-governing’ instead of a strict regime, have to teach their kids some values and moral structures. The variety of educative ways is very crucial for mankind, because if all men were the same character, the world would be a very dull place. Deze getuigenis van een 17 jarige bewijst dat het huidige opvoedkundig-nihilisme niet per definitie moet leiden tot wangedrag, maar je weet wat ze zeggen: de uitzondering bevestigt de regel.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Berlijn, Liberale Hoofdstad Van Europa ?(Vincent De Roeck)

Berlijn wordt van 17 tot 22 april 2007 de Europese hoofdstad van de jonge liberalen. De Europese liberale jongerenorganisatie LYMEC houdt van 20 tot 22 april 2007 in de Duitse hoofdstad Berlijn zijn jaarlijks internationaal congres, dat voorafgegaan wordt door een studieseminarie van de Junge Liberalen (JULIS) over het verdiepen van de Europese interne vrije markt. In Berlijn, dé symboolstad bij uitstek voor de Europese éénwording, komen liberale jongeren uit alle Europese lidstaten samen om te debatteren over de rol van de EU en over de uitdagingen in onze zéér snel veranderende wereld.

Het congresthema “The world is changing: What about Europe?” zal behandeld worden aan de hand van drie verschillende paneldiscussies, respectievelijk over de toekomst van de Europese Unie, de economische en sociale competitiviteit van de EU en de rol van Europa op het wereldtoneel. Deze discussies zullen begeleid worden door tal van prominente Duitse, Europese en Amerikaanse liberalen, zoals Dr. Werner Hoyer, oud-voorzitter van de Europese liberale partij ELDR, Günter Verheugen, vice-voorzitter van de Europese Commissie, Dr. Guido Westerwelle, voorzitter van de Duitse liberale partij FDP en Duits parlementslid, Roger Albinyana i Saigi, voorzitter van LYMEC, Johannes Vogel, voorzitter van JULIS en Chris Gallaway, voorzitter van de Young Democrats of America.

Het vier dagen durend studieseminarie zal zich buigen over “The internal market: unfinished business”. De interne vrije markt is één van de hoofdpijlers van de Europese integratiegedachte en geldt doorheen de Europese geschiedenis als de hoofdmotor achter de Europese economische groei. Wij, liberalen, geloven echter dat er nog te veel barrières bestaan binnen de EU om de idee van een interne vrije markt daadwerkelijk volledig in de praktijk te kunnen brengen. Het studieseminarie zal zich focussen op het zoeken naar liberale recepten om de nieuwe uitdagingen van onze interne markt te kunnen omzetten in nieuwe opportuniteiten voor de Europese Unie als rijk en welvarend handelsblok.

Ook het Liberaal Vlaams Studentenverbond kan onmogelijk afwezig zijn op zulk een internationaal gebeuren. Een vijfkoppige delegatie zal dan ook in Berlijn de liberale Vlaamse kleuren gaan verdedigen.

Dit persbericht werd verstuurd door LVSV’er Vincent De Roeck.

Read more...

Neen Tegen Lokale Pestbelastingen !(Vincent De Roeck)

Tal van politieke en andere organisaties roepen de gemeenten en provincies op om geen nieuwe pestbelastingen door te voeren. De nieuwe gemeentebesturen zijn aan de slag gegaan. De eerste drie maanden van hun beleid zitten er ondertussen al op. Het wordt echter steeds meer duidelijk dat veel lokale besturen hun toevlucht nemen tot nieuwe belastingen voor het spijzen van de lokale schatkisten. Deze belastingen zijn dikwijls absurd en een rem op economische of technologische vooruitgang. Of deze heropflakkering van lokale pestbelastingen ook maar iets te maken heeft met de recente nederlaag van de Vlaamse liberalen in de verkiezingen, laat ik gerieflijk in het midden.

Afgelopen weken liep het weer de spuigaten uit. Zo voerde de gemeente Kontich een vestigingstaks van 6,000 euro in, aangevuld met een bijkomende belasting van 1,500 euro. Ook voerde Kontich een nieuwe belasting op nachtwinkels in. Deze belastingen zijn een duidelijke rem op economische groei.

Gesteund door het Vlaams Belang krijgt deze belasting ook een racistisch ondertoontje. Olivier Mangain, FDF-burgemeester van Sint-Lambrechts-Woluwe, maakt het nog gekker. Hij voert een jaarlijkse belasting in op de relaisantennes van mobilofonie, en antennes voor het elektronisch doorsturen van gegevens. Deze belasting bedraagt 4,000 euro, en wordt jaarlijks met 2% geïndexeerd. Met het stijgend succes van draadloos internet en WIFI/WAP hebben de gemeenten ook de technologie als belastingsobject ontdekt. Deze belasting is dan ook waanzinnig en een rem op technologische vooruitgang.

Er bestaan talloze voorbeelden in verscheidene gemeenten en provincies van dergelijke onzinnige belastingen die een rem plaatsen op economische of technologische vooruitgang. Ik wil mij dan ook graag aansluiten bij de oproep van tal van organisaties aan alle nieuwe burgemeesters en schepenen om te onderzoeken welke pestbelastingen er in zijn of haar gemeente bestaan, en om deze zo snel mogelijk af te schaffen. Daarnaast zouden beleidsmakers zich ook moeten engageren om geen nieuwe pestbelastingen in te voeren.

Deze reactie werd geschreven door Jong VLD'er Edward Roosens.

Read more...

«Alle vrouwen zouden best een sluier dragen» (Hoegin)

Volgens Mostafa Chendid van de Deense Islamitische Geloofsgemeenschap (Islamisk Trossamfund), zouden niet alleen moslimvrouwen maar ook alle andere vrouwen een sluier moeten dragen. Waarom? Omdat vijf tot tien procent van de mannen zich nu eenmaal niet kunnen beheersen.

Mostafa Chendid wordt beschouwd als de opvolger van Ahmad Abu Laban, één van de imams die betrokken was bij de affaire rond de beruchte Deense cartoons. Ahmad Abu Laban was immers één van de leiders van de delegatie die rondtrok in het Midden-Oosten en in zijn rapport drie illustraties aan de oorspronkelijke cartoons toevoegde «om het klimaat tegenover moslims in Denemarken beter toe te lichten». Mostafa Chendid is goed op weg even beroemd te worden als zijn voorganger, en het interview dat hij toestond aan Weekendavisen is niet van die aard om de controverse rond zijn persoon te doen afnemen.

Hij was er eerder al in geslaagd om uitgerekend op de Internationale Vrouwendag in Jyllands-Posten (juist: de krant van de cartoons) ervoor te pleiten dat álle vrouwen met sluier zouden gaan, niet alleen moslimvrouwen dus, en dat zorgde natuurlijk voor de nodige reacties. Die uitspraak was trouwens de directe aanleiding voor het interview in Weekendavisen, waar hij die uitspraak nog eens herhaalde en nader toelichtte. Zo meent hij dat de sluier een plicht is van de vrouw tegenover God, omdat dat zo beschreven staat in de Koran, maar daarmee wil hij niet gezegd hebben dat een vrouw met een sluier een beter mens zou zijn dan een vrouw zonder sluier.

Volgens hem is de sluier ook een signaal: vrouwen met een sluier zijn «niet te koop». Bovendien beschermt de sluier tegen verkrachtingen: in de VS bijvoorbeeld wordt er elke halve minuut een vrouw verkracht, en dat is volgens hem te wijten aan het feit dat de vrouwen er de mannen verleiden door er zomaar ongesluierd de straat op te trekken. Niet dat alle mannen problemen zouden hebben om zich te beheersen tegenover ongesluierde vrouwen, en misschien gaat het zelfs maar om vijf tot tien procent, maar dat is volgens hem toch voldoende om alle vrouwen een sluier te doen dragen.

Op de vraag of ook de mannen zich dan niet zouden moeten bedekken, om geen vrouwen te verleiden, wou de imam niet ingaan. De journaliste had misschien nog een stap verder mogen gaan, en vragen of het allemaal niet veel eenvoudiger zou zijn als de mannen binnenshuis zouden blijven en geen stap buiten zouden mogen zetten tenzij onder begeleiding van hun vrouw of een vrouwelijk familielid. Het zijn immers de mannen die het probleem vormen, niet de vrouwen, en dan komt het mij nogal bizar over dat vrouwen met een sluier moeten rondlopen omdat mannen zich niet kunnen beheersen. Was er geen profeet maar een profetes geweest, Mostafa Chendid zou ongetwijfeld nooit op z'n eentje een stap buiten de deur gezet hebben! Voor het imago van de islam was dat misschien hoe dan ook beter geweest.

Read more...

Michel veroorzaakt brokken (Politiek Incorrect)

Herinnert u zich nog Louis Michel? "Onze" belgische (sic) minister van Buitenlandse Zaken die tijdens de regering-Verhofstadt I dit land meermaals de zotskap heeft opgezet op het internationale toneel. Denken we maar aan zijn groteske oproep om niet te gaan skiën in Oostenrijk na de verkiezingsoverwinning van Jörg Haiders FPÖ. Of aan zijn dubieuze motortochtjes in Cuba door de tuin van Fidel Castro. En als kers op de taart der dwaasheid: de openlijke scheldtirades tegen internationale regeringsleiders als George Bush, Tony Blair en Silvio Berlusconi. Herinnert u zich nog het terechte dreigement van Amerikaanse bedrijfsleiders in België om dit onzalige land te verlaten indien Michel zo zou blijven voortschelden? Voeg daar nog eens de hilarische genodicewet (kent u ze nog?) aan toe, en de indruk was compleet dat België op een andere planeet lag. In 2004 - na de sterke verkiezingsnederlaag voor de liberalen, en dus ook voor de MR - werd Louis Michel 'verhuisd' naar de Europese Commissie, waar hij het departement Ontwikkelingssamenwerking beheert. Buitenlandse zaken werd overgenomen door Karel De Gucht, en nu mag de ('Open') VLD zoveel bekritiseerd worden als het wil, maar de internationale relaties zijn nu toch ietwat meer gestabiliseerd (in tegenstelling tot de kiezers van het Vlaams Blok/Belang, heeft De Gucht bij mijn weten nog geen internationale leiders voor 'mestkever' uitgescholden)

Maar terug over naar Michel (voor ik de lezer nog op het waanzinnige idee zou brengen om voor 'Open' VLD te stemmen...). Volgens het weekblad European Voice veroorzaakt hij nu ook in de Europese Commissie voor de nodige heibel, na zijn beslissing om er een maand "tussenuit te knijpen" n.a.v. de federale verkiezingen op 10 juni. In de (Europese) parlementaire commissie Ontwikkelingssamenwerking worden dan ook ernstige vragen gesteld omtrent Michels demarche. Zo stelde Maria Martens - Nederlands europarlementslid voor het CDA/EVP - het als volgt: "Hij neemt zijn verantwoordelijkheid niet op zich. Hij zou moeten kiezen voor ofwel de Commissie, ofwel de Belgische politiek." Ook de Spaanse socialist Josep Borrell en tevens voorzitter van de bevoegde parlementaire commissie acht de houding van Michel volledig laakbaar. De reactie van Michel op deze aantijgingen?: "De Europese Commissie is niet een of ander administratief secretariaat dat bestaat uit politiek aseksuele wezens." Waaruit Michel dan op eigen houtje besluit om de deur van het Berlaymontgebouw voor een maand - of langer indien hij ook betrokken zou geraken in de 'nabesprekingen' na 10 juni - sluit. Big Loulou verzekerde echter dat de werking van het departement Ontwikkelingssamenwerking niet in het gedrang zou komen, want Olli Rehn - huidig Europees Commissaris voor EU-uitbreiding - zou intussentijd de boel overnemen. Waarmee Rehn, die reeds een belangrijke portefeuille in handen heeft, zich ook nog eens in de dossiers van Michel moet verdiepen. Terwijl 'monsieur de commissaire' al dan niet per motorfiets kan affiches plakken in Waals-Brabant.

Deze totaal nonchalante houding werkte de parlementaire commissie dermate op de heupen dat men nu Michels ontslag eist. Temeer omdat Michels vertrek samen zou vallen met cruciale handelsbesprekingen tussen de EU en de ACP-landen. De kans dat Michel dat ontslag zou krijgen is nogal reëel omdat artikel 213 van het EG-verdrag het volgende stelt:

"De leden van de Commissie mogen gedurende hun ambtsperiode geen andere beroepswerkzaamheden, al dan niet tegen beloning, verrichten. Bij hun ambtsaanvaarding verbinden zij zich plechtig om gedurende hun ambtsperiode en na afloop daarvan de uit hun taak voortvloeiende verplichtingen na te komen, in het bijzonder eerlijkheid en kiesheid te betrachten in het aanvaarden van bepaalde functies of voordelen na afloop van die ambtsperiode. Ingeval deze verplichtingen niet worden nagekomen, kan de Raad of de Commissie zich wenden tot het Hof van Justitie, dat, al naar gelang het geval, ontslag ambtshalve volgens artikel 216 of verval van het recht op pensioen of van andere, daarvoor in de plaats tredende voordelen kan uitspreken."

Wordt zeker nog vervolgd. Het is alleszins duidelijk dat de Belgische (en Franse) tot op het bot gecorrumpeerde traditie van postjes cumuleren in andere Europese landen op wenkbrauwgefrons wordt onthaald.

Read more...

Meerderheden in de Kamer (Hoegin)

Over de bewering van Herman de Croo dat nergens geschreven staat dat een federale regering niet alleen een gewone meerderheid in de Kamer moet hebben maar ook een meerderheid in elk van de taalgroepen kan wel wat meer gezegd worden dan dat het tot nu toe in ieder geval wel een ongeschreven wet was, en dat raken aan die ongeschreven gelijk staat met spelen met vuur. Want spelen we even de bal terug naar Herman de Croo: waar staat geschreven dat een wetsvoorstel, en dan nog wel één dat een ongrondwettelijke toestand opheft in overeenstemming met een arrest van het Arbitragehof, een meerderheid zou moeten hebben in beide taalgroepen? Welaan dus, laat een Vlaamse meerderheid de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen tegen de Franstalige minderheid in, liever vandaag nog dan morgen.

Volgens Herman de Croo ben ik dan wel mentaal gehandicapt, maar het zou toch goed zijn moesten niet alleen Herman de Croo maar ook zijn partijvoorzitter Bart Somers eens aan de rest van de Vlaamse bevolking uitleggen hoe het toch komt dat de Open Vld wel ongebonden naar de verkiezingen kan gaan, maar wanneer de splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde ter sprake komt plots heel wat minder «ongebonden» is. Neen, dan liever ongrondwettelijke verkiezingen organiseren, ja zelfs via de eigen minister Patrick Dewael burgemeesters bedreigen die weigeren de Grondwet naast zich neer te leggen.

Wat zei u, een numerieke meerderheid gebruiken om een wetsvoorstel door te drukken die in de andere taalgroep een grote meerderheid tegen heeft is onkies? Het was nochtans zo dat het migrantenstemrecht tot stand kwam, want in de Nederlandse taalgroep in de Kamer stemden alleen sp.a en SPIRIT voor. Is Open Vld vandaag hypocriet over meerderheden in de taalgroepen in de Kamer, Johan vande Lanotte is dat evenzeer, want hij maakte er toen helemaal geen probleem van dat een grote Vlaamse meerderheid door de Franstaligen mooi bij de bok werd gezet, met de hulp van zijn partij. Ook Johan vande Lanotte heeft dus een verklaringsprobleem. Het is jammer dat geen enkele journalist de moed heeft hierover eens het vuur aan de schenen te leggen, zowel die van Herman de Croo als die van Bart Somers en Johan vande Lanotte.

Read more...

Het Liberty Seminar (Vincent De Roeck)

Van 14 tot 20 juli 2007 vindt in het Justius Lipsiuscollege te Leuven het eerste internationale zomerseminarie Liberty Seminar plaats. Dit wordt georganiseerd door het Liberaal Vlaams StudentenVerbond (LVSV), in samenwerking met het Institute for Economic Studies (IES) en het Ludwig von Mises Institute Europe (LVMI), twee internationaal vermaarde denktanks. Een dertigtal studenten uit verschillende landen wordt samengebracht om klassiek-liberale en libertarische voordrachten te beluisteren over recht, politiek, economie, sociologie en geschiedenis, om te discussiëren en om de eigen intellectueel-ideologische achtergrond te versterken. Hiervoor wordt een panel van internationale academici aangetrokken. Dit concept van het Institute for Economic Studies en het Institute for Humane Studies bestaat reeds meer dan twintig jaar en is bijzonder succesvol gebleken in het versterken van de onderbouw van jonge intellectuelen.

Vele honderden studenten namen in het verleden al eens deel aan soortgelijke seminaries in binnen- en buitenland. Steeds beschrijven zij het als een week die een belangrijke impact gehad heeft op hun intellectuele ontplooiing, en die zeer belangrijk is gebleken in hun latere loopbaan, zowel in de politiek en de academische wereld als in het bedrijfsleven. Het is dan ook een prachtige ervaring vanuit het oogpunt van de persoonlijke ontwikkeling, gezien de internationale contacten die men hier kan leggen. Het leren kennen van elkaars cultuur, achtergrond en ideeën centraal staat centraal. De deelname aan dit seminarie is volledig gratis, op eventuele reiskosten na, en wees niet bevreesd, libertariërs, alles wordt bekostigd met private fondsen. Er komt dus geen enkele vorm van subsidie aan te pas.

Meer informatie kan je vinden op LibertySeminar.be.

Read more...

Federale meerderheid zonder Vlaamse meerderheid (Hoegin)

Herman de Croo gooide gisteren in een interview met De Morgen een knuppel in het hoenderhok door te stellen dat een federale meerderheid niet noodzakelijk ook een meerderheid onder de Nederlandstalige Kamerleden nodig heeft. Naar de letter heeft hij gelijk, maar de vraag is of hij wel ten volle overwogen heeft wat de gevolgen zouden kunnen zijn van zo'n federale meerderheid.

Herman de Croo heeft, naar de letter van de wet, inderdaad volledig gelijk: er staat nergens geschreven dat de regering ook binnen de respectieve taalgroepen een meerderheid moet hebben om te kunnen regeren. Daarom ook dat deze regel, die wel degelijk bestaat, omschreven moet worden als een ongeschreven wet. En zondigen tegen ongeschreven wetten en regels is niet onwettelijk, maar vaak wel een duidelijke trendbreuk. En geeft gewoonlijk ook aanleiding tot nogal wat gekrakeel, zeker bij de partij die hierdoor in het nadeel gesteld wordt. Waarschijnlijk zijn het die overwegingen die sp.a-voorzitter Johan vande Lanotte ertoe bewogen hebben in zijn reactie toch te pleiten voor federale regering die ook in Vlaanderen op een meerderheid kan rekenen.

Want wat zegt Herman de Croo eigenlijk? Een federale meerderheid zonder een meerderheid in de Nederlandstalige taalgroep betekent dat er ook geen sprake is van een bijzondere meerderheid nodig om de Grondwet te wijzigen. Nu is Herman de Croo nooit een fervent voorstander geweest van de opeenvolgende staatshervormingen, maar Johan vande Lanotte kan het zich vandaag (nog) niet veroorloven een staatshervorming na de komende verkiezingen al op de tocht te zetten. Om maar één ding te noemen: zoiets zou het kartel met SPIRIT wel eens onder sterke druk kunnen zetten, om nog maar te zwijgen over de relatie met CD&V. Open Vld heeft daar zonder kartelpartner minder last van, wat ook duidelijk blijkt uit de verklaringen van Bart Somers naar aanleiding van deze polemiek.

De reactie van zowel CD&V als N-VA liet trouwens niet lang op zich wachten: «De maskers vallen af nu nogmaals blijkt dat Open Vld absoluut tegen elke prijs verder wil met paars,» aldus CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen. «De VLD aarzelt niet om Vlaanderen volledig over te leveren aan de macht van de PS,» voegde zijn collega Bart de Wever van kartelpartner N-VA daaraan toe. En het beeld van een massale Franstalige meerderheid die tegen een Vlaamse meerderheid in federaal regeert is niet echt van die aard dat het kiezers van CD&V-N-VA zou afdrijven, integendeel zelfs. Het is daarom de vraag of het eigenlijk wel zo slim was van Bart Somers om te bevestigen dat de Open Vld «ongebonden» naar de verkiezingen gaat en zo een asymmetrische constructie niet wil uitsluiten. Zou Noël Slangen op paasvakantie zijn?

Overigens zit er nog een «maar» vast aan de reacties van Jo Vandeurzen en Bart de Wever. Om begrijpelijke redenen kunnen zij het niet hebben over de ultieme, separatistische stok achter de deur, maar op dezelfde dag dat het interview met Herman de Croo in De Morgen verscheen lezen we in De Standaard volgende zinnen bij een bespreking van het nieuwe boek van Bart Laeremans van het Vlaams Belang:

CD&V, N-VA en Vlaams Belang hebben in het Vlaams parlement een meerderheid en die moet, «het recht in eigen handen nemen», als de grote stappen richting Vlaamse autonomie en de onvoorwaardelijke splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde er niet komen. […] Hij stelt voor dat het kartel CD&V-N-VA kiest voor de confrontatie en daarbij gebruik maken van «een zeer krachtig wapen»: de alternatieve meerderheid die CD&V, N-VA en Vlaams Belang samen in het Vlaams parlement hebben.

Laten we realistisch blijven: zulke harde separatistische uitspraken of nog maar suggesties in die richting mogen we op dit ogenblik nog niet verwachten vanuit de hoek van N-VA, en zeker niet vanuit die van de CD&V. Maar als er na 10 juni toch een federale meerderheid tot stand komt zonder een Vlaamse meerderheid, dan zal dat deels mogelijk zijn doordat CD&V zo'n federale meerderheid ook tot stand laat komen, en dat zou op termijn wel eens gevolgen kunnen hebben voor wat er in 2009 bij de regionale verkiezingen zal gebeuren. Herman de Croo speelt dus met vuur: dat zijn naar de letter van de wet volledig legale meerderheid op korte termijn de CD&V tot separatisme zou bewegen is misschien weinig waarschijnlijk, maar de terugslag zou wel eens over twee jaar kunnen komen door een implosie van vooral N-VA, maar misschien deels ook CD&V, en vooral een verdere explosie van het Vlaams Belang. Een variant op het thema dat Gerolf Annemans al eens bespeelde in zijn interview met Gazet van Antwerpen twee maanden geleden.

Dat zulke groteske oplossingen als een federale meerderheid zonder Vlaamse meerderheid vandaag gelanceerd worden als mogelijkheden en vanuit Belgische kringen zelfs voorgesteld worden als kortzichtige oplossing om een nieuwe staatshervorming te vermijden moet de Vlamingen eigenlijk hoop geven: het betekent immers dat de paniek bij de laatste belgicisten vandaag zo groot is dat men niet meer in staat is min of meer klaar na te denken over wat men eigenlijk voorstelt. Blijkbaar begint men zelfs daar te beseffen dat België eigenlijk al ver in de reservetijd zit, en dat tijd winnen, al gaat het over amper een paar jaartjes, nog het enige is dat telt.

Read more...

Even Terzake: bent gij een debiel? (victa placet mihi causa)

.
Niet iedereen wellicht zal geneigd zijn om op mijn beledigende vraag in te gaan, maar de eerste burger van het Koninchrijk Balguy, de bekende herenboer De Croo, een man die in zijn tijd nog rechtswetenskappen heeft gestudeerd, en daarna even zelfs onderwezen meen ik, zal haar ongetwijfeld met een beleefd en duidelijk ja! beantwoorden.
Onze Herman staat immers tot in het verre Kongo, zelfs tot in het nog verdere Laeken bekend om zijn vranke en loyale taal. Hij moet er niet op knabbelen, il ne mâche pas ses mots! En integriteit is voor hem een tweede natuur.
Deze man, die zich terecht een expert in paardentuig mag noemen, die met evenveel gemak ook over het ijzeren paard der spoorwegen zijn woordje kan placeren, en over de stalen vogels van onze maatskappij der luchtwegen, welnu deze Herman zal ruiterlijk erkennen dat iemand die na de redelijke termijn van een heel leven niet in staat is om één korte correcte Nederlandse zin te produceren, ook in mijn posterijen rustig als een debiel mag worden bestempeld.
.
_______________________

P.S. Wat zou de zoon van de alom heiligverklaarde Hugo Schiltz denken over de anti-nationalistische klap van zijn boegbeeld De Croo? En al die andere Open-VolksunieVLD-ers, Bartje, Quickie, Fons, Krunk &cet. ?

"Sag mal, verehrtes Publikum: bist du wirklich so dumm?" (Kurt Tucholsky)

.

Read more...

Notker Wolf over de islamisering van Europa (Hoegin)

Notker Wolf, abtprimaat van de Benedictijnen, in een interview met de krant Welt am Sonntag onder de titel Deutschland neigt zum Sozialismus over de islamisering van Duitsland en Europa:

Welt am Sonntag: Wie bewerten Sie den Einfluss des Islam auf die westliche Welt?
Notker Wolf: Es gibt zweifellos Gruppierungen, die sich zum Ziel gesetzt haben, Europa islamisch zu machen. Ich halte das schon für sehr bedenklich. In Deutschland hat soeben der türkische Verein Ditib das «Wort zum Freitag» im öffentlich-rechtlichen Fernsehen eingefordert. Ich frage mich nur: Wie kann es sein, dass diese Leute sämtliche Rechte in Deutschland für sich beanspruchen, während Christen in der Türkei massiv benachteiligt sind? Warum bekommen wir Christen keine theologische Fakultät in der Türkei? Warum dürfen wir dort kein kirchliches Eigentum haben? Mittlerweile umgeht sogar der Oberbürgermeister von München die Bauordnung bei der Genehmigung einer Moschee, um die Wahlstimmen der Türken einzuheimsen. Das ist unglaublich! Toleranz ist gut, heißt aber nicht, sich selbst aufzugeben.

Dat de Oberbürgermeister van München, Christian Ude, tot de SPD behoort zal wel niemand verbazen, maar vermeld ik toch maar voor de volledigheid.

Read more...

Het Recht Op Vrij Wapenbezit (Vincent De Roeck)

Het recht om vrij wapens te dragen en te bezitten, is een algemeen democratisch beginsel dat zijn oorsprong vindt in de teksten van de grote liberale denkers Montesquieu, Rousseau, Locke, Hobbes, Paine en Jefferson. Het verband tussen échte democratie en deze fundamentele vrijheid is immers véél nauwer dan het lakse decadente West-Europese volk inziet. In iedere democratische staat berusten de wapens bij het soevereine gezag. Geen enkel weldenkende verlichte geest zal dit ontkennen. Ook dat het volk het enige soevereine gezag in een democratisch bestel is, kan door geen enkele liberaal die naam waardig gerefuteerd worden. Bijgevolg zouden de wapens niet zozeer bij de staat maar wel bij de burgers - het soevereine gezag - moeten berusten. Dat dit in onze onvrije slavensamenleving niet het geval is, is een regelrechte aanfluiting van onze intrinsieke vrijheid en onze menselijke waardigheid.

Wat is immers de eerste daad die een dictator stelt zodra hij aan de macht komt? Hij laat beslag leggen op alle wapens in privé-bezit en garandeert zo de vereiste dictatoriale stabiliteit. Hoe kan men dictaturen dus voorkomen? Niet door ons heil te gaan zoeken in socialistische “anti-haat”-wetten, in marxistisch geïnspireerde internationale verdragen of in neo-communistische solidariteitsmechanismen, maar door onze eigenste burgers - de bouwstenen van onze vrije samenleving - het recht te geven zichzelf, hun eigendom en hun rechten te beschermen tegen derden met een wapen. Enkel potentaten en despoten geloven niet in de vrijheid van het individu, of in het a priori dat elke vrije burger intrinsiek tot moreel en rationeel handelen in staat is. Enkel op basis van bovenstaande argumenten kan men immers het verbod op vrij wapenbezit rechtvaardigen.

In de Verenigde Staten is het recht op vrij wapenbezit nagenoeg absoluut. De Amerikaanse samenleving is dan ook zonder twijfel één van de meest vrije in de wereld en ligt ironisch genoeg, net hiervoor voortdurend onder vuur vanuit het “oude” Europa dat als een geitenwollensokkenidioot de arrogantie aan de dag legt om the land of the free and the home of the brave af te schilderen als een wetteloos asociaal piratennest van schietgrage gekken. Dat net dat stel onopgevoede barbaarse cowboys gans Europa in 1945 bevrijd hebben, wordt dan ook weer angstvallig verzwegen om het Grote Gelijk van het corporatistische Europese establishment niet al te veel te discrediteren. Het Amerikaanse leger was indertijd nochtans ook volledig opgebouwd rond de Minutemen, de regionaal georganiseerde burgermilities die in oorlogssituaties door de staat opgeroepen konden worden. De logge geïnstitutionaliseerde landlegers van Europa verzinken in de aanblik van deze vrijheidsmilities in het niets.

Leerde Europa uit WO2 dan zijn lesje niet? Neen, na tientallen hervormingsplannen bleef het Europese leger uitblinken in inertie en onbeweeglijkheid, met als kers op de taart de Balkanoorlogen uit de jaren 1990 toen de EU tot zijn eeuwige schaamte beroep moest doen op net die Amerikaanse revolverhelden om de Balkan, nochtans onze allereigenste achtertuin, te komen uitmesten. Ondertussen blijven de Europese leiders hun maatschappijmodel aanvallen en schaffen ze zelf de basisvrijheden van hun eigen burgers af. Een kwestie van "gezond verstand"? Is het toevallig dat een relatief pro-Amerikaans landen als Engeland pas in het begin van de jaren 1990 échte wapenwetten doorvoerde? Is het toeval dat dit net gebeurd op het moment dat linkse krachten meer macht krijgen in het VK en dat de Europese continentale staten EFTA plots wilden omvormen tot het Euromonster dat we vandaag kennen? De vraag stellen is ze beantwoorden.

Nochtans is niet gans continentaal Europa het slachtoffer geworden van dit dictatoriaal geïnspireerd wanbeleid. Zwitserland is één van de veiligste landen in Europa. Tussen 1995 en 2005 kwamen er in Zwitserland welgeteld 812 mensen om ten gevolge van vuurwapens. In diezelfde periode kende België - een vergelijkbaar land qua bevolking en oppervlakte - een slachtoffertol door vuurwapens van maar liefst 2357 of bijna drie keer zoveel! Nochtans kent Zwitserland een nagenoeg absolute vrijheid van wapendracht en wapenbezit. Dit bewijst de absurditeit van het koppelen van dit mensenrecht aan het aantal doden door vuurwapens. Het Zwitsers privaat bezit van "militaire wapens" omvat de Volksmilitie (400,000 leden, elk met een wapen in huis), de Gezinswacht (365,000 gezinnen, elk met een wapen in huis) en de Gedemobiliseerde Soldaten (300,000 man, elk met een wapen in huis). Het aantal "oorlogswapens" (het leger, de politie en andere ordediensten) en "sportwapens" (voor pure recreatiedoeleinden) zit hier nog niet eens in vervat. Kortom, Zwitserland is een tot op de tanden gewapende burgerdemocratie waar de staat op wapenvlak minder sterk staat dan de burgers. Een "balance of power" zoals het in een verlichte democratie altijd zou horen te zijn! Zelfs Machiavelli oordeelde in zijn magnus opus Il Principe dat e Svizzeri sono armatissimi e liberissimi, oftewel "alle Zwitsers zijn uitermate bewapend en daardoor uitermate vrij."

Andere cijfers geven volgens het Fraser Institute aan dat het beperken van vrij wapenbezit meer geweld tot gevolg heeft. Klinkende voorbeelden zijn Engeland, Australië en Canada. Sinds Engeland het wapenbezit aan banden legde, is het aantal moorden met een kleine 60% gestegen en het aantal gevallen van geweldpleging met een vuurwapen met iets meer dan 40%. Sinds Australië vijf jaar geleden een strengere wapenwet doorvoerde, is het aantal gewapende overvallen met meer dan 166% gestegen. Tussen 2000 en 2006 kende Canada, ondanks de mooie propagandafilm van vrijheidhater Michael Moore, een gemiddeld jaarlijks misdaadratio van 963 aangiftes per 100,000 inwoners. In de VS bedraagt dat 475 aangiftes per 100,000 inwoners, dus ongeveer de helft. Vrij wapenbezit vermindert de onveiligheid. Tot deze conclusie komt ook de Nederlandse veiligheidsexpert Michiel Smit in zijn boek Meer wapens, minder misdaad dat in wezen een Nederlandse implementering is van het alom geprezen boek More guns, less crime: understanding crime and gun laws van de Amerikaanse activist John Lott.

Volgens de wereldvermaarde historicus Stephen Halbrook is het recht op vrij wapenbezit ook de beste verdediging tegen een externe vijand. Opnieuw geldt Zwitserland als het stichtende voorbeeld. Het was immers het enige Europese land met een geringe omvang dat de Nazi's nooit hebben kunnen of willen innemen. Dat het te onherbergzaam was, is fout daar de Nazi's wel de ontoegankelijke Kaukasische republieken veroverd hebben. Dat het neutraal was, is eveneens onjuist daar de Nazi's wel de neutrale Lage Landen geannexeerd hebben. Volgens Halbrook beschikte Zwitserland over een uitzonderlijke defensie van een geweer in elk huis die elke externe dreiging onmiddellijk kan pareren. Ook de decentralisatie speelde in het voordeel van Zwitserland. Elk canton afzonderlijk kon de strijd immers voortzetten omdat oorlogs- en vredesverdragen geen centrale bevoegdheden waren. Volgens Halbrook is het dus het Zwitsers systeem van waarachtige volkssoevereiniteit, democratie en vrij wapenbezit, dat de Alpenstaat buiten de oorlog heeft gehouden.

Kortom, ikzelf zie geen enkele reden, laat staan ook maar enige justificatiegrond, om geen "tweede amendement" naar Amerikaans model in de Europese grondwetten op te nemen. Of zijn onze leiders soms bang van het volk? Hebben zij misschien dan toch de vaak gesuggereerde ambitie om onze rechten en vrijheden verder in te perken? Vrezen zij het volk dan niet in hun queeste naar oneindige dictatoriale macht? John Locke, nochtans voor menig politicus een inspiratiebron, beschreef zelfs de plicht van elk volk om in opstand te komen tegen een in onmin gevallen overheid. Maar hoe kan het volk die taak ooit vervullen als het niet over de middelen, met name de wapens, beschikt? Onze democratie zonder het recht op vrij wapenbezit blijkt steeds meer een lege doos en wij, de naar vrijheid snakkende burgers, zijn eens te meer overgeleverd aan de willekeur van onze leiders.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be.

Read more...

Geen Uitkeringen Meer Via De Vakbond !(Vincent De Roeck)

Een aantal weken geleden werd bekend dat een man uit Geraardsbergen dreigde zijn werkloosheidsuitkering niet langer uitbetaald te krijgen, omdat hij achterstond met de betaling van zijn lidgeld aan het ACV. Deze praktijk is voor mij onaanvaardbaar en maakt duidelijk dat de vakbonden hun boekje te buiten gaan. Ik pleit er al langer voor om de werkloosheidsuitkeringen niet te laten uitbetalen door de vakbonden, maar door de RVA zelf.

Het is een totale aberratie dat vakbonden op dit moment een kerntaak van de overheid op zich nemen. Hiermee verzekeren ze zich van een stroom geld en een vast en uitgebreid ledenbestand. Vele mensen sluiten zich immers aan bij een vakbond om later, bij eventuele werkloosheid, beter bediend te worden. De situatie in Geraardsbergen doet ook de vraag rijzen of het ACV wel zo sociaal voelend is. Zij beschouwen het uitbetalen van werkloosheidsuitkering blijkbaar als een geldmachine, en als een middel om aan cliëntelisme te doen.

Ook kan men zich de vraag stellen of de vakbonden in deze constellatie wel voldoende gemotiveerd zijn om de werkloosheid ook echt terug te dringen. Het wordt tijd dat de vakbond zich weer gaat bezig houden met zijn “core business”, namelijk het vertegenwoordigen en het verdedigen van belangen van werknemers binnen bedrijven. Het is aan de politiek om het speelveld van de vakbonden te bepalen en te beschermen. Het recht op verenigen en het verdedigen van de belangen van werknemers zijn ook belangrijke liberale waarden die de overheid steeds in acht moet houden.

Ik wil dan ook als volgt besluiten: “Het is niet de taak van de vakbonden om werkloosheidsuitkeringen uit te betalen. De overheid kan deze taak perfect op zich nemen en dit op een veel efficiëntere, geautomatiseerde manier. De meer dan 300 miljoen euro aan administratiekosten die hiervoor jaarlijks door de overheid aan de vakbonden wordt betaald, is weggesmeten geld”.

Deze tekst werd geschreven door Jong VLD'er Philippe De Backer.

Read more...

Zalige Pasen !

Read more...

Eén miljoen jobs gingen verloren de laatste decennia. Hoe kunnen wij ze terughalen?

Ter gelegenheid van het driejarig bestaan van “WorkForAll” als socio-economische en onafhankelijke denktank, nodigen wij u uit op een Debatavond op maandag 7 mei om 19 uur in het Internationaal Perscentrum te Antwerpen, Grote markt 40 met als titel: Eén miljoen jobs gingen verloren de laatste decennia. Hoe kunnen wij ze terughalen?

Alle goed nieuws shows ten spijt, in werkelijkheid leven 1.2 miljoen mensen van een RVA-uitkering. Telt men de bruggepensioneerden erbij dan is circa een vierde van de beroepsbevolking werkloos of inactief. In de jaren ’70 was dit amper 2 %. Maar daarna is het structureel scheef gelopen. In naam van de solidariteit en herverdeling hebben cliëntelisme en belangengroepen zich in de samenleving genesteld en via een zwellend overheidsapparaat hun macht met behulp van wettelijke middelen vast gelegd.

Met een verstikkende wurggreep heeft dit apparaat onze welvaart ondermijnd en de hele samenleving is in drijfzand terecht gekomen. Nog nooit is de armoede zo groot geweest. Nog nooit is de samenleving zo dof geweest. Nog nooit is de stagnatie en zijn de statistische leugens zo groot geweest. Niet allen de economie lijdt hieronder maar ook de democratie en de morele basis van onze westerse samenleving.

Eric Verhulst zal als voorzitter van WorkForAll uit de doeken doen dat het anders kan. In een open samenleving wordt de productieve arbeid niet belast aan tweemaal zijn marktwaarde, maar beloont men diegenen, die met hun arbeid de samenleving beter maken. In een open samenleving creëert men geen bureaucratische mastodonten, met ingewikkelde en niet efficiënte regelgevingen om de burgers te beknotten en als enig doel de macht van het apparaat te versterken. In een Open Samenleving kent men geen standen met gepriviligeerde klassen die met wettelijke dwang in stand gehouden worden. In een Open samenleving voelt de burger zich veilig en thuis en wordt een vreemdeling als gast ontvangen maar erkent de vreemdeling ook dat hij zich als gast dient te gedragen. In een Open Samenleving is er vrijheid van gedachte en is er vrijheid van handelen in wederzijds respect. In een Open Samenleving erkent men dat de gezagdragers maar een tijdelijk mandaat hebben en weten de gezagsdragers dat ze de morele plicht hebben verantwoording af te leggen voor de gevolgen van hun daden en beslissingen. Die open samenleving kan niet gecreëerd worden met micro-maatregeltjes. Enkel doordenken tot op de kern kan een oplossing brengen. WorkForAll heeft hierover grondig nagedacht. De oplossingen hoeven niet utopisch te zijn en evenmin hoeven ze de waarachtige solidariteit te ondermijnen. Eenvoud maakt welvaart en welzijn. Eenvoud schept arbeid. Maar eenvoud vergt wel moed en doortastendheid.

Dit is meer dan een zuiver economisch thema. Het heeft alles te maken met democratie, waarachtige solidariteit, waarachtige vrijheid en een waarachtige morele basis. Het economische volgt hieruit als een logisch gevolg omdat we een samenleving van mensen zijn.

Concreet zulen we u aantonen met de cijfers dat de overheidssector met de helft kan worden ingekrompen, wellicht zelfs meer. Wij zullen u aantonen dat dit een arbeidsreserve van 1,5 miljoen mensen terug productief op de been kan brengen terwijl dit de ruimte schept voor meer welvaart maar ook voor meer welzijn, met minder stress voor diegene die werkt. Wij zullen u aantonen dat dit kan door elke vorm van inkomstenbelasting af te schaffen. Wij zullen u aantonen dat dit kan door overheidsdiensten te demopoliseren en op dezelfde wijze te organiseren als alle andere competitieve bedrijven. Wij zullen u aantonen dat dit kan zonder de echte solidariteit te ondermijnen. Integendeel, er zullen meer middelen ter beschikking komen om op een menselijke en solidaire wijze de echte zwakken in de samenleving te helpen en terug hoop te geven.

Natuurlijk, tussen doordenken tot op het bot en de realisatie in de praktijk kan nog een lange weg liggen. De hoge werkloosheid en de dalende welvaart en het tanende welzijn zijn gevolgen, geen oorzaken. Zij zijn het gevolg van wat de meeste burgers menen te mogen of moeten denken en er kunnen jaren over gaan om de gedachten terug vrij te maken en de morele basis te herstellen. Op een uur tijd kunnen wij dan ook niet alle aspecten belichten noch een antwoord geven op alle vragen. Maar wij durven te hopen dat wat wij u te vertellen hebben, de deur op een kier zal zetten.

Mogen wij ten stelligste rekenen op uw aanwezigheid. Tenslotte zijn wijzelf verantwoordelijk voor hetgeen wij van de samenleving maken. In een democratie heeft men de leiders die men gekozen heeft. Zelfs deze evidentie is vandaag geen evidentie meer. De bal ligt nu in het kamp van de burger zelf (dat is u en ik) en niet meer in het kamp van de politici.

Wij verwachten u op 7 mei. U bent van harte welkom!

Deelname is gratis met mogelijkhedid to napraten in de historische kelderbar (voor eigen rekening). Inschrijving evenwel gewenst via het contact formulier op de site .

(Definitieve lijst van debattanten nog niet gekend )

Read more...