17 maart 2010

Het corrupte Congo-Kabila wijst ons de weg uit het failliete België

Over de traditionele banden tussen het Belgische regime en Congo ligt de schaduw van het 19de eeuwse kolonialisme, de terreur van Leopold II, massale verminking van negerslaven, de moord op de eerste verkozen president van de onafhankelijke Congolese republiek, Patrice Lumumba (die op 30 juni 1960 in een historische speech Koning Boudewijn de mantel uitveegde, en daarmee zijn doodvonnis tekende), en de brutale grondstoffenroof via het economisch-industrieel netwerk dat tot op vandaag nauw gelinkt is aan het Belgische koningshuis.

Ondanks het missiewerk van de Vlaamse nonkel-paters is Franstalig België altijd veel meer politiek gefocust geweest op het neokoloniale verhaal,- dat bewijst andermaal de discussie over de Belgische aanwezigheid n.a.v. de verjaardag van de Congolese onafhankelijkheid. Wat hebben wij ginder te zoeken, vraagt men zich in Vlaanderen af. Het antwoord is psychologisch, naast uiteraard economisch-strategisch. De Belgisch-Congolese “vriendschap” ruikt naar francofone nostalgie, heimwee naar de tijd toen Frans nog een wereldtaal was én de taal van de leidende elites in België.

Er is bestaat dan ook een historische link tussen de behandeling van de Vlamingen als tweederangsburgers, en die van de negers in het koloniale tijdperk. Het racisme is niet Vlaams, het is Belgisch, zoals ik in een vroeger essay “Ceci n”est pas un poisson” al uiteenzette. De manier hoe de bwana met zijn negerpersoneel omging, behoort tot hetzelfde belle époque paradigma als de manier hoe de Vlaming in de Belgische constructie werd/wordt gepercipieerd. Ik verwoordde het toen zo:

“De Vlaming moet dus werken, bijleren, zijn best doen, centjes afdragen ook. In de limiet gaat hij zijn identiteit ontkennen, en zich gedragen als een evolué, zoals de negers-in-maatpak uit de koloniale periode. Het gros van de politici én de culturele elites lijdt aan dit syndroom. Die koloniale trek is amusant, alleen al door de kleurassociatie: de politiek-zwarte Vlaming en de etnisch-zwarte neger hebben in de Belgische context dezelfde underdogrol gespeeld. Beiden zijn ze wat ze zijn en ontkennen ze wat ze waren. Beide schamen ze zich voor hun afkomst en staan zich constant wit te wassen.”

Tot op vandaag werkt dat Vlaamse underdogsyndroom door. Het is dan ook opvallend hoe bepaalde CD&V-politici zich aanstellen als Vlaamse evolués die zoete broodjes willen bakken met de Congolese dictator. Het dieptepunt is voorlopig het voorstel van minister van defensie Pieter De Crem om het Belgische leger samen met het zootje verkrachters samen te laten defileren, in Kinsasja en… in Brussel op 21 juli. O dierbaar België.

Het criminele regime van Joseph Kabila (waarvan er om onduidelijke redenen in Brussel een hoop aanhangers rondlopen, geen vluchtelingen dus, wel een informeel netwerk van agenten die waarschijnlijk de vluchtelingen opjagen) moet door Vlaanderen gedesavoueerd worden, maar daarmee zal België opnieuw zijn splijtzwamgehalte tonen. Andermaal stelt zich hier een potentieel breekpunt van de republikeinse beweging versus de verstarde Belgische constructie. Zoals Frans Crols ook al stelde op de webstek van Res Publica: “Imiteer de durvers van de Congolese onafhankelijkheid: Kasa Voeboe, Loemoemba en Moboetoe. Ga met rustige stoutheid naar de Vlaamse Dipenda.”.

Het sturen van prins Laurent, of baron X of diens kat naar de jubileumfeesten in Kinsjasa is weliswaar een diplomatieke oplossing, niet gespeend van enige ironie, maar met ironie en grapjes alleen komen we er niet. Een echt signaal zou zijn dat de Vlaamse regering nu een brief stuurt naar President Kabila, waarin ze uitlegt dat zij zich door het bezoek van om het even welke Belgische delegatie niet langer vertegenwoordigd of gebonden voelt. In een met redenen omklede distantiëring van de Belgische Congo-politiek zou Vlaanderen met de slag op de wereldkaart staan en de Franstalige elite, die de Vlamingen internationaal tracht te isoleren als racisten en xenofoben, het nakijken geven.

Hier stelt zich dus opnieuw de mogelijkheid van een republikeins breekpunt, een “zwarte zwaan” die onverwachts verschijnt, als een kantelmoment. Vraag is, of de Vlaamse politici die vijf minuten historische politieke moed zullen hebben. Bemoedigend is anderzijds, hoe klassieke Belgen zoals oud-journalist en Congo-kenner Walter Zinzen zich vol walg van dit schouwspel afkeren. Belgicistisch Vlaanderen kalft af.

Kunstenaar-activist Enca Caen uit Merelbeke maakte voor Koning Albert een geschenkenpakket ter attentie van Kabila klaar, genaamd “Ketens der hebzucht”, verwijzend naar de afgehakte handen van gestrafte negers in het Leopold-II-tijdperk. Duidelijker kan niet. Dat vind ik dan eigenlijk nog zinvoller dan Prins Laurent sturen. Beelden die meer zeggen dan duizend woorden.

Johan Sanctorum

5 Comments:

At 17/3/10 14:44, Anonymous Gordon Thorthon said...

Laat die leider van de bende van de miljardair toch deelnemen aan die Congolese operette. Heel Vlaanderen schreeuwt hem de positie van protocolaire nietsnut toe, laat hem dat nu toch eens zijn, niets meer. Indien er een verkozene aanwezig zou zijn dan hebben we een probleem, ik dus.

 
At 17/3/10 15:23, Blogger SKIRR said...

Best wel grappig aangezien de internationale gemeenschap(Belgie) kabila deze positie heeft gegeven...Jullie hebben allemaal net zo veel bloed aan jullie hadden als die soldaten die jullie verkrachters noemen!! Jullie zijn degene die Lumumba en Kabila senior hebben vermoord. Dus niet zeuren en ga gewoon lekker feesten in Kongo.. aangezien jullie met jullie vieze poten niet van Kongo kunnen afblijven...

 
At 18/3/10 12:53, Anonymous Miel said...

"Het dieptepunt is voorlopig het voorstel van minister van defensie Pieter De Crem om het Belgische leger samen met het zootje verkrachters samen te laten defileren"

Zou 's Konings minister niet op een Belgische deelname aan het defilé hebben aangestuurd om zo een detachement Belgische elitetroepen ter plaatse te kunnen hebben, als lijfwacht van de opperbevelhebber die op de tribune zit?

Wat voor Kabila een uiting van respect voor het Congolese leger lijkt zou dan een berekende maatregel zijn, genomen uit wantrouwen tegen datzelfde leger.

 
At 20/3/10 00:40, Anonymous fcal said...

Frans Crol heeft het bij het rechte eind. Leve de dipenda!

Anderzijds is het wel zo, dat in Kongo onder de gewone bevolking de 'Belgische tijd' als een gouden tijdperk beschouwd wordt. Een periode van vooruitgang op alle gebied economisch en maatschappelijk. Denk maar even aan de infrastuctuur en de ziekenzorg. Een tijd van vrede en veiligheid en van een grote mate van gerechtigheid.

Het was uiteraard niet perfect, er was o.a. geen democratische inspraak en verantwoordelijkheid. De gewone burger aldaar heeft de vergelijking gemaakt me wat er nadien door de lokale elite van terecht gebracht is geworden.
Rechtsonzekerheid, kommer,kwel en stromen bloed.

Tja, zelfs Kabila jr hield tijdens zijn staatsbezoek aan België een lofrede op Leopold II in ons parlement en dit tot de ontsteltenis van onze linksdenkende volksvertegenwoordiging.

 
At 31/5/11 21:02, Anonymous Anoniem said...

Stop Het Religiefascisme en hun zwijgcultuur.

Geachten,
Graag wou ik deelnemen met onderstaand kunstwerk tijdens de heilige bloedprocessie, als aanklacht tegen het kindermisbruik van Monseigneur Vangheluwe en de zwijgcultuur van de katholieke kerk.
Spijtig genoeg is dit opnieuw een gecensureerd kunstwerk dat het daglicht niet mag zien. Dit kunstwerk staat ter beschikking voor tentoonstelling.

http://www.youtube.com/watch?v=3JxDkkD7pSw

Met vriendelijke groeten Enca Caen.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>