Eurofilie: wanneer macht een drijfveer wordt(Jurgen Vandewalle)

Ja, ik ben eurosceptisch, en op sommige dagen wanneer ik met het verkeerde been uit bed stap, dan durf ik wel eens nadenken over het afschaffen van de Europese unie. Sommige Eurofielen proberen mij er op te wijzen dat dit Eurosceptische gedrag mij ingegeven is door een samenzwering van de Britse media. Die zou er, via een doelbewuste tactiek, op uit zijn de Europese unie te kelderen door onwaarheden de wereld in te sturen en ik, als goedgelovige Thomas zou beïnvloed zijn door die onwaarheden. Want ik ben nu eenmaal Eurosceptisch, en dat is vanuit rationele overpeinzing onmogelijk, dus moet er wel ergens een mythe mijn gedachtepatroon zijn binnengesukkeld.

Dat sommige Britse media het niveau van de Dag Allemaal nauwelijks overstijgen is al langer geweten en dat is dan ook de reden waarom we van hun Europese verslaggeving weinig heil moeten verwachten. Ik haal de Dag Allemaal niet aan om een politiek standpunt te maken, dus hoop ik dat de Eurofielen dit in het vervolg ook niet meer doen. Dat de gehele Britse pers in hetzelfde bedje ziek zou zijn is niet meer dan complotdenken, voor mensen die enkel sterretjes op een blauwe achtergrond, maar niet de waarheid onder ogen, willen zien. De Eurosceptische oppositie af doen als een ongegronde en reactionaire beweging gaat dan ook een brug te ver.

Als het op het verkondigen van onwaarheden aankomt vallen de Eurofielen zelf nauwelijks te overtreffen. Alleen al de manier waarop ze hun opponenten beschrijven is bedenkelijk. Eens Euroscepticus kan je immers niet meer uitstijgen boven de bestempeling van nationalist, wereldvreemde en bij voorkeur nog eens racist. Journalisten die negatief over Europa schrijven zijn ofwel gesponsord door conservatieve kapitalisten ofwel door één of andere duistere sekte. Niets van dit alles klopt natuurlijk, maar het is gemakkelijk om een punt te maken wanneer je de andere op voorhand al een BNP partijkaart aansmeert, terwijl die nog nooit van die partij had gehoord. Net zoals men Heidegger kon afdoen als een huichelaar omdat hij ooit met een Nazi had gepraat.

Euroscepticisme kan wel degelijk ideologisch onderbouwd worden. Het vertrekt, voor mij persoonlijk dan, vanuit een welomschreven theoretisch denkkader. Dat denkkader is een praktische uitwerking van het door Friedrich Hayek geformuleerde kennisprobleem. Een van de voornaamste redenen waarom Hayek het nooit met zijn belangrijkste opponent John Maynard Keynes eens was, ligt op hun totaal verschillende kijk op de rationele vermogens van het individu. De macro-economische of politieke planner zoals Keynes die ziet, zou over een mate van kennis moeten beschikken die volgens Hayek geen enkel mens zich ooit zou kunnen verwerven. Het besef dat elk individu slechts een fractie bezit van de complexe kennis, waardoor het totale resultaat van maatschappelijke interactie wordt bepaald, vormt namelijk net het fundament van Hayeks economische, sociale en politieke theorieën.

Hayek is ervan overtuigd dat maatschappelijk plannen nooit degelijke resultaten kan opleveren omdat de planners niet in staat zijn het brede veld van individuele voorwaarden in maatstaven te gieten en omdat ze net daardoor maar putten uit een klein deel van de maatschappelijke creatieve processen. Wanneer we dan ook de Europese unie beschouwen kunnen we niet anders dan stellen dat haar beleid enerzijds de menselijke diversiteit moet ontkennen en anderzijds de economische handelingen in de samenleving moet verstoren, wil ze de taken kunnen uitvoeren die men ze voorgeschreven heeft. Omdat één mens in een hoop van enkele honderden miljoenen gelijk is aan een stipje aan de hemel, onbeduidend klein dus, kan, nee moet, men het menszijn ontkennen om de bureaucratische structuren die men opgezet heeft naar behoren te runnen.

De mens wordt in dergelijke democratie als mest op de velden van de vooruitgang, dat laatste gedefinieerd als het aantal woorden dat men mag zeggen op een G8-top. Want het is hem natuurlijk allemaal te doen om macht; het opwegen tegen grootmachten als China en de VS waardoor we, volgens sommigen, genoodzaakt zijn om ons te integreren in het machtsblok dat Europa geworden is. Wat moeten we verwachten van een unie waarvan de voornaamste doelstelling politieke macht is? Net daarom ageren klassiek liberalen tegen deze unie, omdat ze al eeuwen net hetzelfde doen bij elke uitbreiding van de macht van gelijk welke staat. In de nationale staten is die macht nog van controleerbare omvang, in de Europese unie dreigt ze ongrijpbaar of zelfvervullend te worden.

Het probleem is dus niet, hoe men Vaclav Klaus hier ook wil betichten, een gebrek aan democratie, maar eerder de omvang van de democratie. De meest optimale democratie is immers de democratie van de enkeling, want die weet het best hoe hij voor zichzelf moet beslissen. Alle andere collectieve democratieën vallen onder het subsidiariteitsbeginsel. Dat de nationale staten dit beginsel met de voeten treden is al langer geweten, de Europese unie maakt er echter radicaal komaf mee. Er zijn immers nauwelijks tot geen argumenten om bevoegdheden naar dit niveau te brengen. Een Europees landbouwbeleid of een Europese defensie is enkel een samenrapen van al functionerende entiteiten en geen noodzakelijke integratie vanuit het subsidiariteitsbeginsel.

Het integreren van bevoegdheden op het Europese niveau is dan ook niet meer dan het wegtrekken van deze bevoegdheden uit de menselijke sfeer naar een bureaucratische sfeer, omwille van de gemakkelijkere planning op dit niveau, niet omwille van een betere, op de mens afgestemde dienstverlening. Omwille van het creëren van een politiek machtsblok, niet om specifieke problemen van de mens aan te pakken. De politiek past zich niet langer aan, aan de mens, het is de mens die gedwongen wordt zich aan te passen aan de politiek.

Door het ontkennen van het subsidiariteitsbeginsel creëert men bij de burger een zekere onverschilligheid ten opzichte van de politiek omdat hij het gaat beschouwen als een afstandelijke institutie en niet als een vanuit individuele voorwaarden gegroeide organisatie. Die laatste stelling ontkennen, vraagt meer dan wat oppervlakkige argumentatie, gezien de gebrekkige interesse of participatie van de Europese burgers in de Europese unie. In lagere politieke niveaus, zoals de gemeente, kunnen burgers nog participeren of hun politici aanspreken, in het Europese proces wordt de politiek ongrijpbaar en dreigt ze zich verder te distantiëren van de burgers.

Sceptici zouden onterecht beweren dat de Europese unie zich met waanzinnige en nutteloze zaken bezighoudt. Ik kan mij echter niet van die gedachte ontdoen als ik verneem dat de Europese unie de toelaatbare kromming van courgettes en komkommers in handelsnormen vastlegt. Of hoe ze tot in de kleinste gehuchten subsidies uitschrijft voor het renoveren van dorpspleinen. Ik kan mij vergissen, maar ik denk dat dit het laatste is, waar de Europese unie zich mee moet bezig houden. Door die renovatiepremies creëert de Europese unie dan weer wel een mechanisme om de achterban van de partijen tevreden te stellen, aangezien dat binnen grote Europese dossiers niet mogelijk is (elk bestuursniveau zijn eigen soort vriendjespolitiek, niet waar?)

Verder is het hemeltergend dat de grootste bevoegdheid van de Europese Unie nog altijd het massaal verstoren van marktwerking is, door haar overvloedige landbouwsubsidies. Dat interventies van een bureaucratie die zo groot geworden is sowieso marktverstorend zijn is duidelijk, maar dat ze bewust een volledig continent tot structurele armoede veroordeelt, enkel en alleen om enkele kleine belangenorganisaties tevreden te stellen, is toch wel echt immoreel. Waar de gewone burger de participatie in de EU voor zich laat, vullen belangengroepen de leemte op, zodat de Europese unie steeds vaker het toneel wordt van enkele oppervlakkige slogans die maar voor een beperkte groep van tel zijn. Last but not least kunnen we nog verwijzen naar de efficiëntie van de Unie. Dit jaar zou het Europees parlement zijn werkingskosten optrekken naar 1,7 miljard euro, dat is omgerekend 2,3 miljoen euro per parlementair.

Het extra geld wordt (volgens De morgen, allesbehalve een eurosceptische krant) vooral voorzien voor zotte kosten: onder meer bijkomend geld wordt vrijgemaakt om consultants in te huren, geld voor meer werkingsmiddelen voor parlementaire medewerkers en ook de budgetten om snoepreisjes naar Brussel te organiseren voor bezoekers wordt fors opgetrokken. Ik heb van dat laatste zelf mogen meeprofiteren en ik kan alvast zeggen dat zotte kosten hier een terechte verwijzing is. Daarmee valt meteen het argument weg dat het Europese parlement het efficiëntst zou zijn, te meer omdat haar begroting de Belgische overstijgt, terwijl ze er alleen in bestaat om wetten uit te spuwen zonder echt grote en belangrijke bevoegdheden te runnen.

Wanneer ik met het goede been uit bed stap dan zie ik een Europese Unie voor me die zich beperkt tot het beschermen van enkele negatieve rechten. Het probleem is echter dat ze deze bevoegdheid al jaren is overstegen en nu hoofdzakelijk positieve rechten verdedigt. Daardoor is de unie vergroeit tot een superstaat, hét politieke niveau te veel, waar klassiek liberalen terecht zo argwanend tegenover staan. De Franse filosoof Jean Baudrillard zei ooit dat er steeds minder waarheid is, omdat we al onze werkelijkheid baseren op iets wat we zelf (de mensheid) hebben bedacht. Zo is het ook gegaan met de Europese unie; niemand kent er de achterliggende gedachte nog van, maar we berusten erin omdat ze er nu eenmaal is. Daarmee is het beleid van vandaag een bijzonder artificiële, en van de mens vervreemde, constructie. De theoretische gedachte die met de term democratie gepaard gaat, namelijk dat de politiek zich aanpast aan de mens, wordt hier dan ook omgekeerd.

Het huidige systeem is immers zo alomtegenwoordig geworden dat de mens er zich moet aan aanpassen. Het beeld van de authentieke vrije mens lijkt daarmee stilaan naar het verleden verdrongen. Het vraagstuk van de Europese unie gaat dus niet over meer democratie of sloganeske standpunten als een Europese defensie. Dat is immers niet meer dan verschuiven binnen het systeem en het systeem zelf niet bevragen. Het gaat er hem immers over hoe groot een democratie mag zijn wil ze haar burgers kunnen dienen en dan moeten we naast de Europese unie een vraagteken plaatsen.

Read more...

Nu zondag in Brussel: de "Mars voor het Leven"

Naar aanleiding van 20 jaar abortuswetgeving in België, gaat nu zondag 28 maart de Mars voor het Leven door in Brussel. Het initiatief voor deze betoging ligt bij enkele conservatieve studenten en oud-studenten. Onder meer het KVHV heeft besloten zich aan te sluiten bij deze jongeren voor het leven en roepen op om zondag mee op te stappen. Kies voor het leven, Vlaanderen, en doe mee! Deze stille mars vangt aan om 14u30 op het Koningsplein in Brussel.

Bijna 14 procent van alle zwangerschappen wordt in dit land voortijdig afgebroken door het plegen van abortus. Dit komt neer op zo'n 19.000 abortussen per jaar, in België alleen al. Om de bevolking op peil te houden zou iedere vrouw eigenlijk 2,1 kinderen moeten krijgen. Vandaag de dag schommelt het geboorteratio van Europa rond de 1,4. Het moge duidelijk zijn dat abortussen rampzalig zijn voor de demografische evolutie van Europa. Het recht op leven is een basisrecht voor iedereen, dus ook voor het ongeboren kind.

"Ieder kind moet gewenst zijn." Dat is thans wat de voorstanders van abortus zeggen. Het probleem is natuurlijk dat het kind reeds bestaat. "Het is beter voor het kind om dood te zijn dan ongewenst.", klinkt het. Is een zekere dood dan het antwoord op mogelijke verwaarlozing? Wij denken van niet. Moeder en kind verdienen beter. We moeten daarom betere opvang voorzien voor zowel moeder als kind. We zijn van oordeel dat abortus massamoord is. Daarom roepen wij de Vlamingen op om abortussen niet langer te legaliseren. Deze wantoestanden mogen we niet langer slikken!

"Nooit zal ik een vrouw een instrument voorschrijven om een miskraam op te wekken. Maar ik zal de zuiverheid van mijn leven en mijn kunst bewaren." -- Hippocrates (400 voor Christus)

"Ik zal het menselijk leven van bevruchting af eerbiedigen. Zelfs onder bedreiging, zal ik mijn medische kennis niet aanwenden in strijd met de wetten der menselijkheid." -- De artseneed van de Orde der Geneesheren van België (Vandaag)


Noot: Deze oproep werd door het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV) bij InFlandersFields.eu ingestuurd.

Read more...

Waar is het Westerse zelfvertrouwen gebleven? (Lezing Frits Bolkestein)

De moeizame integratie van moslims in de westerse cultuur wordt gekenmerkt door tal van incidenten die vaak potsierlijk zijn maar er ook blijk van geven hoe gering het zelfvertrouwen van het Westen is. In Amsterdam schorste het Gemeentelijk Vervoer Bedrijf onlangs een trambestuurder omdat hij een christelijk kruisje op zijn uniform droeg. Het dragen van een islamitisch hoofddoekje boven datzelfde uniform is wel toegestaan. De tramconducteur werd door de rechter in het ongelijk gesteld.

Een Nederlandse advocaat weigert op te staan als de rechter binnenkomt, omdat hem dat door zijn godsdienst, de islam, verboden wordt. De desbetreffende rechter, Peter Ingelse, zei dat de advocaat mocht blijven zitten, omdat hij, Ingelse, zich niet beledigd voelde. De rechter vergat daarbij dat advocaten niet moeten opstaan uit respect voor de rechter, maar uit respect voor de wet.

De Haagse Hogeschool heeft een kerstboom laten verwijderen uit angst dat moslimstudenten dit christelijke symbool (sic) aanstootgevend zouden vinden. Engeland laat zien dat het nog erger kan. Daar heeft de gemeente Oxford besloten Kerst helemaal af te schaffen en te vervangen door het ‘Winterlichtfestival’.

In Neukölln, een stadswijk van Berlijn waar veel moslims wonen, zou een tentoonstelling worden gehouden over ‘De Derde Wereld in de Tweede Wereldoorlog’. Een klein deel van de tentoonstelling ging over de medeplichtigheid van Arabieren aan misdaden van de nazi’s. Na protesten van moslims werd de tentoonstelling gesloten. De Berlijnse wethouder van integratie Günter Piening zei: ‘In een gemeenschap als Neukölln hebben we een gedifferentieerde voorstelling nodig van de betrokkenheid van de Arabische wereld bij de Tweede Wereldoorlog.’

Het Europees waarnemingscentrum tegen racisme en vreemdelingenhaat, gevestigd in Wenen, hield in 2003 een onderzoek naar antisemitisme geheim, omdat daaruit bleek dat het antisemitisme in Europa voornamelijk werd gevoed door moslims en pro-Palestijnse groeperingen.

Dit was zelfcensuur maar er vindt ook censuur door intimidatie plaats. Toen de Utrechtse theoloog Pieter van der Horst zijn afscheidsrede wilde wijden aan ‘De islamisering van het Europese antisemitisme’ werd dat door de universiteit verboden. Deze censuur kwam voort uit de angst voor ongenoegen uit de hoek van de moslims.

Zo worden moslims in het Westen beschermd door de westerse overheden en bestuurders die zich in allerlei bochten wringen om te voorkomen dat zij zich gekwetst zouden kunnen voelen. Deze paternalistische houding zal niet zonder gevolgen blijven. Want hoe kan een Europese islam ontstaan – daargelaten hoe die er uit zou zien – als hij stelselmatig wordt gevrijwaard van de kritiek en spot die het Christendom hebben gehumaniseerd?

Er zijn vele voorbeelden van westerse zelfverloochening en er zullen er nog veel meer volgen. Het is typerend voor het Westen dat het zichzelf wegcijfert en andere culturen voor laat gaan. In confrontatie met de islamitische cultuur die zichzelf juist verabsoluteert en uitsluitend kritiek heeft op anderen, neemt dit soms zelfdestructieve vormen aan.

Zo zei de progressieve essayiste Susan Sontag vlak na de islamistische terreuraanslagen van 11 september 2001 dat deze ‘een aanval [waren] op de zelfverklaarde supermacht van de wereld, die werd ondernomen als gevolg van Amerikaanse bondgenootschappen en daden’. Bedenk wel dat de oorlogen in Afghanistan en Irak toen nog niet waren begonnen. Weliswaar heeft Sontag deze opmerking later teruggenomen maar zij illustreert voortreffelijk de westerse neiging de wandaden van anderen uitsluitend te zien als reacties op eigen wandaden. Het Westen heeft altijd ongelijk.

Westerse leiders die zich wel zelfverzekerd opstellen tegen de islam worden verketterd, niet alleen vanuit de moslimwereld maar ook vanuit hun eigen westerse cultuur. Op 12 september 2006 hield paus Benedictus XVI een rede aan de Universiteit van Regensburg. Zijn toespraak ging over Rede en Geloof: een oer-christelijk thema. Hij citeerde daarin de Byzantijnse keizer Manuel II Paleologos, die aan het einde van de 14de eeuw beweerde dat de leer van Mohamed onmenselijk was omdat deze beval zijn geloof met het zwaard te verspreiden. Waarom nam niemand het voor de Paus op toen groot misbaar in de islamitische wereld klonk? Had Manuel Paleologos niet gelijk? Wat wilde Abd-er-Rahman, gouverneur van Spanje, toen hij in 732 bij Poitiers door Karel Martel werd verslagen? Toch op zijn minst de islam verspreiden?

Silvio Berlusconi zei tijdens een bezoek aan Berlijn in september 2001: ‘De westerse beschaving is superieur aan die van de islamitische wereld.’ Interessant waren de reacties hierop. Guy Verhofstadt (destijds premier van België) noemde zijn opmerking ‘gevaarlijk’. Romano Prodi (destijds voorzitter van de Europese Commissie) zei: ‘Wij zijn allen gelijk.’ Louis Michel, de Belgische minister van buitenlandse zaken, noemde de opmerking ‘onacceptabel en in strijd met Europese waarden’.

Het is geenszins mijn bedoeling de Italiaanse premier te verdedigen, maar had hij in feite niet, evenals de paus, gelijk? De enige maatstaf om beschavingen te vergelijken is de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Bij hantering van die maatstaf staat buiten kijf dat de Europese beschaving, na vele eeuwen van gruwelijke daden, ver voor ligt op de islamitische. Het was een politiek wetenschapper uit Koeweit, Ahmed Al-Baghadi, die openlijk zijn instemming met Berlusconi uitsprak: ‘De islamitische samenleving kent geen vrijheid van meningsuiting of burgerrechten. (-) Hoeveel Arabische schrijvers zijn er vermoord of gevangen gezet? (-) Op welke islamitische universiteit kun je vergelijkende theologie studeren?’

Hoe kan worden verklaard dat Europa aan zo’n gebrek aan zelfvertrouwen lijdt dat deze zaken niet gezegd mogen worden?

Wij lijken te zijn vergeten maar Europa is sterk getekend door het christendom en is daarmee fundamenteel anders dan beschavingen die voortkomen uit de islam. De islamitische beschaving kent een schaamte-cultuur, het christendom een schuld-cultuur. Wij zijn allen doordrongen van schuldgevoelens, vooral in protestantse landen. Luister naar de Mattheüspassie van Bach. Het koor, dat wil zeggen het volk, zingt: ‘Ik zal worden gestraft voor wat U (d.w.z. Christus) geleden hebt’ en: ‘U bent geen zondaar, zoals wij en onze kinderen.’ De Ierse dichter Yeats schreef: ‘Kom vestig op mij dat beschuldigende oog, ik dorst naar beschuldiging.’

Het kolonialisme is bij uitstek een thema waarin het westers schuldgevoel tot grote bloei is gekomen. Zo is een van de rechtvaardigingen voor het geven van ontwikkelingshulp aan landen in de Derde Wereld de gedachte dat het Westen schuldig is aan de onderontwikkeling van bijvoorbeeld Afrika. Maar Europa is net zo min verantwoordelijk voor de onderontwikkeling van Afrika als Rome verantwoordelijk was voor de onderontwikkeling van Gallië. De juiste vraag is niet: waarom zijn arme landen arm? De juiste vraag is: waarom zijn rijke landen rijk? Want in het begin waren we allemaal arm. Wie een verklaring zoekt voor de bloei van het Westen moet teruggaan naar de Renaissance of zelfs naar de klassieke Oudheid. Kolonialisme heeft niets te maken met die bloei.

Parallel aan die zelfbeschuldiging ligt in het christendom zelfkritiek en zelfrelativering besloten. Laten we twee passages bekijken uit ‘Het evangelie volgens Mattheüs’. De eerste is: ‘Oordeel niet, opdat er niet over u geoordeeld wordt’ (7:1). De tweede is: ‘Wie zichzelf verhoogt zal worden vernederd, en wie zichzelf vernedert zal worden verhoogd’ (23:12). Volgens Nietzsche kenschetst dit een slavenmentaliteit. Maar ook zonder zover te gaan, is duidelijk dat deze uitspraken, samen met andere als ‘de andere wang toekeren’ en ‘de tweede mijl gaan’, beide afkomstig uit de Bergrede, er niet bepaald toe aanzetten voor zichzelf op te komen.

Misschien is daar een oorzaak te vinden van het hedendaagse gebrek aan zelfvertrouwen dat tot gevolg heeft dat wij ook niet opkomen voor de onzen en alleen vreemde geloven en culturen als onze naasten lijken te beschouwen.

Wie trekt zich het lot aan van christenen in het Midden-Oosten? Tien procent van de bevolking van Egypte is christen (koptisch). Zij worden onderdrukt en leiden een slecht bestaan. De christelijke minderheden in Syrië, Irak en Pakistan worden gediscrimineerd. In Somalië maken islamisten jacht op iedereen die een Bijbel bezit. In Turkije worden christenen belaagd. Geen mens lijkt zich over deze misdaden op te winden. Is dat omdat we het te druk hebben met onszelf? Het christendom lijkt in Europa, op Polen en Ierland na, te zijn uitgebloeid. Maar voor anderen is het niet de lusteloze religie die het nu voor ons is. Zij voelen zich terecht door Europa in de steek gelaten.

De christelijke cultuur van schuld en zelfrelativering leidde 150 jaar geleden daarentegen niet tot een gebrek aan zelfvertrouwen. Integendeel, Europa barstte toen van het zelfvertrouwen, zoals blijkt uit het imperialisme dat voortkwam uit de industriële revolutie. Er is sinds die tijd natuurlijk wel het een en ander gebeurd.

Om te beginnen de Eerste Wereldoorlog, een massale slachting zonder weerga: het breekpunt in de grote burgerlijke cultuur die in de negentiende eeuw had gebloeid en voor zoveel vooruitgang had gezorgd. Het interbellum was de tijd van de grote collectivistische dictaturen: het communisme, het fascisme en het nationaal socialisme. Daarna kwamen Tweede Wereldoorlog en Shoa. Tenslotte de culturele verwarring van 1968 en de jaren daarna met het post-modernisme dat het failliet van alle grote verhalen uitriep en het multiculturalisme dat ons op het hart drukt niet te oordelen, zoals de Bijbel zegt. Alle zekerheden boetten aan kracht in.

De krediet-crisis, de economische druk uit Azië en het ontbreken van een federaal Europa hebben deze gevoelens van onzekerheid natuurlijk versterkt.

Welke rol speelt het Christendom nu, na al deze verschrikkingen? Het metafysisch en dogmatische deel van het christendom, wat men de verticale dimensie ervan pleegt te noemen, is nu definitief uitgehold. Maar de horizontale versie is gebleven. Dat is de Bergrede. Dat is het voorschrift niet te oordelen en nederig te zijn. De Nederlandse journalist Martin Sommer schrijft hierover: “Wij in het Westen leven met een ontkerstende versie van de erfzonde en naarmate we denken dat het geloof langer achter ons ligt, wordt de christelijke boodschap sterker.” (Volkskrant, 2-3-07).

Bij dit alles moet men bedenken dat de kerken geen rol van betekenis meer spelen. Vroeger kaderden zij de radicale aanspraken van de Bijbel in zoals een stenen muurtje de vijver in stand houdt. Vroeger moest men een geloofsbelijdenis ondertekenen, wilde men aan de Vrije Universiteit te Amsterdam studeren: nu komt er een opleiding tot imam. Nu zamelt een rooms-katholieke prelaat in Keulen geld in voor de bouw van de grootste moskee van Duitsland. Hoe kunnen minderheden uit niet-westerse landen integreren in de Europese cultuur als die er niet meer is?

Geldt dit gebrek aan zelfvertrouwen voor iedereen of alleen voor de intellectuele elite? Waarschijnlijk het laatste. Het was de intelligentsia die de ontkerkelijking en het verdwijnen van het christelijk geloof en christelijke cultuuruitingen toejuichte. En het was de intelligentsia die het concept van multiculturalisme als alternatief opdrong en ervan profiteerde.

De vrijheid van meningsuiting ligt aan de basis van onze samenleving. Zij staat onder druk. Wij moeten haar verdedigen. Ik beschouw deze Prijs als een aanmoediging daartoe. Ik ben er dankbaar voor dat ik hem mag ontvangen.


Deze traditionele Gustave de Molinari-lezing werd uitgesproken door laureaat Frits Bolkestein, gewezen EU-Commissaris voor de Interne Markt en gewezen fractieleider van de VVD in de Nederlandse Tweede Kamer, ter gelegenheid van de uitreiking van de Prijs voor de Vrijheid op vrijdagavond 19 maart 2010 in het Crowne Plaza te Antwerpen.

Patricia Ceysens (Open Vld) en Derk Jan Eppink (LDD) spraken elk een laudatio uit. Deze kunnen jullie hier en hier nalezen.

Read more...

Gerolf Annemans over de viering van de Prijs van de Vrijheid en de laureaat Frits Bolkestein

De bijeenkomst - vorige vrijdag - van Libera in het Antwerpse Crowne Plaza hotel had ik met stip ingeschreven in mijn agenda. Libera (ik denk zelfs dat het LIBERA! is, met een uitroepteken zoals bij GROEN!) is een recente fusie van Cassandra, Nova Civitas en WorkForAll, zodat een boeiende mengeling is ontstaan van liberale maar ook conservatieve en Vlaamsgezinde reflexen. De 'Prijs van de Vrijheid' werd er uitgereikt, en met name aan niemand minder dan Frits Bolkestein, die ik in het verleden wegens vele van zijn gedurfde standpunten wel eens met een knipoog 'Blokkestein' heb genoemd.

Wellicht nog op het elan van zijn (ondertussen toch enigszins gefnuikte) poging om bij LDD het debat te lanceren om LDD (opnieuw) te doen opgaan in de VLD, had mijn goede collega Boudewijn Bouckaert (naast een in dit geval superlogische en als altijd briljante Derk Jan Eppink) ook Patricia Ceysens als laudatiospreker geprogrammeerd. Jean-Marie Dedecker zal wel stilletjes gegromd hebben. Het meisje deed uitvoerig haar best om tussen alle 'ikke,ikke,ikke' door uit te leggen hoe belangrijk liberalen wel zijn en hoe belangrijk zij zelf was geweest voor de 'implementatie' in de Vlaamse regering van de dienstenrichtlijn van Bolkestein.

Vervolgens kwam de laureaat zelf. Ik vreesde even een kort ogenblik dat na Ceysens ook van zijnentwege een economische en technische toespraak zou volgen over de lotgevallen van de dienstenrichtlijn en het belang van liberalen voor onze economie. Gelukkig en tot mijn opluchting was dat geenszins het geval. De intellectuele reus Bolkestein sprak over het belang van vrijheid voor onze Westerse cultuur en dus over de Islam en de moslims. Zijn toespraak is een toespraak die ik zelf had willen (hebben) kunnen schrijven en houden. Duimen en vingers! En ook een stille binnenpret. Want van het begin tot het eind was het een toespraak die het meer dan perfect logisch maakte dat ik tussen al die liberalen mijn avond had doorgebracht.

Ik wens Libera! geluk te wensen met deze startavond en ik wens hen ook veel succes in de toekomst. De 'Gustave de Molinari'-toespraak van Bolkestein kunnen jullie hier integraal nalezen. Een aanrader.


Gerolf Annemans
Fractieleider Vlaams Belang
Kamer van Volksvertegenwoordigers

Patricia Ceysens (Open Vld) en Derk Jan Eppink (LDD) spraken elk een laudatio uit. Deze kunnen jullie hier en hier nalezen.

Read more...

De Prijs van de Vrijheid:de Bolkestein-paradox

Waarom een libertariër over “christelijke waarden” uitweidt

Gisteren had in het Crowne Plaza Hotel te Antwerpen de uitreiking plaats van de Prijs van de Vrijheid, ooit een initiatief van de liberale denktank Pro Civitas, die twee jaar geleden nog Urbain Servranckx alias Urbanus huldigde, met ondergetekende als hulderedenaar. Heden hebben de “klassiek-liberalen” van Cassandra (de aan lager wal geraakte drinktank van LDD), het aloude Nova Civitas, en het tamelijk schimmige Work For All zich verenigd in Libera! Vooral willen zij samen het echte, diepblauwe liberalisme in ere herstellen, als doctrine van het pur sang kapitalisme, zich duidelijk onderscheidend van het warrige linksliberalisme à la Verhofstadt. Lauraat van de avond was Frits Bolkestein, gewezen EU-commissaris voor de interne markt. Europarlementslid Derk Jan Eppink, lid van het LDD-partijbureau, mocht de laudatio uitspreken.

Om kwart na zes, het uur van aanvang volgens de uitnodiging, stonden zowat vijf mensen in de ontvangsthal te drentelen, waaronder uw dienaar. Waarom toch altijd op tijd willen zijn? Dit wordt een flop van jewelste, dacht ik, vergetende dat libertariërs er ook elk een persoonlijk tijdsbesef op nahouden: tegen 19h was iedereen present, zo’n paar honderd man, en kon het feest beginnen. Luk Van der Kelen, commentator van Het Laatste Nieuws, moest de “tafelrede” houden maar had zijn kat gestuurd, wellicht in het besef dat dit gebeuren wat al te sterk een LDD-stempel droeg, met de springerige Boudewijn Bouckaert als bezieler.
De laureaat zelf dan. We kennen Frits Bolkestein uiteraard allemaal als de architect van de Europese dienstenrichtlijn uit 1999 die zijn naam draagt, en die een drastische deregulering van de dienstensector (arbeid, maar ook onderwijs, gezondheidzorg, cultuur…) in de EU aanbeveelt. Links is blijven wijzen op de keerzijde van deze medaille: als het vrije-concurrentie-principe wordt ingevoerd in sectoren zoals onderwijs en gezondheidszorg, dan gaan we naar Amerikaanse toestanden waar je een ziekenhuis gewoon niet meer binnengeraakt zonder geldige betaalkaart: ze laten je gewoon op de stoep creperen. Dat deregulering niet zomaar tot kwaliteitsverbetering leidt, weten ze in Engeland ook, sinds de privatisering van de spoorwegen het aantal dodelijke ongevallen drastisch deed stijgen. En een onderwijssysteem waar de overheid niets in de pap te brokken heeft (en dus bv. ook geen hoofddoekenverbod kan opleggen…), gesponsord door Microsoft, Het Laatste Nieuws en koekjes van Prince,- ik mag er niet aan denken.
Soit, leve de concurrentie dus, in het liberalisme staat het individu centraal, en iedereen moet het maar zien te redden, met zo min mogelijk sociale vangnetten. Take it or leave it, het is een filosofie zoals een ander.
Maar wat bleek nu gisteren tot onze verrassing? Dat die ouwe Frits, door Libera! vooral gelauwerd omwille van die beruchte richtlijn, het vooral had over de superioriteit van onze Christelijke cultuur en de daaraan verbonden waarden zoals… mededogen, verdraagzaamheid, bescheidenheid,- inbegrepen de Christelijke erfzondemoraal en het idee dat we hier op aarde vooral rondlopen om schuld af te betalen. Uit gesprekken achteraf bleek ik niet de enige te zijn die hier een spreidstand ontwaarde bij de hoogbejaarde professor economie. Even haalde hij Nietzsche tevoorschijn, als doodgraver van de Christelijke Sklavenmoral, maar even later kwamen we weer uit op de Bergrede uit het Mattheüs-evangelie, het meest ethische luik van het Nieuw Testament, en vooral opgebouwd rond de noties naastenliefde, onbaatzuchtigheid, het aanbieden van de andere wang…
De consistentie was helemaal zoek, toen Bolkestein ook nog eens het anti-islamverhaal wilde inpassen in de neoliberale premisse, waardoor ineens het idee ontstond dat een gedereguleerde economie moest geleid worden door een ethisch-dirigerende overheid, in naam van een Christelijke leidcultuur… die vooral tolerantie predikt. Men kon op dat moment vele hersenen horen kraken.
Want alle drie afzonderlijk zijn ze perfect consistent: het liberalisme, het christelijk solidarisme, en het anti-islamdiscours à la Wilders. Maar zet ze alledrie samen, en je krijgt een ideologische hutsepot van jewelste, die ik van een helder denker niet verwachtte.
Wie in al haar stupiditeit de Bolkesteinparadox genadeloos ontmaskerde, was Patricia Ceysens, Vlaams parlementslid, ondervoorzitter van de VLD en meter van Kai-Mook, de in de Antwerpse zoo geboren baby-olifant. Hoe meer ze tetterde over het ontsluiten van de markten en de grote voordelen van het vrije ondernemersschap, des te duidelijker werd het spagaat van de laureaat: men kan niet de vrijheid verabsoluteren én een discours van waarden en normen houden. Zowat elke liberale denktank, van het Verhofstadt-vehikel Liberales tot Libera!, probeert een ethische dimensie aan het liberalisme te breien, dikwijls met de filosoof Karl Popper als passé-partout. Maar la Ceysens demonstreerde, in haar ééndimensioneel gekakel, genadeloos dat de totale vermarkting ook de totale nivellering inhoudt, een geïnfantiliseerde wereld als speeltuin-zonder-regels, en dat een universum van de algehele verwisselbaarheid en uitwisselbaarheid op geen enkel ethos kan steunen, behalve op het cynisme, als een expressie van de posthumanistische ontnuchtering.
Vraag blijft dan: was het sublieme maar complexe vertoog van professor Bolkestein een pareltje van cynisme, het motto indachtig dat het vrije verkeer van goederen, diensten en personen ook uitzicht biedt op een postmoderne mix van onsamenhangend ideeëngoed? Of, bespeuren we hier toch een schuldcomplex dat de mercantiel-practische handelsgeest van het vrije gewin moet compenseren, naar calvinistisch model? Of… is dit tenslotte een pijnlijke manifestatie van de hersenverweking die ons allemaal te wachten staat als we oud genoeg worden? Uit respect voor de laureaat mik ik op de tweede mogelijkheid: Frits Bolkestein heeft last van nachtmerries. Zijn economisch model veroorzaakt zoveel menselijke schade,- en dat beseft de professor en ex-EU commissaris heel goed- dat de geproduceerde ongelijkheid de winnaars met een schuldgevoel opzadelt. Daar komen vervolgens de normen-en-waarden te hulp: zelf-restrictieve regels (die uiteraard ook weer overtreden worden, zoals deze van de “tolerantie”) die men zich oplegt zoals een boeteling zichzelf geselt. De bergrede was dus niét zomaar een zijsprongetje: Bolkestein heeft de religie nodig om zijn meritokratisch wereldbeeld in evenwicht te houden. Het kan leiden –hoeft niet- tot een echte persoonsverdubbeling, een Jekyll & Hyde syndroom.
De wanhopige zoektocht naar een ethisch fundament voor de vrije markt brengt mensen dus op ideeën, dat is alvast een pluspunt. De nieuwe denktank zal er zijn handen aan vol hebben. Hoe zat dat trouwens ook weer met het strenge protestantisme en de fameuze Hollandse koopmansgeest? Het Calvinisme (dat hier overigens sterk verwant is met de Joodse levensfilosofie) vertrekt van de onuitwisbare erfzonde, die ons verplicht tot hard werken, waarvan je echter rijk kunt worden en de anderen dus armer, hetgeen het individueel ethisch deficit doet toenemen, quod erat demonstrandum: we willen het goede, maar doen het kwade. Ergo: de mens is zondig, moet hard werken en zijn centen opnieuw investeren in plaats van ze in allerlei levensgeneugten te laten verdampen. Deze vicieuze cirkel is de oplossing van de Bolkesteinparadox. Het is eigenlijk een handig ding, waardoor men zichzelf een enorme vrijheid toeëigent, in het besef dat er achteraf moet betaald worden. Het is een verhaal van gespletenheid, van zondiging en zelfkastijding. Van deregulering én zich onderwerpen aan normen. Van de hoerenloper die ’s zondags met zijn vrouw en kinderen naar Walibi gaat. Van predatorsinstinct versus tristitia post coitu. Kortom: van het rechtsliberalisme dat tegelijk vrijheid opeist en ze weerom inperkt. Ene Bernard Mandeville, peetvader der libertariërs, heeft uit die dubbelheid zelfs een transsubstantietheorie gebrouwen, volgens dewelke individuele, aangeboren ondeugden juist de bron zouden vormen van maatschappelijk welzijn (“private vices, public benefits”). Als je dat gelooft, is het natuurlijk gemakkelijk om de slechterik uit te hangen.
Enfin, ongewild heeft Bolkestein aangetoond hoe moeilijk het begrip vrijheid concreet is in te vullen, zeker als je dan nog eens het vrijemarktprincipe koppelt aan het principe van de vrije meningsuiting. Een gevaarlijke link, die Voltaire al had opgemerkt: als je alle meningen toelaat, zal alleen de sterkste overleven,- deze dus met de meeste macht, hetzij door manifest geweld, hetzij verbaal, door opleiding, sociaal, financiële middelen, mediatiek.
Dat is overigens de oorzaak van de (ook weer door Bolkestein vervloekte) political correctness en het mainstream-denken: de commercialisering van de media hebben niet tot diversiteit geleid maar, integendeel, tot een smakeloze eenheidsworst.
Maar de humor van Eppinck en de vertoning van Ceysens maakten veel goed. Ook de schuimwijn en de hapjes mochten er zijn. Weliswaar à 25 Euro,- wie ook bij het diner wou aanschuiven moest 75 Euro afdokken. Vrijheid heeft zijn prijs. Want voor niets gaat de zon op, daar waren de klassieke liberalen dan weer wél onnoemelijk consequent.



Johan Sanctorum

Read more...

Het corrupte Congo-Kabila wijst ons de weg uit het failliete België

Over de traditionele banden tussen het Belgische regime en Congo ligt de schaduw van het 19de eeuwse kolonialisme, de terreur van Leopold II, massale verminking van negerslaven, de moord op de eerste verkozen president van de onafhankelijke Congolese republiek, Patrice Lumumba (die op 30 juni 1960 in een historische speech Koning Boudewijn de mantel uitveegde, en daarmee zijn doodvonnis tekende), en de brutale grondstoffenroof via het economisch-industrieel netwerk dat tot op vandaag nauw gelinkt is aan het Belgische koningshuis.

Ondanks het missiewerk van de Vlaamse nonkel-paters is Franstalig België altijd veel meer politiek gefocust geweest op het neokoloniale verhaal,- dat bewijst andermaal de discussie over de Belgische aanwezigheid n.a.v. de verjaardag van de Congolese onafhankelijkheid. Wat hebben wij ginder te zoeken, vraagt men zich in Vlaanderen af. Het antwoord is psychologisch, naast uiteraard economisch-strategisch. De Belgisch-Congolese “vriendschap” ruikt naar francofone nostalgie, heimwee naar de tijd toen Frans nog een wereldtaal was én de taal van de leidende elites in België.

Er is bestaat dan ook een historische link tussen de behandeling van de Vlamingen als tweederangsburgers, en die van de negers in het koloniale tijdperk. Het racisme is niet Vlaams, het is Belgisch, zoals ik in een vroeger essay “Ceci n”est pas un poisson” al uiteenzette. De manier hoe de bwana met zijn negerpersoneel omging, behoort tot hetzelfde belle époque paradigma als de manier hoe de Vlaming in de Belgische constructie werd/wordt gepercipieerd. Ik verwoordde het toen zo:

“De Vlaming moet dus werken, bijleren, zijn best doen, centjes afdragen ook. In de limiet gaat hij zijn identiteit ontkennen, en zich gedragen als een evolué, zoals de negers-in-maatpak uit de koloniale periode. Het gros van de politici én de culturele elites lijdt aan dit syndroom. Die koloniale trek is amusant, alleen al door de kleurassociatie: de politiek-zwarte Vlaming en de etnisch-zwarte neger hebben in de Belgische context dezelfde underdogrol gespeeld. Beiden zijn ze wat ze zijn en ontkennen ze wat ze waren. Beide schamen ze zich voor hun afkomst en staan zich constant wit te wassen.”

Tot op vandaag werkt dat Vlaamse underdogsyndroom door. Het is dan ook opvallend hoe bepaalde CD&V-politici zich aanstellen als Vlaamse evolués die zoete broodjes willen bakken met de Congolese dictator. Het dieptepunt is voorlopig het voorstel van minister van defensie Pieter De Crem om het Belgische leger samen met het zootje verkrachters samen te laten defileren, in Kinsasja en… in Brussel op 21 juli. O dierbaar België.

Het criminele regime van Joseph Kabila (waarvan er om onduidelijke redenen in Brussel een hoop aanhangers rondlopen, geen vluchtelingen dus, wel een informeel netwerk van agenten die waarschijnlijk de vluchtelingen opjagen) moet door Vlaanderen gedesavoueerd worden, maar daarmee zal België opnieuw zijn splijtzwamgehalte tonen. Andermaal stelt zich hier een potentieel breekpunt van de republikeinse beweging versus de verstarde Belgische constructie. Zoals Frans Crols ook al stelde op de webstek van Res Publica: “Imiteer de durvers van de Congolese onafhankelijkheid: Kasa Voeboe, Loemoemba en Moboetoe. Ga met rustige stoutheid naar de Vlaamse Dipenda.”.

Het sturen van prins Laurent, of baron X of diens kat naar de jubileumfeesten in Kinsjasa is weliswaar een diplomatieke oplossing, niet gespeend van enige ironie, maar met ironie en grapjes alleen komen we er niet. Een echt signaal zou zijn dat de Vlaamse regering nu een brief stuurt naar President Kabila, waarin ze uitlegt dat zij zich door het bezoek van om het even welke Belgische delegatie niet langer vertegenwoordigd of gebonden voelt. In een met redenen omklede distantiëring van de Belgische Congo-politiek zou Vlaanderen met de slag op de wereldkaart staan en de Franstalige elite, die de Vlamingen internationaal tracht te isoleren als racisten en xenofoben, het nakijken geven.

Hier stelt zich dus opnieuw de mogelijkheid van een republikeins breekpunt, een “zwarte zwaan” die onverwachts verschijnt, als een kantelmoment. Vraag is, of de Vlaamse politici die vijf minuten historische politieke moed zullen hebben. Bemoedigend is anderzijds, hoe klassieke Belgen zoals oud-journalist en Congo-kenner Walter Zinzen zich vol walg van dit schouwspel afkeren. Belgicistisch Vlaanderen kalft af.

Kunstenaar-activist Enca Caen uit Merelbeke maakte voor Koning Albert een geschenkenpakket ter attentie van Kabila klaar, genaamd “Ketens der hebzucht”, verwijzend naar de afgehakte handen van gestrafte negers in het Leopold-II-tijdperk. Duidelijker kan niet. Dat vind ik dan eigenlijk nog zinvoller dan Prins Laurent sturen. Beelden die meer zeggen dan duizend woorden.

Johan Sanctorum

Read more...

Peiling Vers l'Avenir: PS leidt ongenaakbaar (Hoegin)

Gisterenavond werden de resultaten van een nieuwe peiling van Vers l'Avenir bekendgemaakt. Opmerkelijk: de PS blijft ongenaakbaar aan de leiding in het Waalse partijpolitieke landschap, ondanks de schandaalsfeer rond Michel Daerden. Of moeten we zeggen «dankzij», want Ecolo, de partij die de man uit de regionale regeringen weerde, doet het niet al te best.

De resultaten van deze peiling moeten met de nodige voorzichtigheid gehanteerd worden, want ze heeft een globale foutenmarge van maar liefst vier procent. Zware conclusies trekken uit een procent meer of minder is dus niet aangewezen, maar de peiling kan toch nuttig zijn om te zien of de algemene trends van de laatste peiling zich nog steeds verderzetten.

Eén zo'n trend is de stijging van de PS. De partij kroop duidelijk door een dal in de peiling vóór de verkiezingen van verleden jaar, om bij de verkiezingen zelf toch boven de dertig procent af te klokken. Sedertdien staat de partij er weer helemaal opnieuw, en blijft het sterk doen in de peilingen. Het verschil met de vorige peiling van Vers l'Avenir of de verkiezingen van 2009 is niet significant, maar de voorsprong tegenover achtervolger MR oogt indrukwekkend. In haar commentaar bij de resultaten van de peiling schrijft de krant dat de PS zou profiteren van de verkiezingen – wat natuurlijk waar kan zijn. Wat de krant echter verzuimt op te merken is dat diezelfde PS anderzijds toch ook geen nadelen schijnt te ondervinden van de reeks schandalen rond minister van Pensioenen Michel Daerden. Blijkbaar kan het de modale Waal niet veel schelen wat die minister op zijn departement doet – of vooral: niet doet – en in wat voor onfrisse praktijken hij en zijn zoon eventueel verwikkeld zouden kunnen zijn. Als de partij er maar voor zorgt dat er in de Sociale Zekerheid niets beweegt, en Vlaanderen ze dus blijft financieren, dan steekt het misschien zo nauw niet met een beetje corruptie meer of minder?

Een partij die op dit ogenblik niet zo goed boert is Ecolo. Toeval of niet: het was deze partij die ervoor zorgde dat Michel Daerden niet in een regionale regering aan de bak kon komen en dus naar het federale niveau moest verhuizen. De partij lijkt hoe dan ook over een hoogtepunt in de peiling heen te zijn, en keert voorlopig terug tot het niveau van de verkiezingsuitslagen van verleden jaar.

Een partij die op dit ogenblik in échte slechte papieren zit, is de MR. In geen enkele opiniepeiling staat de partij nog op winst tegenover de laatste verkiezingen, en het is duidelijk dat de partij een zwakke periode doormaakt. Vergeleken met drie jaar geleden is de partij zelfs een derde van haar kiezers kwijtgespeeld – meer dan tien procent van het totale electoraat. Didier Reynders staat erom bekend zich nergens zorgen over de maken, zeker niet als het over 's lands financiën gaan, maar het is nog maar de vraag hoe lang hij die houding zal kunnen blijven aanhouden wat zijn eigen partij betreft.

CdH tot slot stabiliseert rond haar laatste verkiezingsuitslag, en blijft daarmee de vierde partij in het Zuiden van het land. Front National blijft dan weer ver onder de kiesdrempel, en zit daar in het gezelschap van onder meer de PP van Mischaël Modrikamen en de partij Wallonie d'Abord.

Bijlage: Overzicht alle peilingen in Wallonië sedert 2006 (PDF).

Read more...

Comrades, socialism and statism in trade cannot be blamed on the free market! (Vincent De Roeck)

Governments need to regulate world trade to prevent exploitation by large companies and to protect infant industries? It just ain't so!

Way too often, left-wing pundits criticize international free trade by referring to the deplorable situations in some poor countries where their domestic production of various goods is destroyed by cheaper imports from the developed world. I know that the Left and I would make very awkward bedfellows, but in this case, I tend to agree with them for almost one hundred per cent. The only difference is that I reject the notion of the current international environment being a free trade one. If these left-wing pundits would criticize the current international trade framework, the so-called Washington Consensus, instead of the broader concept of "free trade", I would stand on the barricades with them and clamor for anti-trade reform. But of course, this is not what is happening. The Left has a different agenda.

Free trade means that a producer in one country can make a certain good or provide a certain service, and sell this good or service freely, i.e. without any barrier, to any consumer with an interest to buy it. This means that the current international trade framework, as laid down in the World Trade Organization, is not a free trade framework. For as long as import tariffs hamper foreign producers selling their goods and services in another country, we cannot speak of free trade. It is only freeish trade. Furthermore, we cannot talk about free trade if one side is subsidizing its own exports, and that is exactly what is happening today. The international trade framework gives developed countries not only the right to subsidize its own domestic producers and their exports, but also the tools to stop Third World exporters selling their produce in developed countries. The rules and regulations imposed on the production of goods and services is a second, more hidden, way of hampering Third World exports, because they de facto outlaw goods and services coming from countries with less access to technology, capital markets and modern production processes.

The modern-day WTO steered trade schemes are not free trade. The Left manages to blame state-induced excesses on free trade, which ought to be voluntary and hence a morally superior way of exchange and interaction. If we take into account the huge positive impact of the statist trade framework, and if we look at all the benefits that trade brought along in the Third World, we can only imagine today how prosperous and free the world could have been with less government and no WTO interference in global commerce. Those who want to enforce protectionist policies in order to support the so-called infant industries don't understand economics. They want to condemn the people of the Third World to artificially elevated prices and a lower quality of goods and services, because that is exactly what will happen under infant industry protection laws. Poor people will be forced to pay more money for a not quite as good product, which will cause the same misallocations in the market place as any other government intervention in the economy and hamper economic growth for the country in question.

Finally, I would also add that it is very weird to hear the Left attacking big business while they are at the same time advocating big government. It is no accident that both are often intertwined at the detriment of individual liberty and economic performance. Without a big government enacting favourable legislation and imposing regulation on an industry, big business will always take care of its consumers and producers in a socially acceptable way. That is what markets do. Through competition and the permanent scrutiny by consumers, markets clear an economy and allow a society to get rid of the bad guys in a spontaneous way, with no need to appoint a bureaucrat at all. I would like to end this short essay with a quote that I heard from Kakha Bendukidze, a libertarian reformer in the Republic of Georgia, back in the summer of 2008, and that captures my message here in an exemplary fashion. "Government is at best useless and at worst counter-productive". If only the people on the Hill or those in the Berlaymont would understand...


Vincent De Roeck

(This short essay was initially written for the Institute for Humane Studies at George Mason University in Fairfax, Virginia.)

Click here for another short essay.

Read more...

Wachtrijen zijn een belangrijk kenmerk van socialistische staten, ook in België (Piet De Pauw)

Vlaanderen is het land van de wachtijen aan het worden. En elk jaar worden deze langer. Dat centrale planning door de overheidsadminsitratie slecht werkt, leidt tot gigantische inefficienties, misallocatie van resources, en tekorten waardoor wachtrijen ontstaan, is reeds lang bekend en bewezen door de val van het communistische systeem. In het communistische systeem had je de wachtrijen voor de winkels, omdat de economie werd gepland door de staat. In de landen van West-Europa worden door het onderwijs, de pers en de politici geleerd dat het als evident is dat de overheid een monopolie heeft in volgende gebieden: onderwijs, wegen en rechtspraak. Uiteraard leveren deze sectoren, onder controle van politici, een stevige machtsbasis voor politici op, die geld en middelen oplevert, waarmee deze politici vrienden kunnen kopen ter bestendiging en uitbreiding van hun macht.

Algemeen wordt door het onderwijs, de pers en de politici geleerd, dat deze situatie de ideale situatie is, en dat moeilijkheden slechts het gevolg zijn van een toevallig incapabele policus bestuurder. Niets is minder waar. Zoals in een centraal geplande economie, leidt centrale geplanning in de sectoren onderwijs, wegen, rechtspraak tot gelijkaaardige problemen van inefficientie en wachtrijen. In Vlaanderen worden onderwijs, wegen en rechtspraak gepland door de staat. De resultaten laten zich voelen: de wachtrijen in deze sectoren worden elk jaar langer, tegelijk met de toenemende machtsgreep van het overheidsapparaat op de vrijheid, en eigendom, van het individu. Daar zorgen de 1 miljoen bladzijden nieuwe wetgeving op een tijdspanne van 15 jaar voor. Wachtrijen in Belgie beginnen aanzien te worden als de normale situatie. Je zou haast vergeten dat het anders kan.

Het contrast met staten waarin directe democratie werkt, is schril. Heeft iemand al gehoord van files in Zwitzerland? Gisterenavond was er op Radio 2 een Belg die reeds meer dan 10 jaar in Zwitzerland woonde aan het woord. Hij vertelde dat als er in Zwitzerland 10 minuten file was, dit nationaal nieuws was. Heeft iemand al gehoord van wachtrijen voor scholen in Zwitzerland? Geen wachtrijen in het verkeer, voor inschrijvingen in scholen, enz., zijn de normale situatie. Niet in België natuurlijk. Om zeker te zijn van een inschrijving in de door hun gewenste school, kamperen ouders voor vele schaolen dagenlang. De beelden van wachtrijen voor scholen zijn de laatste tijd niet uit de media weg te slaan. De wachtrijen leveren weinig fraaie beelden op.

Ook verplaatsingen met de wagen in Belgie zijn een hel geworden. De efficientie is ver te zoeken. Alle autosnelwegen leiden naar Antwerpen en Brussel. De autosnelwegen zitten ’s morgens en ’s avonds vol met stilstaand of stapvoets verkeer. Autosnelwegen, zijn autotraagwegen geworden. Een filelengtes in Belgie van 400 km zijn geen uitzondering meer. In december 2009 werd een nieuw record gevestigd: 1000 km file... De werkslaven ondergaan het dagelijkse fileleed in de monsterfiles, en wat is de oorzaak? Het staatseigendom van de wegen en de planning door de staat op de capaciteit natuurlijk. Het gekende verhaal.

België tenslotte heeft ongeveer twee maal zoveel rechters per inwoners als Groot-Brittanie, toch zijn de wachtrijen voor een process hier veel langer. Rechtzoekenden moeten jarenlang wachten voor een proces kan worden afgerond. De wachtrijen voor sommige rechtbanken zijn dermate lang dat verjaring voor vele zaken dreigt. Een voorbeeld uit DS van 16 november 2009:

"Anthony wacht al zestien jaar op uitspraak"

Anthony Ertveldt (26) wacht al zestien jaar op de beslissing van de rechtbank over de verantwoordelijkheid van een automobilist die hem in 1993 bijna doodreed. In 1993 was Anthony Ertveldt amper tien jaar. Zijn moeder stuurde hem rond 18 uur naar de krantenwinkel aan de overkant van de Nijverheidsstraat in Halle om een tijdschrift te kopen. Een automobilist zag Anthony te laat toen hij tussen twee geparkeerde voertuigen overstak. Anthony werd 25 meter ver weggeslingerd. De gevolgen waren dramatisch. ‘Ik bleef twee maanden in coma. Ik had een drievoudige breuk aan een dij en een heup, een schedelbreuk en inwendige bloedingen. Ik heb er een gedeeltelijke gezichtsverlamming aan overgehouden en ik loop nog altijd moeilijk', zegt Ertveldt.

‘Ik vraag 500.000 euro, maar de verzekering van de chauffeur, de chauffeur zelf en het Gemeenschappelijk Waarborgfonds kaatsen de bal met allerlei procedureslagen naar elkaar terug. Niemand wil betalen, zoveel is duidelijk. Ik heb al een voorschot van 25.000 euro op de definitieve schadevergoeding gekregen. Voorts krijg ik 1.200 euro uitkering. Maar als ik al mijn kosten van dat bedrag aftrek, hou ik nog slechts een paar honderd euro over om van te leven. Op deze manier word ik, bovenop mijn handicap, een tweede keer gestraft voor een ongeval waar ik uiteindelijk toch het slachtoffer van was', redeneert Anthony. ‘Over een maand valt de uitspraak. Mijn advocaat heeft mij echter al verwittigd om niet te snel victorie te kraaien: ook tegen deze uitspraak kan beroep worden aangetekend. Het zoveelste in de rij. En dan kan de mallemolen van het gerecht opnieuw beginnen te malen.'

Voetnoot. De auteur werd in februari 2010 door het Murray Rothbard Instituut gelauwerd met de Etienne de la Boétieprijs.

Read more...

Een fraai staaltje Belgisch-Britse emissiezwendel (Paul Vreymans)

Voor wie er nog mocht aan twijfelen dat de Europese Emissieregeling één grote zwendel is, die is opgezet ten gunste van het grootkapitaal ten koste van de consument het allerlaatste staaltje: Gisteren heeft de Waalse regering een octrooi van 13 miljoen ton (!) CO2 emissierechten verleend aan ArcelorMittal. Ze hoopt daarmee de heropstart van hoogoven 6 in Ougrée (bij Luik) mogelijk te maken en 363 voltijdse jobs veilig te stellen tot 2012.

Het octrooi komt neer op 35,8 miljoen kilogram emissierechten per verhoopte werkplaats of zowat 2 à 3 maal de globale CO2-emissies van ALLE autoverplaatsingen van alle Belgen samen ( 13 miljard kg / 150g/km = 86 miljard auto-km equivalent of 8666 Km/belg of 34.666 Km/gezin van 4). Le soir raamt de waarde van dit octrooi op 260.000.000 € (10,4 miljard BEF) of 716.253 € (28,6 miljoen BEF) per verhoopte voltijdse werkplaats van 2010 tot 2012, waarvan de lasten nog moeten verdeeld worden tussen het Waals gewest en de Federale regering. De bonden en Mittal reageren gunstig op de deal.

De grootste zwendel ligt nog daarin dat Mittal amper twee maand geleden nog voor 1 miljard £ (door de EU verleende) emissierechten VERKOCHT die Mitttal over had als gevolg van de forse inkrimping van zijn productie binnen Europa en als gevolg van de sluiting van de Britse Corus’ steelworks in Redcar, bij Middlesbrough. Gelukkig lezen weinig Britten de Libre en zouden hun klachten over concurrentievervalsing toch worden afgedaan als anti-Europese stemmingmakerij.

De Europese Emissieregeling betekent dus uitstekende Business voor grootbedrijven als Mittal en voor lobbyisten die zo’n deal rond krijgen. Alleen jammer voor het Vlaamse kleinbedrijf dat het zonder lobyisten moet stellen en straks zwaar zal moeten afdokken voor een paar ton emissierechten en voor het zwaar jobverlies dat Vlaanderen net zoals de Britten daardoor zal lijden. Pech ook voor de Vlaamse consument die via allerhande CO2-taksen op zijn keurig afgestelde wagentje mede het gelag zal betalen.

Read more...

Schoonvegen kan ook zonder natte dweil (vpmc)

De opvoeding van de jonge Nigel Farage, als we vandaag het resultaat bekijken, lijkt geen onverdeeld succes te zijn geweest.

Het befaamde XVII^de E.'se Dulwich College, waar Nigel zijn opvoeding heeft genoten, kan natuurlijk niet instaan voor alles wat de pupillen later vertellen. Zich berouw-vol op de borst slaan hoeven ze dus niet te doen, maar misschien kan een door-lichting geen kwaad. Tenslotte is dat even modieus als excuses. Wel iets duurder maar zeker zo effectief.
En goed bekeken was wat hun discipel Farage in het zogeheten EU-parlement vertelde ook geen volslagen onzin. De vorm was niet in orde. Dat weten we. Zo had Nigel die natte dweil achter zijn kiezen moeten houden, en die bankbedienden ook.
Ten gronde nu: al mogen waarheden zeker herhaald worden, om ons een gedegen oordeel over de EU te vormen, zaten we niet op Farage te wachten want dat oordeel gaf in de vorige eeuw de hoofdredacteur van de Groene Amsterdammer, Martin van Amerongen ons al:

Echt, de enige enthousiastelingen voor Europa zijn de politici, met name diegenen onder hen die inmiddels op hun vaderlandse werkvertrek zijn uitgekeken. […] Heeft u trouwens ooit iemand (buiten het politieke cir-cuit) ontmoet die zich bij het horen van het woord Europa vergenoegd in de handen wreef? Nee, zo iemand bestaat niet. Europa is een tijd-verdrijf van beroepseuropeanen. De particulier die de tweehonderd-vijftig pagina’s Maastrichts Euro-papiaments heeft gelezen is gek óf een Belg, om de woorden van de anti-europeaan Hugo Brandt Corstius te parafraseren.

in: Een Helleveeg en andere kritische notities
Uitgeverij Jan Mets, 1993, pp.124-5

.

Read more...

Wie gelooft de Von Münchhausens nog over BHV ?

Zoals eenieder die niet op de maan woont maar in België intussen weet, is de kieswet voor de federale verkiezingen ongrondwettig. Deze werd ongrondwettig verklaard door een arrest van het Grondwettelijk Hof nr. 73/2003 van 26 mei 2003 (1) dat nog steeds niet is uitgevoerd, en dat ertoe verplicht om de discriminerende kiesregeling voor Halle-Vilvoorde op te heffen. Een wetsvoorstel van de Vlaamse partijen om dit te regelen op de enige wijze die mogelijk is zonder grondwetswijziging (2), nl. door een eenvoudige splitsing van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, wordt door het illegaal (3) gebruik van belangenconflicten verhinderd. De partijen die dat voorstel ingediend hebben, maar intussen ook in de regering zetelen, doen zelf alles om hun eigen voorstel te torpederen, en hebben oud-premier Dehaene ermee belast een gedrocht uit te werken om de illegaliteit te belonen: nieuwe "rechten" voor franstaligen in ruil voor enkel maar de uitvoering van een arrest en de opheffing van een ongrondwettige discriminatie.

Het Grondwettelijk Hof had in 2003 de wetgever een legislatuur van vier jaar gegeven om het probleem op te lossen en de discriminatie op te heffen. De tweede paarse regering heeft in 2007 het federale parlement voortijdig doen ontbinden om op die wijze de uitvoering van het arrest te ontduiken. Wie het arrest correct toepast, kwam echter ook toen al tot de conclusie dat die verkiezingen buiten de termijn van vier jaar waren georganiseerd en dus duidelijk ongrondwettig (4). Geen nood, de als verkozen aangeduide parlementsleden keurden elkaars geloofsbrieven goed en verklaarden elkaar verkozen (5). Daartegen zou immers geen rechtsmiddel bestaan. Burgers die weigerden de kiesbureau's te bemannen bij die ongrondwettige verkiezingen werden vervolgd en - voor zover de zaken niet verjaard waren - veroordeeld. Daarbij beslisten de rechters dat zij niet bevoegd zijn om na te gaan of de verkiezingen grondwettig zijn verlopen en dat burgers dat niet in twijfel mogen trekken nu de parlementsleden zichzelf verkozen hadden verklaard.

Het Hof van beroep te Gent (6) verwoordde het als volgt (bemerk ook de getormenteerde stijl):

“(59) (…) Een beslissing van bevoegde instanties die, bij uitsluiting van andere organen of instanties, terzake bevoegd zijn (zie artikel 231 kieswetboek – “Alleen de Kamer van volksvertegenwoordigers en de Senaat doen uitspraak, zowel wat hun leden als wat hun opvolgers betreft, over de geldigheid van de kiesverrichtingen (…) werd aan dit hof niet voorgelegd. Volledigheidshalve en louter bijkomend merkt het Hof op, wat dit onderdeel van het verweer betreft, dat een overdreven schrik in hoofde van de beklaagde voor de eventuele (on)grondwettigheid van de verkiezingen van 10/06/2007 (die enkel door andere bevoegde organen – en in ieder geval niet door de beklaagde noch door andere autoriteiten of derden of het grondwettelijk Hof – moet/kan worden vastgesteld), gelet op de feitelijke context in deze zaak, al evenmin kan worden aangenomen of weerhouden als beslissende componenten van ‘morele overmacht’ met strafuitsluitende werking”.

Na de verwerping van het verzoek door het Hof van cassatie (7) hebben de betrokken "dienstweigeraars" een klacht tegen België ingediend bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens te Straatsburg (8). De derde en de vijfde grief van die klachten hebben betrekking op het feit dat burgers die vervolgd worden wegens gebrek aan medewerking zich tot geen enkele rechter kunnen wenden die bevoegd zou zijn te oordelen over de ongrondwettigheid van de verkiezingen.

Ook de voorbije maanden werd nog regelmatig cynisch verkondigd dat het geen enkel probleem was om "zonodig" in 2011 nogmaals ongrondwettige verkiezingen te organiseren, aangezien de als verkozen aangeduide personen achteraf zichzelf wel verkozen zouden verklaren en daar toch geen enkel rechtsmiddel tegen openstaat. Buiten de oppositie was er slechts hier en daar een constitutionalist (9) of een eenzaam parlementslid (met name senator Hugo Vandenberghe (10)) die erop wees dat deze regeling strijdig is met het Europees Verdrag inzake Mensenrechten; daartegen voerde het regime wel juristen aan die dat staalhard negeerden.

De juridische houdbaarheid van die stelling is even groot als die van het verhaal van Baron von Münchhausen waarin hij zichzelf met zijn paard bij zijn eigen haren uit het moeras trok en zichzelf zo redde:
"Met krachtige greep pakte ik de staart van mijn pruik beet en trok mij en mijn paard daaraan uit het moeras. Het was wel een hele hijs, dat moet ik toegeven, maar we kwamen toch beiden weer op de vaste grond terecht" (11).

Enkele dagen geleden is de stelling van Muylle en Vandenberghe nu ook toegepast door het Europees Hof voor de Rechten van de Mens in een arrest waarin Roemenië wordt veroordeeld wegens schending van art. 13 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens omdat er geen rechtsmiddel bestond tegen de goedkeuring van de verkiezingsuitslag door de Roemeense verkiezingscommissie (die in meerderheid uit politici bestaat): het arrest Grosaru t. Roemenië van 2 maart 2010 (12). Het arrest werd unaniem geveld door de 7 rechters van de derde kamer van het Hof. Uit het arrest blijkt ook dat het feit dat er in België geen rechtsmiddel bestaat tegen de goedkeuring van de geloofsbrieven en daarmee de verkiezingsuitslag door de parlementsleden zelf, een schending inhoudt van art. 3 van het Eerste Protocol bij het EVRM (over verkiezingen) en van art. 13 EVRM (recht op effectief rechtsmiddel). In het arrest wordt eerst vrij uitvoerig ingegaan op het recht van de verschillende Europese landen in deze materie. Na de rechtsvergelijkende analyse stelt het arrest vast dat er enkel in België, Italië en Luxemburg er geen rechterlijke controle bestaat op de goedkeuring van de verkiezingsuitslag (en in Roemenië slechts een betwistbare vorm ervan) en wordt uitvoerig ingegaan op de aanbevelingen van de Commissie van Venetië (Commissie Democratie door recht), die door de parlementaire vergadering van de Raad van Europa zijn goedgekeurd, in het bijzonder de Gedragscode inzake verkiezingen uit 2002 (13).

Het arrest argumenteert onder meer het volgende om Roemenië te veroordelen:

"(47) S'il est vrai que les États disposent d'une grande marge d'appréciation pour établir des règles électorales in abstracto, le principe d'effectivité des droits exige que les décisions prises en application de ces règles soient conformes à un certain nombre de critères permettant d'éviter l'arbitraire. En particulier, ces décisions doivent être prises par un organe présentant un minimum de garanties d'impartialité. De même, le pouvoir autonome d'appréciation de cet organe ne doit pas être exorbitant ; il doit être, à un niveau suffisant de précision, circonscrit par les dispositions du droit interne.
(54) Un individu dont la nomination à une fonction de député a été refusée a des raisons légitimes de craindre que la grande majorité des membres de l'organe ayant examiné la légalité des élections, plus concrètement les membres représentant les autres partis politiques du bureau central, aient un intérêt contraire au sien. Les règles de composition de cet organe constitué d'un grand nombre de membres représentant des partis politiques ne paraissent donc pas de nature à fournir un gage suffisant d'impartialité. La même conclusion vaut a fortiori pour la commission de validation de la Chambre des députés".

Hieruit blijkt duidelijk dat de opvatting in de Belgische rechtspraak op basis waarvan de dienstweigeraars van 2007 veroordeeld werden door het Hof van beroep te Gent strijdig is met het EVRM. Er is dus een grote kans dat hun klacht tegen België gegrond zal worden bevonden door het Hof in Straatsburg.

Hieruit volgt dat mocht de meerderheid het in zijn hoofd halen in 2011 nogmaals ongrondwettige federale verkiezingen te organiseren, daar wel degelijk rechtsmiddelen tegen moeten bestaan, en mocht dat niet het geval zijn, België een veroordeling wacht door het EHRM.

Ik ben allicht de laatste om te menen dat aan de rechtspraak van het EHRM in Straatsburg een absoluut waarheidsgehalte toekomt - zeker niet, maar men zal toch moeten kiezen: ofwel de Grondwet aanpassen (of herinterpreteren) om een effectief rechtsmiddel inzake verkiezingen in te voeren, ofwel het EVRM opzeggen en uit de Raad van Europa stappen. En intussen toch maar geen ongrondwettige verkiezingen meer organiseren.

----
(1) http://grondwettelijkhof.be/public/n/2003/2003-073n.pdf
(2) "Interpretatie zonder te zinzen: waarom de splitsing van BHV grondwettelijk moet", http://vlaamseconservatieven.blogspot.com/2007/09/interpretatie-zonder-te-zinzen-waarom.html
= inflandersfields.eu/2007/09/interpretatie-zonder-te-zinzen-waarom.html = The Brussels Journal 28 januari 2007 (http://www.brusselsjournal.com/node/2434), verkort als "Brussel-Halle-Vilvoorde moet wel degelijk gesplitst" in De Juristenkrant 26 september 2007, p. 14-15, gevolgd door: "De kern van de zaak: BHV discrimineert in strijd met het belgisch evenwicht", http://vlaamseconservatieven.blogspot.com/2007/10/de-kern-van-de-zaak-bhv-discrimineert.html = http://inflandersfields.eu/2007/10/de-kern-van-de-zaak-bhv-discrimineert.html, The Brussels Journal 19 oktober 2007, verkort in De Juristenkrant nr. 156, 25 oktober 2007.
(3) "Belangenconflict Waals Parlement abusief en onwettig", de Standaard 16 januari 2009, ook op http://vlaamseconservatieven.blogspot.com/2009/01/belangenconflict-waals-parlement.html en http://inflandersfields.eu/2009/01/belangenconflict-waals-parlement.html
(4) "Verkiezingen op 10 juni volgens huidige kieswet zijn ongrondwettig", http://vlaamseconservatieven.blogspot.com/2007/01/verkiezingen-op-10-juni-volgens-huidige.html, ook op The Brussels Journal 28 januari 2007: http://www.brusselsjournal.com/node/1865; interview P. van Orshoven, "Ongrondwettige verkiezingen", Tertio 25 april 2007, http://haviko.org/teksten/vanorshoven_25-4-2007.pdf
(5) Goedkeuring geloofsbrieven 2007: Handelingen Kamer 28 juni 2007, http://www.dekamer.be/doc/PCRA/pdf/52/ap001x.pdf; goedkeuring voor de verkiezingen van het Europees Parlement 2009 door de Belgische kamer van volksvertegenwoordigers: Handelingen Kamer 25 juni 2009, http://www.ibz.rrn.fgov.be/fileadmin/user_upload/Elections2009/validation_2009/parlement_europeen.pdf
(6) Hof van Beroep Gent 17 januari 2008, zie http://www.haviko.org/cgi-bin/actualiteit.cgi?artikel=1200568853.
(7) Arresten van het Hof van Cassatie van 7 oktober 2008, waarvan één te vinden op http://jure.juridat.just.fgov.be/pdfapp/download_blob?idpdf=N-20081007-1.
(8) Het verzoekschrift is te vinden op haviko.org: http://haviko.org/permede/verzoekschrift_straatsburg_april2009_naamloos.pdf. De grieven worden in niet-technische bewoordingen samengevat in Zie "Zevenvoudige klacht tegen België bij het Hof voor de rechten van de Mens", http://vlaamseconservatieven.blogspot.com/2009/04/zevenvoudige-klacht-tegen-belgie-bij.html.
(9) K. MUYLLE, "Rechterlijke controle op niet-wetgevende handelingen van een wetgevende vergadering: democratie versus rechtsstaat, of toch maar scheiding der machten", in Leuvense staatsrechtelijke standpunten 1 (red. A. Alen en J. van Nieuwenhove), Die Keure 2008, 137 v. randnr. 38 (zie http://www.diekeure.be/uitgeverij/juridisch/catalogue/detail_nl.phtml?id=758&bestelcode=202%20081%20102)
Zie ook "de lege ferenda", K. LEMMENS, "De scheiding der machten herontdekt", in De Juristenkrant 2009.
(10) Die in de Senaat verklaarde op 5 januari 2009 "Voormalig minister van Binnenlandse Zaken, de heer Dewael, heeft gezegd dat we verkiezingen kunnen organiseren zonder rekening te houden met het arrest van het Grondwettelijk Hof. Dat is niet juist. Hij ontkent niet dat zulke verkiezingen ongrondwettig zijn, wel dat er toch geen rechtsmiddel is omdat het parlement de geloofsbrieven zal goedkeuren. Ik wil niet polemiseren of in detail treden, maar er bestaan wel degelijk rechtsmiddelen. Volgens artikel 13 van het EVRM moet er zelfs een rechtsmiddel zijn" (http://www.senate.be/www/?MIval=/publications/viewTBlok&DATUM='01/05/2009'&TYP=handeen&VOLGNR=1&LANG=nl). Zie eerder ook de verslaggeving over de studiedag van het Leuvens Instituut voor Constitutioneel recht in "Stemmen over een onafhankelijk Vlaanderen", de Standaard 17 juni 2008, http://www.standaard.be/Krant/Tekst/Artikel.aspx?artikelId=HV1T3PK9&date=20080617 (ook op http://storme.be/onafhankelijkheidsreferendum.html). Vandenberghe replikeerde daarmee op de bijdrage van E. MAES, "De wetgever in de greep van het Brussel-Hall-Vilvoorde-arrest. En de burger ?", in Leuvense staatsrechtelijke standpunten 1 (red. A. Alen en J. van Nieuwenhove), Die Keure 2008, 99 v. (zie http://www.diekeure.be/uitgeverij/juridisch/catalogue/detail_nl.phtml?id=758&bestelcode=202%20081%20102).
(11) Geciteerd volgens http://www.beleven.org/verhaal/baron_van_munchhausens_paard. In de editie van Gottfried August Bürger, Wunderbare Reisen zu Wasser und zu Lande, Feldzüge und lustige Abentheuer des Freyherrn von Münchhausen uit 1786 luidt het "Hier hätte ich unfehlbar umkommen müssen, wenn nicht die Stärke meines Armes mich an meinem eigenen Haarzopf, samt dem Pferd, welches ich fest zwischen meine Knie schloss, wieder herausgezogen hätte" (http://leifi.physik.uni-muenchen.de/web_ph11/musteraufgaben/02_newton/muenchhaus/muenchhaus.htm of http://de.wikisource.org/wiki/Des_Freyherrn_von_Münchhausen_Wunderbare_Reisen#Seite_54). De fantaisistische Russische avonturenverhalen van graaf K.F.H. von Münchausen (1720-1797) door een vriend van hem (Rudolf Erich Raspe (1727-1794)) opgetekend en gepubliceerd in London in 1785 (Baron Munchhausens Narrative of His Marvellous Travels and Campaigns in Russia). Hij baseerde zich daarbij onder meer op een anonieme Duitse uitgave van een deel van die verhalen uit 1781, Vademecum für lustige Leute.
De illustratie komt uit het Goethezeitportal, http://www.goethezeitportal.de/index.php?id=4443
(12) EHRM 2 maart 2010, Grosaru t. Roemenië, in het Frans en het Engels beschikbaar via http://cmiskp.echr.coe.int/tkp197/view.asp?action=html&documentId=863719&portal=hbkm&source=externalbydocnumber&table=F69A27FD8FB86142BF01C1166DEA398649
(13) Code de bonne conduite en matière électorale: Lignes directrices et rapport explicatif (Venise, 18-19 octobre 2002), te vinden via http://www.venice.coe.int/docs/2002/CDL-EL(2002)005-e.asp, meer bepaald http://www.venice.coe.int/docs/2002/CDL-AD(2002)023rev-f.pdf

Read more...

Opflakkering zaak-Daerden: cui interest? (Hoegin)

Je maakt het niet iedere dag mee: Yves Leterme die voor de camera's verklaart dat hij vertrouwen heeft in het gerecht, en het onderzoek dus zijn gang wil laten gaan. Dat een deontologische commissie van de PS de zaak zou bekijken is al helemaal een giller. Maar misschien is het aan Vlaamse zijde wel vooral de CD&V die er belang bij heeft dat Michel Daerden voorlopig op post blijft?

Eerste Minister Yves Leterme heeft dus op wonderbaarlijke wijze zijn vertrouwen in het gerecht herwonnen. De tijd dat hij helemaal geen vertrouwen in het gerecht had ligt immers nog niet zo ver achter ons. En van onderzoeken die gewoon hun gang moesten gaan en niet verstoord mochten worden was al helemaal geen sprake. De tijden veranderen dus snel, zeker in de Belgische politiek, en van Yves Leterme beginnen we het stilaan gewoon te worden dat de man de ene maand wit zegt, om de volgende maand voor de camera's doodleuk zwart te beweren.

De beste mop van de afgelopen dagen is echter ongetwijfeld die deontologische commissie van de PS die de zaak zou onderzoeken. Een deontologische commissie bij de PS? Men kan net zo goed Michel Daerden voorzitter maken van de bond van geheelonthouders. Het stemmenkanon uit Luik draait al zo lang mee in de partij dat hij waarschijnlijk van elke mandataris, tot de gemeenteraadsleden in de meest verafgelegen dorpen toe, precies weet wat ze op hun kerfstok hebben. Over de vraag hoeveel leden van die deontologische commissie hem zullen willen veroordelen hoeft dus niet bepaald lang nagedacht te worden.

Maar terug naar Yves Leterme en de CD&V. De zaak-Daerden stelt de federale regering niet bepaald in een positief licht, maar toch moet misschien ook de vraag gesteld worden of de laatste opflakkering de CD&V op dit ogenblik niet bijzonder goed uitkomt. Van goed bestuur is er geen sprake, maar ze gaf Yves Leterme toch nog maar eens de gelegenheid om de CD&V-show van «rustige vastheid» op te voeren voor de camera's. En na de ramp van Buizingen was het bijzonder nuttig even de aandacht te kunnen afleiden van zowel Inge Vervotte als Etienne Schouppe en Jean-Luc Dehaene. Je zou je warempel gaan afvragen of het misschien niet de partijraad van de CD&V was die de map met alle details naar de voltallige pers gestuurd zou hebben.

Is dat laatste misschien wat ver gezocht, kan alleen maar vastgesteld worden dat geen enkele van de andere Vlaamse partijen uit dit dossier zo goed weg weet te komen als de CD&V. Bij de Open Vld heerst in ieder geval een oorverdovende stilte omdat de partij goed weet dat er als federale regeringspartner toch geen punten mee te scoren vallen. Verder dan de hele zaak een «medianummertje» te noemen raakte de partij in ieder geval niet. Elke kritiek van de sp.a is dan weer totaal ongeloofwaardig omdat geen mens zou willen geloven dat die partij van Michel Daerden wel een probleem zou maken als ze federaal mee in de regering zou zitten. En Groen! maakt hoe dan ook geen schijn van kans om in de federale regering te raken als ze er geen PS-creaturen zou dulden. Blijft nog over van de Vlaamse partijen die niet in een cordon sanitaire opgesloten zitten of op imploderen staan: de N-VA, die ooit nog campagne voerde tegen de «verstrikking» van Vlaanderen, maar participationistisch als ze is zich wel liet misbruiken als nuttige idioten om de huidige federale regering tot stand te brengen. Benieuwd of die partij in 2011 campagne zal willen voeren voor de «ontdaerding» van België…

Al bij al doen slechts drie partijen hun relatieve voordeel met deze opflakkering van de zaak-Daerden. Ten eerste is er Ecolo, dat Michel Daerden uit de Waalse regering wist te weren. Ten tweede de PS zelf, die aan haar achterban weer eens laat zien dat haar wil wet is in België. En ten derde de CD&V dus, die zich kan profileren met haar rustige vastheid en de aandacht afgeleid ziet van drie van haar politici die recent in nauwe schoentjes terecht waren gekomen. Trouwens, de kiezer die vandaag nog steeds bereid is op de CD&V te stemmen maakt overduidelijk al geen problemen rond de flagrante woordbreuk van die partij rond Brussel-Halle-Vilvoorde en de staatshervorming. Die kiezer is doodsbang voor elke vorm van verandering, zowel in de ene als de andere richting, en wat dat met zich mee zou kunnen brengen, en gelóóft dus ook in de boodschap van rustige vastheid. Pappen en nathouden, een minder eerbiedig synoniem van die rustige vastheid, is immers ook een beleid. De kans dat die kiezer zich dan plots wél zou opwinden over de aanwezigheid van een schertsfiguur als een Michel Daerden in de federale regering kan dan ook minimaal genoemd worden.

Read more...

Vlaanderen heeft nieuwe liberale denktank en Frits Bolkestein krijgt de Prijs van de Vrijheid 2010

De afgelopen dagen kon het in de media reeds vernomen worden. De denktanken Cassandra, Nova Civitas en WorkForAll zijn versmolten tot een nieuw initiatief onder de naam LIBERA!. Deze nieuwe Vlaamse klassiek-liberale denktank neemt ook de Prijs van de Vrijheid van Nova Civitas over. Die wordt op 19 maart a.s. in Antwerpen trouwens aan Frits Bolkestein uitgereikt. Met Werner Niemegeers, Eric Verhulst en ikzelf in het bestuur is deze blog ook goed vertegenwoordigd.

Kersvers voorzitter Kristof Van der Cruysse verwoordde de redenen en achtergronden van de stichting van LIBERA! als volgt op hun website:

Het gebeurt nogal zelden dat de komst van een nieuwe Vlaamse denktank veel media-aandacht krijgt. Het Libera!-project is dan ook geen plotse bevlieging, maar werd maandenlang uitvoerig besproken en voorbereid. Het uitgangspunt was eenvoudig: mensen verenigen op basis van gedeelde overtuigingen.

Het klassiek-liberalisme in de eerste plaats, met als kernbegrippen vrijheid en verantwoordelijkheid zoals Cassandra steeds voorstond. Maar ook het moderne Angelsaksische conservatisme kan in tijden van morele ontreddering antwoorden bieden en een ethische grondslag bieden voor de vrije markt. Nova Civitas heeft hierbij zeker een inbreng. Ondanks deze intellectuele bronnen laat LIBERA! zich geen enge ideologische oogkleppen aanmeten. Er zijn bijvoorbeeld wel degelijke pertinente vragen te stellen bij het functioneren van de kapitaalmarkten en de oorzaken van de crisis. En ook over de culturele ontworteling en het recht op een identiteit. Een liberalisme dat bij voorbaat het eigen geloof, identiteit en "roots" afzweert in naam van een theoretisch en koud "universalisme" is aan ons niet besteed.

De nood tot verdere democratisering in de richting van een "directe democratie" is een ander geloofspunt. We geloven namelijk niet dat mensen "te dom" zijn om zelf keuzes te maken. Denktank WorkForAll kon op dat vlak trouwens al mooie geloofsbrieven voorleggen.

We zijn tevens een Vlaamse denktank, zonder kneuterigheid, maar ook zonder complexen. De authentieke keuze van een mens voor het vrijwillig lidmaatschap van een gemeenschap staat niet haaks op de grondslagen van het liberalisme. Het is niet meer of niet minder dan een persoonlijke keuze. Maar liberaal en Vlaams zijn, betekent automatisch ook over grenzen heen kijken. Dit land, het meest geglobaliseerde ter wereld, dobbert mee op stromingen waarvan het zich nog steeds onvoldoende bewust is. Een van de grondslagen van LIBERA! is dan ook dit internationaal perspectief. Om antwoorden te vinden op de dringende uitdagingen die de Vlaamse welvaart (en welzijn) bedreigen houden we steeds een oog op de Europese Unie en de wereld.

LIBERA! wordt met hoofdletters geschreven. Geen stoerdoenerij, maar om duidelijk te maken dat we onze overtuigingen vooral willen delen met anderen, onder meer via publieke evenementen Onze eerste activiteit in dit kader is de uitreiking van de Prijs van de Vrijheid, intussen al een mooie traditie, aan een internationaal gevierd volbloed liberaal: gewezen Eurocommissaris Frits Bolkestein. Alle details hierover (hoe inschrijven bijvoorbeeld) zijn op onze website te vinden.

Tenslotte nog dit. Er is in de media de jongste tijd aardig wat gespeculeerd over de functie van LIBERA! Laat ons duidelijk zijn: deze denktank is geen vehikel voor welke partij-politieke manoeuvres dan ook. Parlementsleden kunnen net om deze reden niet in het Bestuur zetelen, dat als enige de koers van deze denktank uitzet. Eventueel kunnen ze wel advies geven vanuit de Academische Raad.

De missie van LIBERA! is niets anders dan deze: mensen met elkaar laten nadenken, boven bewegingen en partijgrenzen heen, over liberale en liberaal-conservatieve thema's. Dit zal tot grote punten van overeenkomst leiden maar in alle waarschijnlijkheid ook tot duidelijke verschilpunten. En waarom zou dat ook niet mogen? Hoe dan ook zal een levendige, respectvolle en constructieve dialoog een vernieuwde belangstelling en begeestering losweken voor het Vlaamse liberalisme en voor hen die haar hoog in het vaandel dragen. Een liberalisme dat vandaag overigens nog te bang lijkt van haar eigen schaduw.

Meer informatie over de uitreiking van de Prijs van de Vrijheid aan Frits Bolkestein op vrijdagavond 19 maart 2010 in het Crowne Plaza te Antwerpen kan je op de website van LIBERA! terugvinden. Naast Bolkestein zelf zullen die avond zeker ook Boudewijn Bouckaert, Derk Jan Eppink, Patricia Ceysens en Luk Van der Kelen het woord nemen.

Read more...

Over confectiejournalistiek: De Standaard meets Apache en Co

Vlaanderen kent al een decennium lang een bloeiend aanbod van nieuws- en opinieblogs die zich t.o.v. de klassieke media behoorlijk kritisch opstellen: wat ze soms missen aan journalistieke professionaliteit en technische middelen, compenseren velen ruimschoots door hun gedrevenheid om dieper te graven en zich buiten de grenzen van het politiek-correcte te begeven.

Recent zagen ook enkele initiatieven het licht die zich als “professionele” nieuwsblogs aandienen (waarmee bovenstaande bloggers en burgerjournalisten van de slag tot amateurs gedegradeerd worden). In De Standaard van 27/28 februari werden drie vertegenwoordigers van evenveel nieuwe “professonele” blogs aan het woord gelaten: Han Soete (Indymedia), Dirk Barrez (De Wereld Morgen), en Georges Timmerman (De Werktitel, nu Apache). Alle drie hopen ze, naast sponsoring, vooral overheidssubsidies binnen te rijven, wat al vragen doet rijzen over hun intenties om buiten de invloedssfeer van het politieke establishment te blijven.

Je zou tevens denken dat de nieuwe “professionele” journalistieke blogs enige mediakritische bagage in de koffers hebben, en de nodige afstand houden van de traditionele media en hun verpulpingstendens, -een implosie van het redactionele ten voordele van de marketinglogica,- die we uitvoerig beschreven in “Media en journalistiek in Vlaanderen, – kritisch doorgelicht” (2009). Deze essaybundel behandelt zowel de politieke inbedding als de doorgedreven commercialisering in het Vlaamse medialandschap. Dezelfde insteek vindt men in het uit 2008 daterende boek van Nick Davies, “Flat Earth News”, waaruit de bekende zinsnede afkomstig is: “Our media have become mass producers of distortion. An industry whose task should be to filter out falsehood has become a conduit for propaganda and second hand news.”
Het DS-interview met de drie nieuwsbloggers bevestigt ons vermoeden dat het met die nieuwe onafhankelijkheid nog niet zo’n vaart loopt, en dat de drie zich gewillig laten recupereren door de traditionele pers waar ze beweren iets tegenover te willen stellen. Of hoe moeten we de uitspraak van Han Soete anders interpreteren: “De Morgen is een lifestyledagblad geworden en er is maar één kwaliteitskrant meer: De Standaard”. – Pardon? Inzake lifestyle-nepjournalistiek kan niemand tippen aan De Standaard, zoals moge blijken uit de enorme vracht pulp die deze krant elk weekend in mijn brievenbus mikt.

In het februarinummer van Ons Erfdeel komt de Nederlandse hoogleraar mediageschiedenis Huub Wijfjes overigens met het merkwaardig verhaal op de proppen dat media-topconsultant Leon De Wolff zowel bij De Standaard als bij De Morgen is langs geweest om de formats te hertekenen tot commercieel handzame confectiejournalistiek (sic). De restyling, in de richting van wat eufemistisch “commerciële publieksjournalistiek” wordt genoemd, geldt dus voor beide kranten. Het resultaat is in beide gevallen desastreus voor de kwaliteit. Maar op een of andere manier (en uiteraard is het feit dat De Morgen een klad journalisten zoals Timmerman en Bultinck de laan uitstuurde daar niet vreemd aan) moest de teneur van het interview aangeven dat De Standaard de witte raaf was in het Vlaamse medialandschap.
De pijnlijke waarheid is nochtans dat wij helemaal geen kwaliteitsmedia hebben, ook al eigenen minstens twee Vlaamse dagbladen zich dat label toe. Of moeten wij een krant zoals De Standaard, die nog niet zolang geleden haar persen liet stilleggen omdat een partijvoorzitter struikelde over de voorpaginakop, als een integer “kwaliteitsmedium” betitelen?

Tja, die nieuwe lichting linkse internetjournalisten,- Georges Apache Timmerman (die naar eigen zeggen “afstand wil nemen van de traditionele media”…), VB-basher Cochez, en andere slachtoffers van de Persgroep-herstructurering. Heb ik die twee overigens gehoord toen onderzoeksjournalist Roger Van Houtte onder druk van Steve Stevaert moest opstappen bij de Gazet van Antwerpen? Over Werktitel deden we al een boekje open in de bijdrage “Niets nieuws onder de zon” van 9/1, waar we enige twijfels uiten omtrent het serieux van journalisten die eerst de laan moeten uitgestuurd worden alvorens ze het licht zien. Tevens noteerden we toen dat ex-DeMorgen-redacteur Bert Bultinck, nu chef opinie bij De Standaard, in zijn krant buitengewoon vriendelijk is voor zijn ex-collega’s, en vroegen we ons af of De Werktitel zich niet brouilleert via dit soort connecties. We kregen na dat stukje zowat heel progressief Vlaanderen over ons heen, maar het recente DS-interview lijkt een bang vermoeden te bevestigen: dit is geen verfrissend geluid in medialand, dit is meer van hetzelfde,- namelijk embedded journalism die werkt volgens het ons-kent-ons-principe.

Mijn hypothese: het gesprek met de drie nieuwbakken internetjournalisten is een joint-venture, beklonken onder de voorwaarde dat DS er flatterend moest uit komen. Dat heeft een naam: branded content, als redactionele bijdrage verpakte reclame (voor de nieuwsblogs, maar vooral ook voor DS zelf). Van marketeer Peter Vandermeersch verbaast het me niks, zo kennen we hem. Voor de rest illustreert het treffend de karikatuur van de Apache-indiaan in de oude cartoons: dapper, maar te koop voor een paar flessen vuurwater. Wie biedt meer?

Johan Sanctorum

Read more...

De palestijnen in de kampen kunnen veel van de Duitse vluchtelingen leren (Vincent De Roeck)

De "Bund der Vertriebenen" (BDV) is een organisatie in Duitsland die zich inzet voor de rechten van de Duitse heimatverdrevenen uit Centraal- en Oost-Europa na afloop van de Tweede Wereldoorlog. Algemeen wordt aangenomen dat er toen tussen de 13 en 16 miljoen etnische Duitsers uitgewezen en gedeporteerd werden uit veelal historisch Duitse gebieden die we vandaag tot Polen, Tsjechië, Slowakije, Slovenië, Hongarije, Kroatië, Vojvodina in Servië, Kaliningrad in Rusland, Litouwen en Roemenië rekenen. Deze exodus leidde na 1945 tot een overrompeling van de Duitse grenzen en de inrichting van honderden vluchtelingenkampen in Duitsland.

In 1953 kondigde West-Duitsland de "Wet op de Terugkeer" af die alle "heimatvertriebenen" en hun nakomelingen automatisch het recht gaf op de West-Duitse nationaliteit en het recht om zich overal in West-Duitsland te vestigen. Vaak werden onder druk van de BDV, die vooral in CDU-kringen sterk aanwezig was, zelfs subsidies toegekend aan deze verdrevenen om ver weg van de grenzen een nieuw leven op te bouwen. Sinds de erkenning van de Oder-Neisse als oostelijke grens tussen Duitsland en Polen onder het kanselierschap van Willy Brandt is de invloed van de BDV jaar na jaar verder afgekalfd.

Vandaag is de BDV een louter culturele organisatie geworden die de nagedachtenis aan de Oost-Europese exodus van etnische Duitsers levendig tracht te houden, met zéér karig succes trouwens, en horen we enkel nog iets van hen als het verdrevenenthema binnen de EU terug opgerakeld wordt of als er anti-Poolse propaganda in Duitsland opduikt en deze groep door de Poolse regering steevast als de aanstokers daarvan afgeschilderd wordt. In scherp contrast met de vreedzame en amicale ontvangst van deze vluchtelingen in Duitsland en de vlekkeloze gesubsidieerde integratie van miljoenen mensen in de naoorlogse Duitse samenleving staat het Palestijnse vluchtelingenprobleem dat nog steeds onopgelost is en nog steeds elke dag aan veel te veel arme en weerloze mensen het leven kost.

Nochtans kwam de Arabische vluchtelingenstroom uit Israël na de stichting van de Joodse staat toch ook in de jaren 1940 op gang. In Duitsland vinden we vandaag echter geen vluchtelingenkampen meer die gevuld zijn met anti-Poolse terreurgroepen die te pas en te onpas Polen met raketten bestoken of die zelfmoordterroristen ronselen om op Pools grondgebied dood en verderf te zaaien. In Duitsland maakt niemand nog het onderscheid tussen de Duitse vluchtelingen van weleer en de Duitsers die in het huidige Duitsland al generaties lang wonen. In Duitsland gaan er geen stemmen meer op om het feitelijke verlies van historisch Duits grondgebied ongedaan te maken door Polen aan te vallen. Niets van de zaken die antizionisten in het Midden-Oosten zo normaal lijken te vinden, vinden we in Duitsland terug. Nochtans hebben die exact dezelfde situatie gekend en werden zij met exact dezelfde potentiële problemen geconfronteerd.

De aversie van Syrië en Jordanië voor hun Arabische broeders uit Palestina en de bewuste onderdrukking ervan in de kampen staat in schril contrast met Duitsland. Wordt het dan eigenlijk eens geen tijd om Syrië en Jordanië met de vingers te wijzen voor de erbarmelijke omstandigheden van de Palestijnen in de kampen in plaats van de schuld daarvan op de schouders van Israël te blijven leggen? En als de verdreven Duitsers zich zonder enig noemenswaardig incident hebben weten aanpassen aan hun nieuwe levenssituatie en hun nieuwe woonplaats, waarom mogen we dan, zestig jaar na datum, eigenlijk niet hetzelfde verwachten van de verdreven Arabieren uit Israël?

Als de etnische Duitsers uit Polen hun kinderen fatsoenlijk hebben kunnen opvoeden en carrière hebben kunnen maken in hun nieuw thuisland, waarom konden de gevluchte Arabieren uit Palestina dat dan niet? Waarom werd de BDV doorheen haar geschiedenis overal gerespecteerd en gefêteerd, terwijl haar Palestijnse evenknieën dat zelfs vandaag nog niet zijn? Misschien wordt het eens tijd voor de Palestijnenknuffelaars om hun Arafatsjaal en blinddoek af te doen en de "usual suspects" voor de verandering eens met rust te laten. De Arabische landen zijn immers als enige verantwoordelijk voor de wantoestanden in de kampen, en het wordt tijd dat we ook de moslimbendes die rustig raketten blijven afvuren vanuit die kampen met de juiste term gaan omschrijven. Het zijn immers geen helden, geen martelaars of geen vrijheidsstrijders. Het zijn lafaards en barbaren, tuig van de richel, ordinaire terroristen.


(Dit artikel van mij verscheen deze maand in Joods Actueel.)

Read more...