Alweer een jaar dichter bij Vlaamse onafhankelijkheid? (1) (Hoegin)

Dra is het weer 11 juli, en daarom past het eens na te denken over het afgelopen jaar. Staan we vandaag een jaar dichter bij de Vlaamse onafhankelijkheid dan een jaar geleden? Louter objectief bekeken is het antwoord natuurlijk ja, maar wat is het antwoord als we de vraag subjectief benaderen? Om dat te weten te komen, overlopen we het afgelopen jaar de komende dagen aan de hand van vier thema's: de Fortis-saga, Brussel-Halle-Vilvoorde, de regionale verkiezingen van 7 juni, en tot slot koning Albert II, die ook alweer een jaartje ouder geworden is.

Ongetwijfeld de belangrijkste gebeurtenis van het afgelopen jaar is het totale debacle dat de Belgische haute finance heeft moeten ondergaan in de affaire-Fortis. Als de zaak al één ding aantoont, dan wel dat leedvermaak niet altijd moreel verwerpelijk hoeft te zijn. Na de hybris van de Brussels salons ten tijde van de overname van ABN Amro –men zou die Bataven eens een poepje laten ruiken en behandelde hen daar ook naar– ontmoetten zij hun nemesis in de figuur van Nederlands Minister van Financiën Wouter Bos. Er bestaat dus blijkbaar toch nog gerechtigheid, en ik zie werkelijk niet in waarom we daar niet verheugd over zouden mogen zijn!

De zoete wraak die Brussel vanuit Nederland mocht ervaren was echter slechts een kleine inleiding tot de kapitale fout die Franstalig België vervolgens maakte: de doorverkoop van de resten van Fortis voor een appel en een ei aan een Parijs. En die doorverkoop werd doorgevoerd in zeven haasten, duidelijk gestuurd vanuit het kabinet van Didier Reynders die samen met de rest van de MR dacht dat hij hiermee een enorme slag kon slaan pour la Belgique une et indivisible. Er was inderdaad haast bij om te vermijden dat één of ander Vlaams politicus een stokje zou steken voor de hele operatie met bijvoorbeeld de onnozele vraag of er misschien nog andere geïnteresseerde kandidaat-overnemers waren, die zelfs bereid waren meer geld op tafel te leggen. Deutsche Bank bijvoorbeeld, om nu maar één voorbeeld te noemen. Stel je het echter eens voor: eerst de broek afgedaan worden door die dekselse kaasvreters uit het Noorden, en dan de rest nog moeten doorverkopen aan die andere wilde volksstam uit het Oosten – het zou er dan alleen nog maar aan ontbreken dat ook nog één of andere Angelsakser ergens een lekkere winst kwam opstrijken. Neen, het moest en het zou dus Parijs worden. Dat men vervolgens vanuit die hoek dubbel gestroopt werd, één keer via Fortis en nog een keer via Dexia, was natuurlijk buiten die Franse waard gerekend.

Sindsdien heeft de ontnuchtering zich in Franstalig België ingezet. Zeker, ook in Vlaanderen heeft menigeen geld verloren aan Fortis, maar daar is men het nu eenmaal gewoon zonder al te veel morren zijn geld af te geven aan Franstaligen. (Of wat dat betreft, door een combinatie van Nederlandse nuchtere zakelijkheid en Franstalige achterbakse kuiperijen eens ferm in 't zak gezet te worden.) Aan Franstalige zijde ligt dat psychologisch anders. Daar denkt men immers dat aan het einde der Belgische tijden de redding wel uit Frankrijk zal komen. Laat het nu echter zo zijn dat men het afgelopen jaar precies vanuit die hoek niet alleen in de steek gelaten werd, maar zelfs genadeloos gepluimd werd. Wanneer men reeds van tevoren opgescheept zit met een verlatingsangst om u tegen te zeggen –Bye, bye, Belgium, nietwaar…– dan is het duidelijk dat zulks nieuws bijzonder hard kan aankomen.

Netto resultaat van dit alles? Eén van de steunberen van de Belgische constructie, de haute finance, ligt zo goed als volledig aan diggelen. Van figuren als een Maurice Lippens of een Etienne Davignon hoort men niets meer, daar waar zij vroeger nog wel eens opgevoerd werden om de bevolking in het driekleurige gareel te doen lopen. En zelfs achter de hand gehouden werden om desnoods maar een zakenkabinet op te starten als de politici geen nieuwe federale regering meer zouden kunnen vormen. Dat enkele Franstalige politici het bovendien nodig vonden om in volle crisis enkele weinig subtiele pogingen te ondernemen om ook het «Vlaamse» KBC dan maar te kelderen als Fortis er toch moest aan geloven, hielp de Belgische zaak niet bepaald verder. En nog minder toen bleek dat de Vlaamse regering, in tegenstelling tot de Belgische, wel tot handelen in staat bleek. Men had Vlaamse twijfelaars die nog altijd dachten dat het zonder België niet zou lukken niet effectiever van het omgekeerde kunnen overtuigen…

Morgen: Brussel-Halle-Vilvoorde

Read more...

Matteüseffect voor Albert II (Hoegin)

Wat zou koning Albert II vandaag gedacht hebben bij het aanhoren van het evangelie? Matteüs 25: 14-30 bevat immers de parabel die als metafoor dient voor het Matteüseffect, toevallig zeer illustratief voor twee opvallende nieuwsfeiten van de afgelopen week: Jean-Luc Dehaene die bij Dexia geen banenverlies wil uitsluiten, en de 6% opslag voor de koninklijke familie.

Als er in België één familie is die absoluut geen loonsverhoging nodig heeft, en het best zelfs met wat minder zou kunnen doen, dan toch wel de familie Saksen-Coburg. Deze week bleek echter dat de dotatie voor het koningshuis in 2009 opgetrokken zal worden met maar liefst 6%, overigens in dezelfde begroting die ook al het vergetelheidje van de accijnsverhoging op brandstof bevatte en de vliegtuigtaks die meer kostte dan ze opbracht. In 2008, nadat de Franstalige partijen PS en cdH tijdens de regeringsonderhandelingen hun gesprekspartners de oren van de kop hadden gezaagd over de dalende koopkracht –de staatshervorming moest er zelfs voor afgelast worden!–, werd de dotatie voor het koningshuis ook al opgetrokken met maar liefst 5,3%, terwijl een bediende het afgelopen jaar zijn inkomen gemiddeld met slechts 3,24% zag stijgen.

Het hele zaakje werd trouwens vakkundig ingeleid door een Jean-Luc Dehaene die in zijn bekende boertige stijl al was komen aankondigen dat er bij de komende herstructurering van Dexia geen banenverlies uit te sluiten viel. CEO Stefaan Decrane had eerder op de dag wel iets anders verkondigd, en het valt dus nog af te wachten wie van de twee uiteindelijk gelijk zal hebben – zeker is dat de werknemers van Dexia het eerste jaar niet hoeven te hopen op een loonsverhoging van 6%. Of ze zouden in de leiding of de Raad van Bestuur moeten zitten natuurlijk…

Bij dit alles komt nog bij dat koning Albert II bij uitstek het symbool is van de Belgische haute finance die in de Brusselse salons kuipt, tot voor kort aangevoerd door heerschappen als een Maurice graaf Lippens en een Étienne burggraaf Davignon. Waar is de tijd dat de eerste de Generale Bank uit de handen van ABN AMRO wegkaapte als «verjaardagscadeau voor de koning»? Het is precies dat soort gekonkel dat geleid heeft tot débacles als Fortis en SN Brussels Airlines, en waarvoor het gelag vervolgens vooral door de werknemers betaald moest worden. Het doet dan ook goed aan het hart te lezen dat iemand als de Rus Soelejman Kerimov, die als gevolg van een persoonlijke aanbeveling door Maurice Lippens om te investeren in Fortis genoeg geld is kwijtgespeeld om de zaak niet zomaar blauwblauw te laten, niet met zich laat sollen, en het vel van de graaf wil.

Dit soort beschouwingen zijn echter niet aan Eerste Minister Yves Leterme –volgens Neelie Kroes een leugenaar, en wie ben ik om een Europees Commissaris tegen te spreken?– besteed, en hij zong vandaag dan ook volop de lof van koning Albert II. «Cement van de natie»? «Factor van cohesie»? Uit de transportkosten voor de koninklijke familie richting Middellandse Zee was eerder die jaar al gebleken dat wanneer het maar mogelijk is, het «cement van de natie» er nog het liefst eventjes van tussenuit knijpt, en zo weinig mogelijk tijd wil doorbrengen in het land waarvan hij het staatshoofd is en waardoor hij rijkelijk betaald wordt om, tja, vooral te zijn. Dat was verleden jaar in augustus tijdens de regeringsonderhandelingen trouwens al eens pijnlijk duidelijk geworden toen Yves Leterme moest wachten tot de vorst eindelijk terug in het land was om zijn ontslag te kunnen aanvaarden. Uitgerekend die Yves Leterme roemt vandaag koning Albert II, met een opslag van maar liefst 6% dus in deze financiële crisis, als een «factor van cohesie» voor België. Kan het nog grotesker?

Read more...