Wat als Abu Imran een onthaalvader was geweest? (Hoegin)

De voltallige media vielen dit week-end volkomen uit de lucht toen bleek dat de achtergrond van Fouad Belkacem, alias Abu Imran, misschien toch niet helemaal zuiver op de graad was. Het is niet de eerste keer dat zoiets voorvalt, maar men kan dan ook niet verwachten dat journalisten zelfstandig zulke geavanceerde werktuigen als bijvoorbeeld Google zouden gebruiken bij het uitoefenen van hun job. Ze hebben het trouwens zo al druk genoeg met het controleren van kinderdagverblijven in Hoboken…

Wat Fouad Belkacem met een kinderdagverblijf in Hoboken te maken heeft? De overeenkomst tussen de twee is dat beiden het land dagenlang op stelten konden zeggen – of toch minstens de vele «kwaliteitskranten» die ons landje rijk is – maar de manier waarop dat gebeurde was wel radicaal anders. In het geval van het kinderdagverblijf in Hoboken kwam er immers onderzoeksjournalistiek van de bovenste plank bij te pas. Het is inderdaad geen sinecure om iemand in zijn eigen woonkamer als volbloed nazi te ontmaskeren wanneer er aan de voordeur alleen maar een VL-sticker te bespeuren valt en in het kinderdagverblijf zelf een portret van Hitler. Voor zulk kwaliteitsvol en gedurfd onderzoeksjournalistiek hoefde Fouad Belkacem echter niet te vrezen. Iemand die de sharia in België wil invoeren kan niets anders dan een rechtgeaard moslim zien, en dus hoeft het heden noch het verleden van die man niet nageplozen te worden, zo moet de vaderlandse pers gedacht hebben. En zo zou ook nooit geschied zijn, hadden de kraaien Jurgen Verstrepen en Margriet Hermans in hun zondags programma niet één en ander aan het licht gebracht.

Het weze echter duidelijk: een navraag bij het politiekorps van Boom en het parket van Antwerpen leerde onze hardnekkige persmuskieten dat de genaamde Fouad Belkacem voor hen een nobele onbekende is. En daarmee was de kous voor de persmuskieten zo goed als af. Dachten ze. Lichtjes opgelucht zelfs, meende ik hier en daar tussen de lijnen te kunnen lezen, maar het kan natuurlijk ook aan mij gelegen hebben. Want toen bleek plots dat de genaamde Fouad Belkacem bij het Antwerpse parket dan toch geen nobele onbekende was, tenminste toen het Antwerpse parket er eindelijk in geslaagd was zijn naam correct te spellen. Ja, een achternaam met drie lettergrepen, ik kan ervan meespreken dat dat bij administratieve diensten wel eens fout durft te lopen. Hoe dan ook, had men de sharia een paar jaar geleden al in België ingevoerd, zou niet uit te sluiten geweest zijn dat diezelfde Fouad Belkacem die vandaag die sharia wil invoeren met één hand minder door het leven had moeten stappen. Of misschien zelfs twee. Het aantal open doekjes dat de man in de media toegeworpen kreeg is sindsdien in ieder geval sterk afgenomen. Je zou bijna gaan denken dat de media nu met de hele zaak een beetje verveeld zitten, maar ook dat kan natuurlijk alleen maar een indruk zijn waar ik mee zit.

Vergelijken we echter de hele affaire eens met wat Herta van den Brempt overkwam. Want het is niet zo dat maart gewoon een wat zwakke maand was voor de raspaarden waarover onze dagbladen beschikken. Op vrijdag 19 maart herinnerde De Standaard ons immers nog eens aan het vreselijke verhaal van die nazi-onthaalmoeder in Hoboken, door erop te wijzen dat zij nog steeds kindjes onder haar hoede heeft. Ja, stel je voor, Kind & Gezin trok weliswaar haar attest wel in, maar illegaal is het niet om dan toch nog kinderen te blijven opvangen. De krant schreeuwt het onrecht dan ook uit, en port de bevoegde minister van Welzijn Jo Vandeurzen niet weinig subtiel aan wat meer spoed te zetten achter een nieuw kaderdecreet, kwestie van de onnoemelijke toestanden in Hoboken zo snel mogelijk buiten de wet te kunnen stellen.

Eén zinnetje is echter cruciaal in het hele artikel: «De foto van Hitler is ondertussen weg.» Je hebt er snel overgelezen, en de functie van het zinnetje is natuurlijk in de eerste plaats aan te tonen hoe achterbaks die nazi-onthaalmoeder vandaag wel geworden is: van een openlijke nazi-onthaalmoeder naar een verdoken nazi-onthaalmoeder! De vraag is dan alleen: wat is nu eigenlijk nog het probleem? Eerst was het al vreselijk dat de kindertjes er zomaar braaf konden speelden onder de nazirelikwieën, maar dat de nazirelikwieën nu verwijderd zijn lijkt wel een nog groter vergrijp. Of maakt het allemaal niets uit, als die vrouw met haar akelige meningen maar zo snel mogelijk haar job kwijt is? Het ruikt allemaal sterk naar een Berufsverbot, en het feit dat De Standaard het de moeite waard vindt het verhaal zes maanden later nog eens op te rakelen, toont aan dat het wel degelijk de bedoeling was en nog steeds is dat ze haar job zo snel mogelijk kwijt raakt.

(Tussen haakjes: toen zes maanden geleden bleek dat de combinatie van Berufsverbot en Sippenhaft als eerste slachtoffer… de vrouw van Nordine Taouil opeiste, werd al onmiddellijk duidelijk dat het uitdrukkelijk nooit de bedoeling was geweest dat de politiek-correcte hakbijl in meer dan één richting zou vallen. De Schadenfreude die zich vervolgens in bepaalde kringen verspreidde werd echter nog minder gepast gevonden dan een portret van Hitler in een kinderdagverblijf. Ware het niet geweest dat het centrum van de meest tolerante en vredelievende godsdienst van de wereld strikt verboden terrein is voor christenhonden, waren vermoedelijk heelder kwaliteitsredacties onmiddellijk op bedevaart naar Mekka getrokken als boetedoening voor al het leed dat een moslima op die manier berokkend werd. Docht dit ter zijde.)

Het voorval toont in ieder geval afdoende aan waarom niemand de afgelopen maand de tijd had om even na te gaan wie die rare kwast van een Abu Imran nu feitelijk is. Ook onze kranten zijn nu eenmaal onderworpen aan de wet van de begrensde middelen. Net zoals onze veiligheidsdiensten overigens. Want het is allemaal goed en wel dat minister van Binnenlandse Zaken Annemie Turtelboom al onmiddellijk liet verstaan dat haar diensten Sharia4Belgium – desnoods zelfs met extra h – in de gaten zou houden, maar mijn vraag is dan ten koste waarvan dat eigenlijk zal gaan. Betekent dit bijvoorbeeld dat de veiligheidsdiensten vanaf nu de bestuursvergaderingen van de afdeling van het Davidsfonds in Zwevegem niet meer zullen kunnen afluisteren? Of dat de infiltratiepogingen in de VVB-afdeling van Ardooie opgegeven zullen moeten worden? We moeten ons de vraag stellen waar de échte staatsgevaarlijke lui zitten, en of de minister haar diensten wel de juiste prioriteiten oplegt. En vooral: hoe zou die Fouad Belkacem aan de kost komen, en zou dat wel een geoorloofd beroep zijn voor zo'n sjariatist? Ik ben er zeker van dat De Standaard de zaak over zes maanden voor alle zekerheid nog eens zal opvolgen.

Read more...

Regering-Peeters II voor N-VA geen dans op rozen

De nieuwe Vlaamse regering-Peeters II, bestaande uit CD&V, N-VA en sp.a, legde verleden week de eed af. Het verschil in profielen die de drie partijen naar de regering stuurden valt echter op: terwijl de N-VA vooral voor kwaliteit koos, gaf CD&V meer de voorkeur aan trouwe partijsoldaten. Bij sp.a is het echter vooral de ondraaglijke lichtheid van hun ministers die in het oogt springt. Dat betekent echter nog niet dat deze regering voor de N-VA een dans op rozen zal worden.

In tegenstelling tot het Vlaams Belang is de N-VA wel een voorstander van het zogenaamde participationisme: deelnemen aan de macht, zowel op Vlaams als federaal niveau als dat mogelijk is, om de belangen van Vlaanderen te verdedigen. Op zich is daar natuurlijk niets oneerbaars aan, zolang de te betalen prijs maar niet te hoog is. Het Vlaams Belang is echter fundamenteel sceptisch tegenover machtsdeelname binnen de bestaande Belgische structuren, voor een groot deel verklaarbaar door de ontstaansgeschiedenis van de partij. De N-VA heeft daar allemaal veel minder problemen mee, en was zelfs bereid om in kartel met CD&V te gaan in de hoop stappen vooruit te kunnen zetten in de Vlaamse ontvoogdingsstrijd. De deelname van de N-VA aan de regering-Peeters II is daarom niet onlogisch, en met posten als Binnenlands Bestuur, Vlaamse Rand, Begroting en Werk mag de partij heel tevreden zijn. Bovendien kon ze het voorzitterschap van het Vlaams Parlement in de wacht slepen, een belangrijk symbool voor een Vlaams-nationalistische partij.

Dat neemt niet weg dat de regering-Peeters II voor de N-VA onder een bijzonder slecht gesternte start. Eén zaak is natuurlijk dat het communautaire in het regeringsakkoord met een vergrootglas gezocht moet worden, een andere is de kwaliteit, of beter gezegd: het absolute gebrek aan kwaliteit onder het personeel dat sp.a naar deze regering gestuurd heeft. Men kan natuurlijk zijn bedenkingen hebben bij Joke Schauvliege, al zal de kritiek van enkele chronisch verzuurde «kunstenaars» bij Jan met de pet weinig of geen indruk gemaakt hebben, misschien zelfs integendeel. Maar de CD&V heeft tenslotte toch ook nog Kris Peeters zelf en Jo Vandeurzen als ministers in deze regering zitten, en die kunnen bezwaarlijk ondermaats genoemd worden. Dat ligt echter anders voor de drie absolute nullen van de sp.a. Over Freya van den Bossche hebben we het eerder al eens gehad, over Ingrid Lieten trouwens ook, en Pascal Smet als Vlaams minister lijkt meer op een provocatie aan het adres van de N-VA dan iets anders. Over Ingrid Lieten gesproken: merk op dat zij met haar Stasi-ervaring om het onderste uit de kan te halen om toch maar te verhinderen dat objectieve criminaliteitscijfers in de pers zouden verschijnen, uitgerekend Media toegekend kreeg als één van haar bevoegdheden. Of speelden vooral de recente (en vooral: toekomstige) financiële problemen van De Morgen hier een rol?

Dat neemt niet weg dat de pers, met op kop de staatszender VRT, er alles zal aan doen om de sp.a-ministers op alle mogelijke en onmogelijke manieren op te hemelen bij de kijkers, luisteraars en lezers. Bart de Wever was nog leuk als bijna-Slimste Mens, maar als er over koetjes en kalfjes gesproken moet worden, laat het zich raden dat onze neutrale openbare omroep veel liever een blik Freya of doos Pascal zal willen opentrekken om de kijker een uurtje hersendodend te onderhouden dan hem te vervelen met die oersaaie Geert of Philippe. Die laatste trouwens met een anti-proletarische achtergrond. Maar wat had u anders gedacht? Als die twee het bovendien ook nog eens in hun hoofd zouden halen te denken dat zij vanuit hun kabinetten zomaar een Vlaams beleid, laat staan een «assertief» Vlaams beleid zouden mogen voeren, laat het zich al raden uit welke hoek de mediawind de komende vijf jaar wel en niet zal waaien, en met welke kracht…

Stevig waaien zal het voor de N-VA in deze regering trouwens hoe dan ook doen, want de communautaire stormen liggen nu al op een rijtje klaar. De federale begroting bijvoorbeeld, zopas door Belgisch Eerste Minister Herman van Rompuy uitgesteld naar september, vermoedelijk met als reden dat het na Fortis, de regionale verkiezingen en de regionale regeringsvormingen deze keer te juli was. Die begroting zal vrijwel zeker opnieuw uitgaven bevatten die buiten de bevoegdheden van de federale regering vallen, maar zal de Vlaamse Regering, zoals de N-VA eerder aankondigde, het inderdaad aandurven hiertegen een belangenconflict in te roepen? We moeten het eerst zien vóór we het willen geloven.

Een ander probleem is de (niet-)benoeming van die drie Franstalige burgemeesters in de Vlaams Rand. Zal Geert Bourgeois, als Minister van Binnenlands Bestuur, korte metten maken met deze carrousel, zelfs als de regeringspartner CD&V daarmee federaal in een heel slecht parket terecht kan komen? Als de N-VA in 2011 (of eerder al) haar verkiezingsuitslag van dit jaar wil evenaren, is dit een uitgelezen dossier om aan te tonen wat haar toegevoegde waarde is in een Vlaamse regering.

En dan was er nog de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. In een staatshervorming vóór 2011 geloven we trouwens al lang niet meer, of het zou moeten zijn om een federale kieskring in te voeren. In het voorjaar van volgend jaar loopt echter, als alles goed gaat, het laatste belangenconflict over Brussel-Halle-Vilvoorde af. Hét excuus om het dossier dan opnieuw voor minstens een jaar in de koelkast te stoppen, zal het Belgische voorzitterschap van de EU in het najaar van 2010 zijn. En zulke hogere belangen kunnen in België natuurlijk alleen maar één ding betekenen, namelijk dat de Vlamingen maar moeten inbinden, niet de Franstaligen. Nu reeds staat het dus al zo goed als vast dat een stemming over de splitsing van de kieskring in de Kamer verhinderd zal worden, mét de actieve medewerking van de CD&V. (En let erop: in het voorjaar van 2011 zal die partij het onkies vinden om vlak voor de verkiezingen nog grote veranderingen aan de kieskringen door te voeren, en daarom alles toch maar willen behouden of eventueel willen terugkeren naar de oude arrondissementele kieskringen.)

Het wordt daarom interessant om zien of en hoe lang de N-VA zich zal weten te handhaven in de Vlaamse Regering. Aan de ene kant zit ze opgescheept met een coalitiepartner die drie absolute nullen tot minister heeft laten benoemen, die in de media opgehemeld worden als waren het superhelden terwijl de eigen ministers als saaie kneusjes of oorlogszuchtige nationalisten zullen afgeschilderd. Aan de andere kant zit ze met een partner die hoogstwaarschijnlijk van plan is haar op federaal vlak grandioos te rollen, en dan nog wel op precies dezelfde wijze als ze zelf nog niet zo lang geleden gerold werd door haar toenmalige paarse partners. Bij de achterban van de CD&V wil het smoesje van de verantwoordelijkheid en de moed, en volgende keer beter, er dan misschien nog wel ingaan, maar bij de achterban van de N-VA ligt dat al iets moeilijker. Al was het maar omdat die achterban ondertussen met zowel Lijst Dedecker als Vlaams Belang al over twee uitwijkmogelijkheden beschikt.

Dat alles neemt echter niet weg dat ik de N-VA in deze regering het voordeel van de twijfel wil geven. Zeker, in het regeerakkoord is het communautaire luik maar een mager beestje — heel mager zelfs. Maar wat is het alternatief? Vandaag hebben we een coalitie van CD&V, sp.a en N-VA, met misschien op papier weinig communautair «eten of drinken», maar toch nog tenminste de hoop dat er bijvoorbeeld in de Vlaamse Rand iets mogelijk zou zijn. De N-VA had natuurlijk ook het Vlaamse been stijf kunnen houden en bijvoorbeeld spijkerharde garanties kunnen eisen voor Brussel-Halle-Vilvoorde of onmiddellijk reeds een belangenconflict tegen een federale begroting, frontaal tegen één van de onderhandelingspartners in. Wat zou die houding uiteindelijk hebben kunnen opleveren? Een coalitie van CD&V, sp.a en… Open Vld? Slechter dan dat kan de regering-Peeters II immers nooit zijn, en bovendien gun ik Geert Bourgeois en Jan Peumans hun nieuwe mandaten oneindig veel meer dan bovenop een Freya en een Pascal ook nog eens een, ik zeg maar wat, Jean-Jacques of Mathias in de Vlaamse Regering te moeten zien.

Read more...

Aanvaardt CD&V dan het principe van de corridor? (Hoegin)

De eis van de Franstaligen om een corridor te verkrijgen tussen Brussel en Wallonië, en vooral het feit dat de eis zo concreet is dat gedetailleerde kaarten reeds de ronde doen, dat alles mag dan wel verbazing wekken, nog merkwaardiger is dat die geruchten niet tegengesproken worden door de CD&V én dat die partij de onderhandelingstafel nog niet verlaten heeft. Zou dit betekenen dat de partij het principe van een corridor aanvaardt, en het njet van Bart de Wever voor hen zelfs geen relevantie meer zou hebben?

Het enige geluid dat vandaag uit de hoek van de CD&V waar te nemen viel kwam van de CD&V-schepen Anne Sobrie uit… inderdaad, Sint-Genesius-Rode. Om de corridor krachtig van de hand te wijzen? Neen, om te vertellen dat die corridor misschien toch wel het overwegen waard is, niettegenstaande ze tegelijkertijd vindt dat er geen toegevingen gedaan mogen worden. Je moet echt een tsjeef eerste klas zijn om je woorden op zo'n manier te kunnen «wikken en wegen»! Maar van een reactie van bijvoorbeeld Jo Vandeurzen of Marianne Thyssen heb ik voorlopig toch nog niets gehoord…

En dat maakt dat het akelig stil is bij de CD&V-top over die corridor. Bart de Wever mag dan al een njet uitspreken over die corridor, hij zit niet mee aan de onderhandelingstafel, en dus weet hij niet óf er bij het overleg kaarten gebruikt worden, en hoe die kaarten eruit zouden zien. De vraag is ook of hij zich echt wel helemaal comfortabel voelt bij het feit dat de CD&V het overleg niet dreigt op te blazen –of nog niet opgeblazen heeft– wanneer die kaarten werkelijk op tafel gegooid worden of werden. Betekent dit dat het principe van een corridor voor de CD&V-top wel aanvaardbaar is, en dat de discussie er alleen maar uit bestaat hoe die corridor er precies moet uitzien? Of moeten we geloven dat een Herman van Rompuy vandaag alleen maar de neutrale notaris speelt om de Franstalige eisen te noteren, maar de deur onmiddellijk dicht zal slaan wanneer er echt onderhandeld zal worden? Ik heb namelijk zo mijn twijfels over dat laatste.

En over merkwaardige zaken gesproken: het is eigenlijk toch wel om helemaal van je stoel te vallen dat een krant als De Standaard na het uitlekken van de concrete plannen rond een corridor onmiddellijk een reporter het bos heeft ingestuurd om te documenteren dat er in die corridor vooral geen Vlamingen zouden wonen. Zou dat in de tijd van Manu Ruys en AVV-VVK ook het geval geweest zijn? De enige Vlaming die dan toch gevonden kon worden is de eigenaar van een meubelzaak, met Franse naam, die niet snapt waarom de Vlamingen zich niet wat gewilliger laten verfransen. Overtuig mij maar eens dat zijn meubelzaak 65 jaar geleden geen Duitse naam zou gehad hebben.

Wat moeten we ondertussen van de andere Vlaamse partijen verwachten? Vlaams Belang heeft de corridor uiteraard volledig afgewezen. Open Vld heeft voorlopig nog niet gereageerd, maar we weten dat men daar desnoods wel drie of vier volledige faciliteitengemeenten wil overhevelen naar het Brusselse of het Waalse Gewest als men daarmee een paar maanden langer in de federale regeringszetels kan blijven zitten. En sp.a zal als naar gewoonte geen weg weten met dit dossier: enerzijds wil ze als oppositiepartij de regering wel aanvallen, maar anderzijds kan dit communautaire dossier hen geen moer schelen en kunnen ze dat maar moeilijk verbergen. En willen ze vooral niet de indruk wekken Vlaamse belangen te willen verdedigen…

En dan is er natuurlijk nog Groen!, dat in tegenstelling tot de N-VA wel mee onderhandelt. Wat het lot zal zijn van het stuk Zoniënwoud als het overgeheveld wordt naar het Brusselse of Waalse Gewest laat zich gemakkelijk raden: binnen de kortste keren zullen er een aantal bomen moeten sneuvelen om een bredere verbindingsweg aan te leggen, misschien nog aangevuld met een spoorwegverbinding en wat nog meer. Zal de partij zich daartegen verzetten, of zullen ze de bomen mee helpen kappen om het Belgische koninkrijk bij mekaar te houden en in ruil, ik zeg maar wat, de volledige sluiting van de luchthaven van Deurne vragen om er vijf struiken te kunnen beschermen? Benieuwd welke principiële houding die partij zal aannemen.

En het is precies die houding van Groen! die zal bepalen wat de relevantie van het njet van Bart de Wever is. Heeft men bij de CD&V al de rekening gemaakt, en is men er tot de slotsom gekomen dat men net zo goed nu al de N-VA kan laten vallen in ruil voor wat ecologische kruimels voor Groen! en de federale regeringsmacht tot in 2011, inclusief de glans van een Europees voorzitterschap? Herinneren we toch nog maar even aan de woorden van Yves Leterme uit maart eerder dit jaar in een interview met Het Belang van Limburg:

Wij laten ons niet gijzelen. Ik vind het spijtig dat soms te sterk de nadruk wordt gelegd op symbolen. Ik ga voor rationaliteit. Daarom zeg ik in alle duidelijkheid: als de N-VA in juli om de verkeerde redenen vindt dat de staatshervorming niet genoeg is, dan nemen wij onze verantwoordelijkheid op.

Read more...

België schaadt de gezondheid (Hoegin)

Letterlijk, al zal Yves Leterme het ongetwijfeld in alle toonaarden willen ontkennen. Wie echter de serie «De zestien is voor u» van De Standaard de laatste dagen gelezen heeft, zal zich toch niet van de indruk kunnen ontdoen dat het ene veel met het andere te maken heeft.

Uit de serie «De zestien is van u» van De Standaard blijkt overduidelijk dat zowat elke Vlaamse onderhandelaar vroeg of laat last kreeg van zijn gezondheid. Voor sommigen waren de gevolgen vooral psychisch, met als beste voorbeeld Jo Vandeurzen die meer dan één keer een complete inzinking heel dichtbij was. Bart de Wever dan weer dacht op een gegeven ogenblik een hartaanval te hebben. Alleen Yves Leterme leek de hele tijd immuun, maar belandde uiteindelijk zelfs op de dienst intensieve zorgen met interne bloedingen.

Al deze gezondheidsproblemen zijn echter terug te brengen tot één enkele, gemeenschappelijke factor: België. Het is immers moeilijk zich voor te stellen dat de Vlaamse politici aan zulke uitputtingsslag als we de laatste maanden gezien hebben hadden moeten deelnemen indien België niet meer zou bestaan. En op een manier is het ook hun eigen fout: aan het einde van de zomer van vorig jaar reeds moet het voor iedereen duidelijk geweest zijn dat het met de Franstalige politici, en dan in het bijzonder Joëlle Milquet, niet meer mogelijk is het land op een serieuze manier besturen. Had Yves Leterme geen vijf minuten politieke moed gehad, maar tien minuten, had hij toen al de stekker uit de onderhandelingen getrokken, en daarmee ook België, en was hij nu al lang Vlaams president. Misschien eens iets om over na te denken nu hij aan een ziekenbed gekluisterd ligt.

Want wat wil Yves Leterme eigenlijk bereiken? Hij wil «de Zestien», de post van Eerste Minister, en moet daarom onderhandelen met de Franstaligen, dat wil zeggen, zijn Vlaams programma waarmee hij in juni nog 800.000 stemmen haalde verloochenen op zulke manier dat zijn partij volgend jaar niet spectaculair ten onder zal gaan in een enorme electorale afstraffing. Maar wat wil of kan hij eigenlijk met die post van Belgisch Eerste Minister verwerven of bereiken? Macht en aanzien? Wat de macht betreft: de regeringen-Verhofstadt I en II hebben duidelijk aangetoond dat er van veel macht geen sprake is, omdat een Vlaams Eerste Minister naar het pijpen van de Franstaligen moet dansen om zijn post te mogen behouden. Het aanzien dan? Welke eer is het eigenlijk om, zoals Guy Verhofstadt, zes miljoen Vlamingen te verraden om de voorkeur te kunnen genieten van vier miljoen Franstaligen plus een familie in Laken als nuttige idioot in dienst van hen? En voor het aanzien in het buitenland hoeft men het zeker niet te doen: tenzij men kan opdraven als lakei van bijvoorbeeld Frankrijk wordt men daar achter de rug eens goed uitgelachen.

Het is daarom toch wel enigszins ironisch te noemen dat op hetzelfde ogenblik dat Yves Leterme in het ziekenhuis ligt met als diagnose belgicose, in Kosovo eindelijk de onafhankelijkheid uitgeroepen wordt. Nu is de Vlaamse situatie weliswaar niet bepaald vergelijkbaar met wat zich de laatste jaren in Kosovo heeft afgespeeld, maar het valt niet te ontkennen dat de Albanese Kosovaren veel minder last hebben van koudwatervrees rond hun onafhankelijkheid dan de Vlaamse politici. Misschien kan Yves Leterme, wanneer hij zich weer wat beter voelt, eens een studiereis inleggen naar Pristina. En hij hoeft daarvoor heus niet te wachten tot na Pasen.

Read more...

College van Dialoog: oude wijn in nieuwe, oubollige zakken (Hoegin)

Wie zou dat eigenlijk zijn, die al die titels uitvindt? Formateur en informateur, dat kenden we al lang, en een onderhandelaar ook, maar een verkenner/explorateur? En nu dus een «College van Dialoog» met «Koninklijke Commissarissen»? Oubolligere titels om nog eens goed te onderstrepen dat België en zeker het Paleis totaal achterhaald zijn waren amper mogelijk.

Ik kan me inbeelden dat er in menig Vlaamse huiskamer een ferme vloek gelaten werd, of een enorme schaterlach. Een vloek omdat men een nieuwe Costa, een nieuwe Dialoog der Gemeenschappen, een nieuwe Derde Fase, een nieuwe Raad der Wijzen, kortom, een praatgroep met als voornaamste doel vooral de indruk te wekken dat men de Vlaamse eisen ernstig neemt om ze tegelijkertijd te kunnen verdrinken in een oeverloos en ellenlang gepalaver waarvan op voorhand al de uitslag vast ligt, namelijk niets, dat men zoiets dus nog maar eens de Vlamingen wil aansmeren met alweer een nieuw etiket, men moet het toch maar durven. En tegelijkertijd een schaterlach omwille van de idiote naam die men het ding heeft willen geven. Serieus nu, koninklijke commissarissen? Wat moet ik me daar bij voorstellen? Gaan die misschien een uniform krijgen, inclusief kepie met floche? Blijkbaar hebben niet alleen de Franstalige partijen het nog steeds niet begrepen, maar ook het Paleis niet – voor zover dat natuurlijk geen twee handen op eenzelfde Franstalige buik zouden zijn.

Want wat mogen we nog verwachten als N-VA en CD&V deze onzin onder deze naam van de hand wijzen? Misschien wel een nieuw voorstel –want de koning heeft eigenhandig kunnen vaststellen dat er nog veel goede wil is om een discussie aan te gaan– tot een, ik weg maar wat, een Intergewestelijke Palaver? En daarna een Werkgroep ter Bevordering van de Samenwerking tussen de Gemeenschappen? Willen de Vlamingen dat ook niet, misschien maar een Commissie voor een Betere Verstandhouding bij de Bevolking? Als het kind maar een naam heeft, er gebabbeld wordt, en vooral niet ingegaan wordt op de kern van de zaak, een hervorming van de staat. Dat de Vlamingen in één moeite door behandeld worden als een stelletje idioten die telkens weer opnieuw met letterlijk hetzelfde kluitje in het riet kunnen gestuurd worden, telt waarschijnlijk dan nog als een extra bonus voor onze Franstalige landgenoten.

Laten we het maar meteen zeggen: N-VA en CD&V zouden wel gek zijn als ze dit College van Dialoog zouden aanvaarden. En de vraag stelt zich trouwens opnieuw, en deze keer nog dringender: voor wiens rekening rijdt Herman van Rompuy eigenlijk? Dat het al lang niet meer die van de CD&V is, is nu wel duidelijk, en waarom CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen hem nog niet de laan uitgestuurd heeft is voor mij één van de allergrootste mysteries van de huidige regeringsonderhandelingen. Als ik het bericht bij de VRT goed lees is zijn klacht immers vooral dat Armand de Decker veel te vroeg veel te veel verklapt heeft over het plannetje dat zij samen met de koning hebben zitten samenzweren, niet dat het niet correct zou zijn.

De allergrootste grap moet wel de duur van dit College van Dialoog zijn. Armand de Decker wil immers de ernst van de situatie onderstrepen, en stelt vast dat «de aanpassing van de instellingen een oefening is die jaren zal duren». En dat het college daarom misschien wel drie regeringen actief zal moeten blijven! Even rekenen: dat zijn dus twaalf jaren, en daarmee zal de staatshervorming dus rond zijn, ja, ergens in de buurt van… 2019. Of het jaar waarin onze geliefde vorst Koning Albert II zijn 85ste verjaardag zal vieren. Dat wil zeggen, 2019 als Joëlle Milquet niet te veel dwars ligt, last heeft van zieke kinderen (of de puberteit?), of een sabbatjaar of drie-vier nodig heeft, want je weet maar nooit. Met wat tegenslag of geluk, afhankelijk van hoe je het bekijkt, wordt Bart de Wever nog grootvader eer dat college zijn dialoog kan afronden.

Read more...

Quid CD&V? (Hoegin)

De stemming in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken ligt nu al enkele dagen achter ons, en nog altijd is het stof niet helemaal gaan liggen. Waarschijnlijk zal het nog enkele weken duren eer helemaal duidelijk wordt wat de gevolgen zullen zijn van deze stemming, maar dat de afgelopen week een keerpunt was in de Belgische geschiedenis mag misschien toch al wel gezegd worden.

Zo kan het dus gaan: mijn voorspelling van verleden week dat er geen stemming zou plaatsvinden was er dus compleet naast. De CD&V, opgestuwd door kartelpartner N-VA en gevolgd door onderhandelingspartner Open Vld, nam een gok en stemde de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde dan toch. De Franstalige partijen MR en cdH werden daarmee na hun ultimata verplicht zelf kleur te bekennen over de toekomst van de regeringsonderhandelingen, kozen voorlopig toch maar voor een voortzetting, en leden daarmee een belangrijk gezichtsverlies. Zij hoopten echter dat zij door de stemming zouden kunnen afdwingen dat een verdere staatshervorming buiten de regeringsonderhandelingen zou gehouden worden, maar zie, een tweede wonder geschiedde: CD&V legde onder druk van de N-VA die eis naast zich neer, nadat zij eerst –in een zwak moment?– toegegeven had aan een zakenkabinet.

De Vlamingen zijn echter een merkwaardig volk. Elk ander volk zou een gelegenheid als de stemming in de Kamercommissie aangrijpen om uitgebreid een overwinning te vieren, ook al zou het dat niet zijn, maar wie de commentatoren en politicologen in de pers las en hoorde, zou gedacht hebben dat Vlaanderen verleden woensdag een enorme nederlaag heeft moeten ondergaan. Luc van der Kelen bijvoorbeeld, lid van B Plus maar in zijn vrije tijd ook hoofdredacteur van Het Laatste Nieuws, beweerde zowel voor als na de stemming dat de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde precies tegengehouden zou worden door die stemming. Er kan nochtans niet ontkend worden dat de klok nu tikt, en dat de Franstaligen zich alleen maar tijd kunnen kopen door belangenconflicten en alarmbelprocedures in te roepen, maar een splitsing niet meer kunnen tegenhouden. Om het helemaal duidelijk te maken met een bewijs uit het ongerijmde: indien verleden week niet gestemd werd, maar pas volgende week, dan zou dát de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde met een week vertraagd hebben.

Bovendien zijn het nu niet meer de Vlaamse partijen die aan zet zijn, maar wel de Franstaligen, om telkens weer opnieuw een vertragingsmaneuver in gang te zetten. (Historisch gezien heeft het echter de Franstalige partijen nooit aan vijf minuten politieke moed ontbroken, memento de wapenwet.) En indien zij werkelijk van plan zijn deze mallemolen ook heel 2008 door aan de gang te houden, dan moeten zij dat vooral doen: een betere pre-verkiezingscampagne zal men zich bij Vlaams Belang, Lijst Dedecker en N-VA amper kunnen voorstellen. Maar dat Vlaanderen door de stemming een nederlaag zou hebben opgelopen, dat is dus manifest onwaar en niet meer dan een belgicistische poging om de Vlaamse bevolking onder de knoet te houden. De onzin die de Pavianen Dave Sinardet en Carl Devos de laatste dagen hebben gespuid valt trouwens in dezelfde categorie onder te brengen.

Want het jammere aan het belgicistische mistgordijn in de Vlaamse media van de laatste dagen is dat Vlaanderen op het moment dat het misschien wel een historisch keerpunt meemaakt het zelf niet kan opmerken. Het lijkt wel een beetje alsof alle Belgische zeilen bijgezet werden in de hoop dat dit feit niet opgemerkt zou worden: niet alleen leidde de CD&V opnieuw een Vlaamse meerderheid tegen een Franstalige meerderheid in, maar bovendien werd het dwangbevel van koning Albert om de staatshervorming dringend in de koelkast te steken gewoon genegeerd, ja zelfs van de hand gewezen. Hiermee breekt de partij op twee punten met de Belgische «consensus» waar de Franstaligen zo bij zweren (opnieuw, memento de wapenwet): zij liet zich niet meer chanteren door de Franstalige minderheid, en ook niet meer de les lezen door het Paleis. Acht jaar paarse communautaire «vrede», aangevuld met het deloyale gedrag van de cdH bij het Lambermontakkoord, heeft ervoor gezorgd dat de partij vandaag blijkbaar vooral haar eigen belangen voorop stelt, en niet meer die van België. En dat laatste is werkelijk nog nooit vertoond. Enige uitzondering is echter nog Kamervoorzitter Herman van Rompuy, die de nieuwe situatie blijkbaar nog niet begrepen heeft, of niet wil begrijpen. (Vraagje terzijde: voor wie zou die man écht rijden, voor zijn partij, of voor een ander?)

De vraag is nu hoe de CD&V zich de komende dagen zal positioneren. Blijft zij bij haar huidige standpunt, zeg maar de lijn De Wever-Vandeurzen, of zal zij uiteindelijk toch zwichten en zich opnieuw aansluiten bij het punt-Van Rompuy? Indien dat laatste niet gebeurt, ziet het er eerder beroerd uit voor het Belgische koninkrijk: als noch het Paleis noch de Franstalige nog enige vat krijgen op de CD&V, zal de partij zich onherroepelijk vastrijden in een eigen logica, die in niets anders kan uitmonden dan de splitsing van België. Blijft de partij immers vasthouden aan een staatshervorming, heeft de Open Vld weinig andere keus dan de CD&V en N-VA daarin te volgen. Bij sp.a weet men niet goed wat aan te vangen met de staatshervorming, maar kan men met het oog op de verkiezingen van 2009 moeilijk onderdoen voor het kartel en schaamteloos collaboreren met de Franstaligen om een staatshervorming te torpederen, tegen een Vlaamse meerderheid in. Zo'n gedrag zou trouwens grote problemen opleveren in de Vlaamse Regering. Voeg daar nog Vlaams Belang en Lijst Dedecker bij, en het wordt duidelijk dat als de Franstaligen echt niet willen toegeven en non blijven zeggen enerzijds, en CD&V anderzijds blijft vasthouden aan een staatshervorming, Vlaamse staatsvorming nog de enige uitweg is die rest.

Dit betekent meteen ook dat Didier Reynders zich in zijn «analyse» van vandaag wel eens pijnlijk zou kunnen misrekenen. Bluft hij, of is het werkelijk bij hem nog niet opgekomen dat meer dan 150 dagen regeringsonderhandelingen het klimaat in Vlaanderen grondig veranderd hebben. Het leven gaat immers gewoon verder, ook zonder federale regering, en de Vlaamse bevolking, die jarenlang de schrik op het lijf gejaagd werd met de boodschap dat het einde van België meteen ook het einde van de wereld zou inluiden, merkt dat daar blijkbaar toch niets van aan was. Zoiets doet de geesten rijpen, en zelfs bij De Standaard noemt men vandaag, nuchter en zonder franjes, de splitsing van België één van de mogelijke scenario's. Wie had dat een jaar geleden durven denken? Wanneer Didier Reynders dus zegt dat niemand in België incontournable is, zal hij wel gedacht hebben dat hijzelf de uitzondering is die die regel bevestigt, maar voor steeds meer mensen in Vlaanderen zijn het de Franstaligen in hun geheel die minder en minder incontournable worden. Kiezen voor de N-VA betekent voor de CD&V dus niet noodzakelijk meer kiezen voor de oppositie, maar misschien wel iets helemaal anders, al zullen ze het zelf misschien nog niet beseffen. Maar de dag dat men bij de CD&V die mentale stap gezet heeft, kan koning Albert zelfs gewoon het hele jaar door in zijn buitenverblijf rustig van zijn oude dag genieten, zonder dat daar iemand om maalt. Ik wens het hem van harte toe.

Read more...

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (46) (Hoegin)

Het is al een tijdje relatief stil rond de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde: blijkbaar weigeren de media ook nà de verkiezingen meer aandacht aan het dossier te besteden dan het absolute minste van het minste. Nochtans zakten deze week CD&V en N-VA voor hun eerste examen in dit dossier, toch als we het Vlaams Belang mogen geloven, en dat zou toch een kleine vermelding in de pers waard moeten zijn. En verder duikt aan Franstalige zijde weer de eis voor een soort van inschrijvingsrecht op.

Voor zover ik weet werd het bericht nergens anders bevestigd of ontkend, en dus heb ik niet meer informatie dan wat het Vlaams Belang vrijdag in een persmededeling schreef: het Vlaams Belang wou in de Kamercommissie die zich boog over de geldigheid van de voorbije verkiezingen een amendement indienen over onder meer de ruim 600 bezwaarschriften die de laatste dagen verzameld werden, maar Didier Reynders, voorzitter van de commissie, wou hier niet van weten. Inge Vervotte en Jan Jambon, die in de commissie de CD&V respectievelijk de N-VA vertegenwoordigde, sloten zich aan bij het standpunt van deze laatste –ik ga me niet moe maken iets te schrijven over de houding van de Open Vld of de sp.a in deze zaak– hoewel die partijen nochtans goed vertegenwoordigd waren bij de indieners van de bezwaarschriften. Als het Vlaams Belang in de persmededeling met spek geschoten heeft mogen CD&V en N-VA het me altijd laten weten. Indien niet moeten ze anders op de volgende gemeenteraadszitting in Londerzeel maar eens gaan verklaren waarom ze op deze manier het voltallige schepencollege van die gemeente eens goed in hun hemd hebben gezet. Het is in ieder geval een slecht teken aan de wand voor een onverwijlde splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde zonder toegevingen of wat dan ook.

Wat dat laatste betreft stond er gisteren een tweede veeg teken te lezen in een commentaarstuk van Steven Samyn in De Standaard: volgens een –uiteraard anonieme– Franstalige kandidaat-minister is er een oplossing voor Brussel-Halle-Vilvoorde in de maak die verdacht veel doet denken aan een vorm van inschrijvingsrecht voor de Franstaligen in de Rand in ruil voor de splitsing van de kieskring. Dit kan natuurlijk een kwakkel zijn, of niet; hoe dan ook is het goed in deze dagen nog eens een persmededeling van N-VA en CD&V onder de aandacht te brengen, gedateerd op 10 mei 2005 en ondertekend door Jo Vandeurzen en Bart de Wever, geschreven naar aanleiding van het uitlekken van enkele details over een geheim akkoord waar de toenmalige paarse regering onzaliger nagedachtenis over aan het onderhandelen was. De laatste twee paragrafen vatten de teneur van de persmededeling goed samen:

Uit indiscreties vanuit de geheime onderhandelingsplaats, kunnen CD&V en N-VA alleen maar besluiten dat er sprake is van nieuwe, bijkomende rechten en compensaties voor Franstaligen in Vlaanderen. Dit is tegen de grondwet en dus onbespreekbaar.

Om al deze redenen wijzen CD&V en N-VA al deze denkpistes af.

Laat ons hopen dat CD&V en N-VA zulke denkpistes nog steeds even categoriek afwijzen, ook al zitten zij nu mee aan tafel op die geheime onderhandelingsplaats.

Read more...

Federale meerderheid zonder Vlaamse meerderheid (Hoegin)

Herman de Croo gooide gisteren in een interview met De Morgen een knuppel in het hoenderhok door te stellen dat een federale meerderheid niet noodzakelijk ook een meerderheid onder de Nederlandstalige Kamerleden nodig heeft. Naar de letter heeft hij gelijk, maar de vraag is of hij wel ten volle overwogen heeft wat de gevolgen zouden kunnen zijn van zo'n federale meerderheid.

Herman de Croo heeft, naar de letter van de wet, inderdaad volledig gelijk: er staat nergens geschreven dat de regering ook binnen de respectieve taalgroepen een meerderheid moet hebben om te kunnen regeren. Daarom ook dat deze regel, die wel degelijk bestaat, omschreven moet worden als een ongeschreven wet. En zondigen tegen ongeschreven wetten en regels is niet onwettelijk, maar vaak wel een duidelijke trendbreuk. En geeft gewoonlijk ook aanleiding tot nogal wat gekrakeel, zeker bij de partij die hierdoor in het nadeel gesteld wordt. Waarschijnlijk zijn het die overwegingen die sp.a-voorzitter Johan vande Lanotte ertoe bewogen hebben in zijn reactie toch te pleiten voor federale regering die ook in Vlaanderen op een meerderheid kan rekenen.

Want wat zegt Herman de Croo eigenlijk? Een federale meerderheid zonder een meerderheid in de Nederlandstalige taalgroep betekent dat er ook geen sprake is van een bijzondere meerderheid nodig om de Grondwet te wijzigen. Nu is Herman de Croo nooit een fervent voorstander geweest van de opeenvolgende staatshervormingen, maar Johan vande Lanotte kan het zich vandaag (nog) niet veroorloven een staatshervorming na de komende verkiezingen al op de tocht te zetten. Om maar één ding te noemen: zoiets zou het kartel met SPIRIT wel eens onder sterke druk kunnen zetten, om nog maar te zwijgen over de relatie met CD&V. Open Vld heeft daar zonder kartelpartner minder last van, wat ook duidelijk blijkt uit de verklaringen van Bart Somers naar aanleiding van deze polemiek.

De reactie van zowel CD&V als N-VA liet trouwens niet lang op zich wachten: «De maskers vallen af nu nogmaals blijkt dat Open Vld absoluut tegen elke prijs verder wil met paars,» aldus CD&V-voorzitter Jo Vandeurzen. «De VLD aarzelt niet om Vlaanderen volledig over te leveren aan de macht van de PS,» voegde zijn collega Bart de Wever van kartelpartner N-VA daaraan toe. En het beeld van een massale Franstalige meerderheid die tegen een Vlaamse meerderheid in federaal regeert is niet echt van die aard dat het kiezers van CD&V-N-VA zou afdrijven, integendeel zelfs. Het is daarom de vraag of het eigenlijk wel zo slim was van Bart Somers om te bevestigen dat de Open Vld «ongebonden» naar de verkiezingen gaat en zo een asymmetrische constructie niet wil uitsluiten. Zou Noël Slangen op paasvakantie zijn?

Overigens zit er nog een «maar» vast aan de reacties van Jo Vandeurzen en Bart de Wever. Om begrijpelijke redenen kunnen zij het niet hebben over de ultieme, separatistische stok achter de deur, maar op dezelfde dag dat het interview met Herman de Croo in De Morgen verscheen lezen we in De Standaard volgende zinnen bij een bespreking van het nieuwe boek van Bart Laeremans van het Vlaams Belang:

CD&V, N-VA en Vlaams Belang hebben in het Vlaams parlement een meerderheid en die moet, «het recht in eigen handen nemen», als de grote stappen richting Vlaamse autonomie en de onvoorwaardelijke splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde er niet komen. […] Hij stelt voor dat het kartel CD&V-N-VA kiest voor de confrontatie en daarbij gebruik maken van «een zeer krachtig wapen»: de alternatieve meerderheid die CD&V, N-VA en Vlaams Belang samen in het Vlaams parlement hebben.

Laten we realistisch blijven: zulke harde separatistische uitspraken of nog maar suggesties in die richting mogen we op dit ogenblik nog niet verwachten vanuit de hoek van N-VA, en zeker niet vanuit die van de CD&V. Maar als er na 10 juni toch een federale meerderheid tot stand komt zonder een Vlaamse meerderheid, dan zal dat deels mogelijk zijn doordat CD&V zo'n federale meerderheid ook tot stand laat komen, en dat zou op termijn wel eens gevolgen kunnen hebben voor wat er in 2009 bij de regionale verkiezingen zal gebeuren. Herman de Croo speelt dus met vuur: dat zijn naar de letter van de wet volledig legale meerderheid op korte termijn de CD&V tot separatisme zou bewegen is misschien weinig waarschijnlijk, maar de terugslag zou wel eens over twee jaar kunnen komen door een implosie van vooral N-VA, maar misschien deels ook CD&V, en vooral een verdere explosie van het Vlaams Belang. Een variant op het thema dat Gerolf Annemans al eens bespeelde in zijn interview met Gazet van Antwerpen twee maanden geleden.

Dat zulke groteske oplossingen als een federale meerderheid zonder Vlaamse meerderheid vandaag gelanceerd worden als mogelijkheden en vanuit Belgische kringen zelfs voorgesteld worden als kortzichtige oplossing om een nieuwe staatshervorming te vermijden moet de Vlamingen eigenlijk hoop geven: het betekent immers dat de paniek bij de laatste belgicisten vandaag zo groot is dat men niet meer in staat is min of meer klaar na te denken over wat men eigenlijk voorstelt. Blijkbaar begint men zelfs daar te beseffen dat België eigenlijk al ver in de reservetijd zit, en dat tijd winnen, al gaat het over amper een paar jaartjes, nog het enige is dat telt.

Read more...