The EUSSR wishes you all a happy New Year !(And an even more totalitarian 2009...)

The centralisation of power in the European Union continues apace. Last week, the Bruges Group exposed the policies that the EU wants to force on Europe over the coming year. These latest EUSSR power grabs are the challenges that we must face in 2009 and are coming regardless of the fact that the EU Constitution (a.k.a. Reform Treaty, Treaty of Lisbon, Angela Merkel's Satantic Verses or the Protocols of the Elders of Brussels) has been rejected in three referenda and has not been ratified. These plans include adding more costs onto business; more EU control over financial services; EU oversight of the nuclear industry; more EU control over energy policy; complete EU control over asylum and immigration; even more EU threats to consumer rights; more EU control over transportation; more EU control over justice and home affairs; and more EU involvement in health and education.

ADDING MORE COSTS ONTO BUSINESS

More uncompetitive social model economic policies.
The EU plans to step-up its legislative agenda for a more ‘social’ Europe. The European Commission is increasingly pushing for the agenda which it describes as ‘European values’ (as opposed to Anglo-saxon values) as powerful evidence of the EU’s commitment to the ‘social dimension.’ These policy proposals will make the economy of the EU even more uncompetitive in the global economy; and gives the lie to the claim that Europe is coming our way.

EU to further undermine flexible labour markets.
Trade union power to be expanded. The establishment of European Works Councils will enhance the power of trade unions and will mean employers shall be further hamstrung by EU law. This will make the EU less attractive to investors and drive jobs out of Britain to more adaptable labour markets, particularly those in Asia. This policy proposal comes on top Article 138 of the EC Treaty which lays down that the EU must consult with ‘social partners’ (trade unions) when making social law.

More EU undermining of the free market.
EU to further tie Britain’s hands in the area of social policy. The EU via Articles 136, 137, 140 and 144 of the EC Treaty has the power to force the UK to implement social measures. The EU wishes to expand its power here and produce more costly policies in the fields of social services, social security, housing and health care. Here the European Commission reaffirms its commitment to make social policy issues the cornerstone and aim of all EU law making; leaving the elected British government with not very much to do in that important area.

EU plans to take over the fight against poverty.
EU proposals will see it force upon the UK its approach to tackling poverty. In the UK the issue on how best to tackle poverty and social exclusion has become an important debate; with different approaches and strategies emerging from the two main political parties. However, this debate in the UK will become less relevant as the EU plans to expand its power into this field. The European Commission is proposing that: (1) it can begin dictating strategies for tacking poverty; and (2) that member states must create a National Implementation Body to apply the EU’s plans; alongside that body should be National Advisory Group.

Further EU control over the work life balance.
EU plans changes to social security and leave from work. The European Union is intending to produce more laws to enforce its views on the work life balance. The proposed rules will see maternity leave, for both spouses and ‘life-partners’ increased. The spouses and ‘life-partners’ will also be able to gain more access to social security. These measures will add more costs onto businesses and the taxpayer at a crucial time when they simply cannot be afforded.


MORE EU CONTROL OVER FINANCIAL SERVICES

EU control over tackling the financial crisis.
The European Commission is reinforcing its control over how the UK can handle the economic crisis. The EU is bolstering its rules on how and when state aid can be used to include how rescuing and restructuring proposals are applied, managed and targeted. This means that there is not full UK democratic control over how financial institutions are rescued.

EU control over electronic pre-payment products.
Schemes which involve pre-payment shall be taken under EU Control. This may mean that the UK’s Oyster card scheme will in future be regulated by the European Commission.


THE EU AND THE NUCLEAR INDUSTRY

EU control over the management of nuclear fuel.
EU proposals seek to force the UK to store nuclear waste underground; rather than reprocessing the spent fuel. Britain may be forced to adopt the policy of geological storage of nuclear waste. This policy will undermine Britain’s reprocessing industry in favour of French style disposal of spent nuclear fuel. It will also lead to more EU control over Britain’s energy policy.

More EU control over nuclear power.
Nuclear security and safety will come further under the control of the EU. Instead of being under the democratic control of the British government; it is proposed that the EU will take more power over the nuclear industry.


MORE EU CONTROL OVER ENERGY POLICY

EU control over the response to high oil prices.
The EU is seeking to govern how the UK can respond to increased fuel prices. The European Commission is against the cutting of taxes on fuel to offset high oil prices because they feel that this would ‘send the wrong signal’. Therefore, the EU wants member states to redistribute income, in particular to vulnerable groups who may be suffering from higher fuel costs, rather than reduce the price of fuel through the tax regime. OPEC has recently announced a cut-back in production to again force up the cost of oil. Yet, these proposals will limit the freedom of movement of the British government to respond to future fuel shocks.


EU CONTROL OVER ASYLUM AND IMMIGRATION

Full EU control over immigration.
The European Commission is re-doubling its efforts to develop a common immigration policy. The EU already has extensive powers over Britain’s immigration rules, but now wants to expand these powers. The European Union aims to take over the coordination of immigration; promote legal immigration into the UK; control the fight against illegal immigration; manage the security issues which arise from immigration; and importantly the EU also wants to control how integration is handled. The EU also aims to beef-up the powers of FRONTEX, its border agency, to implement the EU’s policies.

The EU's asylum policies.
The EU aims to create the completion of a Common European Asylum System. The EU already controls the minimum standards for the treatment of asylum seekers, the minimum rules for granting and withdrawing refugee status and the minimum standards for granting temporary protection. The EU also controls the database recording asylum seekers details. Now it wishes to grab more power which will allow the EU to establish a European Support Office to further control the policies of member states; to determine who is a refugee allowing the EU to decide who should enter the UK; to make asylum more accessiblegrant more rights to those who qualify for subsidiary protection; to make the system more responsive to gender and other ‘vulnerable groups’; and to create a single procedure across all EU member states, which will undermine the independence of the UK’s legal system in that area. The EU also wants to give refugees easier access to the labour market. This is bound to increase the number of fraudulent asylum applications and increase economic migration making unemployment in Britain even higher.


AN EU THREAT TO CONSUMER RIGHTS

More EU control over contract law.
Under EU proposals the right of British consumers to reject defective goods and products that are of unsuitable quality and get their money back will be abolished. Furthermore, the consumer would lose their right to decide whether sub-standard merchandise should be repaired or replaced; instead the EU wants this prerogative to be given to the trader. This will reduce the power of the consumer.


MORE EU CONTROL OVER TRANSPORT

EU Control over charges placed on heavy good vehicles.
The EU wishes to control how and when ‘green’ stealth taxes are placed on heavy goods vehicles. The Levying of tolls and congestion charges will be coming under the control of EU rules. Such charges will have to be made according to a complex methodology decided in Brussels. The EU proposals will add costs onto Britain’s haulage industry for little, or no, environmental benefit. As this is in effect a stealth tax it shows that the tax ‘redline’ is little more than a myth. The proposals will also allow the EU to further define which routes are to be considered Trans-European Road Networks.

EU Control over car tyres.
EU to place more costs onto the car industry and drivers. The EU is to change the type of tyres that cars can have. It is also proposing to make it mandatory for all cars to have tyre pressure monitoring systems installed. The costs of the draft regulation are expected to be around €200 million.

EU to place costs on public sector transport.
Under EU proposals the procurement of transport by the public sector will have to be based on the amount of CO2 the vehicle emits. The European Union’s obsession with carbon dioxide will place more costs on the public sector, public transport and in particular local government; which may have to bear costs in the hundreds of millions as a result of EU proposals.

More EU control over aviation safety.
European Union proposals seek to take more power over the safety of airports, air traffic management and air navigation services. The EU has already established a European Aviation Safety Agency, and now wants to increase its powers to run Britain’s airports.


MORE EU CONTROL OVER JUSTICE AND HOME AFFAIRS

EU to take powers over the fight against drugs.
The European Union is proposing to control how Britain tackles drug use. The aim of the EU is to take the powers to decide how to reduce the demand for drugs, reduce their supply and direct international cooperation in the fight against drugs. This will mean that the EU will take over Britain’s right to advocate its independent position at international meetings in particular the UN Committee on Narcotic Drugs.
The EU’s plans will specifically grant it the power to establish control over (1) policies relating to asset recovery and confiscation; (2) to expand the powers of Europol’s Criminal Assets Bureau; (3) intelligence-led policing and control over intelligence databases; (4) strategic planning against future drug threats; and (5) the treatment of drug use.

EU control over criminal records databases.
The EU proposes to take control over national databases of criminal convictions. The EU will take possession of the criminal records databases of each member states. And will determine the encryption system and software when sharing the information with other EU member states.

More power for the European Court of Justice.
The ECJ is set to gain more power over issues relating to visas, immigration, asylum, and powers to escalate judicial cooperation in civil matters. It is proposed to allow all courts the right to appeal directly to the European Court of Justice. This shall mean that its decisions, often politically motivated, are more likely to reach into a greater number of legal cases; bypassing much of the British legal system.


MORE EU INVOLVEMENT IN HEALTH AND EDUCATION

EU control over training and vocational education.
EU proposals will see it managing training and burdening this area with red tape. The EU will govern vocational education and training by establishing the criteria and indicators by which it is managed and judged. The policy will also see the EU control the evaluation of investment in the training of teachers and trainers. Surely it is the nation states that should be deciding the skills they want to promote in their own country and how best to teach them.

Read more...

De l'esprit des magistrats

Na mijn interview over de scheiding der machten bij Rondas en de publicatie van mijn daarmee verband houdende nota "Bedenkingen over de scheiding der machten” (1) werd ik door de redactie van de Juristenkrant geïnterviewd, net als prof. Hendrik Vuye, mijn vader Marcel Storme en prof. Paul van Orshoven. Van het gesprek met mij verschijnt het onderstaande deel in de Juristenkrant van 14 januari.



Matthias Storme, buitengewoon hoogleraar aan de KULeuven: ‘Er zijn een aantal elementen die de kans op misbruik inhouden, ook als er in de praktijk geen misbruik is geweest. Maar zoals u weet, ‘justice must not only be done, but also be seen to be done’. Je mag natuurlijk niet toegeven aan de dictatuur van de perceptie. Het ergste proces is het proces in de media, waartegen je als individu, alle rechten van antwoord ten spijt, nauwelijks verweer hebt.’
‘Ook bestaat er geen enkel grondwettelijk systeem dat uitgaat van een absolute scheiding der machten. Waar het om gaat, is een model te vinden dat ervoor zorgt dat de macht verdeeld is, en dat er voor elke macht een tegenmacht bestaat. Het gaat vooral om checks and balances, maar tegelijkertijd ook om het fundamentele recht op een onafhankelijke en onpartijdige rechter. De twee zijn niet tegenstrijdig. De scheiding der machten betekent eerst en vooral dat men het recht heeft op een onpartijdige en onafhankelijke rechter die door de wet is aangesteld. En hier hapert nog een en ander.’
‘In ons grondwettelijk bestel is er een zekere vermenging van machten, zeker met de persoon van de Koning. Hij maakt deel uit van de wetgevende macht en de uitvoerende, het is in naam van de Koning dat recht wordt gesproken en dat vonnissen ten uitvoer worden gelegd. Dat zorgt voor onduidelijkheid. Belangrijk is ook dat je in de rechterlijke macht een tegenmacht hebt voor de uitvoerende. Tussen die twee is er volgens mij een te grote vervlechting, en dat geeft een verhoogde kans op misbruiken.’

Waar zit volgens u die overdreven vervlechting tussen de uitvoerende en rechterlijke macht?
‘Vooreerst wil ik zeggen dat een ideaal systeem niet bestaat. Je moet vooral mechanismen hebben die garanderen dat de benoemingen van de rechters een voldoende democratische legitimiteit hebben. In België heeft men de benoemingen in de magistratuur willen depolitiseren door ze grotendeels aan de Hoge Raad voor de Justitie toe te vertrouwen. Ik denk dat dat een duidelijke verbetering is, maar dat wil niet zeggen dat het model principieel zoveel gezonder is. Vroeger was er een minister die politiek verantwoordelijk was voor de benoemingen die hij deed. Vandaag is er geen politieke verantwoordelijkheid meer voor ‘verkeerde benoemingen’. Men kan zich verschuilen achter de Hoge Raad. Puur principieel is het model dus niet ideaal, maar pragmatisch bekeken moet ik toegeven dat we een stap vooruit hebben gezet. Moeizaam, want we mogen niet vergeten dat velen in de Hoge Raad nog altijd een politieke kleur hebben, en dat de politisering op een verborgen manier kan doorgaan. Je kunt daarover discussiëren.’
‘Er is veel gezegd over pogingen tot beïnvloeding van de magistraten in de Fortis-zaak. Ik geloof dat zulke pogingen er altijd zijn geweest, maar ook dat die zo goed als nooit geslaagd zijn. Mijn intuïtie en ervaring zeggen me dat zeer weinig rechters beïnvloedbaar zijn. De enen zijn al wat moediger dan de anderen - ; ik zou graag wat meer moedige rechters zien in plaats van dienaars van een verkeerd begrepen raison d’état - maar moedige rechters geraken natuurlijk moeilijker aan een promotie’
Het risico op directe beïnvloeding ligt volgens mij vooral in de mogelijkheden om te knoeien met de samenstelling van de zetel, aangezien het voor een zaak een groot verschil kan uitmaken wie de rechter is die uitspraak moet doen. Tegen die beïnvloeding zijn er onvoldoende garanties. De Fortis-soap en de nota-Londers tonen volgens mij duidelijk aan dat ons systeem daar niet waterdicht is.’

Verduidelijkt u dat eens.
‘We weten allemaal dat advocaten aan eenzijdige forum shopping proberen te doen. De wet moet garanties bevatten die forum shopping onmogelijk maken, en doet dat ook min of meer. Erger is dat ook het openbaar ministerie dat probeert, maar dan door invloed uit te oefenen op de samenstelling van de kamers, bijvoorbeeld omdat men bepaalde rechters niet repressief genoeg vindt.’
‘Het meest problematische is dat er onvoldoende garanties zijn dat de magistratuur niet zelf de samenstelling van de zetel wijzigt, al dan niet onder druk van het openbaar ministerie. Denk maar aan de zaak-Erdal. Dat was een manifeste zaak, en Cassatie heeft die uitspraak uiteindelijk terecht verbroken, maar wie zegt mij dat dit soort wijzigingen van de zetel na aanvang van de zaak niet vaker gebeurt zonder dat het zo sterk opvalt? Denk maar aan het Vlaams Blok proces in Gent, waar met de samenstelling van de zetel is geknoeid’
‘In Duitsland is men daarin veel strenger. Eens een zaak gestart is, kan de zetel onmogelijk nog veranderd worden. Die samenstelling ligt op voorhand vast. De regel uit de Grondwet en het EVRM die zegt dat men recht heeft op de rechter die de wet heeft bepaald, wordt er veel strenger geïnterpreteerd. Dat is ook een mankement in onze Grondwet: het volstaat niet om in de Grondwet grote principes in te schrijven, er moeten ook mechanismen worden ingeschreven om dat recht te waarborgen. Dat gebeurt bij ons onvoldoende.’

U noemde al mogelijke druk van het openbaar ministerie. U wijst ook op enkele andere dubbelzinnigheden in zijn rol.
‘Je mag niet vergeten dat de meeste van onze rechters niet als rechter begonnen zijn. Heel veel rechters komen uit het openbaar ministerie. Misschien hebben ze in die functie nog op een kabinet gewerkt. Dat parketmagistraten op kabinetten werken, vind ik niet kunnen. Dat het precies een oud-kabinetschef is die de parketmagistraat is in de meeste politiek relevante processen kan nog veel minder’
‘Nu is het wel verdedigbaar dat juristen niet heel hun leven in één carriere worden opgesloten en er dus overgangen mogelijk zijn. Maar dan moet het wel minder éénrichtingsverkeer zijn. In Nederland is er meer diversificatie, meer professoren bijvoorbeeld die rechter worden, rechters die naar het parket gaan, enz.’
‘Het belangrijkste probleem voor mij is de vervlechting van openbaar ministerie en gerecht. Zie bv. de wettelijke bevoegdheid van de procureur-generaal bij het hof van beroep om toe te zien op de goede werking van het gerecht. Ik verwijs naar het fameuze artikel 140 van het Gerechtelijk Wetboek, waarop men in de Fortis-zaak een beroep heeft gedaan: ‘Het openbaar ministerie waakt over de regelmatigheid van de dienst van de hoven en rechtbanken.’ Ik meen dat dat geen grondslag is voor tussenkomsten en adviezen, hoe goed bedoeld ook, in individuele dossiers, hoewel de grens niet altijd even duidelijk is. Er is trouwens nog een tweede artikel. Artikel 399 Ger. W. bepaalt dat de PG, onder het gezag van de minister van Justitie, waakt over de handhaving van de orde in de hoven en de rechtbanken. Ook hier lijkt het mij dat dit een zaak voor de rechterllijke macht zelf zou moeten zijn.’
‘Uit deze wetteksten blijkt de sterke verwevenheid van het openbaar ministerie met de rechterlijke macht stricto sensu. Wij hebben een openbaar ministerie dat heel sterk in twee machten zit: de uitvoerende en rechterlijke. Voor mij hoort dat niet in een rechtsstaat, gebaseerd op een scheiding der machten. Dat model is fout. In het bijzonder de vermenging met de rechterlijke macht gaat te ver.’
‘Ik vind het bijvoorbeeld onaanvaardbaar dat in een strafzaak de procureur door dezelfde deur naar binnen komt en dezelfde toga draagt als de rechter, en vooraan naast de rechter zit. Het is hoog tijd dat het openbaar ministerie in de strafprocedure dezelfde plaats - in alle betekenissen van het woord - krijgt als de advocaat. Sarkozy heeft in Frankrijk pas een grote hervorming aangeknodigd die in die richting gaat’
‘Ook wij hebben zo’n grote hervorming nodig. De parketten en de magistraten van het OM moeten ook in andere gebouwen huizen dan de rechters. Hetzelfde geldt trouwens voor de Orde van Advocaten.’
‘Mij stoort het bijvoorbeeld ook dat bij de opening van het gerechtelijk jaar het OM van de rechterlijke macht vordert dat deze zijn werkzaamheden hervatten. Het is niet de uitvoerende macht die de opdrachtgever is van de rechterlijke macht. Het is de rechterlijke macht die krachtens de Grondwet (artikel 33) recht moet spreken, niet omdat de uitvoerende macht dat vordert.’

Aan wie zou u dan het toezicht op de werking van het gerecht toevertrouwen?
‘Ten eerste in veel grotere mate aan de magistratuur zelf. En in laatste instantie aan het parlement, maar nooit voor individuele dossiers. Het parlement is de wetgevende macht. Als er iets misloopt, moet het parlement de wet aanpassen. Ik vind niet dat de uitvoerende macht controle kan uitoefenen op de rechterlijke macht.’
‘Ook het OM moet volgens mij rechtstreeks onder het gezag van het parlement staan. Uiteindelijk is de taak van het openbaar ministerie de wet te doen naleven. Het stoort mij dat de regering en het College van procureurs-generaal bepalen wat ze vervolgen en wat niet. Eigenlijk zeggen ze daarmee ‘wij beslissen welke wetten wij gaan toepassen en welke niet’. In een parlementaire democratie vind ik dat totaal ongepast. In Hongarije brengt de procureur-generaal jaarlijks verslag uit aan het parlement over het seponerings- en vervolgingsbeleid. Hij kan daarbij aangeven dat bepaalde misdrijven in de praktijk niet vervolgd kunnen worden, en hij kan de vraag voorleggen of het zin heeft een bepaalde strafbaarstelling te handhaven en uitleggen dat het parlement de middelen moet geven die nodig zijn om het beleid te voeren dat het parlement wenst. Die beslissing en de verantwoordelijkheid voor het behoud van onvervolgbare misdrijven ligt bij het parlement. Dat is een zeer wenselijke jaarlijkse strafwetsevaluatie. Helaas hebben wij om een aantal redenen een totaal onmachtig parlement (onder meer omdat dat noodzakelijk is om België nog in stand te houden), en dat zie ik niet snel veranderen.’

De eerste voorzitter van het Hof van Cassatie is alvast naar het parlement gestapt, met een explosieve brief en nota over aanwijzingen van pogingen tot beïnvloeding van magistraten door politici. Is er een wettelijke basis voor dat initiatief?
‘Ik denk het niet. Maar volgens mij is het niet in strijd met de geest van ons grondwettelijk bestel, dat de hoogste magistraat van de rechterlijke macht verslag doet aan het parlement. Het is natuurlijk niet gebruikelijk in een individueel dossier. Maar als je het parlement als laatste arbiter beschouwt voor de verhoudingen tussen de machten, dan is het normaal dat bij een conflict tussen de rechterlijke en de uitvoerende macht het parlement daarvan kennis neemt.’

(1) http://vlaamseconservatieven.blogspot.com/2009/01/bedenkingen-over-de-scheiding-der.html

Read more...

Kerstmis in Casablanca (vpmc)

27 december 2008

De onzichtbare kerk van Marokko
Ilya U. Topper

Heel wat burgers bekeren zich tot het christendom,
maar zij mogen hun nieuwe geloof niet tonen.

Rabat – Het Kerstfeest is geheim: een huis in Casablanca, waarvan het adres niet wordt prijsgegeven.
Een paar dozijn mensen verwacht men, er zullen Arabisch-christelijke liederen gezongen worden, de Bijbel zal gelezen worden en men zal bidden. Zo stil als maar kan. Want de buren zouden nauwelijks kunnen bevatten dat iemand tegelijk Marokkaan en christen kan zijn.

“Wij leven zoals de vroege Christenen”, zegt Ahmed F., die vaker zulke vergaderingen organiseert. Deze keer wil hij het wagen om journalisten mee te brengen, al wil niemand van de gelovigen zijn naam gedrukt zien. Zelfs telefonische contacten botsten op groot wantrouwen. Op de valreep is Ahmed zelf verhinderd. Wie niet eerder erbij was en het adres al weet, moet Kerstmis alleen vieren.

“Het is zoals onder de Romeinen: de eredienst heeft altijd plaats in de huiskring”, zegt Abdelhalim B., een Marokkaan van zowat veertig die in de loop van zijn studies in Europa tot het protestantisme overging. Abdelhalim zijn woonkamer in de kuststad Kenitra dient de kleine plaatselijke gemeente als kerk. Enkel een klein geborduurd kruisbeeld aan de wand, en een paar kerstengelen duiden daarop. “Uiterlijkheden kunnen wij missen, belangrijker is de leer”, zegt Abdelhalim.

Zo goed als geen enkele Marokkaanse christen zal een van de officiële kerken betreden die er in bijna elke stad zijn: niemand wil herkend worden. De vrije beoefening van het geloof mag in de grondwet verankerd staan, maar op de kerkbanken zie je bijna uitsluitend Europeanen en inwijkelingen uit Afrikaanse staten.

Het gebeurt wel dat Marokkanen bij de kerkdeur door de politie worden tegengehouden, zegt Jean-Luc Blanc, evangelisch dominee in Casablanca, zelfs al kwamen zij enkel voor de begrafenis van een christelijke vriend.
Daarbij, christen zijn is niet verboden, enkel missioneren is dat: wie “een moslim in zijn geloof zou doen weifelen, of pogen hem te bekeren tot een andere religie”, stelt zich bloot aan een veroordeling van zes maanden gevangenis.
Deze wet wordt zelden toegepast, laatst tegen Sadek Noshi Yassa, een Duits-Egyptenaar, die in 2006 in Agadir werd gearresteerd, terwijl hij aan jongeren Bijbels en cd’s uitdeelde.
Vanzelfsprekend, verzekert Abdelhalim, is het aan de politie bekend wie christen is. “Maar zolang wij ons niet zichtbaar opstellen, ondervinden wij geen problemen.” Hier speelt de angst voor de islamitische fundamentalistische bewegingen: mochten de christenen officieel erkend worden, dan zou de islamitische pers storm lopen tegen de “ketterse” regering.
De sharia, die in Marokko niet wordt toegepast, voorziet eigenlijk de doodstraf bij geloofsafval. Daarom poogt de staat eenvoudigweg het debat te omzeilen.

Nochtans is het duidelijk waar de sympathieën liggen, merkt Abdelhalim op: “In tegenstelling met de islamisten zijn wij geen gevaar voor de staat: wij zij koningsgezind en voelen ons volkomen Marokkaan.” Achter de schermen zouden er wel vele contacten zijn. “Nog voor kort organiseerden wij voor onze gemeente een seminarie over aidspreventie, en de politie belde mij daarop, om te zeggen dat wij zulk een seminarie toch ook eens voor moslims moesten opzetten” zegt Abdelhalim. “Daarvoor laten wij experten uit Egypte overkomen, protestantse kopten. Daarbuiten verrichten wij sociaal werk onder de armen, doen workshops voor gehandicapten, gezondheidswerk, altijd in samenwerking met de regering.”

Hoe word je christen, als er nauwelijks missionarissen zijn? Een grote rol spelen de christelijke televisiezenders, die Arabische programma’s brengen, zoals al-Hayat, Sat7 of Miracles en vele radiozenders, bijna altijd gefinancierd door Noord-Amerikaanse protestantse kerken. Al-Hayat zendt vanuit Cyprus, grotendeels met Egyptisch-Koptisch^* personeel. “In het programma geeft men een telefoonnummer, en als je dat belt wordt nagegaan of je werkelijk een diepgaande interesse voor Christus betoont, en later kun je dan contact maken met andere christenen.”
Zo verging het Ahmed F. “Ik kende het christendom van de radio, en omdat ik zeer veel las. In 1982 bekeerde ik mij, maar jarenlang dacht ik dat ik de enige Marokkaanse christen was. Later hielp de radiozender mij om contact te maken met andere geloofsbroeders.”
Een duidelijke hiërarchie bestaat er niet in deze protestantse kerken. “Zeker, vaak laten wij beslagen theologen uit andere landen overkomen, om ons te onderrichten”, zegt Abdelhalim. Bijbels en gezangboeken kun je in sommige boekhandels kopen of via de erkende kerken betrekken. En de kinderen leren al snel hun geloof te verbergen voor hun schoolkameraadjes.

Precieze cijfers over het aantal Marokkaanse christenen zijn er niet. Volgens Abdelhalim behoren er zowat 1500 tot het netwerk dat geregeld bijeenkomt, maar er kunnen ook meer families zijn die zich uit angst niet laten zien. “In Casablanca zijn er zeven huiskerken, in Marrakesh acht en minstens één in elke Marokkaanse stad, van Tanger tot aan de rand van de woestijn” zegt hij. Bepaalde Amerikaanse websites becijferen het jaarlijkse aantal bekeringen op 3000 tot 3500. Voor Jean-Luc Blanc, predikant van de protestantse gemeente in Casablanca, is dat overdreven. “Mogelijk maken vele duizenden inderdaad de overstap, maar de meesten geven het na enkele maanden weer op. Realistischer lijkt de half-officiële schatting van regering, die het in totaal op 800 à 1000 bekeringen houdt”, zegt Jean-Luc.
“Wij willen geen missionering, maar wat wij willen is dat de vrijheid van geloof erkend wordt”, zegt de predikant. Want het blijft zo, dat je veroordeeld kunt worden als je een slechte rechter treft: “Het hangt helemaal af van de interpretatie van de wet, en vele juristen zijn van oordeel dat het al volstaat om zich als christelijke Marokkaan te bekennen, om het geloof van de burgers te choqueren.”

Joden hebben meer rechten

Met een zekere afgunst kijken de christelijke Marokkanen naar hun joodse medeburgers: die zijn als minderheid officieel erkend, hoeven hun geloof niet te verbergen en mogen zelfs tijdens de ramadan in het openbaar eten.^** Een gelijkaardige regeling staat vele christenen voor ogen. Ahmed F. droomt ervan, een “Nationale Kerk” op te richten. “Vóór de komst van de islam was Marokko christelijk, maar er was helaas geen georganiseerde kerk en zo ging het geloof verloren. Dat willen wij nu vermijden”, zegt de Berber uit het diepe Zuiden.
Helemáál is de herinnering niet verloren gegaan: in vele Berberse dorpen leeft nog het besef dat ze eeuwenlang christelijk waren, vele volksliederen gaan over op Opstanding van Jezus, en in enkele Koranscholen hebben de kinderen niet op vrijdag, maar op donderdag vrij, “want zo heeft Jezus het geleerd”. Bekering is voor vele Berbers dus een terugkeer naar hun eigen wortels.

Wat brengt de toekomst? Abdelhalim hoopt, dat de economische ontwikkeling van Marokko de vrijheid van geloof ten goede zal komen. De kleine gemeenten zijn druk in de weer: er zijn voor de christelijke families vormingscursussen, theologische seminaries, en zelfs bijeenkomsten waar christelijke vrijgezellen met elkaar kennis kunnen maken. Hoe zou men anders kunnen huwen? Gemengde huwelijken zijn wel mogelijk, maar worden door de regering niet erkend: wie een Marokkaanse wil huwen moet moslim zijn of het worden. Ook als die Marokkaanse zich tot het christendom bekent. Voor christenen is onzichtbaarheid de opperste burgerplicht.

.

____________

^* als ik even pedant mag tussenkomen, en op een soort van pleonasme wijzen: het woord Kopt is een verbastering van Egypte.
.
^** een voorrecht dat door hun burgemeester niet wordt vergund aan de politieagenten ...van Sint-Jans-Molenbeek.
.

Read more...

Yet another libertarian summer in sight...(Vincent De Roeck)

As a follower of Carl Menger, Ludwig von Mises and Murray Rothbard, and a fan of the Austrian School in economics, I am frightened by the dramatic evolution of the last few months in societies all around the globe. After the burst of the housing bubble in the United States in the Fall of 2007, the entire world has experienced a gigantic crisis on the financial markets throughout the year 2008. This credit crunch triggered the bankruptcy of many banks and financial institutions and brought the global capitalist system on the edge of the abyss.

Both politicians and the ordinary people blame the free market for what happened, and even the media and many notable academics support this fallacy. The truth is completely different. So are the solutions. Nor the housing bubble or the collapse of the financial system, were caused by failing markets, but by failing governments. And only Austrians had seen this coming. All their predictions turned out to be correct. Unfortunately, the political castes refused to acknowledge this and adopted the same kind of big government solutions that were the recipes for disaster to begin with.

This financial crisis was triggered by the massive credit expansions of central banks in the U.S. and Europe who fuelled the real estate boom and caused an overdrive in consumption and investment -- an unsustainable combination according to Austrian business cycle theory. Next to the terrible monetary policy of Alan Greenspan’s heavily politicized Federal Reserve board, also bad left-wing policy decisions (e.g. cheap mortgages and houses for the poor through schemes like the Community Reinvestment Act or state quangos like Fannie Mae and Freddy Mac) are to be blamed.

The bail-outs have the intention to make the downturn of the financial market less apparent, but unfortunately, and this even regardless of the numerous moral hazards present, they are also hurting the liquidation of bad businesses and bad investments, which is an inherent process to business cycles in a sustainable market economy living through a downturn. This crisis is hence not announcing the death of capitalism per se, but rather the death of monetarism and supply-side economics, as already predicted by Austrians decades ago. Only a sound money system and a true free market can save the global economy.

Why am I a libertarian?
And how did I become one?

Friedrich Hayek, in spite of him being an economist, had a tremendous impact on my political views. I have always been an individualist and a moderate/conservative liberal, but it wasn't until my university years in Namur (2003-2005) when I finally realized that I was a classical liberal or libertarian. Or maybe I have always been a libertarian by heart, but it wasn’t until my first year in college that I could put a coherent name on my socio-political beliefs and convictions. A constitutional history professor at Namur University called Bruno Colson taught me the fundamentals of classical liberalism and forced me to read Hayek’s The Road to Serfdom for my exam.

I was deeply fascinated by the book because it translated the vast majority of my previous gut feelings into words. The same year, I went on reading other books like Hayek’s The Constitution of Liberty and Bastiat’s Selected Essays on Political Economy. And these books truly pushed me over the edge. I have been calling myself a libertarian ever since. Especially after I took the World’s Smallest Political Quiz in the same period of time and turned out to be a libertarian. Later on, I discovered that classical liberals call themselves libertarians today in order to make a clear distinction with socialists who are often called liberals as well. As from that moment, I have never ceased referring to myself as a libertarian.

How do you become a libertarian?
Where do you apply for summer schools?

Institute for Economic Studies (weblink) Basic to Intermediate
Institute for Liberal Studies (weblink) Basic to Intermediate
Institute for Humane Studies (weblink) Basic to Advanced
Foundation for Economic Education (weblink) Intermediate to Adv.
New Economic School (weblink) Intermediate to Advanced
Property and Environment Research Center (weblink) Advanced

Liberty Seminar (weblink) Basic
Freedom Week (weblink) Intermediate
Mises Seminar (weblink) Intermediate
Mises University (weblink) Advanced

Read more...

Geweld in Gaza en geweld in Brussel (Hoegin)

Niet alleen in Oslo maar ook in Brussel eindigde dit week-end de betoging tegen geweld in Gaza in… inderdaad, geweld. Het merkwaardige aan de betoging van zondag is echter dat ze überhaupt van start mocht gaan. Verbood de burgemeester van Brussel, Freddy Thielemans, in een recent verleden immers niet een betoging alleen al omwille van het gevaar op een gewelddadige tegenbetoging?

Volgens de media werd de betoging in Brussel «ontsierd» door «incidenten» of «relletjes». Wanneer op een bijeenkomst van Blood & Honour een zatte skinhead een glas bier op de grond gooit worden veel gewichtigere termen dan «ontsieren» bovengehaald en zou een onaandachtige lezer de indruk kunnen opdoen dat een gewelddadige staatsgreep maar net verijdeld kon worden. En het is natuurlijk maar wat je «incidenten» of «relletjes» noemt, maar beschadigde auto's, ruiten van winkels en regeringsgebouwen die sneuvelen en een honderdtal (100) aanhoudingen, ik vind dat niet niets meer, al is alles natuurlijk maar relatief wanneer je het vergelijkt met de ondertussen al zowat traditionele «nieuwjaarsvuren» in Frankrijk. Overigens viseerden de amokmakers volgens sommige berichten vooral de gebouwen van de Vlaamse Gemeenschap, maar dat hier sprake zou zijn van enige vorm van racisme kunnen we wel uitsluiten – anders had het CGKR ongetwijfeld dezelfde avond nog en «voor alle zekerheid» al een klacht ingediend. Of niet soms?

Hoe dan ook, dat de betoging op relletjes zou uitdraaien stond in de sterren geschreven, en toch kwam de Brusselse burgemeester Freddy Thielemans niet tussenbeide om de betoging te verbieden. Misschien is het ook iets waar het CGKR zich eens zou over moeten bezinnen: wanneer een relatief kleine groep blanke betogers, voornamelijk West-Europees en christelijk, in Brussel een betoging wil houden om 9/11 te herdenken en te protesteren tegen de islamisering van Europa, dan wordt die betoging verboden omwille van mogelijke gewelddadige tegenbetogers. Duizenden islamitische inwijkelingen –blanken waren er volgens de media deze zondag in de straten van Brussel nauwelijks op te merken– die willen betogen met een quasi-zekerheid dat het op relletjes zal uitdraaien, niet door tegenbetogers maar door de betogers zelf, dat vormt echter geen enkel probleem voor de Brusselse burgervader. Meer zelfs, zijn eigen partij, de PS, steunde de betoging en riep op om deel te nemen. Iemand met een slecht karakter zou zelfs durven stellen dat aan de opkomst duidelijk te zien was dat het kernpubliek van de PS inderdaad talrijk aanwezig was…

Misschien is het tijd om in Vlaanderen enkele zware en moeilijke vragen over Brussel te stellen, en te beantwoorden. Een deel van Vlaanderen wil Brussel niet loslaten, en terecht, want het verlies van Brussel zou in Vlaanderen een enorm litteken achterlaten. Niettemin moet vastgesteld worden dat politiek Brussel al jarenlang zijn best doet om Vlaanderen zo veel en zo snel mogelijk uit Brussel te verbannen, en werd dit week-end bewezen dat de Brusselse bevolking er zelfs niet voor terugschrikt Vlaamse regeringsgebouwen ook fysiek aan te vallen. Voor wanneer de eerste Qassam-raket vanuit Brussel op Vilvoorde of Grimbergen? Gaza zou wel eens dichter bij huis kunnen liggen dan comfortabel.

Read more...

Vincent De Roeck on the week that was...

GROEN - ISLAMOCOMMUNISME - SMOGALARM - PESTMAATREGELEN - POPULISME - MARKETING IN POLITIEK - VIJFTIG JAAR CUBAANS COMMUNISME - EUROPESE WANTOESTANDEN - CORPORATISME IN AMERIKA - GAZA-DEFENSIEF - PRO-ISRAELMANIFESTATIE


1. GROEN heeft deze week kennelijk een nieuwe partijdoctrine in het leven geroepen. Naast het eco-fascisme op milieuvlak zal GROEN in socio-economische zaken voortaan het communisme belijden en in internationale zaken het moslimextremisme, terrorisme incluis.

Zo vraagt de federale kamerfractie GROEN-ECOLO al dagen om vertegenwoordigers van Hezbollah in het parlement te mogen ontvangen zonder dat de islamistische gasten gearresteerd of lastig gevallen zouden worden door de Belgische ordediensten. Of hoe de vaderlandse rechtsorde in hun ogen kennelijk minder van belang is dan de manifestatiedrang tegenover het islamistische potentieel GROEN-kiezers. Vandaag dient GROEN daarenboven bij monde van haar (toevallig?) islamistisch gemeenteraadslid Meyrem Almaci in de Antwerpse gemeenteraad een pro-Palestijnse resolutie in die Israël op de vingers tikt en oproept de Gaza-operaties te staken. GROEN verzette zich als enige partij enkele maanden geleden ook tegen de invoering van het hoofddoekenverbod in Antwerpen, maar daarin een consistente opvrijpolitiek van islamistische allochtonen te zien, is waarschijnlijk 'ongepast'... Politiek incorrect: een geuzennaam.

En echt alles wordt bij de ecologisten van stal gehaald om de islamistenstem binnen te halen. Omdat islamisten doorgaans op de kap van anderen willen leven, omarmt GROEN nu ook het communisme. Zij pleiten voortaan voor vier vijfde arbeid als een 'recht' voor iedereen en willen elke burger in de toekomst een vast 'staatsloon' verschaffen. Dit stukje onverbloemd marxisme moet bovendien gefinancierd worden door vermogens (nog) meer te gaan belasten. Nochtans betalen vermogenden nu al roerende voorheffingen en beurstaksen allerhande. Op geld waarop vroeger trouwens al eens belastingen betaald werden nota bene! Dubbele belastingen, driedubbele belastingen, het kan niet op bij de islamocommunisten van GROEN. Welkom in de heelgroene en totalitaire toekomst. Welkom in Ecologië! Of zeg ik beter Eurabië?

2. De voorbije dagen werd prompt het smogalarm afgekondigd en moesten de overbelaste en volledig door de overheid verguisde automobilisten zich plots aan 90km/u maximumsnelheid houden op de snelwegen. België staat in deze maatregel alleen. En dat is logisch. Wetenschappers betwijfelen de impact van deze pestmaatregel.

Professoren van de Universiteit Antwerpen en de K.U. Leuven, o.a. Wilfried Debacker in een weekendinterview op ATV, hebben hun twijfels bij de impact van 'fijn stof' op de gezondheidstoestand van de burgers. Eerst en vooral is de link tussen de stofdeeltjes en bepaalde longaandoeningen onvoldoende bewezen. Daarnaast is 'fijn stof' eigen aan alle verbrandingen in de natuur en bestaat er onzekerheid over het aandeel van snelwegverkeer in de totale hoeveelheid fijn stof. Vervolgens is de globale impact van een klein land als België sowieso al verwaarloosbaar. En tenslotte zou het verminderen van de uitstoot op snelwegen geen impact hebben op de hoeveelheid fijn stof in de woonkernen. Verder onderzoek moet hier klaarheid in scheppen. Maar dit houdt de overheid natuurlijk niet tegen om de burgers nu al het leven zuur te maken, nu al het leven onmogelijk te maken.

Mede-VLD'er Michael Apers vatte het schitterend samen in een recente e-mail aan mij. "Wetenschappers zijn het er roerend over eens dat de snelheidsbeperking geen enkele zin heeft en zelfs in geen enkele vorm het effect van het fijn stof mildert. Maar toch blijft de staat deze maatregel handhaven. Waarom? Om ons als geconditioneerde hondjes te laten opzitten telkens een of andere onnozele ambtenaar daar zin in heeft? Men dringt de bevolking al te snel allerlei verplichtingen en verboden op zonder nadenken, maar wat erger is: als blijkt dat die zelfs geen effect hebben, is er blijkbaar geen enkele apparatsjik in Brussel die de moed of het gezond verstand kan opbrengen om de maatregel terug te schroeven." Apers heeft gelijk. Het is wraakroepend dat vrije burgers afhankelijk zijn van de grillen van door hen (over)betaalde ambetantenaren.

3. Even als tussendoortje gewag maken van enkele interessante bijdragen die mij de laatste dagen voor ogen zijn gekomen. Rolph Zaman analyseert het toenemende populisme in de politiek en stelt de terechte vraag naar het primaat van marketing of ideologie in het politieke bedrijf. Jürgen Vandewalle stelt in een ander opiniestuk dan weer dat de grote verhalen terug zijn en dat dit misschien ten koste van het herwonnen individualisme kan gaan. De Amerikaanse internetkrant "The American Thinker" publiceerde een kroniek van vijftig jaar communisme in Cuba en de website Express pakte uit met een gouden beleggingstip. Het goud wordt de volgende bubbel.

Europees voorzitter Vaclav Klaus wond er in de "Financial Times" geen doekjes om. Markten moeten bevrijd worden, niet gereguleerd! Gawain Towler haalde in de sneeuw dan weer een lol uit die door de Eurocraten niet geapprecieerd werd. Kinderachtige Eurofielen! Ondertussen bericht Daniel Hannan in "The First Post" dat een onderzoeksjournalist gearresteerd werd (en nadien met een schadevergoeding vrijgelaten) omdat hij een dossier aan het opstellen was over fraude met Europees geld. De "EU Observer" meldt dan weer dat de EU een verhuis naar het Heizelcomplex overweegt omdat een Europees Commissaris vriendjes heeft onder de Brusselse bouwpromotoren en die laatste graag nieuwe monsterprojecten bij hen besteld zien worden. Ook al zijn die op zich niet nodig. En tenslotte even een kanttekening maken bij B. Hussein Obama en diens inauguratie op 20 januari. De festiviteiten worden grotendeels privaat gefinancierd. Alleen komen de privé-giften dit jaar hoofdzakelijk van Wall Street-bankiers! Of hoe bailouts met belastinggeld gewoon dienen om nog meer macht en invloed in de politiek af te kopen. B. Hussein Obama, le nouveau PS est arrivé...

4. De IDF is Gaza binnengetrokken als reactie op maandenlange raketaanvallen vanuit de Gazastrook op steden in Zuid-Israël. Het gaat om een defensieve actie en Israël heeft al te kennen gegeven niet permanent in de Gazastrook te willen blijven. En niets wijst ook op het tegendeel. De internationale gemeenschap liet aanvankelijk dan ook betijen. Maar nu er onschuldige burgerslachtoffers beginnen te vallen, keert de laffe internationale gemeenschap snel haar kar.

Ik betreur de onschuldige burgerslachtoffers natuurlijk in dit conflict, maar ik wijs daarvoor niet met de vinger naar Israël. Ik ben een rabiaat Zionist en geloof sterk in de morele en juridische gronden volgens dewelke Israël op haar grondgebied aanspraak kan maken. In de eerste plaats werden de dorre gronden gekocht, niet militair verworven. In de tweede plaats hebben de settlers zelf aan irrigatie en innovatie gedaan en hebben zij zelf van woestijnen akkers gemaakt. In de derde plaats hebben de settlers steeds respect gehad voor de inheemse volkeren voor zolang zij bereid waren de landeigenaars te volgen. Tot op vandaag zijn de Arabische Israëlieten één van de best beschermde minderheden in de wereld. Het mag ons dan ook niet verbazen dat in een recente studie van Harvard blijkt dat meer dan 75% van de Arabische Israëlieten onvoorwaardelijk achter de daden en beslissingen van Israël staat. We mogen ook niet vergeten dat de Gazastrook een 'failed state' is en in geen enkel opzicht verschilt van Transnistrië of Somalië. In tegenstelling tot de Israëlische regering in Jeruzalem is Hamas internationaal maar in één enkel opzicht erkend, namelijk als terreurgroep.

De oprechtheid van Israël staat buiten kijf. Enkele jaren geleden hebben zij het eigen leger ingezet om de eigen burgers weg te jagen uit Gaza omdat het internationaal van hen gevraagd werd. Dat wordt vandaag maar al te gemakkelijk vergeten. Hamas heeft nooit water bij de wijn gedaan en heeft verkiezingen gewonnen door een situatie van angst en afhankelijkheid te creëren in de Gazastrook. Hierin gesteund door een barbaarse interpretatie van een zéér diverse godsdienst. Verder gebruikt Hamas kinderen als levend schild en zet het jongeren aan tot zelfdoding. Bijna 8,000 Grad- en Qassam-raketten werden de voorbije maanden op Israël afgevuurd. 800,000 Israëlische burgers leefden in schuilkelders uit angst voor deze raketaanvallen. De reactie van Israël was dan ook gerechtvaardigd. Een defensief in Gaza was gewoon noodzakelijk geworden. En in dit alles is de pers misschien nog een veel grotere vijand voor Israël dan Hamas. De gewezen Israëlische premier Golda Meir zei het al: "Wij kunnen de Palestijnen vergeven dat het kindermoordenaars zijn. Maar wij kunnen het hen niet vergeven dat zij van ons kindermoordenaars maken." En later voegde ze daar nog aan toe: "Er zal pas vrede heersen in het Midden-Oosten als de Palestijnen hun eigen kinderen even hard beginnen te beminnen als ze ons vandaag haten."

Gisteren tekende ik present op een pro-Israëldemonstratie in het Antwerpse Harmoniepark waar Diane Keyser van het "Forum van Joodse Organisaties" de angstsituatie in Sderot en andere Zuid-Israëlische steden kwam duiden. Ook professor Marc Cogen van de Universiteit Gent en VLD-gemeenteraadslid Claude Marinower gaven een speech voor de 500 aanwezigen. Cogen putte uit zijn vakgebied de nodige kennis om onomwonden te zeggen dat Israël het internationaal recht aan zijn kant heeft en Hamas dit conflict "zeker niet mag winnen". Marinower somde de antisemitische incidenten van de laatste dagen in Brussel, Antwerpen en Charleroi op en stond stil bij de mantra van islamosocialisten dat dit conflict niet naar België geïmporteerd mag worden. Marinower maakte duidelijk dat enkel de moslims in België dat willen importeren. Het was hartverwarmend om deze massa pro-Israëlactivisten te zien in de sneeuw in een door de politie hermetisch afgesloten stadspark. En in tegenstelling tot de betogingen van werkloze islamisten en hun spijbelende kroost door de week, vond deze manifestatie op een zondag plaats en waren er geen incidenten. Dat is het verschil tussen eerlijke oprecht bezorgde burgers en halvegare wilden die dezelfde dag in Brussel tientallen containers in brand staken en evenveel auto's kort en klein sloegen.

Read more...

Even in Oslo They Use Children as a Human Shield (Hoegin)

On Saturday there was yet again a demonstration against Israel's recent actions in the Gaza strip in the streets of Oslo. New this time was that children, wearing shirts drenched in fake blood, were used as a human shield to avoid violence. The attempt was futile though, and riots erupted at the end of the demonstration near the Israeli embassy.

On Thursday there had been another demonstration that resulted in what was later in the Norwegian press described as the worst street fights since the eighties in Norway. Apparently, a lot of demonstrators were provoked by opposition party leader Siv Jensen from the far-right Progress Party (Fremskrittspartiet, Frp). She had pointed out in an interview on national television that Mads Gilbert, one of two Norwegian doctors helping Palestinians in a hospital in Gaza City and who has been used recently as one of very few sources of news from the Gaza strip, belongs to the Norwegian Maoist party Red (Rødt) and clearly has a political agenda. It is noteworthy that this doctor was not surprised by and even defended the 9/11 attacks because of US policies and the moral right of the suppressed to attack the US, but it should be added that he also regretted the attacks because of all the innocent victims. Nevertheless, pointing out the background of this questionable doctor who has been used as an authoritative source of news from the Gaza strip by virtually all Norwegian media for the last fews weeks was clearly, well, shall we say «disproportionate», and apparently a legitimate reason to throw stones at policemen, set fire to several garbage bins and ruin store windows in the center of Oslo Thursday night.

The Norwegian Palestine Committee didn't want a repeat of Thursday evening's riots, and therefore thought it would be a good idea to have some Palestine children at the front of the demonstration, hoping demonstrators would restrain from any violence. To add a bit of realism to the demonstration, the children wore shirts drenched in fake blood, but it could not be confirmed whether the committee also had considered adding a few adult men in black uniforms carrying some rocket launchers to the group. Anyway, even though there was no violence reported during the actual demonstration, but a group of demonstrators continued to walk to the Israeli embassy, and once again violence broke out in the streets of Oslo.

It's a strange thing, how many of these recent demonstrations for peace in the Middle East have ended in riots, not only in Norway but in the rest of Europe too. Norwegian newspapers noted that almost no ethnic Norwegians could be spotted in Saturday's demonstration, and during Thursday's demonstration two immigrant gangs were notably present among the demonstrators, which in fact was a risk factor for violence and a worry for police in its own right. Some commentators have already suggested that many of the immigrant youths have used the recent events in the Middle East simply as an excuse to attract some media attention again, the suggestion being that they therefore are to be excused and thrown some more money at.

Read more...

'Wapen'-export van België naar Israël, enkele bedenkingen (D. Vandenberghe)

Twee dagen op een rij kregen we op de VRT een reportage over de 'Belgische wapenexport naar Israël' te zien. Tijd voor enkele opmerkingen. (Geschreven door D. Vandenberghe).

De reportage, de beelden:

Na de beelden, het artikel.

Het artikel dat bij dit verhaal hoort verwijst naar GRIP, zowat het Franstalige equivalent van het Vlaams Vredesinstituut. Spijtig dat men niet linkt naar het rapport zelve, ik heb niet meteen iets gevonden op de GRIP-website. Merk op, het gaat hier over export naar het land Israël en niet specifiek naar de Israëlische krijgsmacht. Volgens het artikel ging het, in 2007, om 5.4 miljoen €.

Het probleem van Vredesactie vzw is niet louter de export bestemt voor de Israëlische krijgsmacht maar de export naar de Israëlische defensie-industrie op zich. Want de Israëlische defensiesector ondersteunt de Israëlische krijgsmacht, deelt men ons mee. Denkt men nu werkelijk dat men enig verschil gaat maken als men de Belgische defensie-gerelateerde export naar Israël zou staken? Denkt men werkelijk dat zonder enige defensie-gerelateerde export vanuit België (of Europa), ineens, de Israëlische krijgsmacht gaat in elkaar stuiken? Neen. Wat zou dan wel helpen? Denk er zelfs eens goed over na.

Waarom bekritiseerde men niet de 'splitsing' van de 'wapenexport', aangezien het vergunnen van defensie-gerelateerde export een gewestelijke bevoegdheid werd na het Nepal-Minimi incident.

Een tweede kritiek. Belgische 'wapens'. De term 'Wapens' is een beetje misleidend, het gaat hier niet uitsluitend over vuurwapens, munitie en explosieven. Het gaat ook om beeldschermen, onderdelen voor voertuigen voor militair gebruik en nog andere voorwerpen. In het artikel specificeert men een beetje 'wat' Vlaanderen en Wallonië doorgaans exporteren.

Tijd om eens het kaf van het koren te scheiden.

Zullen we eens nagaan hoeveel Defensie-gerelateerde export vergund
werd door Vlaanderen anno 2007?

(Dienst Controle Wapenhandel, Jaarrapport 2007).

Uitvoer van België/Vlaanderen naar Israël voor het jaar 2007. Zeven vergunningen voor een waarde van 492.582,65€ allemaal bestemt voor een andere, dan Israël, militaire eindgebruiker. Twee gevallen van geweigerde uitvoer ter waarde van 45.020,21€, eentje naar Georgië en eentje vermoedelijk voor Israël (geen end-user gespecificeerd) zelve.

Totaal bedrag 'gepoogde' export vanuit Vlaanderen naar Israël voor 2007: 537.602,86€ waarvan 45.020,21€ geweigerd werd. Dat betekent dat voor het jaar 2007 een bedrag van 4.907.417,3€ door het Brussels Hoofdstedelijk Gewest & het Waals Gewest gezamenlijk geëxporteerd werd naar Israël, als we het cijfer 5.4 miljoen € hanteren als totaalsom. Hoeveel daarvan werkelijk naar de Israëlische krijgsmacht ging als eindgebruiker is mij onbekend.

Geen enkele defensie-gerelateerde export werd gegund vanuit Vlaanderen voor de Israëlische krijgsmacht, in het jaar 2007. Er werd wel eentje geweigerd, voor een bedrag van 1.604,20€, waarvan men kan vermoeden dat de Israëlische krijgsmacht de eindgebruiker was.

Wat met de defensie-gerelateerde export vanuit Vlaanderen
naar Israël, voor het jaar 2008?

Voor het eerste halfjaar van 2008 ging het om 1.018.944,19€, verspreid over 7 gegunde exportvergunningen, naar Israël om dan allen bij een andere End-User te eindigen. Er werden 2 vergunningen geweigerd met een waarde van 56.556,31€, voor de categorie ML06a, Voertuigen & onderdelen aangepast voor militair gebruik.

Voor de rest van het jaar 2008 moeten we overschakelen naar de maandelijkse verslagen [militaire gebruikers & particulieren], het verslag December is nog niet uit.

- Juli & Augustus 2008: Doorvoer via Frankrijk naar Israël ter waarde van 195.300€ voor de categorie ML06a.

- Oktober 2008: 2 gegunde vergunningen naar Israël voor een derde partij (andere End-User), ter waarde van 32.871,78 €.

Totaal bedrag voor 2008: 1.303.672,28€ waarvan 56.556,31€ geweigerd werd. Enkel één exportvergunning werd afgeleverd waarvan men kan stellen dat deze bestemd was voor de Israëlische krijgsmacht, door gebrek aan verdere end-user specificatie. Dat was voor voertuigonderdelen, via Frankrijk naar Israël geëxporteerd, ten bedrage van 195.300€. Twee exportvergunningen werden niet gegund, waar de Israëlische krijgsmacht wellicht de eindgebruiker was, in het eerste halfjaar van 2007 voor een bedrag van 56.556,31€.

Read more...

De geborneerde Soir

.
Het moet in stilte gebeurd zijn, maar België is alvast wat het strafrecht betreft gesplitst. Misschien dat u daarvan al op de hoogte was, maar ik niet. Ik leid het af uit de krant Le Soir van eergisteren. Of liever uit de vergelijking tussen de Soir en de Vlaamse kranten.
Alle Vlaamse kranten die dag spraken schande van de gebeurtenissen in Gent, die tot de vrijlating hadden geleid van enkele ongure figuren met merkwaardige namen.
De ene krant had al verstandiger redactioneel commentaar dan de andere (procedurefouten las je vaak, terwijl het om slechte wetten ging), de ene columnist of briefschrijver was al beter dan de andere (gaande van de sentimentele praatjes van Quirynen, tot de glasheldere verantwoording van Rieder) maar aandacht was er overal.
In de Soir donderdag, geen woord over dit alles, en ik heb nochtans ook hun buitenlandrubriek zorgvuldig nagekeken.
Dat ze bij die krant de makers van die ontoepasbare wetten, hun geliefde paarse regeringen in bescherming wilden nemen mag ik niet suggereren.
Mijn conclusie is een stuk eenvoudiger: ça c'est passé au Nord? rien à foutre des Ménapiens!

.

Read more...

Een BOMbrief zonder vertragingsmechanisme: de onderschatte verantwoordelijkheid van het Hof van Cassatie

Politici zijn na de gebeurtenissen van de voorbije weken blijkbaar een beetje groggy, want wanneer het gerecht ontspoort, ten dele door de schuld van de wetgever, durft men ineens geen kwaad woord meer te zeggen over de rechtspraak. Zo lees ik althans de commentaren bij de beslissingen van het Gentse gerecht tot vrijlating van zware criminelen wegens procedurefouten (die term wordt meer te onpas dan te pas gebruikt in de media, maar ditmaal gaat het inderdaad om procedurefouten) (zie bv. John de Wit in de GVA) (arrest Hof van beroep Gent 6 januari 2009). Iedereen steekt de schuld op de wetgever: in vele gevallen is dit terecht en de kwaliteit van onze wetgeving is vaak ondermaats, maar ditmaal is de verantwoordelijkheid toch wel gedeeld.

Wat is er immers gebeurd ?

1. De wetgever maakt een wet op de bijzondere opsporingsmethoden, wet van 6 januari 2003 ("Bom-wet"). Die wet voorziet geen rechterlijke controle op die bijzondere opsporingsmethoden.

2. Het Grondwettelijk Hof verklaart in arrest nr. 202/2004 dat deze wettelijke regeling ongrondwettig is, omdat er niet voorzien is in een rechterlijke controle op de toepassing van die methoden, naast enkele andere gronden voor ongrondwettigheid van enkele meer specifieke bepalingen (1). Maar het Grondwettelijk Hof beslist tegelijk dat de wetgever nog tot 31 december 2005 de tijd krijgt om de wet aan te passen en handhaaft intussen de geldigheid van de meeste van de bestaande bepalingen.

3. De wetgever voert de rechterlijke controle in bij Wet van 27 december 2005 houdende diverse wijzigingen van het Wetboek van strafvordering en van het Gerechtelijk Wetboek met het oog op de verbetering van de onderzoeksmethoden in de strijd tegen het terrorisme en de zware en georganiseerde criminaliteit, onder meer door invoeging van art. 235 ter in het Wetboek van Strafvordering. § 2 van dat artikel stelt duidelijk:
"De kamer van inbeschuldigingstelling hoort, afzonderlijk en buiten de aanwezigheid van de partijen, de opmerkingen van de procureur-generaal.
Zij hoort, op dezelfde wijze, de burgerlijke partij en de inverdenkinggestelde".
De wet stelt dus dat de parketmagistraat en de inverdenkinggestelde elk afzonderlijk in afwezigheid van de andere worden gehoord.

4. Op vraag van de advocaat van de verdediging in de zaak IHTV (mr. Rieder) moet het Grondwettelijk Hof zich vervolgens uitspreken over de grondwettigheid van art. 235 ter Wetboek van Strafvordering. Het Grondwettelijk hof beslist in arrest nr. 22/2008 dat de zaak nu wel in orde is, op voorwaarde dat die rechterlijke controle ook toegepast kan worden op opsporingshandelingen van voor de invoering van die rechterlijke controle. Het Grondwettelijk Hof redt dus opnieuw de reeds gestelde handelingen door te aanvaarden dat de pas later ingevoerde rechterlijke controle daarop nog kan worden toegepast. Aldus kan niet worden aangevoerd dat de voor de invoering van die controle gestelde handelingen ongrondwettig waren.

5. Het Hof van cassatie geeft in zijn arrest van 28 oktober 2008 aan art. 235 ter een interpretatie die duidelijk ingaat tegen de tekst van die bepaling, en zegt zelfs dat wanneer die bepaling letterlijk wordt toegepast, de procedure door nietigheid is aangetast. Daarbij wordt niet eens een hogere norm ingeroepen (zoals de rechten van verdediging). De motivering verwijst gewoon naar de algemene regel, en miskent het algemeen uitlegbeginsel dat een specifieke bepaling voorrang heeft op een meer algemene bepaling. Het kan zijn dat er goede redenen zijn voor de interpretatie van het hof van cassatie, maar die blijken niet uit het arrest.

Veel belangrijker - of erger - is dat zelfs goede redenen geen verantwoording zijn om 1° de nietigheidssanctie uit te spreken en 2° dit ook te doen voor het verleden en niet enkel voor de toekomst.

Het eerste heeft te maken met de toepassing van het proportionaliteitsbeginsel en de vraag of de fout kan hersteld worden. Men schiet geen vliegtuig neer omwille van een navigatiefout, zoals Roger de Corte placht te zeggen (2). Hier is er inderdaad een taak voor de wetgever, die de grote hervorming van het Wetboek van Strafvordering al jaren laat liggen.

Op het tweede zal men wellicht repliceren dat de interpretatie van de wet door de rechter uit zijn aard ook voor het verleden geldt. Het is echter onverantwoord dit beginsel te handhaven wanneer men een nieuwe interpretatie geeft die ingaat tegen eerdere rechtspraak of een interpretatie die afwijkt van de letter van de wet en die de lezer van de wettekst niet hoefde te verwachten.

Verantwoordelijke hoogste rechtscolleges in andere landen hebben dat wel begrepen en doen aan zgn. "prospective overruling" of beslissen minstens dat hun interpretatie niet geldt voor feiten uit het verleden waarover nog geen procedure loopt. Dat doet het Hof van justitie van de EU, het Hof voor de rechten van de mens in Straatsburg, het Amerikaanse Supreme Court, de Nederlands Hoge Raad, het Duitse Bundesgerichtshof. Ik heb deze vraag uitvoeriger besproken in een bijdrage getiteld "Rechts- en vertrouwensbescherming tegen de loodsen van het recht", verschenen in 35. Jura Falconis nr. 3, p. 41-453 en ook te vinden op http://www.storme.be/retro.html.

Maar niet dus ons Hof van cassatie. Dat houdt aan de fictie vast dat het het recht helemaal niet ontwikkelt maar enkel de wet toepast zoals die altijd al geweest is.

Deze onverantwoorde houding is des te merkwaardiger als men weet dat het hof van cassatie zichzelf wel de bevoegdheid heeft aangematigd om na een ongrondwettigverklaring door het Grondwettelijk Hof, waarbij dat Hof zich niet over een beperking van de gevolgen in de tijd heeft uitgesproken, dan maar zelf die ongrondwettigverklaring voor het verleden in te perken (3).

Ik heb er geen enkel bezwaar tegen dat de rechtspraak binnen bepaalde grenzen mee het recht vormt en niet steeds bij de letter van de wet blijft staan, maar wie wetgever speelt moet ook de verantwoordelijkheid daarvoor opnemen.

En wat de wetgever betreft: die stuurt het strafprocesrecht al jaren steeds verder in de slechte richting vanuit een achterhaald model met talloze procedures in de procedures en de weigering een eenvoudig model van strafprocesrecht over te nemen zoals dat bv. in Nederland geldt (zie de visie van Prof. van den Wyngaert zoals samengevat door John de Wit in de GVA van 8 januari 2009).

(1) Zie o.m. artikel John de Wit in GVA
(2) R. de CORTE, ""Men schiet geen vliegtuig neer omwille van een navigatiefout. Enkele bedenkingen over nietigheden in het gerechtelijk recht", Actori incumbit probatio, 1975, p. 45 v.
(3) Cassatie 20 december 2007, http://jure.juridat.just.fgov.be/pdfapp/download_blob?idpdf=N-20071220-4, Rechtskundig Weekblad 2007-2008, 1368 noot P. POPELIER “Rechterlijk overgangsrecht revisited". Aanvulling: zie ook de zware kritiek op dat arrest door J. KIRKPATRICK, "Les suites à donner à un arrêt préjudiciel de la Cour constitutionnelle ...", Journal des Tribunaux 2009, p. (257) 262.

Read more...

De onzin van de resolutie over de stralingsnorm

Ik heb nog maar net een week geleden geschetst wat er allemaal misloopt met de scheiding der machten (zie mijn Bedenkingen over de “scheiding der machten”) en gisteren was het al weer prijs. Ik stelde nog maar net: "Maar ook bij ons is het al zo erg parlementen moties stemmen om de regering te vragen maatregelen te nemen, terwijl het parlement zélf de taak heeft om de regels te maken. In Frankrijk bv. mag het parlement geen moties stemmen, alleen wetten (*)" en gisteren keurde het Vlaams Parlement een resolutie goed "betreffende niet-ioniserende straling" (Stuk 1996 (2008-2009)-Nr.1) waarin onder meer gevraagd wordt "werk te maken van het invoeren van een Vlaamse norm die ...." - samengevat: het toegelaten stralingsniveau van GSM-masten verlaagt tot 3 V/m -.
Wie schrijft dergelijke onzin ?



Bart Martens (sp·a), Rudi Daems (Groen!), Jan Peumans (N-VA), Patrick Lachaert (Open Vld), Joke Schauvliege (CD&V) en Else De Wachter (sp·a).

Onzin ?

Vooraleer U het verkeerd begrijpt: ik spreek me niet uit over de zin of onzin van de voorgestelde stralingsnorm. Maar het is onzin dat een Parlement, dit is de wetgevende macht, aan de regering, dit is de uitvoerende macht, vraagt om werk te maken van de invoering van een norm.

Het is niet de taak van de regering om resoluties uit te voeren, maar om wetten en decreten uit te voeren. Indien het parlement wil dat de regering een norm uitvoert, moet het die norm in een decreet zetten en dat decreet goedkeuren. Het absurde van de hele zaak is dat tegelijk met de resolutie in de bevoegde parlementscommissie een voorstel van decreet in bespreking was (van Rudi Daems en Eloi Glorieux, Stukken 2005-2006 nr. 937/1) dat men gewoon in behandeling gelaten heeft, d.w.z. waarover men niet heeft gestemd .... De indieners zelf hebben voorgesteld met de behandeling te wachten om te zien of de regering intussen de resolutie uitvoert ... (zie Parl. handelingen Vlaams Parlement, Stuk 1996/2). In het Brussels Gewest is dit terecht in een wet geregeld (correcter: in een ordonnantie) en niet in een resolutie (zie de Ordonnantie van 1 maart 2007 betreffende de bescherming van het leefmilieu tegen de eventuele schadelijke effecten en hinder van niet-ioniserende stralingen).

Maar in Vlaanderen, wat een papieren leeuw ! Een parlement dat vindt dat er dringend werk moet worden gemaakt van een bepaalde norm, maar de eigen bevoegdheid tot normstelling niet durft te gebruiken en dan maar aan de regering vraagt om werk te maken van die norm.

En het ergste is nog dat zo'n zaken unaniem gestemd worden. Zelfs de oppositie abdiceert dus. Mocht ik volksvertegenwoordiger zijn, ik zou systematisch tegen alle resoluties stemmen (waarschijnlijk zal ik om die reden alleen al nooit volksvertegenwoordiger worden, want partijen willen geen leeuwen maar lammetjes). Parlementen moeten - naast het feit dat ze de regering moeten controleren - geen resoluties goedkeuren maar wetten en decreten, en bij voorkeur codificeren, d.w.z. de regels integreren in een coherent wetboek.

(*) Zie de beslissing van de Conseil constitutionnel nr. 59-2 van 17 juni 1959, règlement de l'Assemblée nationale, http://www.conseil-constitutionnel.fr/decision/1959/592dc.htm

Read more...

Aboutaleb islamitisch paard van Troje?

Ahmed Aboutaleb is als eerste moslim burgemeester geworden van een belangrijke stad in de Nederlanden, namelijk Rotterdam. Hij zal er heel wat meer aan zijn hoofd hebben dan het beheersen van de multiculturele samenlevingsproblemen, maar het is toch vooral daarop dat hij zal worden beoordeeld. Is dit een mijlpaal in de islamisering van Europa?

Aboutaleb wordt voor de Marokkaanse jeugdbendes alvast niet "onze man in het stadhuis". Als wethouder in Amsterdam toonde hij zich een ferm ijveraar voor wet en orde. Maar misschien is dat de prijs die de islam bereid is te betalen om deze vooruitgeschoven pion te laten promoveren? Met name Filip Dewinter heeft gewaarschuwd dat het aantreden van Aboutaleb een mijlpaal in de islamisering van Europa is. Zou het?

Juist Aboutaleb heeft de immigranten herhaaldelijk ingepeperd dat ze zich aan de Nederlandse wetten en gebruiken moeten aanpassen, en dat ze anders beter naar hun thuisland terugkeren. Dat is nu net het standpunt waartoe het VB zich rond 1996 bekeerd heeft. Tevoren bepleitte de partij het terugkeerbeleid: Vlaanderen alleen voor de geboren Vlamingen. Ze wilde zelfs aparte scholen voor immigrantenkinderen om hen vooral niét te integreren maar hen juist op een toekomst in hun herkomstland voor te bereiden. Naarmate immigranten meer en meer een deel van het dagelijks leven werden, en ook meer en meer VB-ers met vreemdelingen omgang begonnen te hebben (tot en met trouwen, zie wijlen VB-volksvertegenwoordiger Guido Tastenhoye), werd het idee van een collectieve terugzending van de immigrantenbevolking een anachronisme, een schim. De VB-tanker maakte vrij snel een koerswijziging en koos voor een integratiebeleid. Om het toch nog voldoende vuil te laten bekken, werd deze nieuwe marsrichting geformuleerd als "aanpassen of opkrassen". Al drukt Aboutaleb het niet in die woorden uit, dat is wel het beleid dat hij zelf zegt voor te staan.

Wat kan het VB van deze goed geïntegreerde immigrant nog meer verlangen? Hier moet de partij maar eens uitmaken waar ze nu echt naartoe wil. Als ze wil dat immigranten "Vlaming worden met de Vlamingen" (resp. Nederlander enz.), dan zou ze burgemeester Aboutaleb juist als een rolmodel moeten verwelkomen. En straks burgemeester Koçak in Beringen, enz.

Men maakt vaak de vergelijking tussen Aboutaleb en Barack Obama. Er is natuurlijk een verschil tussen de islam, een ideologie die zijn aanhangers in een project van verovering tracht in te schakelen, en het zwarte ras, dat gewoon bestaat uit mensen die zijn wat ze nu eenmaal zijn. Zowel rechts als links in de VS verwelkomen het aantreden van een zwarte president als een bevrijdend moment in de rassenverhoudingen. Wie Aboutaleb alleen ziet als een Maghrebijn, zal op die grond allicht hetzelfde doen. Wie hem echter ziet als moslim, of scherper nog als agent van de islam, zal op een conflictzwangere dimensie wijzen die in de rassenkwestie ontbreekt.

Dat schijnt dus het standpunt van Dewinter te zijn: Aboutaleb is slechts de voorhoede van een geplande islamitische "lange mars door de instellingen", die, evenzeer als de gewapende strijd in andere omstandigheden, uiteindelijk als enig doel heeft, hier de macht van de islam te vestigen. Dat de nieuwe burgemeester vandaag een bepaalde multicul- en islamlobby tegen de haren in strijkt, zal in de latere geschiedschrijving van de islamisering van Europa slechts een detail zijn. Hij blijft één van de onzen, zullen moslims zeggen, en hij heeft de deur naar de macht voor ons allen geopend.

Die benadering laat echter de levensbeschouwelijke dynamiek buiten beschouwing die wel degelijk ook de moslimbevolking beroert. Iedereen kent in Vlaanderen de talloze mensen die nog nominaal katholiek zijn maar zich hun eigen versie van het geloof brouwen. Ze kunnen moeilijk afscheid nemen van Jezus maar willen zich aan geen enkele kerkelijke leer meer gebonden voelen. Zo zijn er ook ettelijke miljoenen mensen die zich niet formeel tegen het moslimgeloof van hun ouders willen keren, maar die in de praktijk eigenlijk in niets meer geloven dat voor de islam essentieel is. Er zijn er natuurlijk die durven consequent zijn en openlijk met de islam breken, maar zeer velen zijn gewoon wat discreter over hun feitelijk weggroeien van de islam. Voor hen wordt de islam geleidelijk aan een dode huid die zij op zekere dag achteloos zullen afwerpen.

Dat zijn mentale evoluties waarop de omgevende niet-moslimse leidcultuur invloed kan uitoefenen. Mogelijk is Aboutaleb wel de man die de moslims de weg naar de volledige integratie en de feitelijke deïslamisering zal wijzen. Dat kan ik niet waarborgen, het is geen automatisme, maar veeleer een uitdaging die wij moeten aangaan. Jaja, we zouden niet met de last van die uitdaging zitten als we destijds de immigratie niet toegelaten hadden, net wat u zegt; maar die gedane zaken nemen geen keer, zeker nu zelfs het VB net als wijlen Pim Fortuyn al lang voor een integratiebeleid gekozen heeft. De weg voorwaarts bestaat logischerwijze uit het maximaal laten spelen van de normale en natuurlijke assimilatieprocessen, en islamitische pogingen tot culturele en wettelijke apartheid geen kans te geven.

Overigens is er wel één ding dat Ahmed Aboutaleb nog kan doen om zijn integratie, d.w.z. assimilatie, compleet te maken. Zoals Bart De Wever opgemerkt heeft: Obama zou niet verkozen zijn als zijn vrouw in sluier gelopen had. Hij heeft de moeite gedaan om de islam af te zweren en zich bij een oer-Amerikaanse (namelijk zwarte) christelijke kerk aan te sluiten. Mij maakt het niet uit of Aboutaleb vrijmetselaar danwel calvinist wordt, maar een stap weg uit de islam zou zijn integratie wel aardig voltooien. Alleen zou hij dan misschien zijn band met en invloed op de tragere massa in de Marokkaanse gemeenschap verliezen, zodat die radicale stap voor het integratiebeleid toch weer minder wenselijk wordt, althans op korte termijn. Op langere termijn daarentegen zijn de problemen van ex-moslims wel een prijs die we graag zullen betalen om de islamisering te voorkomen. Laat Aboutaleb dus maar catechese gaan volgen bij eminente dominee-types als premier Balkenende en minister Rouvoet, of het voorbeeld volgen van neo-atheïste Ayaan Hirsi Ali.

Read more...

Open Vld begint al openlijk verkiezingskar te keren (Hoegin)

Gisteren nog de theorie van een blogger, vandaag al bevestigd door kamervoorzitter Patrick Dewael, en dan nog wel in beide landstalen: de Open Vld heeft weinig of geen voordeel meer bij vervroegde federale verkiezingen in 2009, en zal daarom een eerder stabiliserende rol spelen in de regering-Van Rompuy I, die haar kansen om de rit helemaal tot in 2011 uit te zitten ziet stijgen.

In het interview van La Libre Belgique was het maar een klein zinnetje helemaal op het einde, als antwoord op een rechtstreekse vraag:

— Etes-vous favorable à des élections législatives, en juin prochain?

J’y étais favorable. Maintenant, je pense que ce gouvernement doit aller jusqu’au bout de la législature. Ensuite, je pense que ce pays a besoin de stabilité.

Waarna er een klacht volgt dat er in België te veel verkiezingen zouden zijn, en dat die van 2011 er eigenlijk te veel aan zouden zijn. Misschien moest iemand maar eens een vergelijkende studie maken over het aantal verkiezingen in België en Frankrijk en die uitdelen aan een aantal toppolitici en professoren…

Aangezien Peter de Lobel van De Standaard niet zo slim was in zijn interview expliciet te vragen naar Patrick Dewaels mening over vervroegde federale verkiezingen in 2009, zag de kamervoorzitter zich genoodzaakt de boodschap te verpakken in een antwoord op een andere vraag:

Hoelang het allemaal zal duren, dat weet ik niet. Ik hoop dat de regering kan doorgaan tot 2011, ook al vond mijn partij eerst dat het misschien beter was om samenvallende verkiezingen te hebben. Het is nu afwachten, maar de regering verdient alle kansen. Premier Van Rompuy was in zijn eerste optreden zeer overtuigend.

Een Eerste Minister van CD&V-signatuur die Patrick Dewael onder de indruk weet te brengen, het valt niet alle dagen voor. De boodschap is echter duidelijk: nu er een persoonlijke rekening vereffend is en de Open Vld federaal aan het maximum zit van wat ze kan opeisen, mag de nieuwe regering gerust aanblijven tot in 2011. En wie weet, als de Fortis-commissie niet helemaal van de grond komt zodat Yves Leterme de kans niet krijgt zijn naam voldoende te zuiveren, en de CD&V bovendien een flinke opdoffer krijgt bij de regionale verkiezingen, slaagt de partij er misschien wel in de post van Minister van Buitenlandse Zaken binnen de partij te houden wanneer Karel de Gucht naar de Europese Commissie vertrekt? Het was immers vooral CD&V-fractieleider Servais Verherstraeten die in de Kamer onder vuur kwam te liggen omwille van zijn bekoeld enthousiasme voor een commissie die alles eens tot op het bot zou onderzoeken, maar er waren er nog die ooit harder voor een Fortis-commissie gepleit hebben maar daar vandaag blijkbaar lichtelijk anders over denken…

Read more...

Gevolgen na het smogbedrog?

In onderstaand artikel maakt Jean-Marie Dedecker duidelijk dat het smogalarm geen enkele bijdrage aan de volksgezondheid levert (wat feitelijk door de bevoegde ambtenaren reeds werd toegegeven).

Komen er nu sancties voor de ambtenaren? Politieke gevolgen voor hun opdrachtgever, de bevoegde Vlaamse minister van Leefmilieu, Hilde Crevits? Het invoeren van een dergelijke pest-maatregel door de Vlaamse overheid zou toch niet zonder gevolgen mogen blijven.

Smogbedrog op Belgische snelwegen

Jean-Marie Dedecker noemt de snelheidsbeperkingen bij smog wetenschappelijke onzin. Jean-Marie Dedecker is voorzitter van LDD.

Vier dagen op rij is het smogalarm in ons land van kracht gebleven. Een pestmaatregel, volgens Jean-Marie Dedecker: 'Verrechtvaardig wetenschappelijke onzin niet met sensibilisering.'

Bij een concentratie van 70 microgram per kubieke meter mogen de auto's op de autosnelwegen niet sneller rijden dan 90 kilometer per uur. Bedoeling is de luchtkwaliteit te verbeteren. In opdracht van de Intergewestelijke Cel voor Leefmilieu (Ircel) en de Vlaamse Milieu Maatschappij (VMM) wordt er dan alarm geblazen en de vergiftiging van onze bevolking aangekondigd.

Volgens Frans Fierens van Ircel zou er een Europese studie bestaan waarin te lezen staat dat het aantal vroegtijdige overlijdens in ons land in 2000 meer dan tienduizend bedroeg. Bij nader onderzoek hebben dergelijke uitspraken het waarheidsgehalte van de discipline kaartleggen van Madame Soleil. Zowel Mie Van de Kerckhove van de VMM als Frans Fierens van Ircel staven hun onheilstijdingen op basis van Nederlandse rapporten en onderzoeken (DM 15/3/07). Ze hebben de klok horen luiden maar weten niet waar de klepel hangt. In Nederland werd er inderdaad diepgaand onderzoek verricht naar 'Wintersmog en verkeersmaatregelen, effecten op luchtkwaliteit en gezondheid' in opdracht van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). Het resultaat daarvan leverde een lijvig rapport op (RIVM rapport 650010012) en lag aan de basis van de Nederlandse wettelijke Smogregeling van 2001.

Het rapport zou verplichte lectuur moeten zijn voor onze verkeersministers en beleidsmakers. Het maakte brandhout van de alarmgrens van 70 microgram per kubieke meter voor fijn stof. De huidige Nederlandse minister van Milieu Cramer verklaarde vorig jaar: "De eerste EU-dochterrichtlijn geeft geen alarmdrempel voor fijn stof (PM10), omdat een dergelijke drempel niet past bij de gezondheidseffecten die fijnstofconcentraties kunnen veroorzaken. Om toch te komen tot een zo uniform mogelijke systematiek in geval van smog, is ervoor gekozen om de overgang tussen matige smog en ernstige smog voor fijn stof bij een daggemiddelde van 200 microgram per kubieke meter te leggen. Deze waarde is echter geen alarmdrempel en ook niet zo bedoeld. Deze waarde geeft uitsluitend een indicatie van de ernst van de situatie. Een waarde bij het bereiken waarvan direct maatregelen moeten worden genomen om nadelige gezondheidseffecten tegen te gaan, is voor fijn stof niet te geven."

Een alarmdrempel van 70 microgram per kubieke meter is een Belgenmop. Of zijn wij drie keer ongezonder en kwetsbaarder dan de Nederlanders? Wie zich verschuilt achter Europa moet het APHEA (short term effects of Air Pollution on Health) er maar op naslaan. Het is evident dat hogere fijnstofconcentraties schadelijker zijn voor de gezondheid dan lagere, maar die concentraties haal je omlaag met structurele maatregelen en niet door auto's op de snelwegen 30 kilometer per uur trager te laten rijden. De grootste vervuilers op de weg zijn zelfs nog de vrachtwagens en de bussen, maar die mogen lekker doortuffen.

Om te weten wat het effect is van een milieumaatregel in verband met fijn stof is het belangrijk te weten wie de grootste vervuiler is. Volgens Frans Fierens van Ircel komt 85 procent van de fijnstofvervuiling uit het buitenland en zijn de grootste vervuilers industrie, landbouw en verwarming en toch viseert hij het verkeer. Het Nederlandse Centraal Bureau voor Statistiek berekende dat de uitstoot van fijn stof tussen 1990 en 2006 gedaald is met 43 procent. Wintersmog komt steeds minder voor omdat de overgewaaide lucht uit Oost-Europa steeds schoner wordt.

Het RIVM-rapport is heel precies over het aandeel van de uitstoot door het verkeer: "De jaargemiddelde wegverkeersbijdrage aan de urbane Nederlandse PM10-concentraties bedraagt bijvoorbeeld ongeveer 20 procent. De directe bijdrage van de lokale verkeersemissies tijdens een extreme episode aan PM10 is daarentegen marginaal, in de orde van 1 tot 10 procent." Een extreme dag betekent een fijnstofconcentratie van 220 microgram/m3 in de regio en 230 in de straat. Dit daggemiddelde komt eens in de tien jaar voor.

"Het volledig stilleggen van alle wegverkeer in een stad tijdens een extreme dag eens in de tien jaar zal, voor de stad als geheel, leiden tot een marginaal effect op de SO2- en PM10-concentraties en tot een geringe vermindering van de BS- en NO2-concentraties. Uitgaande van de juistheid van alle vooronderstellingen wordt geschat dat een marginaal gedeelte van de ernstige acute gezondheidseffecten tijdens een extreme dag eens in de tien jaar, op het conto van de directe lokale verkeersemissies geschreven kan worden. Ongeveer één procent van de totale dagelijkse sterfte en de ziekenhuisopnamen voor respiratoire en cardiovasculaire aandoeningen in Nederland tijdens (of na) zo'n extreme dag, zou door lokale verkeersbeperkende maatregelen te beïnvloeden zijn." Let wel, het gaat om driemaal meer PM10 (220 microgram/m3) dan de in België geldende norm van 70 microgram en om één keer om de tien jaar. Het gaat ook om marginale resultaten bij het volledig stilleggen van alle verkeer. De vermindering van 120 naar 90 kilometer per uur op de autosnelwegen bij een PM10 van 70 microgram/m3 om het gezondheidsrisico in te perken is zo verwaarloosbaar dat het wetenschappelijke onzin is. Het dient wel om het boetegeld uit de portemonnee van de automobilist te kloppen.

Ook bij zomersmog geldt dezelfde conclusie. Lees er de aanwijzingen van de VROM op na. Het Nederlandse ministerie van Milieu is heel duidelijk: "Fabrieken tijdelijk stilleggen of bijvoorbeeld een rijverbod voor vrachtauto's tijdens perioden van ernstige smog heeft geen zin. Sterker nog, het leidt er zelfs toe dat in de Randstad de hoeveelheid ozon in de lucht toeneemt. Ozon is de belangrijkste component van zomersmog. Dat komt omdat in dat deel van het land veel stikstofmonoxide wordt uitgestoten en daardoor wordt veel ozon afgebroken. Minder uitstoot van stikstofoxiden betekent dus minder afbraak van ozon bij hoge concentraties ozon. Als de uitstoot van stikstofoxiden en vluchtige koolwaterstoffen tijdens smogperioden volledig wordt stilgelegd, zou de ozonconcentratie slechts een beetje afnemen."

Stop dus dit zelfbedrog en verrechtvaardig wetenschappelijke onzin niet met sensibilisering. Sensibilisering onder het motto "baat het niet, het schaadt ook niet" leidt op termijn tot wantrouwen en ongeloof en werkt contraproductief. Op de rangorde van pestmaatregelen staat het smogalarm met stip genoteerd. Het bezoedelt meer de geesten van onze beleidsmakers dan de luchtwegen van de burgers. Van leven ga je dood, gelukkig maar. Laat ons er dan van genieten en verlos ons van valse onheilsprofeten.

De Morgen, 3 januari 2009

Read more...