De vredesduif is ernstig ziek (Brecht Arnaert)

Op vrijdag 9 oktober werd bekend dat Barack Obama de Nobelprijs voor de vrede krijgt, voor 'zijn buitengewone inspanningen om de internationale diplomatie en samenwerking tussen volkeren te bevorderen', aldus het Nobelcomité in Oslo. Verder motiveert het comité dat speciaal rekening gehouden is met “Obama’s visie en inspanningen voor een wereld vrij van nucleaire wapens”. Progressief Europa jubelt. Maar niets is wat het lijkt. Hold your horses.

Barack Obama moet zowat de snelste vredesbrenger zijn die het comité ooit benoemd heeft. De president, die nog maar sinds 20 januari “in office” is, krijgt dezelfde prijs als Mikhail Gorbatsjov, die jarenlang gestreden heeft voor glasnost en perestroïka in de USSR, en krijgt die sneller dan Aung San Suu Kyi, die zelfs vandaag nog in Birma haar geweldloze strijd voor democratie en mensenrechten voortzet.

Wat zijn dan de verdiensten van Obama? Reeds tijdens zijn verkiezingscampagne pleitte hij voor de verderzetting van de oorlog tegen Afghanistan. Ook de schrapping van het programma voor het rakettenschild in Centraal-Europa is een cosmetische operatie, want dat is slechts afgevoerd omdat men voortaan datzelfde rakettenschild vanop Aegis-schepen kan waarnemen, performanter én goedkoper dan de geschrapte installaties in Tsjechië en Polen.

Vooral de verwijzing naar zijn inspanningen voor nucleaire veiligheid zijn twijfelachtig. Niet enkel zijn de belangrijkste ontwapeningsverdragen telkens afgesloten door republikeinen – SALT I in 1972 door Nixon, START I door Reagan in 1982 – nog belangrijker is dat de verhoogde druk op Iran niet het doel van de vrede dient, maar de bescherming van de eigen Amerikaanse belangen. Of preciezer de Amerikaanse munt.

Sommige analisten schatten dat de Amerikaanse overheid niet minder dan 15 % van het BBP aan nieuw kapitaal in haar economie geïnjecteerd heeft. Maar waar komt dat geld vandaan? Geen dollar van het Recovery Program is echter belastingsgeld. Integendeel. Sinds het begin van de Obama Administration hebben de persen van de Federal Reserve nog geen moment stilgestaan: Amerika’s belangrijkste exportproduct is de dollar geworden. De koopkracht per dollar zakt zienderogen, en daar ligt de hond gebonden.

Iran, als tweede exporteur van de OPEC, wil af van de dollar. In 2008 verplaatste Iran zijn oliebeurs van Teheran naar het eiland Kish in de Perzische Golf. Daar werd een vrijhandelszone gecreëerd, waar voortaan olie niet meer in dollars, maar in euro’s en roebels wordt verhandeld. Ahmadinejad is actief aan het lobbyen bij de andere elf leden van de OPEC om hetzelfde te doen. Hij vindt alvast gehoor bij Chavez, die zijn Venezolaanse olie ook niet langer in dollar wil van de hand doen.

Het belang hiervan voor de Amerikaanse munt is niet te onderschatten. Sinds the Nixon Schock is ruwe olie namelijk het de facto onderpand geworden van de dollar. De troebele relatie tussen de dollar en de OPEC begon al op 15 augustus 1971. Toen besloot Nixon de band tussen de dollar en haar achterliggende waarde, goud, door te snijden. De Amerikaanse Federal Reserve had voor de bekostiging van de oorlog in Vietnam namelijk zoveel dollars bijgedrukt, dat die onmogelijk nog in goud terugbetaald konden worden. Ze stonden in die dagen bekend als Eurodollars.

Na the Nixon Schock was het hek helemaal van de dam. Nu kon de VS haar munt ongebreideld inflateren. De onderliggende waarde werd door de wereldmarkten niet meer uitgedrukt in “ounces gold”, maar aangezien de dollar nog steeds de wereldreservemunt was, in “barrels oil”. Daar zit de crux van het probleem: gegeven dat oliecontracten in dollar uitgedrukt worden, verloor met elke dollar die de Fed bijdrukte, de OPEC aan koopkracht. De prijzen van olie bleven lange tijd gelijk, maar de waarde van de contracten in termen van de eigen munt zakte.

De oliecrisis van oktober 1973 en de dollarcrisis van augustus 1971 zijn dan ook één en dezelfde gebeurtenis. De OPEC verhoogde de dollarprijs per vat olie niet om haar monopoliepositie te misbruiken – die heeft ze niet en nooit gehad – maar wel om gelijke tred te kunnen houden met de inflatie van de dollar. De VS deed er echter alles aan om de perceptie van de oliecrisis te linken aan de Jom Kippoer-oorlog in oktober 1973, maar dat was slechts een regionaal conflict.

De OPEC werd trouwens al in 1960 opgericht en had toen al als belangrijkste doelstelling een vakbond tegen de dollar te vormen. Systematisch verhoogde zij in verschillende bijeenkomsten de prijs per vat in relatie tot de slinkende koopkracht van de dollar. Was de stijging voor 1971 echter nog relatief beperkt, vanaf januari 1970 tot het einde van de jaren zeventig steeg de prijs van een vat ruwe olie van 3,35 dollar tot 32,50 dollar per vat. In diezelfde periode swingde de Amerikaanse inflatie uit de pan.

De goede bedoelingen van Obama jegens het nucleair programma van Iran zijn dan ook hoogst twijfelachtig. Het lijkt er meer op dat Obama vooral de eigen belangen veilig wil stellen: stapt Iran succesvol af van de dollar, dan stort het wereldwijde monetaire systeem, dat nu door de VS gedomineerd wordt, ineen. Niet voor niets heeft the Central Bank of Iran de grootste goudreserves in het hele middenoosten. De dollar heeft men nooit vertrouwd. Men geeft de voorkeur aan het hawala-monetair systeem, waarbij goud een cruciale rol speelt.

Obama zou wel eens de eerste Nobelprijs-laureaat kunnen zijn die na zijn onderscheiding een oorlog begint. De hele politiek van het Midden-Oosten is er immers op gericht om net die regimes aan de macht te houden die de dollarpolitiek van de VS steunen. De Saoedi’s in Arabië, de Al Sabah’s in Koeweit, Sadam in Irak. Tot voor kort.

Die laatste, tot 1985 nog CIA-agent in Egypte, kon in de jaren negentig zonder problemen etnische zuiveringen houden bij de Koerden in het Noorden, Abu Graib exploiteren als bekentenissenmachine, en de meest gruwelijke chemische wapens van Amerikaanse makelij afvuren op Iran. Toen hij echter in 2002 openlijk verklaarde zijn olie niet meer in dollars te willen verkopen, werd hij binnen het jaar verwijderd.

Ahmadinejad kan dus maar beter op zijn tellen passen. Het in het hoogste belang van de VS om aan te kunnen tonen dat Iran een gevaarlijk land is. Het ware geheel niet verwonderlijk moest na de uitreiking van de prijs in Stockholm op 10 december, de VS gewapend met dat moreel gezag op de volgende VN-veiligheidsraad een “smoking gun” te voorschijn halen die een militaire aanpak van Iran kan rechtvaardigen, dit alles natuurlijk met het Nobele doel “voor een wereld vrij van nucleaire wapens”.

Pittig detail: de nominaties voor de Nobelprijs voor de vrede van dit jaar werden afgesloten op 1 februari 2009. Toen was Obama welgeteld 11 dagen aan de macht.

Read more...

Peiling De Standaard/VRT levert vooral twijfelachtige analyses (Hoegin)

Vrijdagavond werden de resultaten van een nieuwe peiling van De Standaard en VRT gepubliceerd. In tegenstelling tot de peiling van La Libre Belgique van twee weken geleden registreerde deze peiling wél enige verandering in het partijpolitieke landschap in Vlaanderen: Vlaams Belang zou achteruitgaan, en Groen! vooruit. Zowel bij het ene als het andere kunnen echter vraagtekens geplaatst worden.

Starten we onze analyse bij de grootste Vlaamse partij, dan is het duidelijk dat CD&V de grootste blijft in Vlaanderen, met een ruimte voorsprong op de achtervolgers. Die achtervolgers zijn Open Vld, sp.a, N-VA en Vlaams Belang, deze keer in die volgorde. Het verschil van de grootste (Open Vld) tot de kleinste (Vlaams Belang) bedraagt deze keer trouwens iets meer dan vier procent, beduidend meer dan wat het geval was bij La Libre Belgique. Bovendien is de volgorde van de vier partijen bijna omgekeerd: bij La Libre Belgique was immers Vlaams Belang nog de grootste en Open Vld de kleinste.

In de berichtgeving werd vooral ingezoomd op het resultaat van het Vlaams Belang, waarvan de partijvoorzitter Bruno Valkeniers zich zelfs bij De Standaard stevig diende te verdedigen onder de titel «Ik laat me niet opjagen». Gazet van Antwerpen kopte dan weer Vlaams Belang verder achteruit, Open Vld kruipt uit dal. Eerlijk gezegd, beide stellingen lijken me eerder gewaagd, zeker in het licht van de resultaten van de peiling van La Libre Belgique van amper twee weken geleden die een totaal omgekeerd resultaat weergaf. Zulke conclusies trekken op basis van één enkele peiling zijn trouwens hoe dan ook onverantwoord, maar onze journalisten staan er natuurlijk niet bepaald voor bekend met kennis van zaken commentaar te kunnen geven bij de resultaten van een nieuwe opiniepeiling…

Onderaan treffen we tot slot de partijen Lijst Dedecker en Groen! aan. Lijst Dedecker scoort op hetzelfde niveau als haar verkiezingsuitslag, terwijl Groen! er deze keer lichtjes op vooruitgaat. «Significant», aldus Ivan de Vadder van de VRT, maar ik zou daar toch ook twee vraagtekens durven bij te plaatsen. Het eerste vraagteken gaat over de significantie van de vooruitgang: het verschil met de laatste verkiezingen bedraagt slechts 1,7%, wat in het beste geval slechts net iets minder dan een foutenmarge is. Dat is op het randje af dus om voor die partij winst te voorspellen. Maar er is meer.

Hoe zou TNS Media de ruwe resultaten van de enquête verwerken? Geeft het peilingsbureau zonder meer de resultaten weer, d.w.z. staat een partijaanhang van 8,5% gelijk met een aandeel van 8,5% onder de ondervraagden die antwoordden voor Groen! te willen stemmen? In dat geval kan er immers van winst moeilijk sprake zijn: de oververtegenwoordiging van Groen! in het panel van TNS Media van voor de verkiezingen zette dich dan gewoonweg door, zoals de grafiek hiernaast in dat geval duidelijk zou aantonen. Of worden de resultaten daarentegen gewogen in functie van de demografie van de ondervraagden en in het bijzonder hun stemgedrag bij de laatste verkiezingen? In dat geval spreken we natuurlijk wel van een lichte vooruitgang, of misschien beter gezegd, een vermoeden dat de partij er voorlopig toch niet op achteruitgaat. Het is echter jammer dat zulke cruciale informatie niet beschikbaar is, ondanks het oeverloos gezwam uitgesmeerd over drie bladzijden over minimale veranderingen die uitgezoomd worden dat het een lieve lust is.

Bijlage: Overzicht alle peilingen in Vlaanderen sedert 2004 (PDF).

Read more...

Vaticaanse diplomatie of Belgisch symptoom ?

In de homilie bij de heiligverklaring van pater Damiaan hield de paus een homilie (1) met een passage in het Nederlands, vervolgens in het Duits en tenslotte in het Frans; het is interessant om het woordgebruik even vanuit "communautair" perspectief te bekijken. In het deel in het Nederlands spreekt de paus van het geboorteland Vlaanderen, en spreekt dus met inleving in het perspectief der Vlamingen, die Vlaanderen (veeleer dan België) als hun land beschouwen, Vlaanderen in de moderne betekenis welteverstaan.

In de Franse tekst spreekt hij over "L'Eglise en Belgique"; de paus is zo slim om Belgique hier niet als het "land" van pater Damiaan voor te stellen, maar voor de Franstaligen die "natuurlijk" heel België als "hun" land beschouwen (2) klinkt het alvast wel zo.

Dan volgt het zinnetje dat "saint Damien nous entraîne à choisir les bons combats (cf. 1 Tim 1, 18), non pas ceux qui portent la division, mais ceux qui rassemblent".

Leuk detail is natuurlijk dat deze aanmaning enkel in het Frans wordt gezegd. Als men de toespraak communautair wil duiden, zijn het dus wel de Franstalige Belgen en niet de Vlamingen die de aansporing krijgen om de strijdbijl te begraven.

Natuurlijk moet men niet te rap veronderstellen dat de paus ook maar enige bedoeling had iets te zeggen over onze communautaire twisten, maar uit goede bron weet ik alvast wel dat er over de woordkeuze in deze tekst wel degelijk gesproken is met onze diplomaten in Rome, en dat zonder deze bespreking de tekst de harten van de Vlamingen minder zou hebben bekoord. Het Vaticaan heeft in het verleden meermaals last gehad van eenzijdige geïnformeerdheid over de situatie bij ons (3), maar deze tekst toont aan dat ze wellicht toch bijgeleerd hebben.

(1) homilie op http://www.kerknet.be/microsite/damiaan/nieuws_detail.php?subsiteID=2328&nieuwsID=88163
(2) Zie mijn "Nog steeds "Ils nous ont pris la Flandre"" op http://vlaamseconservatieven.blogspot.com/2007/09/nog-steeds-ils-nous-ont-pris-la-flandre.html
(3) Zie "De nuntius en de Vlamingen", Doorbraak 2004, http://www.secessie.nu/?tekst=toonhtml&artikel=904-46

Read more...

Laudatio Richard Celis

Laudatio Richard Celis
n.a.v. de viering van zijn 80e verjaardag, Antwerpen 10 oktober 2009
door prof. Matthias E. Storme

Herr, der Sommer war sehr groß
Befiehl den letzten Früchten voll zu sein; 

gieb ihnen noch zwei südlichere Tage, 

dränge sie zur Vollendung hin und jage 

die letzte Süße in den schweren Wein.

(R.M. Rilke)

(1) beste Richard, beste vrienden uit alle seizoenen, de zomer was zeer groot. Een zomer van reeds meer dan een halve eeuw.

Misschien verwacht U van mij dat ik uitleg waarin die lange zomer zo groot was. Dat ik uitleg wat Richard Celis allemaal gepresteerd heeft, wat hij bereikt heeft, hoe hij daarvoor reeds erkend en gewaardeerd werd.

Ik zal U dan moeten teleurstellen. Dit gaat mijn krachten en vooral mijn tijdsbestek te boven. Ik zou er Ademloos van worden.

Maar ik wil graag een poging doen om luidop denkend te antwoorden op de vraag waarom de zomer zo groot was. Ook dat gaat allicht mijn krachten te boven maar ik probeer het toch. En gezien onze Nederlandse liederenschat Richard zo nauw aan het hart ligt, zal ik ten dele daaruit putten.

Waarin schuilt het geheim van Richard Celis ? In een hele reeks deugden.

(2) Laat me beginnen met de leergierigheid.

de jongen kijkt door de geopende ramen
waarlangs de wereld slaat;
zonder zich te beraden
stapt hij de deur uit, helder en zonder vrees.


(H. Marsman, De grijsaard en de jongeling)

Leergierigheid die wel zal aangewakkerd zijn geworden door de jezuïeten in Turnhout, die de jonge student naar Leuven bracht, naar de Sorbonne in Parijs, naar Antwerpen, leergierigheid die tot op vandaag nooit heeft opgehouden. Zij gaat over in een openheid op de wereld en gepaard met luisterbereidheid. Want al kon en kan Richard Celis veel en soms ook snel praten, hij luisterde ook voortdurend.

(3) Dan is er het doorzettingsvermogen. Richard Celis is vaak een man van het woord geweest, maar nog meer een van de daad.

Geboren uit droom van 't verleden
Gegroeid tot de welige daad

(J.Smeyers - Armand Preud’homme, Weest paraat)

Richard heeft voortdurend gewerkt om andere mensen rondom zich mee krijgen, mee te trekken, mee te stuwen, maar bleef ook doorvechten als hij in de steek werd gelaten of er tegenslag was:

Als gij morgen valt en ik blijf alleen,
Kameraad ik blijf en ik vecht voor twee.

(Roger Lammens - Jef Tinel, Wij zijn bereid)

(4) Met een afgrijselijk Nederlands woord kunnen we Richard Celis een beroepsoprichter noemen. Mooier is het van een stichter te spreken, een stichtend voorbeeld. Zijn stichtingsdrang heeft het maatschappelijk leven in onze Zuidelijke Nederlanden verrijkt met talloze organisaties, gaande van de scouts van Sint-Pieters-Lille, 21e Kempen, waarvan de themata mogen doorklinken in mijn citaten, over Campinia Academica, de Kempische koffietafel, Nekka, de Vlaamse culturele koepel, de Elfdaagse Vlaanderen-Europa en vele andere. Als het gekund had ook het nieuwe Gemenebest der Lage Landen, waarvan hij een waardige président-fondateur zou zijn.

Stel met uw broeders de dienende daad,
bouw voor uw volk, wroet aan uw taak !
Voel dat ge weer op de wereld bestaat,
eén met uw volk, rijk om uw taak !

(Renaat Van Daele - Armand Preud'homme, Daglied)

(5) Een met uw volk, Richard. Maar niet zomaar een abstracte eenheid, die sommigen ook in de Vlaamse Beweging er wel toe heeft gebracht van het reële volk te vervreemden doordat ze doorholden in extremisme. Je hebt altijd geprobeerd mensen te verenigen in plaats van ze te verdelen. Niet: wie niet met ons strijdt, is tegen ons, maar omgekeerd: wie niet tegen ons strijdt is met ons. Je hebt altijd geprobeerd de lauwen, de onverschilligen mee te krijgen door op zoek te gaan naar het gemeenschappelijke, naar datgene wat hen warm kon maken. Met het oog op de samenwerking keek je eerst naar de kwaliteiten die iemand te bieden had, en vervolgens hoe je diens gebreken erbij kon nemen.

Ook politiek probeerde je steeds te benadrukken waarin we één moeten zijn, en de mensen daarbuiten vrij te laten. Wellicht heb je het van de Jezuïeten in Turnhout ook zo geleerd:

in necessariis unitas
in dubiis libertas
in omnibus caritas.

(6) De noodzaak om niet alleen te preken voor de overtuigden betekende ook voor jou natuurlijk niet dat je niet kritisch mocht zijn of de mensen niet mocht wakker schudden. Vanuit de idealen van je jeugd die je steeds bent blijven uitdragen klinkt het als volgt:

Wij hebben de vreugd' niet verloren
de vriendschap die alles bestaat
ons lied, het schoon en sonore
onze stap die de lauwen moet storen
klinkt voort tot de wereld vergaat.

(Anton van Wilderode - Renaat Veremans, Vlaanderen herrijst)

(7) Richard, de zomer was ook zeer groot omdat jij anders dan vele anderen niets hebt verloochend. Niet Lille noch de Kempen, niet de Jezuïeten noch de kerk, niet de culturele volksverheffing noch de politieke autonomie, niet het Europese ideaal noch dat van Heel-Nederland. Tevelen in ons volk verkondigen een tegenstelling tussen dialoog met de andere en trouw aan het eigene, wellicht om aldus hun eigen ontrouw, hun zelfverloochening te verdoezelen. Uw trouw heeft U nooit verhinderd te dialogeren en uw dialoogbereidheid heeft U nooit verhinderd trouw te blijven en ook radicaal.

Je hebt dus ook nooit afvalligheid moeten verbergen achter het mantra van de politieke of andere haalbaarheid. Ik heb in uw streven steeds realisme gezien en veel zakelijkheid, maar de zakelijkheid ging niet ten koste van de ziel en het realisme belette U niet om de lat toch altijd net iets hoger te leggen dan het haalbare. Plus est en vous.

(8) Natuurlijk, je behoorde niet tot het gild der roepers. Noch tot dat van de roepers aan de zijlijn, de stuurlui aan wal, noch tot dat van de roepers op het podium, die meer in de schijnwerpers en het applaus geïnteresseerd waren dan in de boodschap of het resultaat. De show was aan U niet besteed, de diplomatie des te meer.

(9) Dat je niet stond te roepen betekende dus ook niet dat de boodschap niet duidelijk werd verwoord, en die luidt nog steeds:

fier vol vroom vertrouwen
met nooit gebroken moed
ons land weer op te bouwen
tot statig als een eik
voor U ons volk herbloeit

(Remi Pirijns - Gaston Feremans, Gebed voor het vaderland).

Je hebt er ook nooit aan getwijfeld dat ons volk het Nederlandse volk is, weliswaar in zijn zuidelijke variant, getekend door zijn eigen wisselvalligheden van de geschiedenis ....

Dat opbouwen verloopt tergend traag en wanneer een doorbraak in zicht is, schrikken onze leiders ervoorterug en kruipen ze weer in hun mosselschelp. Het is maar een groot geluk dat, met het citaat uit Jozef Simons' Eer Vlaanderen vergaat, dat U ook dierbaar is,

"Gelukkig is het niet juist dat het uur der volkeren maar eenmaal slaat".

Dit mag er ons evenwel niet van weerhouden om de kansen voor autonomie die zich aandienen te grijpen, we hebben wel degelijk al te veel kansen gemist, ook recent en zeer recent nog.

(10) Je bent altijd de weg blijven wijzen naar dit doel van emancipatie van ons volk, een doel dat geen klein-Vlaams maar enkel een Nederlands doel kan zijn. Als oud-scout was je ook hier een gids voor vele verdwaalden:

Patrouilleleiders komen getreden, verbonden door éénzelfde wet.
Zij willen een spoorteken wezen, een spoor dat de anderen redt.

(R. de Meester, Patrouilleleiderslied)

Nog elk jaar zorg je mee voor de uitreiking van Gulden Sporen voor culturele of economische uitstraling. En die spoortrekkers blijven onontbeerlijk in de woestenij van onze publieke cultuur.

Zeker voor de Vlaamse instellingen van vandaag moet ik je woorden herhalen:

"Wat heeft het voor zin autonomie te verwerven als die vervolgens helemaal uitgehold wordt door het afglijden van de cultuur naar het niveau van de soap opera (....) , een culturele abdicatie"

(Zangfeestrede als ANZ-Voorzitter "De grenzen voorbij").

Het is vandaag overigens niet enkel cultureel dat we afgegleden zijn naar het niveau van de soap opera, de politiek doet nog beter.

(11) Tegen het consumptieculturalisme heb je steeds de waarde verdedigd van de volkscultuur, van de cultuur ingebed in de lokale gemeenschap, in de eigen taal; van de waarde van die lokale gemeenschap, ook van het dorp - al trok je van Lille naar Parijs en Antwerpen. Mijn oud-grootvader trok van Antwerpen zonder Wapper naar de Arenbergpolder naast Doel. Nu men die vructhbare polder wil volgieten met beton, nu Vlaanderen door de illegale kuiperijen van zijn eigen regering Doel-loos dreigt te worden citeer ik al even graag een andere duidelijke uitspraak van jou in het blad waarvan je 40 jaar eerder zelf hoofdredacteur was, Ons Leven:

"Aan een Vlaanderen dat volstaat met fabrieksschouwen en dat volgegoten is met beton heb ik GEEN boodschap"

(Ons Leven, jaargang 103 nr. 9-10).

Met in hetzelfde nummer een pleidooi jegens de studenten voor het einde van België, het Nederlandse Gemenebest, Nederlandse fierheid, een mentaliteit weg uit de zelfgenoegzaamheid, krachtdadige beëindiging van de verloedering van ons natuur- en cultuurpatrimonium, bezieling tegen het geestdodende materialisme en de vervlakkende vervreemding, nationaal zelfbewustzijn. Zeventien jaar later heeft de tekst zijn actualiteit niet verloren.

Als zoon van de Kempen weet je ook :

Uw echte kindren blijven trouw
aan deugd en taal en zeden

(J. Demoulin - Emiel Hullebroeck, De Kempen)

(12) In dat streven ben je nooit het zicht op het grotere geheel verloren, in het bijzonder de Europese context. Met de luciditeit je eigen heb je altijd ingezien dat ons volk gediend is met een grote mate van culturele en andere uitwisseling met andere volkeren, op wederkerige en transparante basis, en daar steeds concreet aan gewerkt, met de interlands, met bilaterale verenigingen, enzovoort.

Met dezelfde luciditeit leer je dat wij helemaal niet gediend zijn met complexe en intransparante politieke structuren waarvan de belangrijkste doelstelling wellicht is, het de burger onmogelijk te maken er wijs uit te geraken om dan een excuus te hebben om diezelfde burger elke inspraak te ontnemen.

(13) Een hele zomer van een leven lang heb je naast grotere ook en vooral talloze kleine initiatieven ondernomen om concreet, onder de mensen, die zelfgenoegzaamheid door fier zelfbewustzijn te vervangen. Al heeft de vervlakking en vervreemding veel verwoest, overal bij de volksbasis zijn er nog brokstukken van traditie en cultuur, van fierheid en bezieling. De cultuur die we zelf maken, vaak rond de waardering van dagelijkse dingen, is het kostbaarste weefsel van ons volk. De Vlaams-nationale en Nederlandse geest daar inbakken is wellicht de kern van de methode-Celis.

Herr, der Sommer war sehr groß

(14) De vruchten zouden zo rijp niet zijn geworden was er ook niet de omgeving thuis, de familie, je vrouw. An zal daar meer over zeggen.

Je had en hebt een Kempische terugvalbasis om het contact met landschap en natuur te behouden, want:

"op de heide waait de wind alle zorgen weg"

(Jozef Simons - Armand Preudhomme, Kempenland)

En je hebt een vrouw - Mieke - die ook vandaag dit alles heeft georganiseerd. Wat mij toelaat te eindigen met een nostalgisch vers uit dit Afrikanerliedje:

In die arms van my edele nooie
sal die dood my alleen daar weghaal

(Die Vaalrivier vlei)

Maar laat de herfst ons eerst nog rijpe zoete vruchten brengen.

Read more...

Verbod op peilingen klinkklare onzin (Hoegin)

Deze week gebeurde iets heel uitzonderlijks: ik was het eens volmondig eens met Bart Tommelein. Onderwerp: het totaal onzinnige wetsvoorstel van PS-politicus Philippe Mahoux om peilingen tot veertig dagen voor de verkiezingen te verbieden, net zoals peilingen met een te grote foutenmarge.

Bart Tommelein slaat in zijn reactie op het wetsvoorstel spijkers met koppen. Dat kiezers hun stemgedrag zouden wijzigen als gevolg van peilingen is een bijzonder gewaagde stelling. Daar kan nog de vraag aan toegevoegd worden of daar eigenlijk iets principieel verkeerd zou zijn, voor zover de stelling al correct zou zijn. Dat laatste natuurlijk wel onder de voorwaarde dat de peilingen correct uitgevoerd worden.

Philippe Mahoux heeft natuurlijk wél een punt wanneer het gaat over de barslechte kwaliteit van de peilingen in België, zowel ten Noorden als ten Zuiden van de taalgrens. In het hoofdstuk «Mag het ietsje meer zijn» in pas verschenen boek Media & Journalistiek in Vlaanderen heb ik het daar zelf uitgebreid over, en over de kwaliteit van de berichtgeving in de pers daarover. Of beter gezegd: het gebrek aan kwaliteit. Ik maak er ook komaf met de stelling dat er in België te veel peilingen uitgevoerd zouden worden. Toevallig publiceerden De Standaard en de VRT vandaag wat De Standaard de «eerste politieke barometer na de verkiezingen» noemde. Deze peiling verschijnt echter bijna vier maanden na de verkiezingen! In Nederland hebben de meeste media ondertussen al twee, indien niet drie peilingen achter de rug, vaak met een beduidend groter aantal geïnterviewden en veel minder gezwam rond de uitslag. Het verbieden van de schaarse peilingen die dan toch nog uitgevoerd worden in België lijkt me echter niet bepaald de juiste oplossing te zijn om dit probleem op te lossen.

Read more...

Eindelijk spreekt de Wetenschap! (vpmc)

Het plezierigste aan een krant is altijd, om erin te lezen wat je zelf al lang wist. Natuurlijk, er zullen ook mensen bestaan die met plezier hun eigen overtuigingen onderuit zien halen, maar dat aantal moet gering zijn.
Zo vermoed ik dat gisteren minstens twee Standaardlezers, namelijk Marc Reynebeau en Dave Sinardet, danig in hun nopjes zullen geweest zijn met de wetenschappelijke studie van de professoren Deschouwer, Hooghe, Walgrave e.a.
Deze geleerden hebben zopas staalhard –zij het politicologisch– bewezen dat de Burger bij de laatste verkiezingen helemaal niet aan de staatshervorming heeft gedacht! en dat, als die burger in het hokje er toch even aan gedacht zou hebben, zijn gedachten hoogstens zijdelings waren en pas op de vijfde-zesde plaats kwamen.
Argeloze leken zoals u en ik, zullen misschien de partijprogramma's bekeken hebben, en tot de bevinding zijn gekomen dat die burger eventueel wel een beetje nationalistisch had gestemd, maar de stem van de burger moet natuurlijk convenabel geïnterpreteerd worden. Cijfers op zich zeggen niets.
Min of meer spijtig is het, dat wij de vraagstellingen niet kennen die onze wetenschappers gebezigd hebben bij hun vorsingswerk. We mogen echter aannemen dat zij de grootst mogelijke objectiviteit hebben nagestreefd bij het werk waarvoor zij alles bijeen goed betaald werden.
En tenslotte –het mag ook eens meezitten– het toeval wil nu dat hun bevindingen meer dan gelegen komen voor onze Federale Regering die dezer dagen volop, of toch al bijna met de begroting bezig is. Zo zien we dat een regering er altijd belang bij heeft om degelijk wetenschappelijk onderzoek met gulle hand te steunen.
Een Reynebeau of een Sinardet mogen dan al direct na de verkiezingen net hetzelfde geschreven hebben, en nog een paar andere belgicistische herauten ook, maar anders dan bij de kiesuitslag zelf, hebben we nu echte en goed geduide cijfers!

.

Read more...

Blogosfeer onder spervuur van Europa (Jan School)

Een reactie van Jan School op het stuk "Dutch Blogges? Nee, bedankt!" van de bekende Nederlandse conservatief Joshua Livestro op de website van "De Dagelijkse Standaard". Jan School bekroop de indruk dat de inspanningen van kritische bloggers stilaan hun vruchten begonnen afwerpen, zowel in België als in Nederland. In het verleden heb ik het daar zelf ook al eens gehad in het kader van de gevaarlijke neiging/dreiging van het Europees Parlement om het anoniem bloggen aan banden te leggen (het beruchte voorstel van Marianne Miko). Dat soort voorstellen bewijzen immers de opmars en de maatschappelijke impact en dito meerwaarde van blogs en burgerjournalistiek.

Deze bijdrage van Jan School werd bij IFF ingezonden.

Het is opvallend hoe de houding van de overheid ten aanzien van het internetgebruik is veranderd van aanmoediging naar wantrouwen, door toedoen van tegendraadse opiniërende bloggers. Er wordt in de dagbladpers (in onze nationale traditie inmiddels praktisch een overheidsorgaan) al gerept van een “internetdemocratie”, waarbij deze wordt afgeschilderd als een geheimzinnig verband van niet-participerende, geïndividualiseerde (populistische?) burgers. Het world wide web wordt in wetenschappelijke artikelen ineens geproblematiseerd, de blog-o-sfeer wordt benaderd als een potentieel gevaar voor de traditionele maatschappelijke verhoudingen waaraan blijkbaar tegenwicht moet worden geboden.

Er bestaat echter helemaal geen internetdemocratie, er is althans niemand die zich ooit ten faveure heeft uitgesproken van een dergelijk fenomeen. Het uitreiken van prijzen door organisaties met bijvoorbeeld gemeenten als geldschieters en het oprichten van “staatsblogs” zie ik dan ook als opzichtige pogingen om greep te krijgen op de – de overheid kennelijk ongevallige – heersende publieke opinie op internet.

In Europese bestuurderskringen wordt er al jaren met argusogen gekeken naar de blog-o-sfeer, men heeft zelfs geprobeerd regulering aan te brengen omdat het internet op een gegeven moment werd beschouwd als een broeinest van euroscepsis. Ik vermoed dat de grootste angst in Brussel en Straatsburg bestaat uit de oprichting van onderling gelieerde, interstatelijke opinieblogs die de opvattingen van het grote publiek over controversiële onderwerpen inzichtelijk en meetbaar maken, bijvoorbeeld met online petition boards (met een notariële certificatie).

Als bijvoorbeeld de toekomstige Hoge vertegenwoordiger voor het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid zijn mandaat overschrijdt door op het wereldtoneel regelmatig een veel te grote broek aan te trekken (hetgeen mijn stellige verwachting is, gezien de precedentloze technocratische tendenzen in Europa), dan vormen dergelijke internetverbanden een belangrijk (zo niet het enig resterende) veiligheidsventiel op het Europese geopolitieke vliegwiel. Europa laat zich, zo hebben wij allen kunnen constateren, immers weinig gelegen liggen aan democratische verankering op nationaal niveau. Het kiesrecht is geen afdoende controle-instrument voor de burger in deze.

Een hypothetisch geval “for argument’s sake”: indien de Hoge Vertegenwoordiger het straks nodig vindt om (namens ons allen) Israël te kapittelen en te dreigen met een handelsboycot terwijl daar (blijkens de petition boards) bij de Europese bevolking nauwelijks steun voor bestaat, dan kan Israël met die informatie zijn voordeel doen en er zijn houding ten opzichte van Europa mede op baseren. Stel dat zich inderdaad internetbewegingen zoals hierboven beschreven ontwikkelen, dan begrijpt u het urgentiegevoel dat er in (Europese) regeringskringen bestaat om de blog-o-sfeer te marginaliseren en er een obscure connotatie aan te verlenen.

----------

In Nederland (en Vlaanderen) voelt de gesubsidieerde dagbladpers zich ernstig bedreigd door vrije bloggers. In het kader daarvan publiceerde Trouw een serie van vier artikelen over het internet. Het is interessant leesvoer, en ook de comments zijn lezenswaardig.

http://www.trouw.nl/opinie/blogjournalisme/deel_1
http://www.trouw.nl/opinie/blogjournalisme/deel_2
http://www.trouw.nl/opinie/blogjournalisme/deel_3
http://www.trouw.nl/opinie/blogjournalisme/deel_4

Read more...

De sociale en economische gevolgen van de budgettaire ramp in België (Paul Vreymans)

Belgische politici lijken de ernst van de budgettaire ramp nog steeds niet te snappen. Di Rupo blijft zich verzetten tegen besparingen onder het devies dat hij de “huidige generatie niet wil opofferen voor die van onze kinderen”. Nog altijd betwisten socialisten structurele oplossingen voor de Waalse inefficiëntie, de graaicultuur in de intercommunales, de wijdverspreide corruptie en voor het veel te luxueus “sociaal” hangnet. Di Rupo’s commentaar klonk dan ook als een oorlogsverklaring in de oren van de jongere generatie. Maar ook Luc Coene van de Nationale Bank lacht de budgettaire problemen nog weg met het populisme dat een land toch niet failliet kan gaan omdat het altijd belastingen kan heffen. Zelfs de ernstige Marianne Thijssen (CD&V) onderschat de hoogdringendheid voor de sanering. In een radio-interview noemde zij de besparingseisen van de CD&V en VLD-jongeren dan wel terecht, maar vond ze momenteel niet opportuun.

Fiscale draagkracht overschreden

Verantwoordelijke beleidslui zouden beter moeten weten. Met name dat Staten wel degelijk kunnen falen en dat we verkwistingen beter vandaag nog stoppen dan morgen. Welke kromme redeneringen Keynesiaanse professoren daarover ook mogen verzinnen. Feit is dat het Belgisch overheidsbeslag volgens de laatste OESO raming nu al 53,9% bedraagt en volgend jaar 55,2%. Vanaf 2012 komt de vergrijzing de budgettaire nood nog aandikken met 6 à 8%, terwijl ons overheidsbeslag de limieten van de fiscale draagkracht nu al heeft overschreden.

Een overheidsbeslag van 55% op de vrucht van ons aller arbeid betekent niet alleen maar een moreel onrecht. Van groter economisch belang is dat bij zo’n hoge belastingsdruk, belastingsverhogingen als gevolg van de Laffer-effecten steevast leiden tot lagere belastingsontvangsten, met als gevolg dat de staat en dus de pensioenen, gezondheidszorg en ambtenarenwedden zeer binnenkort onfinancierbaar worden. Immers sedert we onze monetaire politiek aan de ECB hebben toevertrouwd, kan onze overheid ook niet meer zelf het nodige geld bijeendrukken, terwijl nieuwe staatsleningen de krapte op onze geldmarkt nog zouden aanscherpen en onze staatsschuld stilaan in de vuurlijn brengen voor een lagere rating. Dat alles met al de gekende risico’s van dien op stijgende rentelasten en een nieuwe rentesneeuwbal. De economen Laffer en Armey hebben jaren geleden al voor die fiscale val gewaarschuwd.

Laffer-effecten

Belgisch fiscaal stelsel is gekenmerkt door een zeer progressieve belastingsschaal en een laag aandeel consumptiebelastingen. België haalt slechts 28,8% van zijn belastingsopbrengsten uit consumptie. Dit is kleinste aandeel van Europa en maakt ons belastingstelsel niet alleen tot het minst milieuvriendelijke maar vooral ook tot het meest demotiverende.

Door de nefaste combinatie van het zwaar overheidsbeslag van 55% en de zeer demotiverende belastingsstructuur zijn onze marginale aanslagvoeten arbeidsontradend zwaar geworden. Zeker in Vlaanderen, waar de gemiddelde belastingopbrengst per inwoner nog 9,1% boven het rijksgemiddelde ligt. Zelfs modale tweeverdieners zitten al vlug aan het arbeidsontradend marginaal tarief waarbij de netto opbrengst van elke extra inzet negatief wordt. A fortiori als men alle arbeidskosten meerekent en de talloze degressieve sociale tegemoetkomingen zoals we die kennen in de kinderopvang, bij studiebeurzen, sociale woningen, sociale leningen, renovatiepremies enz.

Zo'n sociaal model met negatieve incentives kan maar korte tijd overeind blijven. Al snel krijgen veelverdieners de absurditeit van het systeem in de gaten en na verloop van tijd ontdekt zelfs Jan Modaal de vele financiële nadelen die vasthangen aan zijn productieve inzet. Wanneer ook de meest plichtsgetrouwe gezinnen zich realiseren dat twee banen in één gezin nauwelijks loont, of dat zij zich geen dubbele loopbaan meer kunnen veroorloven gaan ook zij hun productieve terugschroeven. Begin der jaren 90 heeft de “sociale modelstaat” Zweden dit scenario al eens meegemaakt. In korte tijd is hun economie toen ingestort, en zijn ze teruggevallen van de vierde welvarendste natie ter wereld tot rang 17 met alle sociale gevolgen van dien.

Onwerkzame Verschuivingen

Ook verschuivingen van de belastingsdruk binnen de directe belastingen zoals syndicaten die eisen halen bij een overheidsbeslag van meer dan 50% niets meer uit. Het maakt voor de productieve burger (loontrekkende zowel als zelfstandige) niet uit of hij belasting betaalt op zijn bruto beroepsinkomen dan wel op het netto spaarsaldo dat hij daarvan overhoudt. Integendeel; huur- en spaarbelastingen maken de werkloosheidsval alleen maar dieper omdat ze specifiek de marginale fractie van het inkomen treffen: de fractie die overblijft nadat al de gezinslasten zijn betaald. Zo lang de globale directe belastingsdruk niet daalt zijn de stimulansen niet hersteld.

Gezinnen ervaren belastingen op vermogen dat al de loodzware Belgische loon- of winstbelasting heeft ondergaan en door jarenlange inflatie is aangevreten trouwens ook als een hoogst onrechtvaardige dubbelbelasting. Die is vooral pijnlijk voor modale werknemers en zelfstandigen, voor wie vermogensinkomsten een onmisbaar supplement zijn ter aanvulling van hun veel te klein pensioen.

Vermogensbelastingen dreigen bovendien het precaire evenwicht op de huur- en kapitaalmarkten te verstoren. Nu al kampen we met een chronische krapte op de markt van huurwoningen terwijl de jarenlange negatieve reële rente de spaarzin al dusdanig heeft aangetast dat binnenlandse financiering van onze bedrijven in het gedrang komt. De structurele uitverkoop aan buitenlandse groepen van Belgische sterbedrijven (QuickStep, Alpro...) en zelfs strategische sectoren (Electrabel, Fortis...) is daarvan het meest alarmerende symptoom. Maar ook het feit dat 56% van onze staatsobligaties nu al in buitenlandse handen zijn is allerminst geruststellend.

Ontvetten, saneren en dereguleren

Er blijft maar één structurele oplossing voor onze hopeloze budgettaire situatie: de staat radicaal ontvetten en zo snel mogelijk van ballast ontdoen. Net zoals een bedrijf in moeilijkheden zijn verlieslatende afdelingen vroeg of laat moet sluiten of afstoten, zal ook onze hooginefficiënte NV België zijn overbodige structuren moeten ontmantelen. Van de zes bestuursniveaus: gemeentes, intercommunales, provincies, regio's, het nationaal en het Europees niveau, zijn er minstens drie te veel. Maar ook publieke “diensten” die meer kosten dan de toegevoegde waarde die ze genereren zullen we moeten afschaffen.

In de omschakeling op “survival mode” kunnen we geen taboes meer uit de weg gaan en zullen we het onontbeerlijke van misbare moeten scheiden. Hebben we in het overvolle medialandschap echt nog geldverslindende staatsradio en staats-TV nodig? Of een driedubbele Vlaamse, Waalse en Belgische vertegenwoordiging in het buitenland? Is die 19e eeuwse ijzerweg met een reële kilometerkost van een Bentley nog wel een vervoermiddel van onze tijd? Zijn ziekenfondsen en syndicaten niet veel te dure en door de technologie totaal achterhaalde doorgeefluiken voor ziekte- en werkeloosheids- uitkeringen? Maar ook de strijd tegen corruptie, normvervaging, sociale misbruiken en willekeurige subsidies kan nog miljarden besparingen opleveren. Er is geen tijd meer voor geklungel in de marge, en al evenmin om de overbodige paperassen te digitaliseren. We moeten de bureaucratie en publieke betutteling niet efficiënter maken, maar integendeel structureel uitroeien. We moeten dereguleren en privatiseren zo niet gaan we Zimbabwe achterna.

Vlaamse betuttelingsdrang afbouwen

Ook het Vlaams niveau kan niet ontsnappen aan de noodzakelijke deregulering. De recente wildgroei van het ambtenarenbestand en de overtollige bureaucratie situeert zich immers vooral bij gemeenten en gewesten. Het “Ruimtelijk Structuurplan Vlaanderen” is zo’n frappant voorbeeld van bureaucratische inmenging die Vlaanderen veel meer schade heeft berokkend dan voordeel. De gigantische werkingskost van die mega administratie betekent niet alleen een zware belasting voor de gemeentelijke budgetten. De centrale planning en veel te restrictieve zonering heeft vooral een artificieel tekort aan bouw- en industriegrond georchestreerd met als gevolg dat de Vlaamse bouwgrond nu al driemaal zo duur is als de Waalse.

Vlaanderen kan morgen op eigen initiatief dit kunstmatig bouwgrondtekort ongedaan maken, bouwgrond weer betaalbaar maken en meteen de bouwsector de “boost” geven die zo dringend nodig is. Jonge gezinnen nu nog opzadelen met veel te hoge bouwgrondprijzen bovenop de quasi onaflosbare staatschuld van 100% van het BBP en ongedekte pensioenverplichtingen van zo’n 300% betekent een ondraagbare aanslag op hun budget. Deze generatie jongeren moet nu al opdraaien voor het gros van de vergrijzing. Ze zal elk beetje hulp daarbij hard nodig hebben. Willen Vlamingen hun productieve generatie alsnog in het land houden dan zal Vlaanderen zijn dure betuttelingdrang en zijn contraproductieve bureaucratie moeten afbouwen. Als politici niet bereid zijn die sanering ordentelijk te organiseren, zal geldgebrek hen uiteindelijk daartoe dwingen, mogelijks in de grootst denkbare chaos.

Dit artikel werd door Paul Vreymans bij IFF ingezonden.
De bijhorende grafieken kan u via deze link bekijken.

Read more...

Enkel een internetguerilla kan ons nog redden van zware Europese machtsusurpatie (Jan School)

Na de inwerkingtreding van het Verdrag van Lissabon krijgen we er een aantal nieuwe Europese functionarissen bij die zich in de (geo)politieke arena ongetwijfeld met veel pompeus ceremonieel vertoon zullen manifesteren. Zo krijgen we straks een Hoge vertegenwoordiger voor het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid -- een tweedehands Chileens generaalsuniform lijkt mij de toepasselijkste uitdossing voor deze ambtenarenmarionet.

Het is in het buitenland niet onopgemerkt gebleven hoe het VvL tot stand is gekomen, de firma List & Bedrog heeft (mede met uw belastinggeld) een ongekende propagandacampagne gevoerd, referenda-uitslagen genegeerd en ongelooflijke druk uitgeoefend op onwillige regeringen en parlementen. Een systeem van besluitvorming bij gekwalificeerde meerderheid versterkt en bestendigt deze gang van zaken. Langs (geheime) diplomatieke weg zullen de machtigste lidstaten de kleinere kunnen manipuleren. Dat is nu ook al zo, zult u tegenwerpen, maar dit traject wordt nu geformaliseerd.

Controversiële, toekomstbepalende dossiers worden langs de klippen van de nationale parlementen geloodst en vinden voortaan hun weg via Raad en Commissie. Er worden stemclusters gevormd die Europa’s standpunt ten opzichte van (bijvoorbeeld) de houding ten opzichte van Israël en Rusland, de oprichting van een Europees Leger, de toetreding van nieuwe lidstaten en het beleid inzake massa-immigratie zullen bepalen.

Ik verwacht dan ook, nee eigenlijk hoop ik dat het buitenland in diplomatieke en economische conflicten met Europa succesvol de nieuwe bestuurlijke inrichting van Europa zal ontmaskeren als een ondemocratische operette en Europese besluiten die niet worden gestut door de publieke opinie naast zich zal neerleggen. Wat zou men zich gelegen laten liggen aan een Europees vriendenkringetje dat zijn mandaat bij elkaar liegt. Cruciaal hierbij is de rol van de (inmiddels verdachtgemaakte) blogosfeer, die eigenlijk als laatste werkelijk democratische en onafhankelijke carré fungeert te midden van de gesubsideerde dagbladpers en de publieke omroepen die zich te eniger tijd volledig binnen een centrale invloedssfeer zullen bevinden.

“We lijden aan chrono-centrisme: we denken dat alles in onze tijd voor het eerst gebeurt en dat alles ook in onze tijd moet gebeuren. Terwijl heel veel dingen zich in het verleden al vaak voordeden”, schreef Commissaris der Koningin van Brabant Wim van de Donk vorige week in weekblad Elsevier. Herkent hij deze DDR-parallel dan niet?

Het is sowieso opvallend hoe de houding van de overheid ten aanzien van het internetgebruik is veranderd van aanmoediging naar wantrouwen, door toedoen van tegendraadse opiniërende bloggers. Er wordt in de dagbladpers (in onze nationale traditie inmiddels praktisch een overheidsorgaan) al gerept van een “internetdemocratie”, waarbij deze wordt afgeschilderd als een geheimzinnig verband van niet-participerende, geïndividualiseerde (populistische?) burgers. Het world wide web wordt in wetenschappelijke artikelen ineens geproblematiseerd, de blogosfeer wordt benaderd als een potentieel gevaar voor de traditionele maatschappelijke verhoudingen waaraan blijkbaar tegenwicht moet worden geboden. Er bestaat echter helemaal geen internetdemocratie, er is althans niemand die zich ooit ten faveure heeft uitgesproken van een dergelijk fenomeen.

In Europese bestuurderskringen wordt er al jaren met argusogen gekeken naar de blogosfeer, men heeft zelfs geprobeerd regulering aan te brengen omdat het internet op een gegeven moment werd beschouwd als een broeinest van euroscepsis. Ik vermoed dat de grootste angst in Brussel en Straatsburg bestaat uit de oprichting van onderling gelieerde, interstatelijke opinieblogs die de opvattingen van het grote publiek over controversiële onderwerpen inzichtelijk en meetbaar maken, bijvoorbeeld met online petition boards (met een notariële certificatie). Iets dergelijks is vrij eenvoudig te realiseren en zou een betrouwbaar borgingsmechanisme kunnen vormen met betrekking tot de weging van de publieke opinie bij Europese besluitvorming.

Als bijvoorbeeld de toekomstige Hoge vertegenwoordiger voor het Gemeenschappelijk Buitenlands en Veiligheidsbeleid zijn mandaat overschrijdt door op het wereldtoneel regelmatig een veel te grote broek aan te trekken (hetgeen mijn stellige verwachting is, gezien de precedentloze technocratische megalomanie in Europa), dan vormen dergelijke internetverbanden een belangrijk (zo niet het enig resterende) veiligheidsventiel op het Europese geopolitieke vliegwiel. Europa laat zich, zo hebben wij allen kunnen constateren, immers weinig gelegen liggen aan democratische verankering op nationaal niveau. Het kiesrecht is geen afdoende controle-instrument voor de burger in deze.

Stel dat zich inderdaad internetbewegingen zoals hierboven beschreven ontwikkelen, dan begrijpt u het urgentiegevoel dat er in (Europese) regeringskringen bestaat om de blogosfeer te marginaliseren en er een obscure connotatie aan te verlenen. Het wordt tijd voor een internetguerilla door klokkenluiders, op straffe van een solidariteitstest van Europa door landen die enige ervaring hebben met macchiavelliaanse machtspolitiek.

Dit commentaarstuk werd door Jan School bij IFF ingezonden.

Read more...

Quod licet Polański... (Hoegin)

Het blijft stuitend, telkens de linkse kerk met inbegrip van het weldenkende kunstwereldje haar verontwaardiging uitschruwelt wanneer één van de lievelingen door de arm der wet gesnapt wordt in één of andere onfrisse zaak. Over het lijk-in-de-auto van Ted Kennedy moest vooral «sereen» gesproken worden, en werden ellenlange analyses en beschouwingen afgescheiden om toch maar uit te leggen waarom daar zelfs nog niet licht aan getild mocht worden. De verdiensten van de man, weet je wel… Hetzelfde maken we nu mee in de zaak-Roman Polański. Politici en kunstenaars op rechts daarentegen kunnen voor veel mindere zaken, die zelfs niet eens strafbaar zijn, op heel wat minder clementie rekenen.

Rake observatie van Youp van 't Hek over de heisa rond Roman Polański. De man was bekende immers dat hij schuldig was, en werd daarom ook veroordeeld. Over de details rond de zaak kan men nog wat beuzelen, maar Roman Polański heeft nooit, maar dan ook nooit beweerd dat hij onterecht veroordeeld werd. Dat hij het meisje later afkocht verandert trouwens ook niets aan de zaak, net zo min als dat het meisje zelf van de zaak niets meer wil weten. Heb je met je vingers aan een dertienjarige gezeten, of de dood van een medemens veroorzaakt, dan interesseert het me geen bal of je een gerenommeerd cineast of verdienstelijk politicus bent – in de gevangenis hoor je, en daarmee uit.

Vergelijk de hele heisa trouwens met die rond die «nazi-nanny» van een paar weken geleden. Jazeker, op haar werk viel op zich niet veel aan te merken, maar toen bleek dat zij lid was van het Vlaams Belang, werd niet alleen Kind & Gezin maar ook partijvoorzitter Bruno Valkeniers voor de audio-visuele vierschaar gesleurd. Berufsverbot! En zie je wel dat het Vlaams Belang vol nazi's zit! Wat zeg ik, paleo-nazi's nog wel. Nu gebeurt hetzelfde, alleen… vandaag zijn het de Amerikaanse en de Zwitserse politiediensten die het moeten ontgelden. Wat dachten zij wel, een zomaar een gevierd cineast uitleveren en achter de tralies zetten?

Overigens de enige dissonante noot die getolereerd werd in de media, was die van SNAP (Survivors Network of those Abused by Priests). En o ja, hier en daar een commentator –uiteraard volledig in eigen naam– en een paar mopperende eng-rechtse bloggers. De enige reden waarom het protest en de oproep tot boycot van Polański door SNAP toch nog de pers haalde, is vermoedelijk de link die zo opnieuw gelegd kon worden tussen échte pedofilie en het verfoeilijke katholicisme. Of wat dacht u? Het lijkt er trouwens op dat ik de enige niet ben die vermoedt dat de zaken totaal anders zouden liggen indien Roman Polański een priester was geweest.

En wat zou Daniel Cohn-Bendit eigenlijk van deze zaak vinden? De man reageert uiterst voorzichtig en voelt zich wat ongemakkelijk bij de snelle kritiek op het optreden van de Amerikaanse en Zwitserse politie. Niet moeilijk natuurlijk, want zelf heeft hij een pak boter op het hoofd, zoals iedereen ook voor zichzelf kan gaan nalezen. Een paar maanden geleden nog bleek ook hier nog maar eens hoe hypocriet onze «weldenkende» pers wel kan zijn. Toen François Bayrou voor heel televisiekijkend Frankrijk Daniel Cohn-Bendit zijn visie over seksuele contacten met kinderen voor de voeten wierp, brak er een storm los. Tegen François Bayrou! Net zoals bij Roman Polański was het immers een «oude» historie («une vieille histoire»). En hoewel hij nooit teruggetrokken heeft wat hij in zijn boek zwart op wit schreef, stonden er onmiddellijk een hele reeks knechtjes en dienstmeiden op om twijfel te zaaien over wat hij nou echt geschreven had en wat niet. Klinkt het bekend?

Wee echter de politicus die meer dan tien jaar geleden de hand van Jean-Marie Le Pen schudde en samen met hem op een foto poseerde. Of de republikeinse president die ooit een drankprobleem had, maar dat al lang te boven is gekomen. Geen van de twee zijn misdrijven, maar wegen blijkbaar toch een pak zwaarder dan aan minderjarigen zitten frutselen!

Read more...

De ratificatie van het Lissabonverdrag is helemaal nog niet in kannen en kruiken (Vincent De Roeck)

Ierland heeft gesproken en ditmaal hebben ze de "juiste" keuze gemaakt. Meer dan twee op drie Ieren stemden vrijdag voor het Verdrag van Lissabon in het tweede referendum. Miljoenen Europees belastinggeld werden in de Ja-campagne gestort en elk politiek zwaargewicht in Europa steunde openlijk het Ja-kamp, net als alle grote Ierse politieke partijen en de voltallige Ierse media. Brussel is tevreden, en ook al is de stand nu stricto sensu 1-1, toch beschouwen de Eurocraten deze uitslag als de enige juiste en definitieve. Het referendumresultaat moet nu nog door de twee kamers van het Ierse parlement en de president met een statuutwet bevestigd worden, maar dat is gezien de uitgesproken voorkeur voor het Verdrag in die instellingen maar een formaliteit. Zelfs de grootste Euroscepticus in Ierland moet toegeven dat het Ierse volk duidelijk geweest is in haar voorkeur voor het Verdrag van Lissabon. Meer mensen zijn komen stemmen dan in het eerste referendum en in elke kieskring hebben er meer mensen voor het Verdrag gestemd dan in 2008. Dat Donegal, een gewest dat bijna twee keer zo groot is als Luxemburg, wel overtuigend Nee gezegd heeft, kan de pret van de Eurofielen niet bederven of de teleurstelling van de Eurosceptici compenseren. Het was een nederlaag voor vrijheid en democratie, en de uitslag is slecht voor Ierland én Europa. Maar we gaan ermee moeten leren leven.

Alle analisten zijn het er roerend over eens. Ierland heeft ervoor gekozen om "in het hart van Europa" te blijven. De Ieren hebben geopteerd voor een nog diepere Europese Unie in het licht van de heersende economische crisis en de zware problemen waardoor de Ierse economie de laatste maanden is moeten gaan. Wij weten dat de Europese Unie niets van economie begrepen heeft en er alles aan lijkt te doen om economische groei met overregulering, harmonisering en perverse herverdelingsmechanismen zo laag mogelijk te houden, toch heeft de Eurofiele tamtam haar werk goed gedaan. Euro-opperhoofd José Manuel Barroso kon zichzelf op de borst kloppen en zeggen dat het goede Europese beleid inzake de financiële crisis de Ieren heeft weten overtuigen. Guy Verhofstadt kon dan weer in een Ierse pub het mooie weer gaan maken en de "democratie" bejubelen. Waar hij in 2008 met die preek was toen de Ieren even democratisch Nee zeiden, zou ik bij God niet weten. Niet dat het mij shockeerde of zo. Europa fêteert immers al decennia enkel democratie als die haar Grote Gelijk bevestigt... Wat deze Europositivo's kennelijk echter niet willen zeggen, is dat het Verdrag van Lissabon NIETS met economie van doen heeft. In 2008 werden de Ieren verweten tegen het Verdrag gestemd te hebben voor redenen die buiten het Verdrag vielen. Daarom moesten ze trouwens opnieuw stemmen. Nu ze nog veel duidelijker verkeerde redenen gebruikt hebben om voor Lissabon te stemmen, is dat geen probleem meer. Europa laat weer zijn ware gelaat zien, dat van een autoritair en imperialistisch bewind. Ik vraag me luidop af hoelang het nog zal duren voor de Zwitsers hun grenzen gaan moeten sluiten om niet overspoeld te worden door de meutes Europese vluchtelingen die aan deze EUSSR willen ontkomen...

Wel mogen we zeker ook niet uit het oog verliezen dat het Verdrag van Lissabon nog steeds niet helemaal rond is. In Duitsland moet het nog geratificeerd worden nadat het Hooggerechtshof het Verdrag daar ongrondwettelijk verklaard heeft, maar na het doorvoeren van enkele bijkomende democratische garanties op Duits binnenlands vlak heeft ook het Hooggerechtshof daar het licht op groen gezet. Verder houden voorlopig ook nog de presidenten van Polen en Tsjechië, Lech Kaczynski en Vaclav Klaus, hun been stijf. Kaczynski doet dit in hoofdzaak om de Eurofiele regering van eeuwige concurrent Donald Tusk te enerveren, maar bij Klaus zijn het ideologische redenen die hem ervan weerhouden om de ratificatie van de Protocollen van de Wijzen van Brussel, of de Duivelsverzen van Angela Merkel als u dat liever hoort, te bekrachtigen. Ook de Äland-eilanden, een autonome archipel tussen Zweden en Finland, moeten het Verdrag van Lissabon formeel nog ratificeren maar hun beslissing is niet opschortend of bepalend in het ratificatieproces. Een afwijzing daar kan het morele gezag van Lissabon wel aantasten, maar de wettelijke of juridische afdwingbaarheid ervan zeker niet. Jammer want ook daar stond een klare afwijzing eigenlijk al lang in de sterren geschreven...

Verder loert er ook nog een nieuw referendum in Denemarken om de hoek. De Denen hebben ten tijde van het Verdrag van Maastricht een hele resem garanties gekregen, maar die zijn nadien stuk voor stuk door de EU met de voeten getreden. Ierland kende die historie en heeft van de EU ditmaal bindende garanties weten afdwingen. Denemarken wil nu een referendum houden over de Maastricht-garanties en als de Denen die nu toch zouden willen behouden, dan zou een groot deel van het acquis communautaire van de laatste twintig jaar zwaar onder druk komen te staan. Dit zou dan niet enkel het Verdrag van Lissabon kaduuk maken maar ook grote delen van andere verdragen. Of het ooit zo ver zal komen, is natuurlijk onzeker, maar het blijft wel leuk en inspirerend om volgen. Idem trouwens in Tsjechië waar Vaclav Klaus de teugels nog steeds sterk in handen heeft. Had men hem kunnen afzetten als president, men had het al lang gedaan. Klaus is een libertariër van vrij zuiver water en een overtuigd Euroscepticus. Hij verklaarde in augustus in Aix-en-Provence zelfs dat hij Lissabon "nooit" zou tekenen. Ik hoop dat hij zich die belofte van toen nog herinnert en hij aan zijn principes trouw zal blijven. Ik heb ook geen redenen om daaraan te twijfelen.

Daarbij bestaat er geen enkel middel om hem te dwingen de ratificatie te bekrachtigen, want in tegenstelling tot mickey mouse-democratieën als Polen, Italië, Bulgarije, Frankrijk en Duitsland waar de presidentsmacht zwaar beperkt is door het parlement is dat in Tsjechië niet het geval. Tsjechië heeft een presidentieel regime dat veel meer geënt is op dat in de Verenigde Staten. De president is er m.a.w. vrij om wetten al dan niet te ondertekenen. Daarbij heeft president Klaus momenteel ook nog altijd de steun van het gros van zijn partij, de ODS, en heeft het Tsjechische Hooggerechtshof nog steeds geen definitieve uitspraak gewezen in deze zaak. Tenslotte lijkt ook in het Verenigd Koninkrijk de strijd nog niet helemaal gestreden te zijn. De leider van de Conservatieve Partij, David Cameron, had voor het referendum in Ierland verklaard om ook een referendum in Groot-Brittannië te houden moest Lissabon daartegen nog niet door de Ieren geratificeerd zijn. Vorige week kondigde Cameron echter aan dat hij het referendum ook na een Ja in Ierland zou organiseren als het Verdrag nog niet in alle landen geratificeerd zou zijn. Gisteren maakten echter verscheidene Britse kranten gewag van alweer een nieuwe koers. David Cameron zou nu bereid gevonden zijn om, zelfs als het Verdrag al overal geratificeerd zou zijn, toch zo wie zo een referendum in het VK te houden. Volgende week komen de Britse Tories trouwens samen in Manchester voor hun jaarlijkse partijconventie. Waarschijnlijk weten we dinsdagavond hierover dus meer. De EUSSR is, alle Eurofiele geluiden in pers en politiek ten spijt, nog helemaal geen werkelijkheid geworden. Gelukkig maar.

Read more...

Peiling van La Libre Belgique meet vooral stilstand (Hoegin)

Wie de commentaren op de laatste peiling van La Libre Belgique leest loopt al snel het gevaar te denken dat er enorm veel beweging is opgetreden in het partijpolitieke landschap in Vlaanderen de jongste drie maanden. De ene partij springt over de andere, een andere vergroot haar voorsprong op nog een andere, en ga zo maar door. Wie de cijfers een beetje nauwkeuriger navlooit, merkt echter dat de peiling vooral stilstand meet, zowel in Vlaanderen als bij de Franstalige partijen.

«Ecolo zet opmars voort» schrijft Knack, ook al gaat de partij in de realiteit slechts een schamele 1,2% vooruit vergeleken met een foutenmarge van 3,6%. «N-VA springt over Open Vld» en «Vlaams Belang groter dan sp.a» schrijft dan weer Het Belang van Limburg, niettegenstaande alle vier de partijen minder dan een foutenmarge van mekaar verwijderd zitten. De grootste kemel vinden we echter bij de krant De Standaard terug: «‘Vlaams Belang haalt sp.a in’». Dat is wat men in schoon Vlaams een straffe stoot noemt: Vlaams Belang bleef bij de laatste verkiezingen immers nog steeds groter dan de sp.a –zij het met een haartje– maar toch vindt de kwaliteitskrant dat het Vlaams Belang over sp.a springt. Of beter gezegd, wil dat zelf niet gezegd hebben, want de titel staat netjes tussen aanhalingstekens, ook al valt niet te achterhalen waar het citaat vandaan komt.

Kijken we even in detail naar de vijf grootste partijen, dan is het duidelijk dat CD&V afgetekend de grootste blijft. Daarna volgen Vlaams Belang, sp.a, N-VA en Open Vld, in die volgorde, maar dus met minder dan een foutenmarge verschil tussen de grootste en de kleinste. Voor één partij is dit ontegensprekelijk goed nieuws: N-VA. De partij bevestigt hiermee immers op een niveau waar het voor de verkiezingen nog niet van durfde dromen. Reken daar nog eens bij dat de partij ondertussen ook toegetreden is tot een Vlaamse Regering met een regeerakkoord dat niet bepaald overloopt van de straffe Vlaamse uitspraken, en je kan je inbeelden dat er op het partijsecretariaat hoogstwaarschijnlijk een enorme zucht van opluchting geslaakt werd.

Dat alles ligt iets ander voor zowel sp.a als Open Vld. Voor die twee partijen was de uitslag van 7 juni 2009 ronduit desastreus, en dat die uitslag voor beiden bevestigd wordt is dus geen goed nieuws. Beiden lijken op dit ogenblik vooral met zichzelf te worstelen, en veel beterschap in de peilingen kan men eigenlijk niet verwachten vóór de interne problemen uitgeklaard zijn. Het Vlaams Belang is een beetje in hetzelfde bedje ziek, al zal men daar de uitslag van deze peiling psychologisch vermoedelijk iets positiever inschatten, al was het maar omdat de partij virtueel opnieuw als tweede uit de bus komt.

Twee andere partijen die ook al niet tevreden kunnen zijn met de resultaten van deze peiling zijn Lijst Dedecker en Groen!. Voor hen betekent een status quo immers dat ze een gevecht met de kiesdrempel zullen moeten blijven leveren, een weinig comfortabele positie. Als enige oppositiepartij links van de Vlaamse Regering maakt dat voor Groen! misschien niet zoveel verschil uit, maar voor Lijst Dedecker kan dit betekenen dat sommige potentiële kiezers bij een volgende gelegenheid liever een strategische stem aan Vlaams Belang of Open Vld geven dan aan LDD.

De relatieve stilstaand bij àlle Vlaamse partijen is dus voor de meeste partijen weinig positief nieuws, met uitzondering van CD&V dat duidelijk marktleider blijft, en N-VA dat haar uitstekende score bevestigd ziet. Voor al de andere partijen betekent het dat er de komende maanden en jaren hard gewerkt zal moeten worden. Zou het trouwens helemaal toeval zijn dat al die partijen op dit ogenblik met interne strubbelingen te maken hebben, en CD&V en N-VA niet?

Werpen we tot slot nog even een blik over de taalgrens, dan zien we dat ook daar weinig beweging te noteren valt. De recentelijke ruzies binnen de Franstalige regeringen hebben blijkbaar nog geen invloed gehad op de aanhang van de drie regeringspartijen, net zoals de oppositiepartij MR hierdoor nog geen winst heeft weten op te strijken. Dat de MR intern door een moeilijke tijd gaat is daar misschien ook niet helemaal vreemd aan. Front National blijft het ondertussen slecht doen, ver onder de kiesdrempel.

Bijlage: Overzicht alle peilingen in Vlaanderen sedert 2004 en Wallonië sedert 2006 (PDF).

Read more...

Waarom het Nee-kamp tegen Lissabon in Ierland eigenlijk al gewonnen heeft (Vincent De Roeck)

Mijn aversie voor de Europese Unie is gekend. In het verleden heb ik ook voor België al de exitoptie verdedigd, maar al jaren blijf ik toch geloven dat een drastische hervorming van de EU alsnog zoden aan de dijk zou kunnen brengen. Zes maanden heb ik voor Libertas gewerkt en getracht om van buiten de instellingen via de politiek toch iets te veranderen, maar zonder succes. Momenteel werk ik opnieuw via de politiek aan hervormingen binnen de Europese Unie, maar ditmaal wel van binnenuit de EU-instellingen. Ik werk sinds gisteren immers voor een vrijheidslievende politieke fractie in het Europarlement, maar daar later meer over. Vandaag is het een cruciale dag voor het voortbestaan van dit continent als onderdeel van het Vrije Westen. Als de Ieren "No" stemmen, kan de EU misschien nog gered worden. Wordt het echter een "Yes", en alle peilingen wijzen daar jammer genoeg op, dan kunnen we de boeken sluiten en leven we voortaan in een Europese superstaat bij de gratie van een legioen onverkozen bureaucraten. Om van de corrupte politici zelf nog maar te zwijgen.

Lezers die nog zouden twijfelen aan de inhoud van het Verdrag van Lissabon, kan ik enkel maar vriendelijk uitnodigen om het werk van Anthony Coughlan en dat van Jens-Peter Bonde eens te bekijken. Hun bevindingen zijn, hoewel eerder academisch en technisch, ronduit schokkend. Ook de leugens van Eurofielen alsof Ierland enkel maar welvarend geworden zou zijn dankzij EU-steun zijn op niets gebaseerd. Ben Powell van het "Cato Institute" maakte daar al jaren geleden komaf mee, en ook Derek Scott, oud-adviseur van Tony Blair, stelde hetzelfde in de "Wall Street Journal" deze week. Verder had ook onze eigen Pieter Cleppe een interessant artikel in de "EU Observer" over de pure hypocrisie van de "liberale" partijen in Europa. Derk-Jan Eppink deed dat trouwens in een andere context nog even lichtjes over in "Het Laatste Nieuws". Jong Gezond Verstand bewees haar naam deze week dan weer alle eer door als enige Vlaamse politieke jongerenvereniging het Nee-kamp in Ierland te ondersteunen.

Maar wat er vandaag in Ierland ook zal gebeuren, het Nee-kamp heeft eigenlijk al gewonnen. Niet enkel hebben de Ieren in het verleden al eens "No" gezegd, ook nu zal het tegenkamp nog over een gigantische monsterscore kunnen beschikken. Verder toont de manier waarop het Ja-kamp campagne voerde het ware gelaat van de Europese machine. Bruce Arnold van de "Irish Independent" deed de campagne van het Ja-kamp terecht af als "leugens" en Michael O'Leary, de topman van Ryanair, legde als enige private persoon bij voor de Ja-campagne. Hij betaalde niet enkel cash maar bood ook massa's gratis vluchten aan Eurocraten aan om in Ierland te komen campagne voeren. We weten allemaal waarom O'Leary, die vroeger de EU-bureaucraten nog als een bende "morons" belachelijk maakte, dit doet: hij aast op EU-subsidies en EU-vergunningen, en hij heeft de goedkeuring van de EU nodig om Aer Lingus te kunnen overnemen! Het Ja-kamp krijgt steun van alle traditionele media en politieke partijen, en miljoenen euro's Europees belastinggeld werden reeds in de Ja-campagne gestort. Alleen al het feit dat ze dit doen, bewijst het failliet van hun gelijk. Hopelijk straffen de Ieren deze propagandistische waanzin af en stemmen ze vandaag het Verdrag van Lissabon opnieuw weg. Europa zegt neen! Welk deel van "neen" is het eigenlijk dat Brussel niet wil snappen?

Read more...

Komaan Ierland! (vpmc)

Met vandaag het referendum in Ierland voor ogen, hadden ze bij deBuren gisteravond een panelgesprek over Europa, in het mooie Flageygebouw in Brussel. Tenminste, op de aankondigingen heette het Europa, maar het debat ging enkel over de EU.

Deelnemers waren Bart Staes van Groen!, Saïd El Khadraouï van de Sp.a, Derk-Jan Eppink van LDD, en Hendrik Vos als stem van de Wetenschap. Moderator was Rob Heirbaut, maar die speelde verder geen rol in het stuk, aangezien er in de persoon van Vos in het panel zelf al een soort redelijkheid was ingebouwd. Op Eppink na dus vier mensen die het au fond met elkaar eens waren.

Voorafgaand aan het debat werd er kort iets voorgelezen door twee beduusde, bedeesde, bedremmeld stamelende Vlaamse jongens, David Van Reybrouck en Peter Vermeersch. Zij lazen enkele stukjes voor uit de “Europese Grondwet”, zo begrepen we, maar ze vertelden ons vooraf wel dat we naar Poëzie zouden luisteren. Erg tactvol, want anders denken de toehoorders misschien dat ze onzin horen.
Na een kort inside-grapje tussen de moderator en de wetenschapper, over een boek dat zij samen geschreven hadden, en dat van hoge kwaliteit is begreep ik, begon het debat.
Bart Staes kreeg het woord en na hem, hop, meteen Eppink. Eppink wilde iets kwijt over regelgeving in verband met zelfstandigen, want dat was ’s ochtends nog het onderwerp geweest van een debat in het “Europees Parlement”, maar hij kon zijn zin niet afmaken omdat Staes zei dat het daar enkel over de oostblokvrachtwagenchauffeurs op de EU-wegen ging. Niet over zelfstandigen in het algemeen dus. Goed, een debat over Europa moet ergens beginnen.
El Khadraouï kwam nu aan het woord, en hij was interessanter. Volgens hem was een referendum geen goed instrument voor zo iets ingewikkelds als een Grondwet. De mensen stemmen dan over dingen die ze niet begrijpen. We mogen geredelijk er van uitgaan dat El Khadraouï zelf die tekst wél goed begrijpt, en ook ...dat de gewone kiezer bij de gewone stembusgang gewoon weet waar hij voor stemt. Zoniet wordt het hele stelsel van de vertegenwoordigende democratie op de helling gezet, en voor zulke consequentie leek Saïd mij nog niet klaar.
De opmerking van El Khadraouï maakte bij het panel geen reacties los. Niemand die bijvoorbeeld opmerkte dat Dehaene destijds vond dat zo’n EU-grondwet liefst zo onverstaanbaar mogelijk moest zijn. Misschien bedoelde Jean-Luc zelfs dat de onverstaanbaarheid ook voor iemand als El Khadraouï intact moest blijven?

Passons! het werd stilaan tijd voor een wetenschappelijk praatje. Prof.dr.Vos verklapte ons dat hij een boekje, nee zelfs een dik boek had gelezen over Europa, geschreven door een Hollander.
Daaruit was hem gebleken dat het onhaalbaar was om een soort Europees gevoel aan te kweken bij de onwillige massa.
Professor Vos, dat zullen de lezers al begrepen hebben, bedoelde natuurlijk dat er bij de onwetenden geen EU-gevoel wilde ontbotten, maar in zijn wetenschappelijk jargon heet dat anders, omdat je ook als wetenschapper niet té veel onderscheiden moet maken als je nog ergens wilt raken. Een Europees voetbalteam bv zag Vos niet direct zitten, en ook vlaggen en hymnen leek hij met wetenschappelijke skepsis af te wijzen (ja, skepsis met een Europese kappa voor mij).
Moest “Europa” dan misschien, als tweede mogelijkheid om in de volksgunst te komen, maar “brood en spelen” geven? Ik dacht eerst nog dat die mogelijkheid al in Vos zijn eerste punt vervat zat, maar blijkbaar behoort voetbal niet meer tot de spelen. Voetbal is oorlog.
Brood, naar onze eigen tijd vertaald, zo verklaarde vorser Vos, kon misschien de gedaante aannemen van …Europese subsidies voor allerhande projecten?
Alle Europeanen zouden dan bv. via Erasmusprogramma’s een poosje in een ander stuk van het continent kunnen doorbrengen. Maar ook deze denkoefening, zo was Vos zijn vrees, zou niet werken...

Op dat moment, met mijn excuses beste lezer, maakte zich een hevige vermoeidheid van mij meester. Ik verlangde plots naar de aangename Brusselse buitenlucht, en wat verder Spelen, afgezien van het voetbalspel, voor Vos nog konden inhouden heb ik niet meer mogen vernemen, want ik heb de zaal verlaten voor hij zijn periode kon afmaken.

Wat zonde dat dit debat niet rechtstreeks op de Ierse televisie was!

.

Read more...

Betraying liberal democratic principles in the EU(Pieter Cleppe)

On Friday, the citizens of Ireland will go to the polls to vote for the second time on the Lisbon Treaty, after apparently giving the 'wrong' answer the first time around. After agreement was reached in June on the so-called guarantees that are supposed to assuage Irish fears about the Treaty, the EU Presidency confirmed that "the text of the guarantees explicitly states that the Lisbon Treaty is not changed thereby." The Irish people are therefore being served a re-heated Treaty – even more unappetising than it was before.

One can argue over whether transferring more power to the EU level is a good or a bad thing. Clearly many people across Europe are opposed to it, as shown by the French and Dutch people's rejection of the EU Constitution, whose content, in the words of the man who presided over its drafting, Valery Giscard d'Estaing, is "all to be found in the Treaty of Lisbon". But that is not the only issue at stake here. Asking people the same question until they give the desired answer raises an utterly more fundamental debate – about the rules of the game, about democracy itself.

It has been said many times before that politicians in Brussels and Strasbourg live in a bubble, safely out of the public eye and at a comfortable distance from the platform they were elected on back home. The leader of the German CSU party recently accused one of his own MEPs of having "lived too long on the Brussels gravy train". This phenomenon is particularly apparent when it comes to the EU's so-called liberal parties, which in the European Parliament sit in the ALDE group (Alliance of Liberals and Democrats for Europe).

All over Europe, these have always championed their firm belief in democracy and opponents will say that they have often been ahead of other parties when it comes to advocating initiatives such as citizens' petitions or referendums. The fact that they are often not the dominant political force probably plays a role in that. However, it is striking how often these parties' attitudes to direct democracy don't make it on to the plane when their MEPs head to Brussels or when they are forced to confront EU issues.

Take the German liberal party, the FDP, which has just enjoyed great success in national elections. Back in 2003, they were in favour of submitting the European Constitution to a popular vote. They even launched a legal proposal to change the German Constitution to make this possible. But they changed their position after the referendums in France and the Netherlands delivered the 'wrong' response.

Now they are only in favour of a 'Europe-wide' referendum – a poor substitute and so politically impossible it comes across as an empty gesture rather than a bold policy proposal. Another prominent ALDE member is the Dutch "Democrats 66" (D66) Party, which has always called for "radical democratisation of the political system". The party, formed in the Sixties, considers the proposal to introduce referendums as one of the "crown jewels" of the party due to its entrenched belief in direct democracy.

At least this is what Dutch voters were led to believe. After the Dutch referendum, where 61.6 percent of the population rejected the European Constitution, D66 approved the Treaty of Lisbon in parliament in 2008, while at the same time admitting that Lisbon "only cosmetically" differs from the rejected Constitution. Interestingly, D66 stresses in its manifesto that "parties should always promise beforehand that they will respect the outcome of a referendum."

This seems to have slipped leading D66 MEP Sophie in 't Veld's mind when she voted on 20 February 2008 with the rest of the parliament in favour of ignoring Ireland's first referendum on the Lisbon Treaty, even before that referendum had taken place. Shockingly, no less than 88 percent of ALDE MEPs joined her, including Dianna Wallis, Fiona Hall and Andrew Duff, Liberal Democrat MEPs from the UK.

In 2005 the Lib Dems joined all the other main parties in the UK and pledged to hold a referendum on the European Constitution. In 2008 however, leader Nick Clegg U-turned on his promise, blocking calls for a referendum on the treaty in parliament. Clegg instead proposed to have a poll on Britain's continued membership of the EU, using the same political trick as the German liberals: promise something politically distracting in the knowledge you will never be called on it.

The ALDE Group itself, while defending the idea of direct democracy and referendums, is at the same time the group that has been viciously fighting all attempts to respect the outcome of the referendums in France, the Netherlands and Ireland. Reacting on its website to the No votes in 2005, ALDE is proud that the group "played a substantial role in the careful analysis of the possible reasons for these negative results", setting out how "a period of reflection must re-launch the constitutional project".

Many liberals will be familiar with monetarist economist Friedrich von Hayek, who said: "Whoever betrays his principles, will go to hell". They'd better take his advice.


Onze eigen Pieter Cleppe in de EUObserver van gisteren.

Read more...

De burger is volwassen, nu de overheid nog!

Vrijheid is het geboorterecht van ieder mens. Vrijheid is het natuurlijke verlangen van de mens om zijn doen en laten te beheersen. Er lijken echter krachten in de samenleving actief te zijn die uw natuurlijke vrijheid juist willen afnemen. Iedereen heeft daarentegen het recht op vrije keuze en zelfbeschikking; iedereen het recht op privacy en een eigen leven. Voor de gemiddelde mens is dit logisch maar blijkbaar niet voor de overheid. Wij als burgers zijn volwassen, nu de overheid nog...

Zo langzamerhand lijkt het dat de burger de overheid dient, in plaats van dat de overheid er voor de burger is. Met de toenemende betutteling neemt de overheid steeds meer individuele verantwoordelijkheid weg. Desondanks legt de overheid de aansprakelijkheid bij de burger. Zij lijkt de burger meer en meer te wantrouwen en daarom te willen controleren.

Het politieke circus en de media lijken het oude spreekwoord: verdeel en heers, heel goed te begrijpen. Soms vraagt men zich af of het nu de 'terroristen' of de politiek en media zijn die alles opblazen. Wij zijn allemaal mens, en willen niet in hokjes gedrukt worden: hokjes verdeeld in goed en slecht.

Politici zeggen enkel wat ze schijnen te (moeten) vinden maar nooit wat ze voelen. Bent u de loze beloften van politici ook zo zat? Ziet u door het bos van 'links' en 'rechts' ook de bomen niet meer? Het lijken schijntegenstellingen om mensen te verdelen want wat u ook stemt; er lijkt niets wezenlijks te veranderen.

De media en politiek lijken steeds minder vragen te stellen. Zij presenteren oorlog als het enige middel voor ‘vrede en democratie.’ Is er dan geen vrede mogelijk zonder oorlog? Vrede en oorlog lijken wel elkaars synoniem: oorlog = vrede. Het is de wereld op zijn kop. Geldverkwisting, corruptie en incompetentie van de overheid zijn aan de orde van de dag. Armen worden armer, de rijker ook. Banken worden gered, de mensen niet. De bonuscultuur gaat lustig door terwijl de de minst draagkrachtigen worden gekort.

Terreuralarmen, klimaatrampen, pandemieën en financiële crises: het lijkt alsof de overheid haar onderdanen angst wil inboezemen om ons ontvankelijk te maken voor nieuwe vrijheidsbeperkende maatregelen. Wij laten ons niet regeren door angst. Als burgers van Nederland zijn wij één. Onze kracht zit in het getal: wij laten ons niet verdelen en zijn met veel meer dan de kleine groep die onze vrijheid denkt te mogen afnemen.

Op de Vrijheidsparade van afgelopen weekend wilden wij die verbondenheid laten zien en ons geboorterecht, onze vrijheid vieren. Die Vrijheidsparade hebben we toe, met z'n allen gemaakt. Het was geen demonstratie maar een positieve parade van mensen die zich vrij weten - vrijheid als wezenlijk onderdeel van het mens-zijn - en
zich dat niet laten ontnemen.


Noot: Ingezonden door "de mensen van de Vrijheidsparade".

Read more...

Open Brief aan de Vlaamse Regering en het Vlaams Parlement over de BAM Reclamespots en de Lange Wapper

Geachte leden van het Vlaamse Parlement, geachte Ombudsdienst Vlaamse Regering,

Op zondag 18 oktober vindt het referendum over de Oosterweel-verbinding plaats. Die dag wordt een hoogdag van de democratie omdat Antwerpenaars dan hun stem pro of contra de Oosterweel-verbinding mogen uitbrengen en zo mogen participeren in het politieke proces. Dit referendum werd afgedwongen door burgers voor burgers en biedt de mogelijkheid aan elke Antwerpenaar om zelf, in eer en geweten, een oordeel te vellen over de Lange Wapper en de Oosterweelverbinding. Als Antwerpenaars en als burgers willen wij hierbij dan ook protest aantekenen tegen de op 19 september gelanceerde reclamespots van BAM (Beheersmaatschappij Antwerpen Mobiel) op de website van Vooruit met Antwerpen en Youtube. In plaats van objectief en neutraal informatief te zijn, zitten deze reclamespots vol onnauwkeurigheden over het concurrende tunnel alternatief.

Maar, erger nog, in deze spots worden subjectieve en manipulatieve uitspraken gebruikt om Antwerpenaars ertoe te bewegen toch vooral een stem pro Oosterweelverbinding uit te brengen. We vermelden hier enkel de meest flagrante, manipulatieve beweringen die Antwerpenaars emotioneel onder druk zetten om ja te stemmen op het referendum: zo stelt het filmpje "Leefbaarheid" dwingend (maar onbewijsbaar) dat de Oosterweelverbinding met Lange Wapper viaduct een absoluut noodzakelijke schakel is in een ketting van stadsvernieuwingen die anders uit elkaar valt en mogelijk anders niet zullen gebeuren. Zo stelt het filmpje "Werken" dat we straks allemaal werkloos op straat zullen staan als we niet pro Lange Wapper stemmen. Deze beweringen vallen niet meer of niet minder dan onder de categorie "emotionele chantage."

Als burgers die geloven in democratie en open politieke argumentatie, die transparant is voor alle burgers, vinden wij deze reclametactieken en foutieve informatie in strijd met de wetgeving op de openbaarheid van bestuur in België van 11 april 1994. Deze wet erkent dat de Belgische en Vlaamse overheid ten dienste van de bevolking werkt en daarom ook doorzichtig, neutraal en efficiënt naar de bevolking toe dient te communiceren. België is hieraan verder ook gebonden door internationale wetgeving (verdrag van Aarhus van 1998 en de Europese richtlijn 2003/4/EG (28 januari 2003)), die regelt hoe de overheid naar de burger toe dient te communiceren.

Wij willen u er hierbij aan herinneren dat de BAM in wezen een overheidsorgaan, een communicatie-instrument van de Vlaamse regering is. De BAM is geen privéfirma die haar product 'chocolade' aanprijst, maar een overheidsorgaan gebonden aan de wetgeving over correcte, transparante en objectieve communicatie, zoals verankerd in de hierboven vermelde wetgeving.

Als burgers laken wij dan ook de onnauwkeurigheden in deze presentaties en de emotionele druk die in de BAM spots uitgeoefend wordt. Dit is geen objectieve communicatie, maar een duidelijke poging om de mening van Antwerpenaren te beïnvloeden en hen ertoe te bewegen ja te stemmen. Hierdoor komen de vrijheid en politieke rechten van de Antwerpse burger ernstig in het gedrang.

Wij eisen dan ook dat deze misleidende spots onmiddellijk verwijderd worden en vervangen door objectieve, neutrale communicatie en informatie over de Oosterweelverbinding en het alternatieve ARUP/SUM tunnel tracé.

Hoogachtend,

Dr. Bea Hanssen, doctor in de letteren, Antwerpen

Mede ondertekenaars:
Helena Bussers, ereconservator, Antwerpen
Tom Coupez, architect
Wilfried Delahaye, Antwerpen
Werner Govaerts, Antwerpen
Dr. Jan Lampo, historicus en auteur, Antwerpen
Luc van Moorhem, Antwerpen
Jef Nietvelt, advocaat, Kattendijk Tango, Antwerpen
Anne Provoost, auteur, Antwerpen
Prof. Matthias E. Storme, buitengewoon hoogleraar UA en KUL, advocaat.
Hubert van Lier, ere-voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Letterkundigen, Antwerpen.

(Deze open brief die ik meende te moeten mee ondertekenen verscheen als Vrije Tribune in Knack, http://www.knack.be/blog/blog-algemeen/71-89-5218/open-brief.html)

Read more...