23 november 2008

Heeft Barack Obama de verkiezing gestolen? (Vincent De Roeck)

















Op deze map van de Verenigde Staten zien jullie de uitslag per county. Dit toont aan hoe links door de verstedelijking en de massamigratie van buitenlanders naar bepaalde geconcentreerde grootsteden de jongste presidentsverkiezing gestolen heeft. John McCain won immers in het overgrote deel van het land.

Meer over deze verkiezing op www.realclearpolitics.com.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.


Read more...

22 november 2008

Vous m’en rendrez raison! (vpmc)

Onze tijd erkent geen enkele erecode nog zeg ik, en bij Knack hebben ze hun best gedaan om die stelling te illustreren.
In de enge kring rondom Dirk Draulans zal wel langer al bekend zijn wat voor een figuurtje hij is, maar ikzelf – zoals ongetwijfeld ook anderen buiten die overigens hypothetische kring – ikzelf dus, had zijn artikel over Morel-Vanhecke nodig om tot enig inzicht te komen.
Waar is de tijd, zucht ik, dat politici en journalisten nog met elkaar, ofwel onderling in duel gingen als iemand een onvertogen woord had laten vallen?
Duels zijn wreedaardig zult u zeggen, en naar de gebruiken van vóór de Eerste Wereldoorlog wil niemand terug. Laat ik dit beamen, min of meer, maar zoals het er nu aan toe gaat zijn uitlatingen als die van Draulans te goedkoop. Even duur als een buskaartje in Hasselt.
Dan neig ik in mijn betere momenten liever naar de stelling van een grappig lid van de Facebook-groep Pour la Légalisation du Duel, dat ter rechtvaardiging een mooi rijm schreef: “Le duel c'est bien, ça évite les embrouilles pour rien :)

Om mij beknopt uit te drukken: Vanhecke zou, vanzelfsprekend met alle plichtplegingen, deze Draulans moeten kunnen toeroepen: “Vous m’en rendrez raison!
Na afloop van het duel zou hij dan voor een assisenjury moeten verschijnen, dat wel, maar daar heeft hij minder te vrezen dan voor het “Europees Parlement”.
Zelfs Jean-Jacques Rousseau vond dat de edicten van Lodewijk de Veertiende, die het duel verboden hadden, tegen het rechtsgevoel ingingen. In zijn Lettre à M. d’Alembert deed hij zijn beklag: “La loi même ne peut obliger personne à se déshonorer. […] les édits ne me laissent le choix que du supplice ou de l’infamie”.
Ik heb die Lettre niet zelf gelezen, maar vond de verwijzing in een recent boek: LA MORT EN FACE: Histoire du duel de la Révolution à nos jours, van François Guillet (Aubier, Collection historique; Flammarion 2008).
In een wereld waar het duel zou zijn toegestaan, of liever gedoogd, zoals dat nog in de XIXde E. het geval was, zou een schunnig figuurtje als die Draulans geloof ik twee keer nadenken voor het zijn pennetje in de inkt doopt.
Ik zeg meteen, lezer, dat ik het als mijn burgerplicht beschouw om hier onmiddellijk een uittreksel te geven uit hetzelfde boek (p.90), in de hoop uw begrijpelijke enthousiasme voor het duel weer wat te temperen:


Difficilement perceptible pour le non-initié, la provocation prend des formes particulièrement délicates. En 1897 éclate ce que les journaux de cette époque appellent «l’affaire Thomeguex-Pini», qui oppose deux escrimeurs renommés, l’un français, l’autre italien. Le point de départ de l’affaire se situe le 6 mars 1897 quand, en sortant d’un tournoi d’escrime qui se tenait au Cirque d’été, le chevalier Pini effleure la bottine d’Albert Thomeguex. Celui-ci considère que son adversaire lui a marché sciemment sur le pied. Après deux rencontres entre témoins, un premier procès-verbal conclut à l’absence d’offense, mais Thomeguex, manifestement désireux de se mesurer à une illustre figure de l’école italienne d’escrime, refuse de s’en tenir à cette décision et constitue de nouveaux témoins. De cette «controverse des bottines», qui oppose les représentants des deux principales écoles d’escrime, les journaux se livrent à une véritable exégèse : «Le chevalier a-t-il vraiment voulu effleurer de sa bottine la bottine de M. Thomeguex ? écrit Maurice Talmeyr dans Le Figaro. Le chevalier déclarait que non, mais M. Thomeguex maintenait que si, et toute l’Europe a pu savoir qu’on ne s’entendait pas là-dessus. Échanges de témoins, procès-verbaux, arbitrage, sentence d’arbitre, toute la théologie de l’honneur y a passé, et la question a fait plus de bruit, en quatre jours, que les deux cent mille Arméniens écorchés vifs par les Turcs n’en avaient fait en quatre ans.»
Le duel aura lieu le 17 mars, au champ de courses de Saint-Ouen.



Provocaties kunnen bijzonder subtiele vormen aannemen, die voor de niet-ingewijde moeilijk te plaatsen zijn. In 1897 barst, zoals de kranten van die tijd zeggen, de “affaire Thomeguex-Pini” uit, waarin twee befaamde schermers tegenover elkaar staan, de ene een Fransman, de andere Italiaan. Vertrekpunt van de affaire was op 6 maart 1897, toen na afloop van een schermtoernooi gehouden in het Cirque d’été, ridder Pini de rijglaars van Albert Thomeguex lichtjes beroerde. Deze laatste nu was van oordeel dat zijn tegenstander hem bewust op de tenen had getrapt. Na twee ontmoetingen tussen getuigen wordt bij een eerste proces-verbaal besloten tot de afwezigheid van belediging, maar Thomeguex is klaarblijkelijk op een krachtmeting met een illustere vertegenwoordiger van de Italiaanse schermschool gebrand, weigert zich aan deze conclusie te houden, en stelt nieuwe getuigen aan.
In dit “laarzendispuut”, dat de vertegenwoordigers van de twee voornaamste schermscholen tegenover elkaar stelt, geven de kranten zich over aan een ware exegese: “Had de ridder werkelijk de intentie om met zijn laars de laars van M. Thomeguex te beroeren? schrijft* Maurice Talmeyr in Le Figaro. De ridder zelf verklaarde van niet, maar M. Thomeguex hield vol van wel, en heel Europa heeft kunnen zien dat hier geen overeenstemming werd bereikt. Woordenwisselingen tussen getuigen, processen-verbaal, arbitrage, arbitrale beslissing, heel de theologie van de eer kwam erbij kijken, en de zaak maakte op vier dagen tijd meer ophef dan de tweehonderd duizend Armeniërs hadden gedaan, die in vier jaar tijd door de Turken levend zijn gevild.
Het duel zal plaatshebben de 17de maart, op de renbaan van Saint-Ouen.
____________________________

* Le Figaro, 18 maart 1897. Grappig artikel ook in The New York Times van 4 april 1897.
.


Labels: , ,

Read more...

21 november 2008

8 enswaardig weekblad maakt uitschuiver (Johan Sanctorum)

Over journalistiek, privacy, e-mail-cultuur en politieke afrekeningen

Op woensdag 19 november j.l. pakte het weekblad Knack met een coverstory uit, waarin het privé-leven van twee Vlaams Belang-politici kamerbreed wordt uitgesmeerd. Journalist Dirk Draulans –van origine bioloog- vergast ons op een smeuig canapé-verhaal waarin Frank Van Hecke en Marie-Rose Morel de hoofdrol spelen. De Knack-cover belooft ons een brede inkijk in de politieke keuken van de partij in kwestie (“de relatie die Vlaams Belang fataal werd”), maar in plaats daarvan komen we in de virtuele slaapkamer terecht...

De inhoud van het artikel is inderdaad onthullend… maar dan vooral wat betreft het journalistiek serieux van de auteur in kwestie. Heel zijn verhaal is opgehangen aan enkele e-mails tussen Morel en Vanhecke, waarvan de echtheid op zijn zachtst gezegd betwistbaar is (elk lagere-school-kind weet ondertussen hoe je een bestaand email-bericht “aanpast”). Bovendien duiken ook deze mails op in het kader van een vechtscheidingsaffaire (het is naar alle waarschijnlijkheid Morel’s ex die ze toespeelde naar de Knack-redactie), en dan is het voor een serieuze journalist dubbel opletten geblazen. En om het helemaal compleet te maken, duikt de naam van Jürgen Verstrepen ook in deze soap hardnekkig op. Jawel, J.V., auteur van Zwart-op-wit, een boek waarvan we onlangs al het soortelijk gewicht op nul komma nul hadden geschat, en dat zich helemaal in de cultuur van de persoonlijke afrekeningen situeert, o.m. tegen Morel en C°.

Goed, de fameuze mails dus. Gaan zij over corruptietoestanden, machtsmisbruik, onderhandse politieke afspraken, zoals bv. in het dossier van Dewael en zijn politiebenoemingen? Neen, het blijkt pure small talk van twee mensen die, alle twee in hun huwelijk gestrand, bij elkaar wat vriendschap zoeken, en zich eigenlijk niet bewust schijnen te zijn van het feit dat op internet niets privé is. Dom, jawel, maar groot nieuws? Wanhopig doet Dirk Draulans pogingen om dit als een politieke thriller te verkopen, terwijl de gemiddelde lezer na de eerste alinea al door heeft dat onze bioloog op spoken jaagt en vooral zichzelf als ‘onderzoeksjournalist’ wil presenteren.
Het paranoïde gehalte is bijwijlen hilarisch. Draulans vergaloppeert zich op een zeker moment zodanig, dat hij het getal 88, dat onder een van de mails prijkt, als een nazi-groet decodeert. Op de Knack-weblog wordt hij stante pede terechtgewezen, o.m. door CB-amateurs en internetfreaks: het blijkt een gangbaar symbool om een bericht af te sluiten. Beetje puberachtig, maar voor de rest betekenisloos. Overigens is La Morel niet echt het type dat zich met nazi-symbolen inlaat, gezien haar afkeer uitgerekend van dat deel van de VB-achterban waar deze symboliek nog wel in gebruik is.
Weinig drukte om niets dus. Of toch…. ergens lezen we mee over de schouder van de natuurspecialist: “…het echte VB-standpunt inzake homoseksualiteit: hoe meer homo’s, hoe meer vrouwen voor mij”, aldus de olijke Vanhecke. Tja, dat bewijst dan alleszins dat de man géén homohater is. Voor onze amateurdetective is deze flauwe kroegmop echter een politieke uitspraak van de eerste orde.
Ondertussen regent het op de Knack-weblog afkeurende commentaren over deze ondermaatse riooljournalistiek (Draulans had zijn tekst ook on line gezet), en zeker niet alleen van VB-aanhangers. De dag zelf van de publicatie moet het weekblad al bakzeil halen, na een ingebrekestelling door Carl Lang, het europarlementslid dat in de pikante soap wordt opgevoerd als leverancier van “liefdesnestjes” voor het amoureuze koppel. Verantwoordelijke uitgever Wim Criel geeft de uitschuiver toe, maar verstopt zich achter een (onbestaand) Dag Allemaal-artikel als bron. Hoe laag kan men vallen.

Zo onbenullig als Draulans’ stukje zich ook aandient, het heeft al wel voor enige collateral dammage gezorgd. GvA-journalist Roger Van Houtte (57), die bij zijn eigen krant al op een zijspoor was geschoven omdat hij de Antwerpse VISA-affaire had uitgebracht – een strafmaatregel waar peetvader Steve Stevaert voor had gezorgd -, is nu definitief de laan uitgestuurd. Hij zou namelijk Marie-Rose Morel gebriefd hebben dat de bewuste mails ook bij GvA rond slingerden. Zou. Meer is niet nodig,- de man stond sowieso op de zwarte lijst.
Heel dit onsmakelijke verhaal bewijst eens te meer hoe verziekt het medialandschap in Vlaanderen en België wel is. Wij hébben gewoon geen onafhankelijke kwaliteitspers. Het vermoeden bestaat overigens –en nu gaan we er even vandoor in Draulans’ geliefde stijl – dat de journalist in kwestie, bekend van zijn goede relaties met BuZa Minister Karel De Gucht, zich heeft laten lenen tot een bliksemafleidingsmanoeuvre in het voordeel van deze in opspraak gekomen toppoliticus. Karel De Gucht is wat dat betreft niet aan zijn proefstuk. Ook in de Chevalier-affaire, in de lente van dit jaar, werd ons een grote Kabila-rel geserveerd om de aandacht van de pers af te leiden. Vandaag zit De Gucht weer in de problemen, en weer worden Congo en Kabila de kop van Jut, met ditmaal een “operatie beschadiging” als uitsmijter… ten aanzien van de partij wiens voorzitter klacht tegen De Gucht had ingediend.
Insiders kennen deze Slangen-truc als het “Drop the dead donkey”-effect: als er geen nieuws is, is ook een dode ezel nieuws. Als er genoeg nieuws te rapen valt daarentegen, kan zelfs een minister die aandelen verhandelt met voorkennis, in de luwte blijven. De persmeute wil voer, dus gooi ze voldoende brokken toe. Dat de verzamelde Wetstraatwatchers gewoon de communiqués uit de fax plukken, en het kaf niet van het koren weten te onderscheiden,- tja, dat is een verschijnsel waar ik echt kwaad om word.
Misschien moeten ze daar bij Knack toch eens een paar dingen doorpraten, rond journalistieke normen, privacy, email-cultuur, deontologie en redactionele integriteit. En uitmaken wat ze met die Draulans, die zich met grote overgave koestert in het BV-schap, gaan aanvangen: serieuze journalistiek, de bloemetjes en de bijtjes, of de rubriek gebroken-armen-en-benen, waar een échte onderzoeksjournalist als Roger Van Houtte op het einde in belandde.
Read more...

Colombia: Achievements and Challenges (D. Vandenberghe)

Vandaag, Vrijdag 21 November 2008, was ik(*) aanwezig op een conferentie, georganiseerd door het Egmont Instituut en de Colombiaanse ambassade, met als werktitel 'Colombia: Achievements and Challenges'. Gastspreker was de Colombiaanse Vice-President Francisco Santos Calderon. Na een algemene inleiding van Paul Hatry nam VP Santos het woord. Het volgende verslag is een algemene samenvatting van die conferentie, aangevuld met eigen bemerkingen.

De Vice-President begon zijn betoog met een anekdote. General Electric trok zich uit Colombia terug in de jaren 1990 nadat twee gekidnapte werknemers werden vermoord ondanks het betalen van losgeld. De CEO van General Electric zou toen gezegd hebben dat ze nooit meer zouden terugkomen naar Colombia omwille van de onveiligheid. Anno 2006/7 kwam General Electric toch terug.

Colombia, van een Failed State herrees ze tot een Promising State dankzij 6 jaar beleid onder de tandem Uribe-Santos. Vice-President Santos schreef dat toe aan de lange democratische geschiedenis van de Colombiaanse republiek maar ook aan de geweldgeschiedenis van Colombia. Telke malen herrees Colombia uit de geweldsperiodes met sterkere instellingen mede dankzij die democratische voorgeschiedenis. In tegenstelling tot andere Latijns-Amerikaanse landen heeft Colombia geen langdurige geschiedenis van dictaturen (buiten de militaire dictatuur van Pinilla & het Gordillo Junta; 1953-1958), stelde men. Die laatste stelling klopt.

De geschiedenis leert ons dat Republiek Colombia (1886) twee politieke geweldperiodes kende. De Duizend dagen oorlog (1899-1902), La Violenza met de Bogotazo (1948-1953). Een derde politieke geweldperiode is nog steeds aan de gang: de oorlog tegen de Guerilla's, sinds de jaren 1960, later kwam daar de oorlog tegen de drugkartels bij (jaren 1980-90). De guerilla-oorlog en de drugoorlog zijn nu verworden tot éénzelfde oorlog, apart begonnen en nu versmolten.

Maar er is goed nieuws, de FARC en het ELN verliezen terrein. Vice-President Santos deelde mee dat in sommige streken de FARC niet langer de landbouwers kan betalen voor de basis cocaproducten noodzakelijk voor de cocaïneproductie. In andere gebieden beschikt de FARC over onvoldoende middelen om zichzelf te bevoorraden aan voedsel, wapens en munitie.

Het is inderdaad zo dat de FARC het afgelopen jaar zware klappen toegediend kreeg. De dood van één van de stichters, de dood van Raul Reyes na een border raid in Ecuador, de dood en het overlopen van FARC commandanten met als culminatiepunt: Operation Jaque ('Betancourt'). De AUC's zijn 'ontbonden' (Black Eagles). De grote drugkartels werden verslagen, de cartelitos jaagt men op.

Hedendaags Colombia is niet langer de Failed State van voorheen, het is een groeiende economische markt en strategisch goed gelegen. Het economische potentieel van Colombia is op gang getrokken door het vervullen van twee fundamentele elementen: veiligheid en een belastingsbeleid gericht op het aanttrekken van buitenlandse investeerders. Onder de tandem Uribe-Santos kwam een veiligheidsbeleid tot stand die erop gericht is het land te heroveren van de 'gangsters' en guerilla's, door "veiligheid tot stand te brengen voor alle burgers". Veiligheid die een economische heropleving mogelijk maken. Men gaf toe dat de overheid ook fouten maken waardoor er burgerslachtoffers vallen en menig generaals & kolonels werden hiervoor reeds ontslagen. Die economische heropleving kwam tot stand mede dankzij een strak economisch beleid gericht op het aantrekken van buitenlandse investeerders middels een interessante belastingspolitiek, door het activeren van de private markt. De Colombiaanse regering gaf vorm aan een actieve sociale politiek. De algemene gezondheidszorg voor de burgers in in volle opbouw. Om ervoor te zorgen dat kinderen gevoed werden en scholing ondergingen verkregen ouders financiële steun onder strenge voorwaardes.

Colombia heeft een groot hydroelektrisch potentieel voldoende om de eigen industrie en het buitenland (Centraal & Zuid-Amerika) te bevoorraden. Naar mate de Colombiaanse overheid haar gezag over steeds meer en meer grondgebied herstelt kan de zoektocht en exploitatie van mineralen/grondstoffen van start gaan. Steeds meer en meer vruchtbaar landbouwgebied, braak liggend door het conflict, kan/zal men aanwenden voor de verdere agriculturele uitbouw gericht op exportgewassen maar ook ter aanvulling van de interne markt. Dat verklaart de Colombiaanse interesse in Vrijhandel met de EU en de VSA. Transportinfrastructuur is in opbouw, in de komende jaren is men van plan 7000-km tweebaans autosnelwegen (en tunnels) te bouwen naast het stimuleren van riviertransport.

Na het betoog van de Colombiaanse Vice-President was er slechts tijd voor drie vragen.

Eén vraag ging over de rol van de internationale gemeenschap, deze kreeg een voor de hand liggend antwoord. De Internationale gemeenschap is nodig in de strijd tegen de drugs, niet alleen omdat het Colombia (export) en de VS (import) teistert maar ook omdat Afrika stillaan het volgende slachtoffer dreigt te worden. Equatoriaal Afrika heeft een uiterst geschikt klimaat voor cocaïneproductie, net zoals Colombia. West-Afrika is momenteel al de draaischijf voor de cocaïne-export richting Europa.

Een tweede vraag ging over economisch beleid en infrastructuur uitbouw hetgeen al aan bod kwam in het betoog, de laatste vraag ging specifiek over koffie. Het is zo dat de Colombiaanse overheid koffie-plantages/telers/producenten steunt dmv/e Coffee Rehabilitation programma waardoor men kan beschikken over subsidies om de productie-output en/of productspecialisatie van koffie te financieren.

Het hele betoog van Vice-President Santos is samen te vatten in één lange zin: Het gaat goed met Colombia door veiligheid tot stand te brengen en de economische groei aan te zwengelen, investeren in Colombia is Colombia helpen een bloederige periode ten einde te brengen.

Persoonlijke conclusie:

Vice-President Santos maakte een sterke indruk. De conferentie vond ik eerder een economische peptalk die veel te kort was, één uur met inleiding & al. Beleidsmatig kwam er niet veels uit de bus, blijkbaar kan men weinig doen behalve de economische handel op te drijven met Colombia. Geen militaire steun vanwege Europese landen? Geen aangepast veiligheidsbeleid? Het kwam niet ter sprake. Wat mij is opgevallen is het gebrek aan een Colombiaanse Public Relations campagne om de 'awareness' rondom het conflict in Colombia, de strijd tegen de drugs en de economische heropbouw op te krikken. Dit was de vroegere website van de Colombiaanse ambassade te Brussel, deze is de vernieuwde ietwat verdoken website. Het is een verbetering maar komt nog steeds mager uit in vergelijking met de website van de Colombiaanse ambassade in Washington DC. Deze laatste oogt niet alleen beter, ze is informatiever en meer gericht naar een internationaal publiek. Wat opviel is dat er nergens sprake was over de relaties met Venezuela en ook niets diepgaands over het veiligheidsbeleid of het Plan Colombia. Het is zo dat er redelijk wat spanning waren/zijn tussen Venezuela en Colombia (quasi-conflict, wapenwedloop). Plan Colombia is Amerikaanse financiële steun om de oorlogskas tegen de 'War on Drugs' te spijzen, deze oorlogskas mag men ook hanteren tegen de guerilla's. De Amerikaanse 'President Elect' Obama zou van plan zijn om de militaire uitgaves van het Plan Colombia te reduceren ten voordele voor de 'humanitaire' uitgaves v/h Plan Colombia, van een 60/40 naar een eerder 50/50 verhouding terugbrengen. Het vrijhandelsakkoord tussen de VSA en Colombia is belangrijk voor de Colombianen, hetzelfde geldt voor handelsakkoorden met de EU voornamelijk gericht op de economische landbouwactiviteiten (enorm Colombiaans agricultureel potentieel) [de handelsakkoorden met de VSA en EU zijn nog in onderhandeling.].


*Artikel geschreven door David Vandenberghe - Master i/d Politieke Wetenschappen, Internationale Politiek.

Labels: , , ,

Read more...

EFI Policy Conference 2008 (Vincent De Roeck)

Op 6 en 7 november kleurde Parijs een beetje blauwwit. En niet omdat de Franse nationale voetbalploeg aantrad, maar wel omdat de Franse hoofdstad de grootste pro-Israëlmanifestatie in Europa ooit mocht ontvangen. Meer dan 400 parlementsleden uit 47 verschillende landen maakten in Parijs hun opwachting op de eerste editie van de “Policy Conference” van de “European Friends of Israel”. EFI is een recent opgerichte drukkingsgroep van én voor parlementsleden die de ambitie koestert om de Europese tegenhanger van AIPAC te worden. De conferentie wou de zestigste verjaardag van de stichting van het moderne Israël herdenken en aan de wereld kenbaar maken dat Israël ook van de Europese landen een nauwe bondgenoot en bevoorrecht partner is. In dat kader werd ook de door EFI opgestelde “Verklaring van Parijs” besproken en unaniem goedgekeurd door de aanwezigen. Deze verklaring pleit in niet mis te verstane bewoordingen voor nog diepgaandere Euro-Israëlische samenwerking. De ondertekenaars “erkennen de gemeenschappelijke waarden en culturele tradities die Europa en Israël van oudsher delen met het oog op een versterking van de wederzijdse belangen, en dit in overtuigde vriendschap en met wederzijds respect.”

Tientallen hoogwaardigheidsbekleders passeerden in Parijs de revue op de podia van het Méridienhotel en het “Pavillon d’Armenonville” tot grote tevredenheid van de uitgebreide Israëlische delegatie van maar liefst acht leden van de Knesset. EFI-voorzitter en Europarlementslid Gunnar Hökmark vond het hoog tijd dat Europa vrede zou brengen in het Midden-Oosten. De voorzitter van de Parlementaire Assemblee van de Raad van Europa, Luis Maria de Puig, bewierookte Israël als enige vrijheidslievende democratie in dat deel van de wereld. De Kroatische parlementsvoorzitter Luka Bebic trok parallellen tussen de genocide in de Balkan en de situatie van Israël met zijn vijandige buren, maar bleef optimistisch over de kansen op vrede in het Midden-Oosten. Rudy Salles, de vice-voorzitter van de Assemblée Nationale, besprak de meerwaarde van Israël als kernlid van de Euro-Mediterrane Unie. De vice-voorzitster van de Bundestag, Petra Pau, viel het toenemende antisemitisme in Duitsland en Oost-Europa aan en waarschuwde voor het minimaliseren van de gruwelen uit het verleden.

Dalia Itzik, de voorzitster van de Knesset, benadrukte dat Israël een wezenlijk deel van de Europese beschavingsgemeenschap uitmaakt en riep Europa op om nauwgezetter toe te kijken op de evoluties in Iran. “Europa heeft een historische plicht om vandaag in te staan voor de bescherming en verdediging van Israël,” aldus Dalia Itzik, die daarin gevolgd werd door Knessetlid Amira Dotan, die in een eerder leven zelf nog brigadier-generaal was in het Israëlisch leger en de situatie op het terrein kende. De Russische senator Vladimir Sloutsker kondigde hardere acties aan tegen anti-joodse manifestaties in zijn thuisland en vergeleek de situatie van vandaag met de pogroms onder de tsaren. De Spaanse staatssecretaris Angel Lossad dankte de joodse gemeenschap als miskend fundament van het historische hoogtepunt van de Spaanse beschaving.

Yasar Yakis, de gewezen Turkse minister van buitenlandse zaken, hield een bevlogen pleidooi voor een op maat gemaakte samenwerking tussen de Europese Unie en de Hebreeuwse Staat omdat beide deel uitmaken van dezelfde waardegemeenschap en Israël als “eiland van stabiliteit en democratie in een vijandige zee” alle steun kan gebruiken. De vice-voorzitter van de Knesset, David Tal, legde uit dat de democratie in Israël nog nooit onder druk gestaan heeft omdat die haar grondslag vindt in de joodse traditie en bijgevolg een wezenlijk deel van het Zionistische project uitmaakt. Hans-Gert Pöttering, de voorzitter van het Europees Parlement, verklaarde dat Israël “de verantwoordelijkheid van gans Europa” is en dat multilateraal overleg met alle betrokken partijen moet leiden tot een duurzame vrede in het Midden-Oosten. “Een tweestatenoplossing is in het belang van éénieder en binnen dat kader zal Europa steeds aan de kant van Israël staan,” aldus Hans-Gert Pöttering.

De Britse parlementsleden Alistair Burt en Andrew Gwynne stelden een partijonafhankelijk initiatief voor om de door Hamas gekidnapte en naar Gaza ontvoerde Israëlische soldaat Gilad Shalit vrij te krijgen. In alle Europese landen zullen nationale parlementsleden de lokale Rode Kruisbesturen interpelleren over de steun die Hamas in Gaza van hen geniet in de hoop hen zo met politieke druk te kunnen overtuigen Gilad Shalit op te sporen. Gilads vader Noam Shalit was ’s avonds zelf de gastspreker tijdens het galadiner en ook hij deed een emotionele oproep om aan de intrieste situatie van zijn zoon een einde te maken, net als de Israëlische zangeres Ahinoam Nini die het galadiner met een minioptreden opfleurde. En ook al moesten de twee aangekondigde dinersprekers, de presidenten Nicolas Sarkozy en Shimon Peres, allebei verstek geven, toch was de gala-avond met haar vijfhonderd couverts een aardige afsluiter van de conferentie.

Op vrijdag stonden er nog een hele serie speeches op de agenda, o.a. van de Nederlandse en Tsjechische ministers van buitenlandse zaken Maxime Verhaegen en Karel Schwarzenberg, van de Israëlische minister Ami Ayalon en van Nobelprijswinnaar David Trimble, de gewezen premier van Noord-Ierland, maar ik was maar één dag in Parijs en heb deze dus moeten missen. Ondanks de wetenschap dat soortgelijke conferenties in de Verenigde Staten meer dan 5,000 deelnemers trekken en deze Europese variant maar een fractie ervan, toch was ik uitermate tevreden met de interessante dag en het enthousiasme van de aanwezigen. Na het zingen van het Hatikwa als sluitstuk van het diner en na van alle bekenden afscheid genomen te hebben, keerde ik ver na middernacht voldaan met de wagen naar Antwerpen terug. Ik kijk alvast uit naar volgend jaar.



Links geeft Rudy Salles en rechts geeft Gunnar Hökmark zijn speech, telkens met Dalia Itzik en Luis Maria de Puig in het panel.


De speech van EP-voorzitter Hans-Gert Pöttering.




Links poseren Gunnar Hökmark en Frédérique Ries met Noam Shalit. Rechts zien we Ahinoam Nini (Noa) aan het werk.


Read more...

Mark Grammens over De Gucht (vpmc)

In zijn jongste Journaal (20 november) vertelt Mark Grammens (linkse flamingant zoals we weten) een paar hartige waarheden over De Gucht. Ook over Leterme trouwens.
Beiden zijn leugenaars, het is eenmaal niet anders, faut faire avec.
De laatste is dat volgens Neelie Kroes (die meer dan enkel de schijn mee heeft bij haar bewering) en eerstgenoemde volgens VanderKelenDesmetVandermeersch, zoals hieronder zal blijken, want ik geef het slot van Grammens zijn artikel op p.4195.
Grammens wil niets weten van het www (en overigens ook niet van de voorkeurspelling), maar een klein citaat mag wel, veronderstel ik.


[...] Maar er is vooral dit. In juni 2005 liet Karel de Gucht zich in een interview zeer laatdunkend, zelfs ronduit beledigend, uit over de Nederlandse premier Balkenende. Zoiets doet een minister van Buitenlandse Zaken niet, en De Gucht bevond zich daardoor in een zeer lastig parket. Toen heeft hij drie keren flagrant gelogen door te beweren dat hij verkeerd geciteerd was, totdat de bandopname van het interview openbaar werd gemaakt. Dit was toen de reaktie van Luc van der Kelen: ."terugkrabbelen en de journalist proberen onderuit te halen, met keiharde leugens, is van het meest laaghartige menselijke gedrag" (in Het Laatste Nieuws, 6.6.05). ."Mijn konklusie: De Gucht is niet geschikt voor de politiek" (in Humo, 21.6.08). ."Drie keren heeft minister Karel de Gucht geprobeerd zich uit de problemen te liegen, die hij zelf veroorzaakt had met beledigende uitspraken over Balkenende" (in Het Laatste Nieuws, 6.6.05). In De Morgen (9.6.05) werd toen door partijgenoten van De Gucht gesteld dat "een minister die manifest loog, zoals De Gucht in dit dossier herhaaldelijk deed, zonder meer moet opstappen", en werd het betreurd dat de partijleiding van de VLD De Gucht bleef steunen.
We rakelen dit op om eraan te herinneren dat de waarheidsgetrouwheid van De Gucht sterk gerelativeerd dient te worden, maar als dit zo is, wat is zijn ontkenning van misbruik van voorkennis bij de verkoop van aandelen van Fortis dan nog waard? ."De kans dat een liberaal kopstuk gedwongen wordt tot ontslag blijft zeer klein. Maar de imagoschade valt stilaan niet meer in te schatten" (De Morgen, 5.11.08). .Drie jaar geleden schreef men hetzelfde: de leugens die De Gucht verteld had, aldus toen De Morgen (11.6.05), "stralen natuurlijk ook af op de partij".
En vandaag: bij hem (en Dewael) "lijkt het begrip politieke hygiëne onbestaande" (De Standaard, 0.11.08).
Intussen blijft de VLD hardnekkig de lof zingen van haar eigen ministeriële voortreffelijkheid. Immers, als zij het niet doet, wie zou het dan nog doen?


Dat De Gucht een leugenaar is, tot driemaal toe, daar bestaat dus geen twijfel over. Maar hoe vaak de haan eerst moet kraaien, daarover, vrees ik, zullen we nooit zekerheid hebben – hoe eensgezind onze eigen drie Evangelisten Lukas, Yvo en Petrus ook zijnwant wij weten uit oudere teksten:

Mattheus 26:34 Jezus zeide tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, dat gij in dezen zelfden nacht, eer de haan gekraaid zal hebben, Mij driemaal zult verloochenen.
Markus 14:30 En Jezus zeide tot hem: Voorwaar, Ik zeg u, dat heden in dezen nacht, eer de haan tweemaal gekraaid zal hebben, gij Mij driemaal zult verloochenen.
Lukas 22:34 Maar Hij zeide: Ik zeg u, Petrus, de haan zal heden niet kraaien, eer gij driemaal zult verloochend hebben, dat gij Mij kent.
Johannes 13:38 Jezus antwoordde hem: Zult gij uw leven voor Mij zetten? Voorwaar, voorwaar zeg Ik u: De haan zal niet kraaien, totdat gij Mij driemaal verloochend zult hebben.
.

Labels: , , , ,

Read more...

20 november 2008

Frank Vanhecke is not a friend of Israel at all...
(Vincent De Roeck)

SIR - As a pro-Israel Belgian myself, I was astonished by the blatant lies and misconceptions ventilated by Mr. Frank Vanhecke MEP in last week’s edition of Haaretz. Mr. Vanhecke, who was until recently the President of a Flemish far-right party rooted in the radical Flemish amnesty movement for Nazi collaborators, claimed that he was “one of Israel's staunchest defenders in the European Parliament” and he invited the Haaretz editors to read his “queries to the European Parliament concerning its unjust treatment of Israel”. Mr. Vanhecke thought of himself as a “defender of Israel and of the Jewish people”.

Please allow me to express my serious doubts about Mr. Vanhecke’s claims, and this regardless of the fact that I do not agree with him being expelled from the EU Parliament. Because according to my own humble opinion, in a Western democracy only the voters should have the right to expel a politician from office by not re-electing him.

On Thursday November 6th and Friday November 7th, the European Friends of Israel (EFI) held their first annual Policy Conference in Paris. Nearly 400 parliamentarians from 47 different countries are said to have attended this pro-Israel manifestation, including Ms. Dalia Itzik, Speaker of the Knesset and eight other MKs. I was there as well. Mr. Frank Vanhecke MEP was not present, nor was anyone else from his party. If Mr. Vanhecke is such a staunch supporter of the Hebrew State, why wasn’t he in Paris? And if he was unable to attend the two-days ceremony himself, why didn’t he send a substitute?

Last month, the British Conservatives and Labour launched a pan-European initiative to get national MPs and national Red Cross directors around the table in order to secure the release of the abducted Israeli soldier Mr. Gilad Shalit who is believed to be held hostage by Hamas in Gaza with the local Red Cross refusing to intervene on Mr. Shalit’s behalf. If Mr. Vanhecke is really concerned about the unjust treatment of Israel, why didn’t he participate in this initiative? And why didn’t anyone else from his party get involved?

In March 2005, the Flemish Regional Parliament proposed a resolution condemning the atrocities of the Holocaust committed by the Ash Powers in the 1930s and 1940s. Mr. Vanhecke’s party voted in favour of this resolution, not because they want to commemorate the losses of the Jewish people in the Shoah, but because there was too much media attention for not approving this resolution. In January 2005, Mr. Vanhecke and his two fellow Flemish far-right MEPs, Mr. Koenraad Dillen and Mr. Philip Claeys, abstained from approving a similar Holocaust resolution in the EU Parliament. This clearly shows that Mr. Vanhecke and his party do not care about defending the Jewish community when the lights are out and media attention is low. They do not care about remembering the horrors of Europe’s darkest hour. Mr. Vanhecke and his party are in fact no friends of Israel at all.


Deze tekst werd door mij als lezersbrief bij Haaretz ingezonden.

Read more...

Oude beroepen in hun bestaan bedreigd (vpmc)

Elk nadeel heb zijn voordeel zei Cruijff, en wat aan de bankencrisis iedereen moet bevallen is het groot aantal protserige figuren dat op slag niets meer voorstelt. Plezieriger nog daarbij is, dat niet alleen die figuren maar ook hun functies en titels mee de lucht ingingen. Eigennamen geven hoeft hier niet, dat zou de zaak maar verengen.
Vandaag schiet iedereen al in de lach bij het horen van soortnamen als manager, beheerder, voorzitter, consultant, expert, accountant, communicatiespecialist, beursanalist, beurswaakhond, CEO, beursjournalist.
Die situatie is niet nieuw. Vroeger al raakten beroepen als chirurgijn, barbier, wonderdokter, exorcist, tandentrekker of waarzegger hun uitstraling kwijt. Wij weten nu, onder dezen zaten inderdaad nogal wat charlatans en oplichters, maar ook bij onze vaderen moet dat besef allengs zijn doorgedrongen. Hun verworven inzichten hebben aan die beroepsgroepen als geheel toen veel schade toegebracht en het makkelijke geld werd hen niet meer toegegooid.

De verstandigsten onder deze professionelen zagen hoe laat het was, kozen een ander werkterrein en werden manager, consultant of iets dergelijks.
Echte stielen vermeden zij over het algemeen en dat is begrijpelijk, want wat zij als clevere kerels beseften was dit: .neem, een grote bank besturen is niet half zo moeilijk als een smakelijk brood bakken of een deftig kostuum naaien.
Het grootste verschil is namelijk altijd geweest dat een bakker of kleermaker die in zijn winkel voortdurend verhalen afstak over diversificatie, overnames, schaalvoordelen of synergie, zijn laatste klant de deur zag uitgaan nog voor hij het geweer van schouder kon veranderen en een loflied op zijn core business aanheffen.
Bij het grote publiek zijn deze inzichten nu doorgedrongen, en ook zijn er journalisten bij wie iets begint te dagen. Politici blijven voorlopig wat achter lezen we, en in een fout lijstje gisteren in DS stonden Laurette, Joëlle en Patrick vrolijk op kop. Die voeren nogal wát foute lijstjes aan, en dus ook dat van de dure consultancies. Laurette is hier de enige die een goede reden kan aanvoeren: op die manier houdt zij tenminste haar gezinsbudget in evenwicht, en staathuishoudkunde begint thuis zal zij uit haar Xenofoon onthouden hebben.
Maar zoals gezegd, en helaas voor onze deskundigen: bij het publiek lijkt hun lachgas voorlopig uitgewerkt.

Labels:

Read more...

19 november 2008

Liberale studenten passen voor nieuwe Wereldorde (Vincent De Roeck)

Persbericht van het Liberaal Vlaams Studentenverbond Leuven

De liberale studenten hebben met aandacht de topontmoeting van afgelopen weekend in Washington gevolgd. Daar gaven de twintig belangrijkste industrielanden rendez-vous om een actieplan tegen de economische crisis te bedisselen. Een akkoord werd wel bereikt, maar of er nu ook in de praktijk echt meer samenwerking gaat komen, valt nog af te wachten. De meest gedreven gemengde economieën van Europa stonden met hun voorstellen immers lijnrecht tegenover de opkomende economieën in Azië en Zuid-Amerika en de Angelsaksische landen, die de onzichtbare hand die hen voedt helemaal niet willen ketenen, laat staan afhakken. En groot gelijk hebben ze.

“Het is bevreemdend te moeten vaststellen dat in Washington enkel regeringen en internationale instellingen vertegenwoordigd waren, en geen private bedrijven, terwijl het toch net die laatste zijn die achteraf zullen moeten opdraven voor de meerkost van de voorgestelde overregulering,” merkt Vincent De Roeck (LVSV) op.

De plannen om de consumenten beter te gaan informeren over bankproducten en om de vermaledijde hefboomfondsen aan banden te leggen, mogen dan al wel leuk in de oren klinken, toch zijn ze verkeerd en contraproductief. Consumenten moeten immers leren om opnieuw zelf verantwoordelijk te zijn voor hun doen en laten in plaats van enkel maar af te gaan op wat de overheid hen voorspiegelt.

Overheden falen immers ook, zoals blijkt uit deze crisis. De banken die vandaag in de problemen zitten, werden allemaal door de overheid gecontroleerd en waren allemaal door de bevoegde regulatoren erkend. En de financiële sector gold al lang voor de crisis als de strengst gereglementeerde tak van de ganse economie.

En hefboomfondsen zijn vlijtige mieren binnen de economie. Zij nemen risico’s die niemand anders wil nemen, dragen zo bij tot technologische innovaties en genereren duurzame economische groei. Ook laat hun bedrijfsmodel toe om op korte termijn noodlijdende bedrijven te saneren door takken af te splitsen en te liquideren.

Gelukkig konden de Verenigde Staten het Europese voorstel voor een internationale regulator van de financiële markten afweren. George W. Bush had het bij het rechte eind toen die in de marge van de top liet optekenen dat “de strenge regulering die Europa verdedigt de wereldeconomie zou vermorzelen.”

Het kapitalisme heeft in de laatste decennia immers de allergrootste welvaartsgroei in de menselijke geschiedenis mogelijk gemaakt, en dit zelfs ondanks het voortdurende ingrijpen van de overheden via herverdelingsmechanismen en monetair beleid, die allebei enorme misallocaties met zich meegebracht hebben binnen de economie. Lage interestvoeten en socialistische woonmaatregelen liggen in de Verenigde Staten aan de basis voor de huidige financiële crisis, en zeker niet het kapitalisme op zich.

De overheden van vandaag kennen kennelijk hun eigen geschiedenis niet meer. Na de beurskrach van 1929 grepen die ook al naar het monetaire wapen en Keynesiaans beleid, met hoge belastingen, veel regelneverij en massale openbare tewerkstelling. Zonder succes trouwens, want aan de Grote Depressie kwam uiteindelijk pas zestien jaar later na de Tweede Wereldoorlog een einde. “En niet per toeval net in een tijd van deregulering, fiscale bevrijding en open markten,” weet Vincent De Roeck. Nicolas Sarkozy noemde de G20-top in Washington “historisch” en beschouwde dit als het begin van een “nieuwe economische Wereldorde”.

Het LVSV Leuven gelooft heilig in concurrentie en de vrije markt, in vrijheid en verantwoordelijkheid, en in de zelfredzaamheid van burgers en consumenten. Het mag dan ook niemand verbazen dat wij voor Nicolas Sarkozy’s nieuwe wereldorde liever passen.


Noot voor redacteurs: Het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) Leuven heeft zusterafdelingen in Gent, Brussel, Kortrijk en Antwerpen, en geldt met haar honderden leden als de grootste politieke studentenvereniging van het land. Volledig onafhankelijk van elke politieke partij of vakorganisatie, weigert zij consequent elke vorm van overheids- of andere subsidie.

Read more...

Patrick Dewael verdedigt Orwelliaanse toestanden (Matthias Adriaenssens)

Persbericht van het Liberaal Vlaams Studentenverbond Nationaal

Dat de regering Leterme-I weinig tot niets geeft om de inwoners van dit land, is reeds geruime tijd duidelijk. Het Orwelliaanse voorstel van een “super” alles-integrerende databank waar het kernkabinet zich onlangs over gebogen heeft, tart evenwel de stoutste dromen van elke dictator. Het centraliseren van lidmaatschappen, van consumptiegedrag, van fysieke en mentale gezondheid, vermoedens (!) van strafbare feiten, ronduit van alle gegevens omtrent het privéleven en –gedrag van de burgers van dit land, zullen allemaal samengevoegd worden. De deur staat wagenwijd open voor de eerste de beste overheidsfunctionaris om op aldus samengebrachte “vermoedens” preventief mensen op te pakken.

De presumptie van onschuld, toch wel een der basispijlers van de democratie en de rechtsstaat, wordt hierdoor verkracht ten voordele van een wispelturige politieke daadkracht. Vijf minuten politieke moed zullen in de toekomst volstaan om de gehele bevolking te screenen, en eventueel op te pakken, wanneer het maar de desbetreffende politieke klasse en idee schikt.

Men zou zich afvragen wat het recht op het privéleven dan nog wel inhoudt, of dat de Heren Ministers dit overbodig achten voor de gewone mens? Zo'n perfide erosie van burgerrechten is ongehoord. Zelfs in naam van het flou dreigbeeld van “wereldwijd terrorisme” zijn deze dictatoriale maatregelen vele bruggen te ver. Een evenwicht vinden tussen informatievergaring en burgerrechten is een moeilijke en delicate oefening. Maar een grote geïntegreerde databank past zeker niet binnen dit evenwicht.

LVSV-voorzitter Werner Vandenbruwaene: “Deze evolutie naar een totalitaire Big Brother Staat is onduldbaar in het licht van democratische en rechtsstatelijke beginselen. Dat een Liberale Partij in deze coalitie zich hiertoe leent is wraakroepend. Wij eisen dan ook de directe uitstap uit de regering van de Open Vld.”

Dat de Minister van Binnenlandse Zaken, Patrick Dewael, een liberaal nota bene, zich leent tot zulke praktijken, wekt des te meer verbazing. De Open Vld houdt blijkbaar zelfs niet meer voor de schijn het masker van verdedigers van de rechtsstaat op.


Noot aan redacteurs: Het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) is met zijn vijf lokale afdelingen en zijn 1,000 leden met voorsprong de grootste politieke studentenvereniging van het land.

Read more...

18 november 2008

Politiek, klimaat en Europa (Vincent De Roeck)

Premier Yves Leterme laat zich doen door zijn adviseurs en leeft aan zijn BlackBerry gekluisterd om de mening van iedereen voortdurend te kunnen kennen. Hij is helemaal niet de zelfzekere leider zoals hij zich in de laatste verkiezingen profileerde, maar een sociaal gehavende en bovenal rusteloze broodspeler die opgescheept zit met een regering zonder vooruitzichten, zonder doelen en zonder collegialiteit. "Deze regering bestaat enkel op papier," aldus Luk Van der Kelen, de politiek commentator en gewezen hoofdredacteur van "Het Laatste Nieuws", vorige week vrijdag in een speech over de politieke actualiteit op het jaarlijkse oudledenbanket van het LVSV Leuven.

Jean-Marie Dedecker is de enige échte leidersfiguur van het moment. En ook al wordt hij door rancune gedreven, toch plukt LDD daar collectief de vruchten van. Dedecker weet zijn haatgevoelens in positieve manifesteringsdrang om te zetten. Hij ondergaat niets, stuurt alles en houdt de touwtjes strak in handen, wat ook nodig is binnen een nieuwe partij zonder veel ervaring en met een zeer gediversifieerd politiek programma. Verder kan Dedecker in tegenstelling tot andere partijen ook over een schitterend team hypergemotiveerde en competente jonge medewerkers beschikken waaraan de partij haar huidige positie grotendeels te danken heeft.

Het Vlaams Belang zit in de hoek waar de klappen vallen en ook de SP.A kan haar traditionele kiezers niet langer bekoren. De Open Vld zit vast in het paarse verhaal en trekt aardig wat sociaal-democratische kiezers aan ter compensatie van de klassiekere liberalen die massaal andere horizonten opzoeken. De N-VA zit opnieuw stevig in het zadel en bij CD&V lijkt niemand hen te missen. Zelfs van oude kartelfannaten zoals jongerenvoorzitter Bert De Brabandere hoort men vandaag geen kritische bemerkingen meer. Zij zitten vandaag mooi ingekapseld in het systeem en hun postjes binnen de wereld van de cabinettards hebben hen gemuilkorfd. GROEN en SP.A komen niet aan échte oppositie toe door toedoen van de alomtegenwoordige LDD. Maar dat begint ook zijn tol te eisen. Nu LDD in de peilingen fenomenaal scoort, verliezen ze hun underdogpositie met alle voordelen die daaraan gekoppeld zijn.

Luk Van der Kelen plaatste ook vraagtekens bij de manier van werken van de regeringspartijen. Bij cruciale besprekingen zijn vaak enkel Didier Reynders en Yves Leterme aanwezig, al dan niet met Laurette Onkelinkx aan de telefoon. Het CDH en de Open Vld worden compleet genegeerd. Het mag dan ook niemand verbazen dat het net die twee partijen zijn die in de pers de laatste weken zelf oppositie voeren tegen het beleid van de regering waartoe ze zelf behoren. Iedereen bereidt zich voor op vervroegde federale verkiezingen in juni 2009 en er zouden ook al plannen zijn om de legislatuur van de federale assemblees naar vijf jaar te brengen en de federale stembusslagen te doen samenvallen met de regionale en Europese verkiezingen. Van deze regering moeten we niets meer verwachten. Didier Reynders had vanaf het begin gelijk: er kan niets veranderen voor juni 2009.

En als klap op de vuurpijl pakt "De Standaard" uit met het bericht dat Yves Leterme verzwegen zou hebben dat de overname van Fortis door BNP Paribas de belastingbetaler nog eens 3 miljard euro zou gaan kosten. "Het imago van premier Leterme als goede bestuurder bij de afwikkeling van het bankendossier brokkelt verder af," aldus het vlijmscherpe oordeel van "Metro" vandaag. Deze nieuwe ontwikkeling komt bovenop de rechtszaak van gedupeerde aandeelhouders, het onderzoek van de Europese Commissie naar de maatregelen van Yves Leterme en diens recente leugens over de niet-bereikbaarheid van bevoegd Commissaris Neelie Kroes tijdens de bewuste Fortis-dagen. Het imago van Yves Leterme leek zich tijdens de crisis even te herstellen na maanden van inertie en onkunde, maar ook dat blijkt nu prematuur en op lucht gebaseerd. "Humo" had achteraf toch gelijk om Leterme te nomineren voor hun "grootste lul van het jaar"-prijs.

***

Op zaterdag 15 november 2008 organiseerden het Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV) en het Liberaal Vlaams Verbond (LVV) samen hun jaarlijkse studiedag in de statige vertrekken van de Universitaire Stichting in Brussel. Nadat de voorbije jaren immigratie en de sociale zekerheid aan bod gekomen waren, twee thema's waarover onder liberale studenten doorgaans wel een consensus gevonden kan worden, mikten we dit jaar met "Groen Liberalisme" en de verzoening tussen ecologie en economie op iets totaal anders. De hoogwaardige sprekers wisten de vijftig aanwezige studenten te boeien, daar niet van, maar zeker niet iedereen was het altijd met de sprekers eens. Nu hadden we dat - onze pappenheimers kennende - ook wel van tevoren verwacht en ruimte voorzien voor vraag-en-antwoordsessies en discussiegroepjs over de materie, die veel goed maakten.

Naast de speeches van Clair Ysebaert, voorzitter van het LVV, en Werner Vandenbruwaene, voorzitter van het LVSV, werden de aanwezigen vergast op lezingen van professor Johan Albrecht van de Universiteit Gent, professor Jean-Pascal Van Ypersele van de Université Catholique de Louvain-la-Neuve, professor Marcel Wissenburg van de Universiteit Nijmegen en minister Patricia Ceysens van Open Vld. Professor Wissenburg schreef het boek "Green Liberalism: The Free and the Green Society" en kwam de filosofische perspectieven daarvan uitleggen in Brussel. Volgens hem zijn eigendomsrechten niet absoluut en moeten ze getoetst worden aan hun impact op het milieu dat het eigen eigendom overstijgt. Als men dat postulaat volgt, kan men liberalisme en ecologisme immers gemakkelijk met elkaar verzoenen. Vlaams minister Ceysens hekelde de bevoegdheidsverdeling en het gebrek aan fiscale autonomie voor de deelstaten. Daarom moet ze subsidies geven en kan ze niet opteren voor fiscale stimuli om ecologische accenten in haar beleid te leggen. Zij erkende de noodzaak van duurzame ecologie en steunt momenteel via haar ministerie al tal van bedrijven in die niche. Wel gaf ze toe dat de overheidssteun op termijn zou wegvallen van zodra de bedrijven in kwestie zelfbedruipend zouden kunnen zijn.

Professor Johan Albrecht is verbonden aan het "Itinera Institute" en schreef onlangs het boek "Klimaatrelativisme". Hij kwam ons onderwijzen over de economische implicaties van de klimaatsverandering en overliep de verschillende beleidsmodellen die voor handen zijn. Albrecht bekritiseerde ook de kernuitstap en toonde aan dat vele hernieuwbare energiebronnen onvoldoende rendement halen om in Vlaanderen überhaupt economisch rendabel te zijn. Professor Jean-Pascal Van Ypersele is de vice-voorzitter van het "Intergovernmental Panel on Climate Change" van de Verenigde Naties. Hij kwam bewijzen dat de klimaatsverandering wel degelijk een menselijke oorzaak had en dat we daarom moesten ageren. Hij wantrouwde de spontane correcties van de markt, geloofde dat de overheid beter geplaatst was dan de burgers om hun gedrag te veranderen, en verklaarde dat de totale kostprijs van het afwenden van de klimatologische apocalyps verwaarloosbaar (0,12% van het wereldwijde BNP) zou zijn. Zijn exposé hield geen rekening met de specifieke toestand van Europa, maar dat deed nauwelijks afbreuk aan zijn betoog, ook al waren er nadien nog minstens evenveel klimaatsceptici in de zaal dan voorheen. Ondergetekende incluis. En daar zal dit filmpje van Hans Labohm zeker geen verandering in brengen. De mens is immers niet de oorzaak van global warming.

***

Nu ik mij sinds vorige week opnieuw op het persoverzicht van "Open Europe" geabonneerd heb, word ik letterlijk ziek van alle berichten over de Europese Unie. Berichten die ons allemaal zouden moeten aangaan, maar door de Vlaamse media volledig doodgezwegen worden. Ondanks de euforische berichten in onze pers heeft de Poolse president Lech Kaczynski het Verdrag van Lissabon nog steeds niet geratificeerd en hij zou ook niet meteen van idee lijken te veranderen. De Europese budgetten zijn niet goedgekeurd door het Europees Rekenhof. Ze hebben enkel gezegd dat de totale balans "correct en verifieerbaar" is, meer niet. De allocatie van Europese gelden verloopt nog steeds volgens niet-traceerbare standaarden, zonder transparantie en zonder controle op fraude of corruptie. De Franse en Duitse ministers van buitenlandse zaken, Jean-Pierre Jouyet en Joshka Fischer, hebben José Manuel Barroso afgelopen weekend allebei al "incompetent" genoemd omwille van zijn slechte benadering van de bankcrisis en zijn gebrekkige communicatie, maar daarover lezen we in onze pers natuurlijk weer niets.

IJsland laat zich vangen en overweegt een officiële aanvraag voor EU-lidmaatschap vanaf 2011. IJsland gold decennialang als één van de meest Eurosceptische landen maar de recente financiële crisis drijft hen naar méér multilateralisme. De EU aast al geruime tijd op IJsland en dan vooral op haar rijke visvoorraden die de EU maar al te graag onder de Common Fishery Policies wil brengen om ze dan vervolgens onder alle vissers van de EU te kunnen verdelen. Europees wanbeleid heeft de visvoorraden van de EU-landen dermate doen uitdunnen door overbevissing dat de Europese visserij vandaag nauwelijks nog rendabel kan zijn. Als IJsland slim is en in haar eigen kracht gelooft, dan zullen ze op tijd inzien dat de EU hen niets anders kan brengen dan overregulering, harmonisaties allerhande en democratische tekorten. Elk weldenkend land zou daarvoor gewoon passen. Idem voor het Verenigd Koninkrijk dat tegenwoordig overspoeld wordt met Eurofiele artikels die de Pond willen afvoeren ten voordele van de Euro. Een zwakke Pond is heilzaam voor de Britse export en de Euro is gedoemd te mislukken wanneer we de Maastrichtnormen blijven negeren, we de geldhoeveelheid blijven verdrievoudigen elke negen jaar of we de Zuid-Europese landen aan boord blijven houden.

"Open Europe" onderzocht de besteding van Europese gelden zelf en kwam tot de ontdekking dat 11% van het totale budget uitgegeven werd aan verdachte of oncontroleerbare bestemmingen. De Eurocraten in Brussel hebben een peiling laten uitvoeren in Ierland in de hoop om zo een nieuw pakket te kunnen samenstellen om de Ieren te overtuigen het Verdrag van Lissabon wel te laten aannemen. Naar verluidt zouden de Ieren met Lissabon kunnen instemmen moesten er garanties komen over het verbod op abortus en de internationale neutraliteit van Ierland, en moest elk plan voor fiscale harmonisering - ook in de toekomst - verdwijnen. De EU lijkt bereid om hiermee rekening te houden. De ironie wilt daarboven ook nog dat OLAF, de Europese anti-fraudewaakhond, zelf onder vuur ligt vanwege vermeende frauduleuze praktijken. En zelfs de pro-Europese krant "International Herald Tribune" had kritiek op Europa. Zij toonden aan dat Roemenië en Bulgarije niet klaar waren voor EU-lidmaatschap maar de Europese leiders vreesden dat uitstel afstel zou kunnen worden. De uitbreiding van Europa moest gewoon doorgaan, ongeacht de gestelde voorwaarden of instemming van de burgers.

Read more...

De Leviathan en haar klerken (Xavier Everaert)

Open Vld-Kamerlid Matthias De Clercq werd in de nasleep van het overheidsingrijpen in Fortis geïnterviewd op de nationale televisie over de crisis. Zijn boodschap was andermaal duidelijk: het was allemaal de schuld van het libertarisme. En natuurlijk moesten ook de VS er aan geloven in de tirades van Dirk Verhofstadts sociaal-liberale protégé. “Er is een belangrijk verschil tussen het liberalisme, zoals we dat in Europa beleven en het libertarisme, waar de VS op drijft. Ongebreidelde vrijheid is onaanvaardbaar. Er moeten nog altijd een aantal grendels zijn waarbinnen de maatschappij kan gedijen. Een overheid moet steeds een soort van controle instellen om transparantie te verzekeren. (...) Het liberalisme is zeker niet bedoeld om de sterken nog sterker te maken. Het is het libertaire systeem dat nu ineenstort, niet het liberalisme. De VS leefden met valse vrijheden, zonder voorwaarden.” Aldus de van bitter weinig kennis van zaken getuigende mening van Matthias De Clercq.

Als rechtsvoetige is het altijd fijn om een voorzet van op links te krijgen. Wat is eigenlijk dat liberalisme dat Matthias De Clercq bedoelt? En wat is toch dat libertarisme? Volgens de haarfijne analyse van de jongbakken liberal De Clercq is Europa liberaal. Volgens hem is dat liberale Europa een maatschappij met ‘grendels’ die de vrije Verlichte Europeaan en zijn geldbeurs (en beursgeld?) beschermen tegen de boze wolven van het grootkapitaal en de beursspeculanten. Een maatschappij met een transparante overheid die steeds controleert om de democratie en de vrijheid te waarborgen. Het liberalisme is daarenboven ‘niet gemaakt om de sterken nog sterker te maken’. Gelukkig zijn er toch nog de liberale grendels op de poort van het ‘casino-kapitalisme’. Gelukkig zijn er nog de torenwachters van Frankfurt die toezien op de goede en rechtvaardige werking van onze markt, en die de Europese kleine (en minder kleine) spaarders nauwlettend in het oog houden en beschermen tegen de Amerikaanse roulette van de hypotheekmarkt en haar rommelkredieten.

Maar wat nu? Het gaat faliekant mis op de financiële markten, het grootkapitaal wordt verketterd en de spaarders hullen zich in zwarte schaapswol. De Maurice Lippensen en Axel Millers van deze tijd hebben ons geld verbrand! Die vermaledijde casino-kapitalisten toch! Vreemd wel dat moesten Maurice Lippens en Axel Miller naar het casino van Knokke gaan en daar alles zouden verspelen met blackjack, ze met lege handen naar huis terug zouden keren. Maar dat element van het casino-kapitalisme schijnt in de huidige politieke constellatie volledig afwezig te zijn. Ondertussen mag de Europese Verlichte spaarder, nadat hij zijn beursgeld in rook heeft zien opgaan door toedoen van deze casino-kapitalisten, nog eens diep in zijn geldbeurs tasten om het vel (en de bankrekening) van de roulette-spelers te redden. Nationaliseren noemt men dit dan gewoonlijk, maar de stempel 'socialisme voor de rijken' is beter aangewezen. Fortis op de fles, ok, maar dan wel een magnum van Pommery. En ondertussen drinkt de burger lijding-water.

Matthias De Clercq is dus eigenlijk wel erg selectief in zijn interpretatie van de ‘te beschermen Europeaan’. Enkel de vriendjes van de koning en de uitgerafelde Belgische haute finance komen in diens ogen in aanmerking. Begrijpelijk dat ze gered worden, daar niet van, het betreft hier immers de grote geldschieters van het establishment. En wie weet waar dit land naartoe zou gaan na de ondergang van de geslachten Lippens en Miller. Bij mijn weten draait liberalisme om de kernbegrippen ‘vrijheid’ en ‘verantwoordelijkheid’. Maar blijkbaar is dat allemaal niet zo belangrijk zolang er genoeg geld en belangen tegenover staan. Ook principes hebben kennelijk hun prijs. Gelukkig maar dat ikzelf geen principes heb, maar ja, ik ben dan ook geen liberaal maar een libertair.

En het boze libertaire Amerika laat alles gedijen, als we Matthias De Clercq mogen geloven. Zijn Freddy Mac en Fannie Mae dan niet genationaliseerd misschien? Of AIG? En laat nu net de marxistisch geïnspireerde Community Reinvestment Act hun paradepaardje zijn, oftewel de ‘democratisering’ van de huizenmarkt. Iedereen zou plots het recht hebben op een woning, ook zij die er geen kunnen betalen! Democratiseren betekent nivelleren, en leningen opdringen aan kredietonwaardige Amerikanen, met alle subprime-gevolgen van dien. Gelijkheid bewerkstelligen gaat via het collectief verarmen van de samenleving. En aangezien we in de dood pas allemaal gelijk zijn, hebben de egalitaire liberalen à la Matthias De Clercq en Dirk Verhofstadt er dus alle baat bij om de mensheid zo snel als mogelijk de dieperik in te helpen.

Dus neen! De Verenigde Staten zijn allesbehalve een libertair land. De VS zijn gebouwd op kredieten en dat is historisch zo gegroeid. En laat nu net de officiële leuze van de libertaire beweging “TANSTAAFL” zijn: There Aint No Such Thing As A Free Lunch. Deze spreuk valt moeilijk te rijmen met het mooie egalitaire ideaal van de democratisering van de huizenmarkt. Of democratisering tout court. Een land waar de vennootschapsbelasting op 35% ligt, is bezwaarlijk een libertair land te noemen. Een land waar rent-seekers als de olie- en graanlobby de touwtjes van het beleid in handen hebben in plaats van de marktspelers kan onmogelijk een libertair land zijn. Een land met een sixteenth amendment, dat de federale overheid toelaat belastingen op te leggen zonder zich daarvoor te moeten verantwoorden of zonder de toelating van de staten te krijgen, is allesbehalve libertair. Amerika is in hetzelfde bedje ziek als Europa en de rest van de wereld. Het grote geld dicteert de overheden en ensceneert haar democratisch bestel. Wanneer deze politiek faalt, wordt de democratie ingeschakeld om het Grote Geld te dépanneren via nationaliseringen, het schuiven met rentevoeten, bail-outs, en natuurlijk de Federal Reserve als ultieme hefboom.

Ik begin er meer en meer in te geloven dat een libertair in zijn diepste zelf eigenlijk een casino-kapitalist is. Want als je naar het casino gaat, kom je binnen met je eigen geld en ben je verantwoordelijk voor je eigen daden. Er staat geen overheid naast je die de roulette voor jou doet stoppen of de kaarten bij het poker telt. Als je werkelijk de kans loopt alles te verliezen, zal je minder inzetten, of voorzichtiger wedden. Dan spraken we nu niet over die duizelingwekkende bedragen die Fortis of Dexia vergokt hebben. Wie verantwoordelijk is, is voorzichtig. Wie niet voorzichtig is, hangt. Dat is libertarisme. Rechtvaardig én doeltreffend. Zouden libertairen Fortis hebben laten failliet gaan? Zeker en vast. Maar de impact ervan zou uitermate gering geweest zijn, omdat Fortis in de eerste plaats een veel kleinere bank geweest zou zijn.

De moddervette welvaartsstaat heeft het grootkapitaal meegesleurd in de voederbak van het belastinggeld en het marktoptimisme. En de belastingbetaler is verantwoordelijk. Wie onverantwoordelijk is, kan immers doen wat hij wil. De latere bail-out is toch verzekerd. Gewoon verder vreten en optimistisch zijn, dat is de boodschap tegenwoordig. De trog onschuld staat al klaar om de handen in te wassen. The moral duty of optimism. Niet waar mijnheer Dirk Verhofstadt? De libertair is een pessimist. Hij weet immers hoe een casino werkt.


Deze tekst werd mij toegezonden door Cassandra-medewerker Xavier Everaert, waarmee ik afgelopen zomer in Philadelphia aan het Institute for Humane Studies samen seminarie gelopen heb. Ik kan het met dit commentaarstuk van hem volledig eens zijn.

Meer over deze jonge libertair op www.vzwcassandra.be.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.


Read more...

17 november 2008

Why we should oppose the introduction of ID cards (Vincent De Roeck)

The European Liberal Youth (LYMEC) urges the British government to take the following remarks regarding the proposed introduction of ID cards in Britain in consideration, and to consign the Identity Cards Act of 2006 to the dustbin of history as it has consigned other measures that stifled the human rights and civil liberties of the British people.

- The total costs of this measure over the next ten years will exceed 5.4 billion British Pounds. (1) The London School of Economics even predicted (2) a total cost of 12 to 18 billion British Pounds. Either way, this is an intolerable amount of taxpayers’ money to be spent on a single measure.

- The British plan for a national ID card attributes unchecked executive powers to the government. (3) Citizens of the United Kingdom are not sufficiently protected against the arbitrary additions of more and more personal data to the ID cards in the future, since the 2006 Identity Cards Act (4) provides the government with this possibility. The final scope of the scheme will undoubtedly be much greater than the initial proposition - with among others the lingering expansion of the scheme by adding biometric data and fingerprints.

- A recent survey (5) conducted by The Daily Telegraph newspaper showed clearly that 78% of the British population did not like the prospect of having their data recorded, that only 11% believed the government could be trusted in keeping the data confidential, and that even 4% of the citizens would be willing to endure a long prison sentence rather than having to carry the ID card.

- Acts of terrorism have not been avoided in countries with mandatory ID cards either, and in general, the crime rates of ID carrying countries have not been higher or lower than those of the UK. The argument of enhanced homeland security is incorrect and irrelevant.

- The British Information Commissioner, Mr. Richard Thomas, stated in The Times newspaper (6) that the introduction of ID cards raises substantial data protection and privacy concerns, including the facilitation of identity theft and other abuses of the data by third parties. His anxiety that Britain is sleepwalking into a surveillance society is real and the rise of a Big Brother state is intolerable.

- The ID card creates specific new threats to individuals. (7) Adding religious or ethnic details to the register may inflict discrimination. Introducing such a complex administrative system makes citizens totally dependent of the accuracy of the register and the overall reliability of the system can never be guaranteed. Citizens of a free society should at all times be regarded as free individuals, not because they possess a piece of paper issued by a government quango, but because of their nature as citizens.

- And finally, let us remind ourselves the words of Jacob Hornberger (8), founder and president of the Future of Freedom Foundation, in a recent article on a similar civil liberties issue in the United States. “As people who have lost their liberty at the hands of their own government throughout history have discovered, once the surrender of rights has begun, the march towards tyranny becomes inexorable.”

Notes and references of the author:

(1) http://news.bbc.co.uk/1/hi/uk_politics/6033687.stm
(2) http://www.lse.ac.uk/collections/pressAndInformationOffice/archives/2005/IDCard_FinalReport.htm
(3) http://www.no2id.net/IDSchemes/whyNot.php#5
(4) http://www.opsi.gov.uk/acts/acts2006/ukpga_20060015_en_1
(5) http://www.yougov.com/archives/pdf/TEL060101024_4.pdf
(6) http://www.timesonline.co.uk/tol/news/uk/article470264.ece
(7) http://www.no2id.net/IDSchemes/whyNot.php#6
(8) http://www.lewrockwell.com/hornberger/hornberger11.html


This resolution is written by Vincent De Roeck and will be introduced by the Liberal Flemish Students Organization (LVSV) to the Executive Committee of LYMEC at their Brussels congress in November 2008.

Read more...

16 november 2008

Matteüseffect voor Albert II (Hoegin)

Koning Albert II en koningin PaolaWat zou koning Albert II vandaag gedacht hebben bij het aanhoren van het evangelie? Matteüs 25: 14-30 bevat immers de parabel die als metafoor dient voor het Matteüseffect, toevallig zeer illustratief voor twee opvallende nieuwsfeiten van de afgelopen week: Jean-Luc Dehaene die bij Dexia geen banenverlies wil uitsluiten, en de 6% opslag voor de koninklijke familie.

Als er in België één familie is die absoluut geen loonsverhoging nodig heeft, en het best zelfs met wat minder zou kunnen doen, dan toch wel de familie Saksen-Coburg. Deze week bleek echter dat de dotatie voor het koningshuis in 2009 opgetrokken zal worden met maar liefst 6%, overigens in dezelfde begroting die ook al het vergetelheidje van de accijnsverhoging op brandstof bevatte en de vliegtuigtaks die meer kostte dan ze opbracht. In 2008, nadat de Franstalige partijen PS en cdH tijdens de regeringsonderhandelingen hun gesprekspartners de oren van de kop hadden gezaagd over de dalende koopkracht –de staatshervorming moest er zelfs voor afgelast worden!–, werd de dotatie voor het koningshuis ook al opgetrokken met maar liefst 5,3%, terwijl een bediende het afgelopen jaar zijn inkomen gemiddeld met slechts 3,24% zag stijgen.

Het hele zaakje werd trouwens vakkundig ingeleid door een Jean-Luc Dehaene die in zijn bekende boertige stijl al was komen aankondigen dat er bij de komende herstructurering van Dexia geen banenverlies uit te sluiten viel. CEO Stefaan Decrane had eerder op de dag wel iets anders verkondigd, en het valt dus nog af te wachten wie van de twee uiteindelijk gelijk zal hebben – zeker is dat de werknemers van Dexia het eerste jaar niet hoeven te hopen op een loonsverhoging van 6%. Of ze zouden in de leiding of de Raad van Bestuur moeten zitten natuurlijk…

Bij dit alles komt nog bij dat koning Albert II bij uitstek het symbool is van de Belgische haute finance die in de Brusselse salons kuipt, tot voor kort aangevoerd door heerschappen als een Maurice graaf Lippens en een Étienne burggraaf Davignon. Waar is de tijd dat de eerste de Generale Bank uit de handen van ABN AMRO wegkaapte als «verjaardagscadeau voor de koning»? Het is precies dat soort gekonkel dat geleid heeft tot débacles als Fortis en SN Brussels Airlines, en waarvoor het gelag vervolgens vooral door de werknemers betaald moest worden. Het doet dan ook goed aan het hart te lezen dat iemand als de Rus Soelejman Kerimov, die als gevolg van een persoonlijke aanbeveling door Maurice Lippens om te investeren in Fortis genoeg geld is kwijtgespeeld om de zaak niet zomaar blauwblauw te laten, niet met zich laat sollen, en het vel van de graaf wil.

Dit soort beschouwingen zijn echter niet aan Eerste Minister Yves Leterme –volgens Neelie Kroes een leugenaar, en wie ben ik om een Europees Commissaris tegen te spreken?– besteed, en hij zong vandaag dan ook volop de lof van koning Albert II. «Cement van de natie»? «Factor van cohesie»? Uit de transportkosten voor de koninklijke familie richting Middellandse Zee was eerder die jaar al gebleken dat wanneer het maar mogelijk is, het «cement van de natie» er nog het liefst eventjes van tussenuit knijpt, en zo weinig mogelijk tijd wil doorbrengen in het land waarvan hij het staatshoofd is en waardoor hij rijkelijk betaald wordt om, tja, vooral te zijn. Dat was verleden jaar in augustus tijdens de regeringsonderhandelingen trouwens al eens pijnlijk duidelijk geworden toen Yves Leterme moest wachten tot de vorst eindelijk terug in het land was om zijn ontslag te kunnen aanvaarden. Uitgerekend die Yves Leterme roemt vandaag koning Albert II, met een opslag van maar liefst 6% dus in deze financiële crisis, als een «factor van cohesie» voor België. Kan het nog grotesker?

Labels: , , , , , ,

Read more...

De nazi’s en het neoliberalisme

Pogingen om Hitler en de nazi’s af te schilderen als een ondemocratische variant van het socialisme, bleken niet altijd even succesvol. Wat met het omgekeerde? Ik bedoel wat met de stelling dat het nazisme een vroege variant van het neoliberalisme is geweest. Hitler als een neoliberaal avant la lettre? Bespottelijk natuurlijk. Hoewel.

Wat is neoliberalisme? Neoliberalisme kan het best omschreven worden als een ideologie die voorstander is van het terugtreden van de overheid. Vrije markten en vrijhandel staan voorop. Dat kan het best worden gerealiseerd door liberalisiring, deregulering en privatizering. De heilige drievuldigheid van het neoliberalisme. De inperking van de interventies van de overheid hebben uiteraard als gevolg het verminderen van de overheidsuitgaven.

Waren de nazi’s volgens deze omschrijving neoliberalen? Op één vlak zeker wel. Het waren ijverige privatiseerders. Zeer ijverige privatiseerders. De eerste grote privatiseringsgolf in Europa dateert inderdaad niet van het begin van de jaren tachtig in het Groot-Brittannië van Margeret Thatcher. De eerste grote privatiseringsgolf vindt plaats in het Duitsland van de jaren dertig. Het Duitsland van Hitler en de nazi’s.

Onder Weimar waren er belangrijke bedrijven en banken genationaliseerd. De nazi’s verkochten ze terug aan de private sector. Het grootste overheidsbedrijf ter wereld werd verkocht: de Duitse spoorwegen. Verenigde Stahlwerke werd overgeleverd aan Fritz Thyssen, één van de twee (ja slechts twee!) grote industriëlen die toetraden tot de nazipartij voor ze aan de macht was. Mijnbedrijven, banken, scheepsbouwwerven, lokale nutsbedrijven..werden geprivatiseerd. Ook publieke diensten werden overgelaten aan de private sector. Zelfs de welvaartstaat werd geprivatiseerd, hoewel het hier niet bedrijven waren die de functies overnamen, maar organisaties gelieerd met de nazibeweging. In dit geval kunnen we dus hooguit spreken van een semi-privatisering.

Hoe belangrijk waren deze privatiseringen? Voor de tweede helft van de jaren dertig wordt de opbrengst geschat op 1,4 percent van de totale ontvangsten van de overheid. Dit is in dezelfde grootte-orde als de opbrengst van de privatiseringen die plaatsvonden in de Europese Unie tussen 1997 en 2000. Zoals gezegd, de nazi’s waren ijverige privatiseerders. En ze waren de eersten.

Betekent dit nu dat de nazi’s neoliberalen waren? Hoegenaamd niet. Voor het overige was er in nazi-Duitsland géén mars richting neoliberale hervormingen. Eerder integendeel. De privatiseringen vonden plaats in een klimaat van almaar grotere bemoeienissen van de staat met de private sector. In tegenstelling tot het Europa van eind jaren negentig was er in nazi-Duitsland sprake van méér regulering, minder liberalisering, méér overheidsuitgaven en -interventies. Dit staatsinterventionisme betekende een grote aanslag op de private eigendomsrechten in het algemeen, ook al werd door het privatiseringsprogramma de eigendomsrechten van sommige privé-kapitalisten wel goed gevrijwaard. De nadruk ligt hier op het woord sommige.

De nazi’s privatiseerden dus niet om ideologische redenen. Het waren geen neoliberalen, laat staan libertariërs. In principe stonden ze ideologische neutraal tegenover het privatiseringsvraagstuk. Van Hitler is de befaamde uitspraak dat het niet nodig was om banken en bedrijven te nationaliseren omdat de nazi’s de mensen zouden socialiseren. Toch tendeerden de economische programma’s van de NSDAP eerder naar nationalisering dan privatisering. In de praktijk echter was privatisering geen probleem omdat de staat toch de controle zou houden via strikte regulering. Wat uit de grote privatiseringsoperatie onder de nazi’s blijkt, is dat een autoritair bestuur en een private economie wel kunnen samengaan, maar autoritair bestuur en een echte geliberaliseerde vrije markteconomie niet.

Waarom privatiseerde de nazi’s dan wel? Hoofdzakelijk om politieke redenen. De nazi’s stonden zwak in het parlement en ze zochten dus buitenparlementaire allianties zoals die met "big business". Die laatsten hadden ze bovendien nodig voor de uitvoering van het herbewapeningsprogramma en voor het bestrijden van de werkloosheid (het Keynesiaans doel van volledige werkgelegenheid was ook een belangrijke doelstelling van de nationaal-socialisten). Met de privatisering van de "commanding heights" van de economie slaagden de nazi’s erin de industriëlen aan hun kant te krijgen. Het bleef dus niet bij de twee industriëlen die de nazi’s steunden voordat ze aan de macht kwamen.

Privatisering had ten slotte ook een praktische oorzaak. In directe tegenstelling tot het neoliberalisme verhoogden de nazi’s fors de overheidsuitgaven, en dit niet alleen voor de uitbouw van de oorlogsstaat. Die verhoging was uniek in vergelijking met andere landen, zelfs met de V.S., toen volop met de uitvoering bezig van de New Deal. En de New Deal kan je bezwaarlijk neoliberaal noemen. Om aan de nodige inkomsten te geraken, zagen de nazi’s zich verplicht de kroonjuwelen te verkopen.

Kortom, privatisering was een praktische noodzaak als gevolg van de toenemende controle van de economie door de staat; en had als politieke reden het zoeken naar partners voor de uitvoering van het economische programma van de nazi’s. Ironisch is het niet? Dat een anti-liberaal sociaal-economisch programma aanleiding gaf tot de massale verkoop van overheidsbedrijven aan de private sector! Dubbel ironisch eigenlijk, want het was blijkbaar geen probleem om de nodige industriële partners ook te vinden, zelfs partners die vanuit ideologische overwegingen fel tegen dat linkse programma gekant hadden moeten zijn.

De conclusie is duidelijk: voor echte (neo)liberale hervormingen moet je niet bij "big business" zijn.

Labels: , ,

Read more...

15 november 2008

Brandende vuur dat geen knegskap verduur...
(Vincent De Roeck)

Eindelijk begint de Europese Unie in te zien dat de burgers het kotsbeu zijn om jaarlijks 46 miljard euro te spenderen aan verouderde landbouwbedrijven die niet meer te redden zijn of aan hypermoderne agro-industrieën die geen staatssteun nodig hebben. De Europese Commissaris voor de begroting meldde deze week in "European Voice" dat de burgers een verschuiving van de gelden van landbouw naar technologische innovatie zouden willen. Ikzelf heb natuurlijk het liefste géén staatssteun, maar als we daar kennelijk niet onderuit kunnen, is zo'n verschuiving misschien nog wel het minste kwaad. De uitspraken van het EC-lid komen niet toevallig een dag nadat verschillende media gewag maakten van nieuwe boterbergen met EU-geld, iets waar maar bitter weinig gewone Europeanen een nut in zien. En volkomen terecht moet ik zeggen.

Ondertussen komt ook het democratisch deficit van de Europese Unie terug meer en meer aan de oppervlakte. Niet enkel streeft de Europese Commissie een fiscale harmonisatie van de vennootschapsbelasting na, ook al heeft ze daarvoor zonder het Verdrag van Lissabon geen enkele verdragsrechterlijke bevoegdheid, en heeft ze zonder boe of ba de staatssymbolen aangenomen (vlag, slogan en volkslied), ongeacht of deze enkel hun oorsprong vinden in de laatste twee afgewezen verdragen, maar de EU gaat nog verder. De Duitsers lanceerden de idee om Ierland een tweede referendum op te leggen en de Ieren - indien ze opnieuw "neen" zouden stemmen - uit de EU te zetten. Een statuut als Noorwegen en IJsland zou hen dan te beurt vallen. Met Eurosceptische landen als Ierland uit de Europese Unie is onze laatste kans op minder EUSSR'isering natuurlijk wel verkeken, maar ik zou mij er als Ier geen zorgen over maken. Noorwegen en IJsland zijn beide beter af zonder EU-lidmaatschap.

Ook het Belgische weekblad "Knack" bekritiseerde Europa deze week, althans dat denken ze zelf. Hun verwijt dat Europa een democratisch tekort kent omdat er geen échte partijen bestaan, omdat de EU-regering niet verkiesbaar is en omdat er geen duidelijke meerderheid en oppositie bestaat in het Europees Parlement. Natuurlijk ben ik blij met deze kritiek want hij is terecht. Alleen deel ik de "oplossingen" van Knack niet. Een pan-Europese kieskring of pan-Europese campagnes halen niets uit. De ijdele hoop dat Europa een echte "staat" zou kunnen worden, begint potsierlijk te worden. Europa is altijd een losse alliantie van onafhankelijke landen geweest en dat moet ook zo blijven. En laat ons zeker niet zeggen dat er geen oppositie bestaat in Europa, want die is er wel. Alleen schiet België en haar Eurofiele consensuscultuur daarin schromelijk tekort. Misschien kan LDD op dat vlak nog iets doen. Anders wordt het verhuizen...

Afgelopen week mocht ik mijn opwachting maken op de "International Leaders Summit" in het Europees Parlement die jaarlijks door enkele Britse conservatieve Europarlementsleden en Amerikaanse libertarische denktanks georganiseerd wordt en waarvan u hier de komende dagen nog een uitgebreid verslag mag verwachten. Tussen de verschillende workshops van de ILS in sprong ik vorige week ook nog even binnen op de "Wednesday Meeting" van het "Brussels Network" dat de ambitie heeft om alle vrijemarktdenkers uit de Brusselse denktankwereld elke maand voor een lunch te verzamelen, en woonde ik het "Liberty Dinner" van Roger Helmer MEP bij in de statige "Salons Privés des Députés". De voorstellen van de Zweedse "public policy"-goeroe Johnny Munkhammar uit zijn boek "The Guide to Reform" waren mij al bekend, maar de speeches van Dan Mitchell, Henri LePage, Fred Smith en Maurice McTigue kon ik wel smaken.

Daniel Mitchell werkt voor het "Cato Institute" en schreef het boek "The Global Tax Revolution" nadat hij in Slowakije de invoering van de vlaktaks mee had helpen begeleiden. In zijn speech viel hij Barack Obama aan en voorspelde hij een remonte van hoge belastingen voor de productieven en meer herverdeling naar de passieven toe, met alle desastreuze gevolgen van dien natuurlijk. Hij sprak zelfs van een pre-communistische sfeer in Washington en zag de toekomst allesbehalve rooskleurig in. Met zijn dinerspeech zat Mitchell op dezelfde lijn als de Cato-directeur David Boaz die van Obama's belastingplannen brandhout maakte in een vlijmscherp opiniestuk in de "Orange County Register" of Cato-vicevoorzitter Ted Galen Carpenter die Barack Obama er in "National Interest" zelfs van beticht nog slechter beleid te zullen voeren dan George W. Bush.

Henri LePage is de voorzitter van het "Institut Turgot" in Parijs en één van het handvol libertariërs daar. Zijn boek "Demain le capitalisme" van eind jaren 1970 zou de student Guy Verhofstadt tot liberaal gemaakt hebben. Ik was niet enkel verheugd om deze coryfee binnen de beweging eindelijk eens in levende lijve te hebben kunnen ontmoeten - ik kan vanaf nu met gestrekt gezicht zeggen dat ik alle Franse libertariërs al ontmoet heb (en dat zegt meer over de vrijheidsfilosofie in Frankrijk dan over mijn contacten eigenlijk) - maar ook om te horen dat LePage aan een nieuw boek bezig is. Ik hoop dan ook van harte dat Guy Verhofstadt het nieuwe boek van LePage zal lezen, en ik kruis mijn vingers dat hij het liberalisme zo misschien opnieuw kan ontdekken. En dan maar wachten tot Yves Leterme andermaal in de fout gaat en we Guy Verhofstadt uit Toscane kunnen terughalen voor een postje in de Wetstraat.

Fred Smith, de voorzitter van het "Competitive Enterprise Institute", besteedde zijn speech aan het uitleggen en duiden van "Schumpeter's Challenge", een mij voorheen totaal onbekende theorie van Joseph Schumpeter. Schumpeter zou de ondergang van het kapitalisme als een inherent gevolg van het kapitalisme beschouwd hebben. Volgens hem garandeert kapitalisme ongeziene welvaart voor een samenleving en creëert het kapitalisme een grote middenklasse. Die middenklasse wordt vervolgens decadent en gaat op zoek naar een morele legitimering van de vrije markt en de verdeling van de welvaart via kapitalistische mechanismen. Omdat de vrije markt in wezen moraalloos is, gaat de decadente middenklasse beginnen kiezen voor herverdeling van de welvaart om zo gemoedsrust te kunnen afkopen. Hierdoor krijgen we welvaartsstaten die uiteindelijk de economische voorspoed teniet doen, waarna men opnieuw voor kapitalisme als economische hefboom gaat kiezen. En deze evolutie naar een decadente middenklasse en herverdeling zal zich opnieuw herhalen.

Maurice McTigue is een gewezen Nieuw-Zeelandse minister zonder portefeuille die vandaag buitenlandse overheden adviseert vanuit zijn functie bij de "Heritage Foundation". Volgens McTigue hebben de vrijemarktprofeten de strijd om de ideeën wel degelijk gewonnen, maar ze zijn gefaald in de strijd om de implementering ervan omdat het als politicus nu éénmaal moeilijk is om in tijden van economische neergang niets te doen, ook al zou dat economisch de beste beslissing zijn. McTigue trok op dat vlak ook parallellen tussen de landhervormingen in Nieuw Zeeland onder zijn ministerschap en de bail-outs vandaag. Toen de landbouwsector in Nieuw Zeeland op de rand van de afgrond stond, eisten alle politici overheidsinterventie, maar McTigue en de anderen in de regering weigerden in te grijpen. De landbouwcrisis heeft amper enkele maanden geduurd, heeft de minder productieve bedrijven geliquideerd, en zorgde spontaan voor een competitieve landbouwsector. Eenzelfde gedrag hadden de overheden vandaag m.b.t. de banksector aan de dag moeten leggen.

Verder wou ik in dit commentaarstuk ook nog even stilstaan bij twee citaten uit "Knack" die ik eigenlijk onaanvaardbaar vind. Dirk Draulans negeert de recente studie van Thierry Debels en beweert dat de ontwikkelingshulp voor Kongo "door onafhankelijke en efficiënte organisaties als Artsen Zonder Grenzen en Memisa ter plekke wordt gebracht." Kennelijk vindt Draulans een verlies van 90 tot 99% van alle giften voor ontwikkelingshulp aan de interne administratieve kosten van AZG tekenend voor een "efficiënte" organisatie. En kennelijk vindt hij door de overheid gereguleerde en zwaar gesubsidieerde NGO's een toonbeeld van "onafhankelijkheid". Laat me niet lachen. Hubert Van Humbeeck maakte er dan weer een sport van om de VS nogmaals te schofferen zonder argumenten aan te halen. "Obama wordt ook president van een eigenwijs, vaak arrogant en soms wereldvreemd land," klinkt het bij Hubert Van Humbeeck.

In "The Economist" enkele weken geleden stond een nieuwtje waarover ik jullie nog altijd mijn mening moet geven. De Amerikaanse overheid heeft een plan klaar om opnieuw bizons in het wild te zetten. Vandaag zijn er immers geen wilde bizons meer in de VS. Wel nog 200,000 bizons in privé-handen (vooral dan gefokt voor hun vlees en huiden) en een 20,000 in de verschillende nationale parken. De reden waarom bizons uitgestorven zijn, staat in de economie bekend als de "tragedy of the commons". Niemand heeft een incentive om publieke goederen te conserveren. Vandaar de noodzaak voor privatisering, ook van wildlife, zoals de PERC al jaren verdedigt. Het is geen toeval dat de enige overgebleven bizons ofwel in privé-handen zijn, ofwel in semi-private gebieden konden overleven. Ik vrees dan ook dat het uitzetten van bizons in het wild gedoemd is om te mislukken. Enkel het privatiseren van bizons en het genereren van een meerwaarde voor de eigenaar om zijn dieren te conserveren (bijvoorbeeld het toelaten dat particulieren jachtgebieden met bizons mogen inrichten) kunnen hier enig duurzaam soelaas bieden... En voor de twijfelaars heb ik zelfs nog een online-spelletje in de aanbieding: de "Tragedy of the Bunnies".

Tenslotte nog even de titel van dit stuk duiden. Deze zin is afkomstig van een oud strijdlied dat de Boeren in Zuid-Afrika gezongen zouden hebben ten tijde van de oorlogen tussen hun republieken en de Britse kolonisator. Later werd het lied echter wel door de neo-nazistische "Afrikaner Weerstandsbeweging" (AWB) gekaapt en bijgevolg gediscrediteerd, maar ik heb lak aan de claims van de AWB over de Boerencultuur. Deze zin vind ik immers gewoon prachtig. Hij symboliseert als geen ander in mijn ogen de archetypische drang van mensen om vrij te zijn en met rust gelaten te worden.

Read more...

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>