Time for a fresh start in Europe: a plea for the restoration of the Transatlantic alliance (VDR)

In the months following the 9-11 attacks in New York City and Washington D.C. the entire free world stood together with the United States against this unknown and faceless enemy, called islamic terrorism. Together, Europe and America were engaged in a war without precedent in our nations' common history. After the invasions and occupations of Iraq and Afghanistan, this band of brotherhood between our two great nations vanished. Anti-Americanism became a new hype among Europeans, and even after the Madrid and London bombings, the indulged European people refused to accept this challenge and turned off the friendly reached out hand of our staunchest and most valuable Transatlantic ally, the United States of America.

In 2005, the Euramerican Friendship League was founded by some liberty-minded youngsters from all across Europe, including myself, to become a harbor inside the European Union, a forepost of friendship. The European and American peoples have more in common which each other than with all other nations on the face of the Earth. We share the same tradition, the same philosophic views, the same political achievements, the same culture and - above all - the same strive for individual liberty, prosperity and freedom. Europeans should never forget, as the Irish statesman Robert McCracken puts it, that men first crossed the Atlantic not to find soil for their ploughs but to secure liberty for their souls. Let us make sure that this proud heritage and mutual friendship will not perish in our hands.

Europe is known as the birthplace of liberty, democracy and civil rights. From the Greeks and Romans in Ancient Times, over the century-long British struggle for government reform, to the French Revolution and the ideals of Enlightenment, Europe has always been the summum of civilization, based on libertarian rights and liberties. Today, Europe is divided. We have abandoned the path of our ancestors, and have forgotten the core of our legacy, while cultivating the arrogance around it.

By letting our closest friends down and by refusing aid or advice from them, purely out of mere gloathing and envy, we have initiated our inexorable march towards tyranny ourselves: We have handed over our most basic civil rights to our governments. We have sacrificed and surrendered our liberty in order to obtain temporary security. By attacking the American society and by creating Soviet-style welfare states in Europe, we have planted the seeds for our own decline.

Europe was wrong. America was right. While Europe's inevitable downfall and the collapse of all it represents is near, the United States are as healthy and strong as they have always been. They have succeeded throughout history in establishing a great new society - out of nothing - based on all the principles we once cherished and cared for as well, but for some reason have lost along the way, along the road to serfdom.

So when looking at the other side of the Atlantic Ocean, instead of showing hatred, arrogance or jealousy, perhaps we can show our gratitude for all what they have accomplished for us, in times of peace as well as war. And for as long as the United States remain strong, Europe will be strong as well, since no American administration will ever let Europe down. For them, as former U.S. Congressman Robert A. Taft once put it, Europeans are just Americans whose ancestors missed the boat, and they deserve the same freedoms Americans at home enjoy. Perhaps we can learn from them, rather than be so full of ourselves and make silly arrogant remarks about their society.

So when looking at the other side of the Pond, staring at Lady Liberty in front of the world's biggest skyline, we can still see the torch of freedom glowing, enlightening the entire world and hopefully, once again inspiring Europe, since the cradle of civilization is desperately in need for inspiration today, especially after the Irish rejected the second draft of the EUSSR's Constitution. Perhaps, the outcome of the Irish referendum can be a fresh start for Europe and evolve into a more profound Euro-American partnership. The death of Lisbon can hence become the resurrection of the Transatlantic alliance.



So what is the Euramerican Friendship League?
The Euramerican Friendship League is a Belgium based non-partisan organisation aiming to foster respect and understanding between the United States of America and the European countries, old and new Europe alike. EFL is convinced, in spite of all grievances, prejudices and differences that may exist, that the United States remain Europe's staunchest and most reliable ally in the whole wide world, and vice versa. EFL was founded to counter emerging anti-American tendencies among European elites, leftist media, environmental wacko's, welfare state addicts, peaceniks, champagne socialists, One World prophets and the inquisition of political correctness.

How can I become part of the EFL community?
Since the Euramerican Friendship League mainly focusses on defending Euro-American cooperation and the transatlantic alliance in everyday discussions with other citizens, media outlets, policy makers, business leaders, political advocates and a wide variety of institutions, and hence needs a very loosely organised structure, the EFL board is open to everyone interested in our mission and willing to collaborate with like-minded people from all accross the Euro-American axis in the pursuit of better relations and understanding between the two sides of the Pond. Only loyalty towards the goals and purposes of EFL, decent and lawful behavior in the representation of EFL with respect for the basic rules of courtesy and decency, and some degree of serious personal engagement is required. So if you are interested in joining the EFL board, please send them a message with some general information about you.

How can I contact the Euramerican Friendship League?
If you have a question or remark, are interested in joining the EFL board or have noticed severe anti-Americanism in your community and wish this to be put to an end, please send us a message or file us your report. We will come back to you ASAP. And let there be no doubt about it: EFL is ready to answer your call, whatever your call. You can reach EFL through their website: http://www.euramerican.org.


Picture of U.S. Ambassador C. Boyden Gray with Javier Solana, the EU High Representative of Foreign Affairs, somewhere in Brussels.

Some quotes on Euro-American relations
"Democracy and socialism have nothing in common but one word, equality. But notice the difference: while democracy seeks equality in liberty, socialism seeks equality in restraint and servitude. This makes America more democratic than Europe ever was, or ever will be." (Alexis de Tocqueville, French statesman and historian)

"Give me your tired, your poor, your huddled masses yearning to breathe free, the wretched refuse of your teeming shore. Send these, the homeless, tempest tossed to me. I lift my lamp beside the golden door!" (Emma Lazarus, American poet, inscription of Lady Liberty)

"Some day, following the example of the United States of America, there will be a United States of Europe." (George Washington, Founding Father and 1st President of the United States)

"For in the final analysis, our most basic common link, is that we all inhabit this small planet, we all breathe the same air, we all cherish our children's futures, and we are all mortal." (John Fitzgerald Kennedy, 35th President of the United States)

"We in America have learned bitter lessons from two world wars: It is better to be in Europe ready to protect the peace, than to take blind shelter across the sea, rushing to respond only after freedom is lost. We have learned that isolationism never was and never will be an acceptable response to tyrannical governments with expansionist intents." (Ronald Wilson Reagan, 40th President of the United States)


Picture of Luxembourg PM Jean-Claude Juncker, U.S. President George W. Bush and José Manuel Barroso, President of the EU Commission, at the 2005 Euro-American summit in Washington D.C.


For more information: http://www.euramerican.org

Read more...

Aanvaardt CD&V dan het principe van de corridor? (Hoegin)

De eis van de Franstaligen om een corridor te verkrijgen tussen Brussel en Wallonië, en vooral het feit dat de eis zo concreet is dat gedetailleerde kaarten reeds de ronde doen, dat alles mag dan wel verbazing wekken, nog merkwaardiger is dat die geruchten niet tegengesproken worden door de CD&V én dat die partij de onderhandelingstafel nog niet verlaten heeft. Zou dit betekenen dat de partij het principe van een corridor aanvaardt, en het njet van Bart de Wever voor hen zelfs geen relevantie meer zou hebben?

Het enige geluid dat vandaag uit de hoek van de CD&V waar te nemen viel kwam van de CD&V-schepen Anne Sobrie uit… inderdaad, Sint-Genesius-Rode. Om de corridor krachtig van de hand te wijzen? Neen, om te vertellen dat die corridor misschien toch wel het overwegen waard is, niettegenstaande ze tegelijkertijd vindt dat er geen toegevingen gedaan mogen worden. Je moet echt een tsjeef eerste klas zijn om je woorden op zo'n manier te kunnen «wikken en wegen»! Maar van een reactie van bijvoorbeeld Jo Vandeurzen of Marianne Thyssen heb ik voorlopig toch nog niets gehoord…

En dat maakt dat het akelig stil is bij de CD&V-top over die corridor. Bart de Wever mag dan al een njet uitspreken over die corridor, hij zit niet mee aan de onderhandelingstafel, en dus weet hij niet óf er bij het overleg kaarten gebruikt worden, en hoe die kaarten eruit zouden zien. De vraag is ook of hij zich echt wel helemaal comfortabel voelt bij het feit dat de CD&V het overleg niet dreigt op te blazen –of nog niet opgeblazen heeft– wanneer die kaarten werkelijk op tafel gegooid worden of werden. Betekent dit dat het principe van een corridor voor de CD&V-top wel aanvaardbaar is, en dat de discussie er alleen maar uit bestaat hoe die corridor er precies moet uitzien? Of moeten we geloven dat een Herman van Rompuy vandaag alleen maar de neutrale notaris speelt om de Franstalige eisen te noteren, maar de deur onmiddellijk dicht zal slaan wanneer er echt onderhandeld zal worden? Ik heb namelijk zo mijn twijfels over dat laatste.

En over merkwaardige zaken gesproken: het is eigenlijk toch wel om helemaal van je stoel te vallen dat een krant als De Standaard na het uitlekken van de concrete plannen rond een corridor onmiddellijk een reporter het bos heeft ingestuurd om te documenteren dat er in die corridor vooral geen Vlamingen zouden wonen. Zou dat in de tijd van Manu Ruys en AVV-VVK ook het geval geweest zijn? De enige Vlaming die dan toch gevonden kon worden is de eigenaar van een meubelzaak, met Franse naam, die niet snapt waarom de Vlamingen zich niet wat gewilliger laten verfransen. Overtuig mij maar eens dat zijn meubelzaak 65 jaar geleden geen Duitse naam zou gehad hebben.

Wat moeten we ondertussen van de andere Vlaamse partijen verwachten? Vlaams Belang heeft de corridor uiteraard volledig afgewezen. Open Vld heeft voorlopig nog niet gereageerd, maar we weten dat men daar desnoods wel drie of vier volledige faciliteitengemeenten wil overhevelen naar het Brusselse of het Waalse Gewest als men daarmee een paar maanden langer in de federale regeringszetels kan blijven zitten. En sp.a zal als naar gewoonte geen weg weten met dit dossier: enerzijds wil ze als oppositiepartij de regering wel aanvallen, maar anderzijds kan dit communautaire dossier hen geen moer schelen en kunnen ze dat maar moeilijk verbergen. En willen ze vooral niet de indruk wekken Vlaamse belangen te willen verdedigen…

En dan is er natuurlijk nog Groen!, dat in tegenstelling tot de N-VA wel mee onderhandelt. Wat het lot zal zijn van het stuk Zoniënwoud als het overgeheveld wordt naar het Brusselse of Waalse Gewest laat zich gemakkelijk raden: binnen de kortste keren zullen er een aantal bomen moeten sneuvelen om een bredere verbindingsweg aan te leggen, misschien nog aangevuld met een spoorwegverbinding en wat nog meer. Zal de partij zich daartegen verzetten, of zullen ze de bomen mee helpen kappen om het Belgische koninkrijk bij mekaar te houden en in ruil, ik zeg maar wat, de volledige sluiting van de luchthaven van Deurne vragen om er vijf struiken te kunnen beschermen? Benieuwd welke principiële houding die partij zal aannemen.

En het is precies die houding van Groen! die zal bepalen wat de relevantie van het njet van Bart de Wever is. Heeft men bij de CD&V al de rekening gemaakt, en is men er tot de slotsom gekomen dat men net zo goed nu al de N-VA kan laten vallen in ruil voor wat ecologische kruimels voor Groen! en de federale regeringsmacht tot in 2011, inclusief de glans van een Europees voorzitterschap? Herinneren we toch nog maar even aan de woorden van Yves Leterme uit maart eerder dit jaar in een interview met Het Belang van Limburg:

Wij laten ons niet gijzelen. Ik vind het spijtig dat soms te sterk de nadruk wordt gelegd op symbolen. Ik ga voor rationaliteit. Daarom zeg ik in alle duidelijkheid: als de N-VA in juli om de verkeerde redenen vindt dat de staatshervorming niet genoeg is, dan nemen wij onze verantwoordelijkheid op.

Read more...

Wanneer begrijpt onze pers het Ierse signaal? (cleppe.be)

Het zat er aan te komen en uiteindelijk gebeurde het ook: Ierland zond afgelopen vrijdag een duidelijk signaal naar de politieke elite in Europa dat het geen oncontroleerbare centrale Europese bureaucratie wil dulden. Dit over de ideologische grenzen heen, want economische liberalen, vakbonden, anti-abortusgroepen en nationalisten stonden zij aan zij. Tegenover hun regering. Wie anders.

Geen twijfel bestond er over het feit dat de tegenstanders van het beruchte Verdrag van Lissabon helemaal niet tegen open grenzen zijn. Net daarom moest het Verdrag trouwens worden weggestemd, want in een geglobaliseerde wereld is een mercantilistisch economisch beleid zoals een groot staatsverband als de EU dat altijd zal willen voeren zeer negatief. Grote landen kunnen nog overleven met protectionnisme, kleine niet.

De Franse politieke elite, en eigenlijk bij uitbreiding die van geheel continentaal Europa, hebben de open grenzen eigenlijk altijd hartsgrondig gehaat. Zij zagen er vooral een argument in om een centrale bureaucratie met 90.000 pagina’s regelgeving te kunnen creëeren, in de zin van: “als de Franse zeer strikte regels de import van Duitse goederen hinderen, wel, dan moeten er maar op Europees niveau zo’n regels worden gemaakt”.

Hier zal ik niet dieper ingaan hoe schadelijk die betuttelende Europese regels wel niet zijn voor onze economie (denk maar aan de nieuwe CO2 – normen voor auto’s die er aan komen, of de REACH – richtlijn, of MIFID). Feit is dat het belangrijk is om in te zien hoe de mogelijkheid voor een land om via het liberaliseren van de regelgeving of de fiscale wetten een buurland af te straffen voor een socialistisch of anti-liberaal economisch beleid zo verdwijnt. Dat dit vooral voor het afgestrafte land een zegen was, mag duidelijk zijn. Maar het Verdrag van Lissabon gaat dus precies in de verkeerde richting: het geeft meer macht aan het centrale niveau.

Twee argumenten waren vaak te horen bij de ontgoochelde regeringsleiders, mooi verwoord door Wolfgang Schaeuble, de Duitse Minister van Binnenlandse Zaken:

“We think it is a real cheek that the country that has benefited most from the EU should do this."

Het Ierse economische wonder is er natuurlijk helemaal niet door die subsidies. Subsidies werken gewoon niet. Nergens. Nooit. Hoezeer dat ook mag botsen met meer instinctieve ideeën en met de alomtegenwoordige collectivistische economische propaganda.

Men mag de rol niet vergeten die de zeer lage vennootschapsbelasting van 10% heeft gespeeld, die nota bene steeds onder vuur heeft gelegen van de EU en tegen 2010 dan ook zal verdwijnen. Nog belangrijker was de zware sanering van het overheidsapparaat door Charlie McCreevy, iets wat ook in ons land dringend nodig is. Misschien hebben de Europese geldstromen de Ierse groei wel vertraagd, zeker wanneer men ziet dat de groei hoger lag naarmate de subsidies afnamen.

Dit blijkt alvast uit de studie van de econoom Benjamin Powell, verbonden aan het Amerikaanse Mercatus Center, met als titel "Economic Freedom and Growth: the case of the Celtic Tiger".

Ook werd Ierland in 2001 door de EU terechtgewezen voor een minieme inbreuk op de begrotingsregels, nota bene in een periode van recordgroei en wanneer op hetzelfde moment grote lidstaten als Frankrijk en Duitsland zonder terechtwijzing tekorten konden opbouwen.

Ook het tweede argument van Schaeuble was veelvuldig te horen, maar is zo mogelijk nog zwakker.

"There is no other Europe than this treaty. With all respect for the Irish vote, we cannot allow the huge majority of Europe to be duped by a minority of a minority of a minority.”

Een “minderheid van een minderheid” kan inderdaad een grote meerderheid tegenhouden in het huidige systeem. Dat is nu eenmaal zo bij een veto-recht. Elke legalist zal moeten erkennen dat de verdere ratificatie in welk land van de EU dan ook totaal zinloos is geworden, tenzij men bewust van plan is om een inbreuk te maken op de regels, en op die manier een superstaat stichten. Dit doet denken aan de “Machtergreifung” in 1933 door de Nazi’s, met enige zin voor ironische overdrijving, want gelukkig is er niemand met enige heimwee naar deze tijd.

Niettemin kan men niet ontkennen dat de regeringsleiders hier op bijzonder ernstige wijze naar de illegaliteit toeneigen. Iedereen weet dat voor dit verdrag unanimiteit is vereist, en het is dan ook bijzonder zorgelijk dat niet één regeringsleider, op de liberale grootheid president Vaclav Klaus van Tsjechië dan na, erkent dat de ratificatie onmiddellijk moet worden stopgezet.

Nog zorgelijker is de situatie bij de pers, en in het bijzonder onze vaderlandse pers.

Voor zover zij schrijven dat het Ierse economische wonder te wijten is aan de Europese subsidies, kan dit nog worden vergeven.

Heel bedroevend is het echter om te zien hoe onze pers slaafs achter de regering aanloopt. Nergens een kritische noot over het feit dat een referendum eenmalig moet zijn, want anders geen zin heeft, wat dus kritiek op Karel De Gucht zou zijn die onmiddellijk al voorstelde om de Ieren nog een “kans” te geven om in de pas te lopen van de regeringsleiders. Stelt niemand zich daar nu vragen bij? Nergens ook een kritische noot over het feit dat de Ierse regering het Ja - kamp financieel en openlijk heeft gesteund, ook niet netjes.

Nergens een kritische noot of het wel zo'n goede zaak is om een groot staand Europees leger op te bouwen, om "iets te betekenen"? Wat dat ook moge inhouden: oorlog met de VS, want willen we geen "tegengewicht"? Meer interventie in Afrika, naar het Franse perverse voorbeeld uit het verleden? Pre-emptive strikes tegen Lybië? Europeanen zijn anders altijd de eersten om de Amerikaanse "defensie" te kapittelen, dikwijls terecht. Kan het Europees landbouwbeleid als indicatie dienen om uit te maken hoe ethisch het Europees buitenlands beleid zal zijn?

Wat met de burgerrechten? Worden die Europees niet bedreigd? De Europese Raad heeft er na 9-11 meer Patriot-acts doorgedraaid dan Bush ooit zou durven dromen.

Richtlijnen die een sclerotisch welvaartsmodel met stakingsrechten en werkloosheidsvallen zullen opleggen en fiscale concurrentie zullen uitsluiten, zoals de vorige week goedgekeurde werkweek-richtlijn, die stelt dat uitzendkrachten eenzelfde loon moeten krijgen als 'gewone' werknemers? Fantastisch. Niet dus, tenzij men tot die enkele Waalse politici behoort die nog steeds vastzitten in de rode dromen van de jaren '60.

Anti-discriminatie, anti-racisme, anti-rook-richtlijnen? Als er al kritiek komt op deze aantastingen van burgerrechten wordt er zelden duidelijk gemaakt dat deze een Europese oorsprong hebben.

En dan hebben we het nog niet gehad over het onderwijs: op Alain Destexhe na durft niemand de omerta te verbreken omtrent de tanende kwaliteit ervan. De tentenkampen voor de scholen en de inbreuk op de vrijheid van onderwijs om zelf uit te maken wat een goede sociale mix is, zijn niet uit een luguber loge-complot van Marleen Vanderpoorten ontsproten, maar komen uit de politiek correcte biotoop die de internationale instellingen zo kenmerkt, en waarbij men maar niet wil inzien dat scholen het recht ontnemen om leerlingen te weigeren een zware aantasting van de vrijheid van onderwijs is.

Wat met het Europees Hof van Justitie? Hoewel, of misschien dankzij briljante geesten als Koen Lenaerts is deze instelling is een ware "gouvernement des juges", die in elk artikel wel een bron vindt om de EU meer macht toe te kennen, met hier en daar wel een juiste reflex, toegegeven.

Verspillingen op Europees niveau die maar normaal worden geacht. Brussel - Straatsburg, iemand? Het circus blijft gewoon doorgaan.

Wanneer was de laatste keer dat bericht werd dat de Europese Rekenkamer weigerde om de begroting van de Unie goed te keuren, nu reeds voor het dertiende jaar op rij, omdat het echt niet uit te maken is wat met dat vele geld allemaal gebeurd?

Over het belangrijkste van alles wordt zeker heel zelden bericht: dat een open Europa, met open grenzen, vrije markt en de bijhorende welvaart en vrede perfect mogelijk is zonder de vele bureaucratische instellingen van de Unie. Dat bewijst de Europese vrijhandelsassociatie, waar landen zoals Noorwegen, Ijsland en Zwitserland in vertoeven.

Over een mogelijke zeer pijnlijke opsplitsing van de euro-zone wordt al helemaal niet bericht. Hoewel zoiets natuurlijk koffiedik kijken is.

Dat een bureaucraat of regeringsleider zijn eigen belangen verdedigt, is niet zo verwonderlijk. Het is echter de taak van de pers om dat niet achter na te hollen, en de bevolking te informeren. De burger heeft daar geen tijd voor, maar voelt wel vaak instinctief aan wat de juiste keuze is. Een contract niet ondertekenen waarvan je de inhoud niet verstaat, bijvoorbeeld.

Nogmaals. Dank u, Ieren. Misschien heeft de Vlaamse pers jullie signaal wel begrepen.

Read more...

Antisemitisme is van alle tijden

Het juni-nummer van het maandblad Joods Actueel, de opvolger van het Belgisch Israëlitisch Weekblad van Louis Davids, staat in het teken van het antisemitisme en anti-zionisme in de Belgische media, iets wat ikzelf in het verleden ook al meermaals op deze weblog aangehaald heb. Naast de internetkanalen KifKif en Indymedia, moest ook de traditionele pers het ontgelden. Kop van jut waren in hoofdzaak MO*, De Morgen, de VRT en Knack, maar ook La Libre Belgique, Kanaal-Z en het vakblad De Huisarts werden naar verluidt negatief onthaald door de joodse gemeenschap in ons land.

Joods Actueel brengt deze maand tevens een recente gerechtelijke uitspraak in Parijs onder de aandacht die France 2 aan de schandpaal nagelt. De Franse overheidszender verspreidde in 2000 immers valse beelden over het koelbloedig neerschieten van een onschuldig Palestijns kind door Israëlische soldaten voor de ogen van zijn vader. Uit het gerechtelijk onderzoek blijkt nu immers dat deze beelden een bewuste fabricage waren van de islamitische cameraman Talal Abou Rahma. In België namen enkel Het Laatste Nieuws, Le Soir en La Libre Belgique de moeite om over dit vonnis te berichten en zich voor het overnemen van de valse informatie in hun berichtgeving te verontschuldigen. Anderen, zoals de VRT, die de bewuste beelden onlangs trouwens nog een tweede maal achteloos in een reportage uitzond, roerden zich niet. Zij vonden het kennelijk de moeite niet om hun kijkers hiervan op de hoogte te brengen.

Dit alles zou schandalig zijn... moesten we het natuurlijk niet al lang gewoon zijn. Antisemitisme in de pers is immers van alle tijden, zoals deze foto van de voorpagina van The New York Times uit 1943 op meesterlijke wijze aangeeft. Voor de duidelijkheid: het gaat hier natuurlijk om een parodie, die de sluimerende ondertoon van de New York Times op het voorplan tracht te projecteren.



Ik kan het juni-nummer van Joods Actueel ook voor een andere (meer narcistische) reden aanraden: het artikel "In memoriam Irena Sendler" rond de vraag "Is de Holocaust minder waard dan de klimaathype?" van uw dienaar werd integraal in dat magazine overgenomen, alsook een stukje uit "Pamflet voor een pogrom", een kritisch artikel van mijn hand over de negatieve en uitermate éénzijdige Knack-berichtgeving rond de 60ste verjaardag van Eretz Yisraël.



En als we dan toch bezig zijn met het reclame maken voor eigen werk, kan ik even goed nog even de lancering van mijn nieuwe persoonlijke website vermelden. Deze dient niet zozeer om mijn blog (op termijn) te vervangen, dan wel gewoon om mijn blog aan te vullen én alle lezers en andere geïnteresseerden de kans te geven exact te weten wie ik ben, wat ik doe, waar ik lid van ben en waar ik zelf voor zeg te staan. http://www.vincentderoeck.be

Read more...

Leve de Waalse Gemeenschap!

Deze slogan doet in Vlaamsgezinde middens nogal wat wenkbrauwen fronsen. Nochtans drukt hij perfect uit wat de wens is van veel niet-separatistische Vlamingen. Dat twee naties, in solidariteit en wederzijds respect met elkaar, kunnen samen leven in een sterk federaal België. Door de huidige federale structuur, met acht parlementen die elkaar in bevoegdheden zowel materieel als territoriaal overlappen, kan dat echter niet. Maar volgens meer en meer flaminganten is dat eigenlijk ook nooit de bedoeling geweest. Door de fictieve indeling in Gemeenschappen en Gewesten is een web van instellingen ontstaan met als voornaamste doel het verbergen dat België uit twee grote gemeenschappen bestaat: de Vlaamse en de Waalse. Vlaanderen ontsnapte daaraan, Wallonië niet. Een pleidooi voor een eigen Waalse Gemeenschap.

Lees verder ...

Read more...

Daar is de corridor! (Hoegin)

Daar is dus die beruchte corridor, waar de Franstaligen het al enkele weken over hebben, maar waarover in de Vlaamse pers op een eenzame zwaluw na bitter weinig te lezen viel. Een corridor is trouwens het enige niet wat de Franstalige eisen in ruil voor een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde: ze willen ook een behoud van het stemrecht voor de Franstaligen in de Rand, bestendiging van de faciliteiten, en het afschaffen van de rondzendbrieven. Wat er dan nog overblijft van de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, behalve een splitsing van Halle-Vilvoorde, is zeer de vraag.

De corridor, waarvan Le Soir vandaag twee kaartjes publiceert, is een strook grond van 2,5 op 3,5 kilometer tussen Ukkel en Waterloo over het grondgebied van Sint-Genesius-Rode, en dat vooral een deel van het Zoniënwoud omvat. Zo concreet en gedetailleerd zijn de plannen dus al dat men aan Franstalige zijde precies weet welke straten en dreven de grenzen vormen van deze corridor:


Waar zit men ondertussen aan Vlaamse zijde? Toeval of niet, in De Standaard staat net vandaag een stukje van de hand van Steven Samyn over die corridor, waarin hij zijn lezers een beetje lijkt te willen sussen dat het allemaal misschien toch zo'n vaart niet zal lopen. Als dat werkelijk de bedoeling was, werd hij mooi in zijn blootje gezet door Le Soir, maar één paragraaf uit zijn stukje vraagt toch wat meer aandacht:

Het voorstel Brussel uit te breiden in ruil voor een splitsing van BHV is te gek voor woorden. Maar wat als de «geen morzel grond»-doctrine zou worden opgegeven in ruil voor de overheveling van echte hefbomen naar de regio's en een definitieve oplossing voor de faciliteitengemeenten en BHV? Is de vraag stellen of een stuk Zoniënwoud een te hoge prijs is, vloeken in de Vlaamse kerk? Op de Franstalige partijhoofdkwartieren worden de scenario's in elk geval niet weggelachen.

Een definitieve oplossing voor de faciliteitengemeenten? Het is inderdaad net dat wat de Franstaligen vragen, maar dan wel een oplossing waardoor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde volledig wordt uitgehold. Wat voor zin heeft het Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen als de Franstaligen toch stemrecht in Brussel zullen krijgen? En wat betekent die eis tot bestendiging («consolidation») van de faciliteiten, die toch al ten overvloede gebetonneerd zijn: een nieuwe laag beton, of schuilt hier misschien het Minderhedenverdrag achter? Je vraagt je af wat die Vlaamse «sherpa's» nog aan de onderhandelingstafel zitten te doen en waarover daar precies gemarchandeerd wordt wanneer ze te maken hebben met zulke «gesprekspartners»…

Ook ironisch is dat Eric Defoort eerder deze week in een interview met Knack, dat overigens op z'n zachtst gezegd controversieel genoemd mag worden, vertelde dat hij dit weekeinde een denkdag organiseert voor de top van Vlaamse Volksbeweging (VVB) onder de werktitel «Het flamingantisme voorbij». Het is maar de vraag of hij niet iets te vroeg is om al het post-flamingantische tijdperk te kunnen uitroepen, maar gebrek aan stof tot nadenken zou er op die denkdag toch niet mogen zijn.

Read more...

In memoriam Tim Russert, 1950-2008(Vincent De Roeck)

Goed nieuws komt zelden alleen in dit tranendal. Zo ook deze week. Op dezelfde dag als de Ieren het Verdrag van Lissabon verwierpen, overleed Tim Russert in Washington aan een hartaanval. De gevierde talkshowpresentator, politiek commentator en advocaat is 58 jaar oud geworden. Russert was niet enkel bekend als hoofd van de politieke nieuwsdienst van NBC News, maar vooral als de gastheer van Meet the Press, een job die hij gedurende 17 jaren meesterlijk heeft weten invullen. Russerts interviews bleven steeds beschaafd en beleefd, waren soms wel op het randje maar gingen er nooit echt over, en bovenal troonden zij qua kwaliteit en diepgang ver boven de concurrentie uit.

Tim Russert werkte als advocaat aanvankelijk voor Democratische congresleden en hun campagnes, maar naarmate hij ouder werd, switchte hij meer naar het centrum. In de herfst van zijn leven was Russert zo toegewijd aan conservatieve familiewaarden dat maar weinigen zijn echte politieke voorkeur nog doorhadden. Ook dat was de kracht van Russert. Hij liet nooit in zijn kaarten kijken, en hield meer vrienden dan vijanden over in de journalistieke en politieke sfeer. Het spreekt in dat kader ook boekdelen dat niet enkel zijn eigen TV-zender NBC de programma’s op 13 juni laatstleden onderbrak voor Russerts overlijdensbericht, maar ook eizona alle concurrerende televisiestations. Idem trouwens voor de unisono positieve reacties van de Amerikaanse politici over het werk en leven van Tim Russert, de man die sinds 1991 onafgebroken de meest bekeken zondagochtendtalkshow presenteerde.

In Larry King Live op CNN vanochtend haalden tal van Amerikaanse prominenten herinneringen op aan Tim Russert en hun wedervaren met zijn journalistieke stijl. Zo bijvoorbeeld de woordvoerder van het Witte Huis ten tijde van de Monica Lewinsky-affaire die Russert nog meende te kennen van zijn periode bij Bill Clinton en dus hoopte op een oppervlakkige ondervraging, maar er wel degelijk bekaaid van afkwam in het interview, of de Meet the Press-aflevering waarbij God zelf met Russert kwam meediscussiëren, of die waarbij de Bush-vertrouweling Bob Woodward het vuur aan de schenen werd gelegd over het bewust achterhouden van kritische informatie die George Walker Bush in een slecht daglicht zou kunnen zetten. Tim Russert won 48 journalistieke prijzen en onderscheidingen, waaronder een Emmy Award voor zijn ingetogen verslag van de begrafenis van Ronald Wilson Reagan in 2005. Hij maakte ook furore als commentator van de Amerikaanse presidentsverkiezingen in 2000 en 2004, en slaagde er zelfs in om in 1985 het allereerste Amerikaanse TV-interview met paus Johannes Paulus II rond te krijgen.

Tim Russert was bij mannen geliefd voor zijn stijl en bij vrouwen voor zijn gulle lach en guitige ogen. Russert werd door vriend en vijand geprezen, zelfs nadat hij in het Valerie Plame-schandaal betrokken geraakte door een politieverklaring van Scooter Libby en tal van analisten gewag maakten van Russerts nauwe banden met de Bush-administratie. Russert was ook meer dan een TV-vedette, hij bleef in de eerste plaats een gewone volkse Amerikaan. Hij was niet vies van komische pulptelevisie, en was uitermate extrovert voor een mediafiguur. In zijn bestseller “Wisdom of our Fathers” uit 2005 publiceerde hij enkele persoonlijke en vertrouwelijke brieven waarin hij zijn ziel bloot gaf. Russert speelde ook gastrollen in tal van programma’s, waarvan het spelprogramma What Would You Do? en de politieserie Homicide ongetwijfeld de bekendste zijn.

Nu Tim Russert het tijdelijke voor het eeuwige ingeruild heeft, ligt maar één vraag op de tongen van politiek geïnteresseerd Amerika: wie zal de lege stoel in Meet the Press opvullen? Ik kijk alvast uit naar Russerts opvolger, maar dat neemt niet weg dat ik hem toch wel enorm zal missen. Maar ja, the good always die young.


Meer over deze politieke commentator op www.msnbc.com.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Liberale studenten vragen respect voor uitkomst Iers referendum (Vincent De Roeck)

Persbericht van het Liberaal Vlaams Studentenverbond Leuven

De kogel is door de kerk. De Ierse burgers hebben het Verdrag van Lissabon in een referendum met 53,4% tegen 46,6% afgewezen. Meer dan de helft van de Ieren nam aan de stemming deel. De uitkomst is duidelijk. Alweer eindigde een Europees superverdrag roemloos op het altaar van de democratie. Alweer slaagde de Europese Unie niet in haar opzet om het imprimatur van de burgers af te dwingen over de verdere verdieping van het Europese politieke project. En als we uit dit alles één algemene conclusie mogen trekken, is dat wel het volgende: de kloof tussen de Europese instellingen en de burger is groter dan ooit tevoren.

Het Leuvense Liberaal Vlaams Studentenverbond (LVSV Leuven) erkent de beginselen van de democratie en het zelfbeschikkingsrecht van het Ierse volk in deze zaak en roept alle betrokken partijen dan ook op om met de uitkomst van dit referendum rekening te houden. Na het miskennen van eerdere referenda over Europese verdragen in Denemarken (1992), Ierland (2001), Frankrijk en Nederland (2005), acht het LVSV Leuven de tijd van eerlijke en waarachtige bezinning aangebroken. De verdere ratificatie heeft in de ogen van het LVSV Leuven dan ook geen enkele zin meer, net zoals in 2005 ook Tony Blair en Vaclav Klaus beslisten om er na de referendaresultaten over de Europese Grondwet mee op te houden.

Het LVSV Leuven is van mening dat de Europese Commissie nu maandag op de plenaire vergadering van het Europees Parlement duidelijkheid moet scheppen over de draagwijdte van dit Iers referendum. José Manuel Barroso moet maandag toegeven dat het Verdrag van Lissabon verworpen is, en verklaren dat het alsnog toepassen van (een deel van) deze bepalingen een grove inbreuk op de democratische grondbeginselen van de Europese Unie - nochtans volgens hem in de eerste plaats “een gemeenschap van waarden” - zou betekenen. Verder moet Barroso alle bijkomende instellingen en structuren die zoals de Europese diplomatieke dienst, de Europese openbare aanklager of de bijkomende Europese juridische instanties, hun wettelijke grondslag uitsluitend vinden in het verworpen Verdrag van Lissabon, maar desondanks in het verleden al in het leven geroepen werden zonder uitstel ontbinden en opdoeken.

Europa moet het debat over haar eigen toekomst durven aangaan met de burgers en zich niet blijven verlagen tot de toepassing van ondemocratische machtigingswetten uit angst om bij de burgers bot te vangen. Het LVSV Leuven staat niet afkerig ten opzichte van verdere Europese integratie, maar dan wel via een bottom-up aanpak die de rechten en vrijheden van de Europese burgers vooropstelt, in plaats van de kortetermijnwensen van een kleine in zichzelf gekeerde elite. Tenslotte wil het LVSV Leuven nog benadrukken dat de Ieren op 12 juni niet enkel voor zichzelf gestemd hebben, maar ook voor de vijfhonderd miljoen Europeanen, waaronder de tien miljoen Belgen, die van hun overheden niet eens het recht gekregen hebben om neen te stemmen. Alleen al omwille van die reden is dit signaal uit Ierland meer dan welgekomen.


Vincent De Roeck, auteur en bestuurslid LVSV Leuven
Philippe Caeymaex, voorzitter LVSV Leuven
http://www.lvsvleuven.be

Read more...

Nieuws uit Ierland, de frontlinie van de vrijheid... (Game, set and match, thanks Eire!)

Het volk tegen de elite: 1-0
Het is duidelijk: Ierland heeft "no" gezegd tegen Lissabon, 53,4% - 46,6%

http://www.telegraph.co.uk/news/referendum-lisbon-treaty.html
The Daily Telegraph spreekt van 53,4% tegenstemmen.
http://www.rte.ie/news/2008/0613/eulisbon.html
De RTÉ is het eerste Ierse TV-station dat zijn conclusies trekt inzake het referendum over het Verdrag van Lissabon: de no-voters winnen!
http://www.ireland.com/newspaper/breaking/breaking1.htm
En ook de Irish Times is duidelijk: 53,7% van de Ieren stemden tegen!
http://www.ireland.com/focus/thelisbontreaty/interactive/
Hier kan je de uitslagen van het Iers referendum live opvolgen.
http://www.ireland.com/newspaper/breaking/breaking84.htm
De voorlopige uitslagen zijn hoopgevend. Het no-kamp zou winnen!


De kleren van de keizer andermaal actueel: de individuele burgers beseffen eens temeer dat zij niet alleen aan Euroscepsis lijden, maar dat alle vrijheidslievende burgers er hetzelfde over denken. De Euro-illusie is andermaal doorprikt. Duizendmaal bedankt Eire.

Read more...

Korte berichten uit de krochten van de hel

Het was mij het weekje wel. Pakistan die de Europese landen in het begin van deze week opriep om minder sceptisch te staan tegenover de sharia en in minder absolute termen over vrije meningsuiting te spreken. De Verenigde Naties die een rapport opstellen waarin ze de Britse politici oproepen om hun monarchie te hervormen en/of af te schaffen, zoals de Maoïsten vorige week ook in Nepal gedaan hebben. Ron Paul die via ABC aankondigde om zijn campagne voor het presidentsschap dan toch te staken, om meer tijd te hebben voor zijn congrescampagne, zijn run voor het voorzitterschap van de “Republican Liberty Caucus”, de libertarische belangengroep binnen de GOP, en de oprichting van zijn nieuwste project, de “Campaign for Liberty”. De Tsjechische president Vaclav Klaus die in de Financial Times de mat uitveegt met de Europese constructie en de merites van de Europese Monetaire Unie en de ECB zwaar in twijfel trekt.

De Britse overheid die tonnen nieuwe subsidies goedkeurt voor Noord-Ierland en zo de steun van de lokale politici wist af te kopen. Met enkele stemmen verschil, en gesteund door alle Noord-Ierse parlementsleden, keurde het Britse Lagerhuis een wet goed die de burgerrechten nog verder aan banden legt en de huidige Big Brother staat in Groot-Brittanië niet enkel betonneert, maar ook verder uitbreidt. De Tory-schaduwminister David Davies nam hiervoor zelfs ontslag uit het parlement om van de by-election een feitelijk referendum te maken over deze nieuwe veiligheidswetten. Het Ierse referendum over het Verdrag van Lissabon deed de minst fraaie kanten van de Eurocraten andermaal aan de oppervlakte komen: dreigementen, haatcampagnes, paniekzaaierij, openlijk misprijzen voor de burgers, chantage en het schermen met (nog meer) Europese subsidies. Om van de steun van de nazipaus nog maar te zwijgen.

En als klap op de vuurpijl, lekte deze week een rapport van de Europese Unie uit over hun plannen om voortaan ook weblogs te gaan reguleren, reglementeren, en uiteindelijk controleren. Voorlopig zou het enkel om "voluntary labelling" gaan, maar u weet net zo goed als ik, dat zulke voorstellen doorgaans de voorbode zijn van véél verregaandere wetgeving en overheidsbemoeienissen.

Er is dan ook geen beter moment dan vandaag, wanneer ik dit alles beschouw, om de magische woorden van Swa Backeljau uit dezelfde Vlaamse TV-serie te citeren: "In wat voor een wereld leven wij nu?" En misschien zijn de verzen van Shakespeare uit de tweede acte van Richard II vandaag ook wel terug actueler dan ooit tevoren, en niet enkel voor Engeland maar ook voor de andere EU-landen:

This royal throne of kings, this scepter'd isle,
This earth of majesty, this seat of Mars,
This other Eden, demi-paradise,
This fortress built by Nature for herself
Against infection and the hand of war,
This happy breed of men, this little world,
This precious stone set in the silver sea,
Which serves it in the office of a wall,
Or as a moat defensive to a house,
Against the envy of less happier lands,
This blessed plot, this earth, this realm, this England.

Ook voor de krochten van de hel hangen EU- en VN-vlaggen.
Althans dat verwacht ende vrees ik... Please prove me wrong.

Read more...

Liberty for America met Barr en WAR(Vincent De Roeck)

De overweldigende media-aandacht voor de twee grote machtsblokken in de Verenigde Staten versterkt de illusie dat er aan de andere kant van de Atlantische Oceaan maar twee politieke partijen zouden actief zijn: de Republikeinen en de Democraten. Nu halen deze partijen samen doorgaans wel meer dan 90% van de uitgebrachte stemmen in nationale verkiezingen, toch bestaat het Amerikaanse politieke landschap uit meerdere partijen met vaak zéér revolutionaire en uiteenlopende ideeën. Het succes van deze third parties bestaat doorgaans uit het beïnvloeden van de mainstream partijen en uit lokale successen zoals bij de gouverneursverkiezingen van Alaska in 1990 (Walter Hickel van de Independence Party) en Minnesota in 1998 (James Ventura van de Reform Party). Ook weten onafhankelijke politici soms hun stempel op het politieke bedrijf te drukken. In 1992 veroorzaakte de populistische campagne van multimiljardair Ross Perot paniek onder de gevestigde partijen. Perot haalde bijna 20 miljoen stemmen: het absolute record voor onafhankelijken. In 2000 snoepte de consumentenactivist Ralph Nader voldoende stemmen af van Al Gore om George W. Bush de overwinning te bezorgen.

Naast kleine politieke bewegingen zoals de fascistische American Nazi Party, de paleoconservatieve America First Party, de oerconservatieve Prohibition Party, de linkse Socialist Party en de communistische Socialist Workers’ Party bestaan er toch ook derdepartijen in de Verenigde Staten met een heuse politieke structuur, een aardig aantal mandatarissen en een minimale toegang tot de mediaplatformen. Het gaat dan om de Green Party (eco-progressief), de Constitution Party (nationalistisch conservatief) en de Libertarian Party (isolationistisch libertarisch). Vooral de laatste partij heeft echt wel de ambitie om uit te groeien tot een partij van formaat. De LP geldt ook nu al als de derde grootste partij van de Verenigde Staten met meer dan 200,000 leden en net geen 600 lokale mandatarissen. Ook binnen de GOP en de Democratische Partij bestaan er dissidente fracties die vaak nauw verweven zijn met derdepartijen, die ook langs die weg hun invloed trachten te doen gelden. Onder Ronald Reagan was dat het geval met libertarische en paleoconservatieve drukkingsgroepen of personen.

Naast de twee gevestigde kandidaten John McCain en Barack Obama, en de eeuwige onafhankelijke kandidaat Ralph Nader zullen in november ook kandidaten van andere partijen aan de presidentsverkiezing deelnemen. Gene Amondson van de Prohibition Party, Brian Moore van de Socialist Party, Roger Calero van de Socialist Workers’ Party en de onafhankelijke gelijkheidsactivist Alan Keyes maken, zelfs in de meest optimale omstandigheden, geen kans op het presidentsschap. De kandidaten van de andere derdepartijen eigenlijk ook niet, maar zij zouden wel invloed op de finale uitkomst kunnen hebben. Moest miljardair Michael Bloomberg alsnog opkomen als onafhankelijke, kan hij misschien wel Perots prestatie evenaren, maar niets lijkt daar nog op te wijzen. Ook hopen velen nog stiekem op een onafhankelijke run van Ron Paul, maar dat blijft evenzeer onwaarschijnlijk. Het heil zal dus van die derdepartijen moeten komen, en dan vooral van de Libertarians en de Greens, want de Constitution Party maakt met haar ticket Chuck Baldwin-Darrell Castle nauwelijks aanspraak op enige vorm van stunt.

De Green Party trekt naar de stembus met Cynthia McKinney als presidentskandidate: een zwarte vrouw en gedurende 12 jaar een Democratisch congreslid voor Georgia. Los van de 2000-campagne van Ralph Nader, is dit met voorsprong de sterkste groene kandidate ooit. Van hetzelfde laken een broek bij de Libertarian Party, waar ze ook uitpakken met het sterkste ticket sinds 1988, toen oud-congreslid Ron Paul kandidaat was en bijna 500,000 stemmen achter zijn naam kreeg. Het ticket Bob Barr-Wayne Allyn Root moet de libertarische prestaties van de laatste verkiezingen moeiteloos overtreffen. André Marrou haalde in 1992 slechts 0,3% van de stemmen binnen. Natuurlijk concentreerde de proteststemmen zich in die verkiezing bij Ross Perot. In 1996 en 2000 kwamen de Libertarians met Harry Browne niet verder dan 0,5% en 0,4% van de stemmen. In 2004 eindigde Michael Badnarik op amper 0,3%.


Dankzij de presidentscampagne van libertarisch congreslid Ron Paul bij de Republikeinen en de ongekende exposure van de libertaire ideologie daardoor, is de Libertarian Party vandaag populairder dan ooit tevoren. Een kwart van de Amerikanen zou uitgesproken libertarische sympathieën hebben, en de LP zou in november 1-3% van de stemmen moeten halen, een record dus. Daags na de Libertarische Conventie in Denver (22-26 mei 2008) waar de namen op het libertarische ticket bekendgemaakt werden, brak de LP in een Zogby-peiling al met de magische grens van 4%. Los van de tijdelijke hotness van het libertarisme, kan men wel stellen dat de Libertarian Party de wind in de zeilen heeft, en dat bleek uit het rijtje kandidaten dat in Denver de revue passeerde.

Maar liefst 11 kandidaten, met o.a. oud-senator Mike Gravel uit Alaska en Mary J. Ruwart, één van de meest bekende libertarische schrijfsters in de Verenigde Staten, dongen naar de Libertarische partijnominatie, maar moesten na een zenuwslopende stemming op de conventie de duimen leggen voor Bob Barr en Wayne Allyn Root. Barr was acht jaar lang congreslid voor Georgia en verantwoordelijk voor het opstarten van de impeachmentprocedure tegen Bill Clinton. Root is een zéér bekend sportjournalist en multimiljonair met een eigen ster op de “Las Vegas Walk of Fame”. Root draagt ook de bijnaam “King of Vegas”. Zowel Barr als Root gelden al jaren als libertarisch-conservatieven, eerder dan als échte libertariërs. De keuze van de Libertarians wordt dit keer dan ook als praktisch-verkiesbaar in plaats van ideologisch beschouwd.


Bob Barr is consequent libertarisch inzake abortus, wapenrechten, minimale staat, de afschaffing van de inkomstenbelasting en sterke burgerrechten, maar zijn nominatie zette toch kwaad bloed bij bepaalde die-hard libertariërs zoals Llewellyn Rockwell van het Ludwig von Mises Institute of Mat Welch van Reason Magazine. Vooral zijn standpunten met betrekking tot het niet erkennen van homorechten, het verdedigen van militair interventionisme en het absolute verbod van druggebruik kunnen de libertarische intellectuele elite niet overtuigen van Barrs oprechtheid, net zomin als zijn “voting record” in het congres. Hij stemde voor de Irakoorlog, voor de Patriot Act en voor het verbod van bepaalde religieuze overtuigingen binnen het leger zoals Wicca-satanisme. Ook Wayne Allyn Root is niet afdoende hard core. WAR is voor wapenrechten, tegen de overheid, voor vrij onderwijs, voor subsidiariteit, voor lage belastingen, tegen elke vorm van overheidsschuld, tegen de Irakoorlog en voor meer individuele vrijheid, daar niet van, maar hij verheerlijkt de internationale instellingen en de Amerikaanse militaire engagementen in het buitenland van zodra ze daarvoor door de VN gemandateerd zijn. Wayne Allyn Root is trouwens ook na zijn overstap naar de Libertarian Party een gulle donor voor allerlei Republikeinse kandidaten gebleven.

Mat Welch beweerde al enkele maanden geleden dat Ron Paul de libertarische revolutie geen dienst bewezen heeft door als GOP-kandidaat op te komen. In zijn pogingen om zoveel kiezers als mogelijk aan te trekken, heeft Ron Paul een te éénzijdig beeld van het libertarisme opgehangen. De nadruk van Ron Paul op de grondwet, zijn anti-immigratie- en anti-oorlogstandpunten, en het platte populisme van zijn anti-overheidsdiscours hebben de zuiverheid van het libertarisme in de ogen van de mensen aangetast, en dat heeft indirect geleid tot een verwatering van de Libertarian Party. Omdat meer en meer mensen zich in Ron Pauls soft-libertarisme herkennen, heeft de Libertarian Party ook veel gematigde nieuwe leden aangetrokken en is de partij tot een traditionele conservatieve anti-establishmentbeweging verworden. En dat heeft het dus mogelijk gemaakt dat twee libertarischgezinde conservatieven de LP-kleuren mogen verdedigen in november.

De ergernis van libertarische puristen vertolkte zich bijvoorbeeld in de slotspeech van Christine Smith op de Libertarische Conventie waar ze tegen de zopas verkozen kandidaten fulmineerde, maar ook in de nabeschouwende pennenvruchten van Walter Block en Lew Rockwell. De eerste noemt Barr en Root “geen echte libertariërs in de lange traditie van de Libertarian Party”. De tweede gaat nog verder en spreekt van een regelrechte schande. Volgens Rockwell zijn beide gewoon “conservatieven met een doorzichtig libertarisch laagje”. Het spreekt misschien ook boekdelen dat het interview van vorige week met Bob Barr in de CNN-talkshow van Glenn Beck veel libertariërs voor de borst stootte. Barr profileerde zich daar als anti-establishmentpoliticus en sneed geen enkel traditioneel libertarisch thema aan. Moet het iemand dan verbazen dat Beck, zelf een licht-libertarisch conservatief, het over de ganse lijn eens was met Bob Barrs exploten? En ook Time Magazine stelde vorige week in een editoriaal al dat de LP (té) “mainstream” geworden was.

Ik beschouw mezelf zelden als een oerlibertarische theoreticus omdat ik sterk in realpolitik geloof en bereid ben om water bij mijn wijn te doen als dat mijn maatschappelijk model een stap dichterbij kan brengen. Mensen als Lew Rockwell en Matt Welch denken daar niet zo over. Voor hen is een gematigde libertariër doorgaans een grotere vijand dan een totalitair geïnspireerde socialist of fascist. Ik verkies nog steeds een Ronald Reagan of Barry Goldwater in het Witte Huis boven een libertarische purist daarbuiten, omdat de ene effectief iets in beweging kan zetten en de andere doorgaans niet.

Voor mij zijn Bob Barr en Wayne Allyn Root dan ook goede kandidaten, want als zij inderdaad de 4%-grens overschrijden in november, is de LP een partij om in de toekomst rekening met te houden, en wat goed is voor de LP is ook goed voor het libertarisme, want achter de schermen houden de libertarische theoretici de touwtjes nog altijd strak in handen.


Meer over zijn campagne op www.bobbarr2008.com.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Libertarians for Obama?

Ook aardig wat libertariërs kiezen de kant van Barack Obama in de presidentsverkiezingen omdat ze zich niet kunnen vinden in de keuze van de Libertarian Party om de twee conservatieven Bob Barr en Wayne Allyn Root als kandidaten te nomineren. Ook de traditionele alternatieven zijn ditmaal niet voor handen. De Republikeinen sturen met John McCain een “big government, big spenditure” demagoog het strijdperk in, en de Constitution Party kiest met Chuck Baldwin voor een nationaal-conservatieve radicaal die niets meer van doen heeft met het paleoconservatisme van een Pat Buchanan of een Jim Gilchrist in het verleden. De objectieve libertarische bondgenoten van weleer zijn één voor één ten prooi gevallen aan de machtspolitiek en het consensusmodel. De libertariërs zijn andermaal politiek dakloos.

Via de sociale netwerkingsite “Facebook” kreeg ik vorige week het volgende bericht van de groep “Libertarians for Obama”.

At its best, the Obama candidacy is about ending a war - not so much the war in Iraq, which now has a momentum that will propel the occupation into the next decade - but the war within America that has prevailed since Vietnam and that shows dangerous signs of intensifying, a nonviolent civil war that has crippled America at the very time the world needs it most. It is a war about war - and about culture and about religion and about race. And in that war, Obama - and Obama alone - offers the possibility of a truce.

Whereas, you know you cannot abide a McCain presidency any more than you can stomach a Ron Paul one; Whereas, Republicans need a clear signal that anything approximating the last eight years will not be tolerated; Whereas, how much harm can four years do, especially since a Democratic executive coupled with what will likely be a Democratic legislative branch will push the national agenda so far left as to cause a reactionary shift to the right in 2012; Whereas, two years in the executive coupled with a legislative majority will give Democrats the time they need to reverse the worst of the Bush legacy in spying, torture, and foreign policy; Whereas, McCain and Paul might die in office; And whereas, Obama is not an ideologue and is open to discussion and, therefore, persuasion.

Whereas, McCain would be no better for tax policy than Obama; Whereas, Obama's health plan is at least not worse than Hillary's; Whereas, four years is all Republicans need to rehabilitate and prioritize, which is just the time Obama will buy us; Whereas, libertarians voting for Obama will really, really, really piss off the Huckabible branch of the fusionist clusterfuck; Whereas, remember when McCain told this joke? "Why is Chelsea Clinton so ugly? Because her father is Janet Reno." Mean and tasteless! Would you really want this nasty, nasty man near your children? Iduntinkso; And whereas, don't you just want to throw it all to hell anyway?

Ook het Britse libertarisch-conservatieve Europees Parlementslid Daniel Hannan maakt reclame voor Obama op zijn weblog, onder de title “A good election for the Republicans to lose”.

I have been fisked by the great Tom Montgomerie, whose blog, ConservativeHome, is one of the great internet phenomena of our age, now attracting a million readers a month. He takes issue, as I rather thought he might, with my support for Barack Obama. Actually, being a pro-Obama Tory isn’t quite as lonely as I had expected. A surprising number of conservatives registered their backing for the Illinois senator, both on the comment thread to my blog and on ConHome. And Tim tells me that his survey of selected Conservative candidates suggests a 3–1 lead for McCain which, while healthy, is hardly the unanimous backing you’d expect from a sister party.

I’ve rehearsed the conservative case for Obama often enough before. Since none of my arguments have convinced Tim, let me try a new one on him. This is a pretty good election for the Republicans to lose. Rather as the Tories would have been better off losing in 1992, and revivifying themselves while Labour struggled with Maastricht and the ERM, so the GOP might usefully sit this one out, let the Dems deal with the downturn, and rediscover what once made their party electable.

What made them electable is easily enough defined: it was their conversion to localism. In their seminal work The Right Nation, John Micklethwaite and Adrian Wooldridge chart the evolution of the Republican Party over the past half century – from an elite, New England, preppy party that kept losing to an anti-government, Sun Belt, populist party that kept winning. Critical to this transformation was the Republicans’ conversion to states’ rights and the decentralisation of power. Now, though, they are in danger of turning their backs on the formula that took them back to power. Once again, as in pre-Goldwater days, they are becoming the party of external protectionism and crony capitalism, of federal spending and of foreign adventurism. Think of the absurd attempt to make the question of same-sex marriage a federal rather than state issue. Think of the budget deficit. Think of the readiness to maintain a permanent garrison in Iraq. Think of the steel tariff.

Don’t get me wrong: I’m a committed Republican and, if I had a vote in the US, I would cast it for GOP congressional candidates. But I don’t think John McCain is the man to lead the party back to small-r republican virtue. The Democrats have got to have their turn some time and, if they’re going to have it, it might as well be under a candidate who has never once missed an opportunity to be obliging about Right-wingers: a candidate whose entire purpose, from the moment he came to national notice in 2004, has been to bridge the gap between America’s two tribes. I’d love the Republicans to lead their country and the world. But they have a bit of thinking to do first.

Zie ook: http://www.libertariansforobama.org/

Read more...

Separatisme en migrantenstemrecht (Hoegin)

Dit week-end ontstond er enige ontreddering in de media omdat een peiling van Het Laatste Nieuws «voor het eerst» een Vlaamse meerderheid voor separatisme had aangetoond. Deze morgen kon er echter met de publicatie van een studie van Marc Swyngedouw en Nathalie Rink een grote zucht van verlichting geslaken geworden, want de professor had nog maar «wetenschappelijk» aangetoond dat er dan toch geen meerderheid separatisten te vinden zou zijn. Maar klopt dit wel?

Het is met het separatisme zoals het vroeger ook met het migrantenstemrecht was: vroeg je de Vlaming op de man af of hij voor of tegen migrantenstemrecht was, dan bleek steevast dat ongeveer 80% tegen was. Tegelijkertijd toonde de ene «wetenschappelijke» studie na de andere aan dat er tòch een meerderheid vóór migrantenstemrecht zou bestaan, wat gretig aangegrepen werd om het uiteindelijk toch maar door te drukken (met een links-Franstalige meerderheid), met als gevolg dat deze Belgische «verworvenheid» zelfs in een onafhankelijk Vlaanderen vermoedelijk niet meer terug te draaien zal zijn. Hetzelfde scenario in verband met separatisme: al enkele jaren rapporteren peilingen die de Vlaming op de man af vragen of hij een splitsing van België voorstaat een kleine meerderheid vóór, terwijl de «wetenschappelijke» studies aantonen dat er slechts tien procent separatisten zouden zijn. Hoe is dit mogelijk? Een portie psychologie helpt het bedrog te verklaren.

Eerste bedrog: de asymmetrische meerkeuzevraag. Vraag aan een kind of het een snoepje wil, en de kans is groot dat het ja zegt. Vraag aan een kind of het een snoepje, een koekje, een appel, een boterham, of misschien iets te drinken wil, en de kans wordt onmiddellijk al een pak kleiner dat het voor het snoepje kiest. En dus hebben kinderen eigenlijk feitelijk geen zin in snoep, zullen «wetenschappers» als een Marc Swyngedouw en een Dave Sinardet in koor uitroepen (terloops en voor een goed begrip: beiden zijn medewerkers van Sampol). Dezelfde truuk werd gebruikt in de wetenschappelijke onderzoeken over het migrantenstemrecht, waar de ondervraagden een batterij mogelijke en onmogelijke varianten op het migrantenstemrecht werd voorgehouden, en hetzelfde deden Marc Swyngedouw en Nathalie Rink dus ook in hun studie. Let trouwens op de asymmetrie in het opstellen van de meerkeuzevraag: tegenover één antwoord tegen migrantenstemrecht stonden vaak vier of vijf antwoorden vóór migrantenstemrecht, precies zoals er in deze studie ook vier antwoorden vóór België staan tegenover slechts één antwoord tegen België.

Tweede bedrog: het onaantrekkelijke verkeerde antwoord. Een ondervraagde wekt niet graag de indruk dat hij een moeilijk of extremistisch mens is. En dat geldt a fortiori voor Vlamingen – daarom ook dat België nog steeds bestaat. Krijg je dus de keuze tussen «België moet gesplitst worden» –en let daarbij dus op de zeer elegante en uitnodigende formulering– en «De federale staat moet blijven maar met meer bevoegdheden voor de gemeenschappen en gewesten dan nu het geval is», dan moet je al goed bij de pinken zijn en beseffen hoe deze studie later als propagandamateriaal zal gebruikt worden om het antwoord te geven dat werkelijk overeenstemt met je mening. Het zou me absoluut niet verbazen als enkele van de ondervraagden zich vandaag voorgenomen hebben de volgende keer een straffer antwoord te geven moesten ze nogmaals ondervraagd worden.

Derde bedrog: de arbitraire reductie. Na het opsplitsen van de binaire vraag naar een asymmetrische meerkeuzevraag, waarbij het ongewenste antwoord dan nog eens zo geformuleerd werd dat het onaantrekkelijk wordt, volgt opnieuw de reductie naar een dichotomie. Wie bijvoorbeeld voor meer Vlaanderen koos, wordt onverbiddelijk in de groep aanhangers van België geplaatst. En wie de meeneem-Chinees die al twintig jaar in Vlaanderen woont en perfect Nederlands spreekt ook wel wat stemrecht wil gunnen voor, ach wat, bijvoorbeeld de provincieraad, is plots een voorstander van migrantenstemrecht. Tel echter de 45% voorstanders van meer Vlaanderen bij de 10% onvoorwaardelijke splitsers, en de studie wordt opmerkelijke consistent met de peiling van Het Laatste Nieuws: een kleine meerderheid wil eigenlijk van België af. Of nog, met het cijfermateriaal van de studie is er eigenlijk niets fout, maar over de analyse en vooral de bewerking ervan valt duidelijk wel één en ander te zeggen…

Want op deze manier wordt dus zelfs onder de kiezers van het Vlaams Belang een meerderheid voor België gevonden, wat gretig aangegrepen wordt door Marc Swyngedouw & Co om aan te tonen dat Vlaanderen echt geen splitsing van België wil. Hij beseft natuurlijk niet dat hij op die manier de poten vanonder zijn eigen «wetenschappelijke» stoel wegzaagt, want een betere illustratie van zijn bedrog bestaat er niet. Helemaal absurd wordt het wanneer hij de «resultaten» van zijn studie aangrijpt om te beweren dat sp.a en Groen!, die het eerste pakket van de staatshervorming toch zouden willen goedkeuren, mogelijk op een breuk met hun kiezers zouden afstevenen. Ten eerste is dat eerste pakket zo klein en miniem dat zelfs de hardste unitarist het per ongeluk zou durven goedkeuren, en ten tweede is er van een breuk met de kiezers geen spoor te bekennen wanneer alleen naar de cijfers in de studie gekeken wordt. Maar misschien was dat laatste ook de bedoeling niet.

Read more...

Can libertarians go mainstream?

Time Magazine stelt dat ideologische puurheid het fundamentele verschil was tussen de twee “mainstream”-partijen en de Libertarian Party, én dat de nominatie van Bob Barr en Wayne Allyn Root dat verschil tot niets herleid heeft. Nu is ook de zuiverheid van de boodschap(per) van de Libertarian Party dermate verwatert dat ook zij een machts- en consensuspartij geworden is. Volgens Time Magazine is het dan ook goed mogelijk dat de Libertarian Party, ondanks alle positieve peilingen, in november met lege handen zal achterblijven: geen macht én ook geen boodschap meer.

Ziehier het bewuste editoriaal "Can the Libertarians go mainstream?" van Time Magazine naar aanleiding van de LP-conventie:

It's been a good year for libertarians. Ron Paul may have decided to run as a Republican, but his gold-standard soul - and the millions in fund raising his personal freedom über alles platform has attracted - has proven the potency of libertarian ideas. And while Paul continues to garner G.O.P. primary votes (over a million have been cast for him so far) and inspire his freedom-loving followers, the party has found someone else with star power (by libertarian standards) willing to charge into the electoral breach: Bob Barr, two-term Republican congressman from Georgia. At the libertarians' national convention in Denver this weekend, Barr will vie for his new party's nomination against a host of other candidates, including Las Vegas sports handicapper Wayne Allyn Root, avuncular former democratic Senator Mike Gravel, and libertarian stalwart Mary J. Ruwart.

Like all good libertarians, the candidates will find plenty to disagree about in Denver. But behind each argument over how to implement the gold standard or which monument to federalism run amok - the Department of Education or the IRS - should be axed first, lies a more fundamental question: who can lead the party from the eccentric fringe to the dull but powerful mainstream?

Libertarianism today is, in some ways, where the conservative movement was in the 1950's. It has a loyal core and a platform that could energize a broader constituency; lower taxes and isolationism look good when the economy is tanking and the war in Iraq drags on. Most libertarians also support the rights of Americans to have abortions, own guns, smoke pot or do just about anything they can think of. (There's a little something for everyone.) But like postwar conservatism, the movement is also littered with crackpots and conspiracists who threaten to define the party as a radical movement - the kind of thing would-be voters don't feel comfortable supporting with a sign on their lawns.

It took William F. Buckley, Jr. and his National Review to establish control and set a new course for the conservative movement. But can anyone do the same for the libs?

The party's national leaders, who recruited Barr to the party in 2006, would seem to favor him. But Root, a boisterous Fox News regular, has been outhustling Barr all year, scrapping for delegates at every state convention. "I'm trying to change mainstream libertarianism," Root told me at his home in Las Vegas in early May. "I want to make us electable."

Both Barr and Root are former Republicans. But Barr wasn't just any Republican: he led the G.O.P. in a number of causes that are completely anathema to rank-and-file libertarians. A faithful social conservative throughout his tenure in the House, he helped quash Washington, D.C.'s right to vote on medical marijuana, upbraided the Pentagon for letting soldiers practice Wiccan beliefs, and led early attempts at preventing gays from marrying. Not exactly the stuff of libertarian dreams. In fact, one of the biggest political victories of the modern Libertarian Party was to unseat Bob Barr in 2002; they poured money into an anti-Barr campaign, ran attack ads and called him the "worst drug warrior in Congress". Another strike against Barr: he's a former CIA official and a former federal prosecutor. "To Libertarians," one of his opponents told me, "that's like being a child molester."

Barr now alternates between contrition for his past and highlighting his post-9/11 record of fighting against federal rollbacks of civil liberties. He works with both the ACLU and the NRA, and quotes Ayn Rand fluently. His platform these days is a soft libertarian diet of lower taxes, more privacy, and school choice. "Every citizen of this country, I believe, has some area of their lives [in which] they want to be left alone," he told Reason magazine recently. That is clearly the cadence the party thinks will appeal to a broader base. Handing the keys of the party to former Republicans runs the risk of creating a party that is G.O.P. Lite, but it's a risk the leadership seems eager to take.

Libertarian purists, however, don't plan to be locked in the attic like a crazy aunt. Case in point: last month's child-porn-gate.

The fracas started with Mary J. Ruwart, the candidate with perhaps the deepest, purest libertarian roots (her rejection of government is so complete that some party moderates have begun warning of the anarchical dangers of "Ruwarchy"). In April, a rival called her out for her thoughts in a 1999 book called Short Answers to the Tough Questions. "Children who willingly participate in sexual acts have the right to make that decision as well, even if it's distasteful to us personally," Ruwart wrote. "When we outlaw child pornography, the prices paid for child performers rise, increasing the incentives for parents to use children against their will."

Ruwart's is a classic libertarian take - a defense of free will (even for "child performers") and an attack on government prohibitions of any kind. It's also political poison. As libertarian blogger Steve Newton put it, Ruwart and her allies run the risk of turning the party into "the poster child for NAMBLA and the aluminum hat brigade."

The party's executive director, Shane Cory, saw the danger as well, and rushed out a press release titled, "Libertarians call for increased communication to combat child pornography." Cory was attacked by hardliners who saw the release as an endorsement of increased federal prosecuting power. The party refused to vote on a resolution asking states to strongly enforce existing child porn laws. Cory resigned in protest, depriving a party in the midst of what may be its most promising election season of one of its most able organizers and fund raisers. But for many libertarian faithful, adherence to the most rigid of principles always trumps practical considerations about how those principles might be more broadly observed.

That rigidity has long been libertarianism's greatest asset. If the Democratic and Republican parties have any ideology, it's an ideology of power - their policies shift and twist in the wind according to what they think will appeal to the biggest slice of the electorate. Libertarians have no power, but they have consistency and principle. If they lose that - and, presumably, the general election as well - they may be left on November 5th with nothing at all.

Zie ook: http://www.time.com/politics/article/1808384

Read more...

Peiling Vers l'Avenir: bevestiging winst cdH en verlies MR (Hoegin)

Het is duidelijk hoogseizoen voor de peilers: na Het Laatste Nieuws publiceert nu ook Vers l'Avenir de resultaten van een peiling, en de komende weken mogen we nog nieuwe peiling van De Standaard/VRT en La Libre Belgique verwachten. Deze peiling bevestigt in ieder geval grotendeels de trends die eerder dit jaar al opgemeten werden, ook door de andere peilers.

Wat de twee grootste partijen betreft pakt de krant uit met de titel dat de PS terug het leiderschap in Franstalig België overneemt van de MR. Dat is misschien toch iets te kort door de bocht: statistisch gezien staan de twee partijen op gelijke hoogte. Dit betekent wel dat deze peiling de achteruitgang van de MR bevestigt, terwijl de PS de score van de laatste verkiezingen nog steeds niet evenaart. De resultaten voor beide partijen zijn in overeenstemming met wat de andere peilers eerder al lieten zien.

Bij de cdH zullen de resultaten van deze peiling zeker met enthousiasme gelezen worden: ze bevestigt immers dat de partij er stevig op vooruit gaat vergeleken met de laatste verkiezingen, voorlopig een winst van ongeveer vijf procent. Deze trend is in ieder geval in overeenstemming met wat de andere peilers eerder al suggereerden. Ook voor de Ecolo bevestigt deze peiling wat andere peilers al registreerden: die partij lijkt een beetje over een top gegaan te zijn, en stabiliseert zich nu op een lichte winst tegenover de laatste verkiezingen.

Tot slot de resultaten voor het Front National. De partij komt opnieuw net boven de kiesdrempel uit, maar echt gerust kan die partij er voorlopig toch nog niet in zijn. Ook hier zijn de resultaten in overeenstemming met wat andere peilers al aantoonden.

Bijlage: Alle Franstalige peilingen sedert 2006 (PDF)

Read more...

Kogel door de kerk: Barack Obama toch kandidaat (Vincent De Roeck)

De kaarten lijken geschut in de Verenigde Staten. John McCain en Barack Hussein Obama hebben elk hun partijnominatie binnen. De zomerse partijconventies zullen hun kandidaturen ook zonder enig probleem bevestigen en dan kan de campagne écht van start gaan, officieel dan toch, want in feite is de eindsprint al weken geleden ingezet. Het was typerend voor de race dat McCain al weken Obama aanvalt, en Hillary Rodham-Clinton links liet liggen. Voor McCain en het gros van de pundits lag het immers al lang vast dat Clinton naast de nominatie zou grijpen, zeker nadat de Democratische Partij de voorverkiezingen van Florida en Michigan (waar Clinton won, maar waarvan de uitslagen niet meetelden omdat ze hun voorverkiezingen té vroeg gehouden hadden) uiteindelijk zo interpreteerde dat Obama er zelfs meer delegates dan winnares Clinton uit kon puren. Dit was dan ook de doodsteek voor Clinton die de afgelopen dagen de handdoek in de ring gooide en haar militanten opriep om Obama te steunen. Sommigen beweren dat ze uit is op het ticket van vice-president, maar dit blijft vooralsnog pure speculatie. Daarbij zou het volgens mij geen goede zaak zijn.

John McCain verwijt Barack Obama dat hij sinds 2004 nog maar één enkele maal naar Irak gegaan is, en hijzelf al negen keren. Ook het oprakelen van de bachelorthesis van Michelle Obama, vrouw van, waarin zij alle Amerikaanse blanken “ineradicably racist” noemde en waarin zij onomwonden stelde dat de Amerikaanse natie gestoeld was op “crime and hatred” past in de échte presidentscampagne, net zoals de voortdurende verwijten naar Obama’s adres omwille van zijn contacten met antisemitische en antiblanke radicalen zoals pastoor Jeremiah Wright, of de beschuldigingen dat hij moslim zou zijn.


Nu Obama zeker is van de nominatie kan hij ook zelf in de aanval gaan, want tot voor kort moest hij zich rechthouden door zich te distantiëren van zulke figuren en door McCains persoonlijke aanvallen continu af te doen als “guilt by association” drogredenen. In het kader van de electorale bevrijding past ook Obama’s speech op de “Policy Conference” van AIPAC, de grootste en machtigste Joods-Amerikaanse lobbygroep, waarin hij met een meesterlijke speech komaf maakte met zijn negatief imago onder de joodse Amerikanen en zijn onvoorwaardelijke steun voor Israël uitsprak.

De ongeziene persbelangstelling in Europa voor de Democratische voorverkiezingen doet ons bijna vergeten dat ook John McCain een schitterende campagne aan het voeren is. Het onlangs openbaar maken van zijn medische dossiers moest ook de laatse twijfelaars overtuigen van McCains goede gezondheid. Natuurlijk verandert dit dossier niets aan bepaalde vooroordelen in Europa zoals “een president die jaren in een Vietcong-kamp gefolterd geweest is, kan toch geen rationele beslissingen meer nemen, en dat is dus ontzettend gevaarlijk voor de wereld”, toch was het één van de schaarse kansen voor McCain om het Democratische primaat in de politieke berichtgeving (even) te doorbreken.

Ook mijn favoriet Ron Paul doet nog steeds mee aan de presidentsrace. Hij hoopt om op de GOP-conventie zoveel mogelijk delegates voor zich te winnen en zo zijn boodschap nieuw leven in te blazen, ook al beseft hij maar al te goed dat zijn rol uitgespeeld is. In november is Ron Paul wel opnieuw GOP-congreskandidaat in Texas, en net zoals de voorbije drie verkiezingen zal hij ook nu zonder Democratische tegenkandidaat moeiteloos herkozen worden in het congres. We zijn dus nog niet van hem af, gelukkig maar.

Het succes van Barack Obama in november zal, net zoals dat van John McCain trouwens (maar dat heb ik in het verleden al eens uitgelegd), grotendeels afhangen van de finale keuze van runningmate. Obama staat voor “Change we can believe in”, dus lijkt het mij niet snugger om een oudere of gevestigde politieke waarde op het ticket te zetten. Op basis van dit criterium valt Hillary Clinton eigenlijk al weg, en het lijkt me ook politieke zelfmoord om een runningmate te kiezen die ofwel tot op het einde een tegencampagne gevoerd heeft ofwel in de loop van de race een andere kandidaat gesteund heeft. Clinton brengt daarenboven ook nog een praktisch probleem met zich mee: oud-president Bill Clinton. De Clintons kennen jan en alleman in Washington en zouden achter de schermen wel eens een “shadow cabinet” kunnen vormen. Obama is onervaren en niet thuis in Washington, dus zou hij zich maar al te gauw door de Clintons laten overschaduwen, en dat is geen goede zaak voor zijn credibiliteit.

Een jonge vernieuwende mede-senator zou een goede keuze zijn. Ik denk dan aan de economische anti-establishmentpopulist Sherrod Brown uit Ohio of Jim Webb uit Virginia, die carrière maakte als marineminister onder Ronald Reagan en zo de Republikeinse aanvallen op de militaire zwaktes van Barack Hussein Obama kan pareren.

Natuurlijk zou het feminazi-kamp van Clinton, dat doorgaans vrij sterk staat binnen de Democratische Partij, wel eens thuis kunnen blijven in november als het op Obama steunen aankomt. Om dit gevaar het hoofd te bieden, zou Obama ook een vrouw als vice-president kunnen voordragen, en zeker moest bij de Republikeinen het onwaarschijnlijke gebeuren en Condoleezza Rice toch mee op het ticket staan, zoals de laatste dagen steeds luider verkondigd wordt. Spontaan denk ik in dat geval dan aan Nancy Pelosi, de huidige voorzitster van het Huis van Afgevaardigden of de gouverneurs Janet Napolitano (Arizona) en Kathleen Sebelius (Kansas), die vanaf het begin trouwens ook allebei openlijk de kandidatuur van Barack Obama ondersteund hebben.

Misschien is het trouwens ook beter voor Obama’s kansen dat hij als runningmate eerder een politicus met een uitvoerend mandaat (een minister of gouverneur) dan een senator of congreslid kiest, kwestie om de kritieken alvast te counteren dat senatoren minder geschikt zouden zijn dan staatsgouverneurs voor het presidentsschap. Sinds John Fitzgerald Kennedy hebben immers alle Amerikaanse presidenten uitvoerende ervaring gehad. Dit brengt bijvoorbeeld ook Brian Schweitzer uit Montana in beeld. Hij is de Democratische gouverneur met de allerbeste “approval ratings” in de Verenigde Staten en geldt als een bi-partisan bruggenbouwer. Zijn luitenant-gouverneur John Bohlinger is immers een Republikein. Dit zou McCain het vuur aan de schenen kunnen leggen op vlak van de talrijke independent voters, waar McCain traditioneel sterk staat.

John Edwards blijft ook een optie, temeer daar hij zich nooit voor Clinton heeft willen uitspreken, ook al leidde zij lang in de peilingen. Zijn recent herwonnen socialistisch populisme doet het goed bij de arme blanken, net daar waar Obama slecht scoort. Eén nadeel: Edwards-moeheid na de faliekante campagne van 2004 met John Kerry. Joe Lieberman komt ook steeds nadrukkelijker op het voorplan. Net zoals Schweitzer spreekt hij de onafhankelijke en partijloze kiezers aan. Eén nadeel: hij rekende aanvankelijk op het VP-ticket van John McCain en switchte pas naar Obama’s kamp toen bleek dat het eerste onhaalbaar was. Ook Kosovo-veteraan Wesley Clark zou een geschikt VP-kandidaat zijn voor Obama omwille van zijn verdiensten in het leger en op de internationale politieke scène, maar hij geldt als old school en is een vertrouweling van de Clintons. Idem trouwens voor de flamboyante minderhedengouverneur van New Mexico, Bill Richardson. Tenslotte denk ik persoonlijk ook nog aan de eeuwige revolutionair Howard Dean, de Ron Paul-achtige maverick van de Democraten. Net zoals Obama staat hij (nog steeds) voor verandering in Washington en spreekt hij vooral de jongeren en anti-establishmentkiezers aan.

En last but not least, de hamvraag van velen: wat moeten wij in het algemeen van Barack Hussein Obama denken? Persoonlijk heb ik natuurlijk wel sympathie voor hem, zeker omdat hij het racistische anti-Amerikaanse cliché van zijn vrouw én de wereld doorprikt heeft door wel degelijk de nominatie te kunnen binnenrijven. De race van Obama beantwoordt op dat vlak meer aan Ron Pauls slogan “Hope for America” dan die van McCain. Ook de oratorische talenten van Obama staan buiten kijf, zijn keynote address op de Democratische Conventie van 2004 op kop. Een bijkomende asset is de ongeziene voorliefde van Europa voor Obama. Zijn presidentsschap zou wel eens de ultieme kans kunnen zijn om de transatlantische vriendschap te herstellen na de acht jaren internationale arrogantie van Bush.

Tenslotte lijkt Obama mij ook minder “links” dan de andere Democraten, temeer daar hij eigenhandig zijn Amerikaanse Droom heeft waargemaakt, zonder affirmative action of wat dan ook. Dat zwarte demagogen zoals Al Sharpton hem niet endorsen, spreekt in dat opzicht ook boekdelen: hij is de meest geschikte Democraat én de minst zwarte Afro-Amerikaanse politicus in jaren.


Meer over zijn campagne op www.barackobama2008.com.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

10 juni is Tax Freedom Day

Hoe lang nog?

De Belgische belastingen blijven even hoog, ondanks de geleverde inspanningen om de belastingdruk te verlagen. Tax Freedom Day (TFD), de dag dat de gemiddelde belastingbetaler zijn jaarlijkse belastingen betaald heeft en voor eigen rekening begint te werken, valt in België voor het derde jaar op rij op 10 juni, zo meldt PricewaterhouseCoopers (PwC) maandag.

Voor de berekening van TFD worden alle belastinginkomsten (inclusief sociale zekerheidsbijdragen) gedeeld door het bruto binnenlands product. België is zeker geen koploper, zo blijkt. In Zwitserland valt TFD bijvoorbeeld op 14 april, in de Verenigde Staten op 23 april en in Nederland op 27 mei.

Het Verenigd Koninkrijk volgt met een TFD op 2 juni. Frankrijk op 7 juni en Duitsland scoort met 9 juni ongeveer zoals België. Volgens professor Wim Moesen van de KULeuven moet het in België mogelijk zijn om de belastingen te verminderen en tegelijkertijd de efficiëntie van de overheid te verbeteren.

Als we 23 mature economieën, vergelijkbaar met België, als vergelijkingsbasis nemen, staat België qua grootte van het overheidsbudget op de zesde plaats, na de Scandinavische landen en Frankrijk. Op het gebied van de effectiviteit van de overheid belandt België dan weer slechts op een dertiende plaats", aldus Moesen.

Op basis van de analyse van de groep van 23 landen, meent Moesen dat een vermindering van de totale belastingen met acht procent over acht jaar tijd compatibel is met overheidsprestaties die acht procent hoger liggen. TFD zou in België dan over acht jaar rond 25 mei vallen.

PwC doet meteen enkele voorstellen ter verbetering van de belastingen in België. "België heft niet minder dan 63 verschillende belastingen op bedrijven", zegt Frank Dierckx van PwC. "Onze grootste nadelen zijn en blijven de complexiteit van onze belastingregels en het gebrek aan transparantie. De onzekerheid over het al dan niet in voege blijven van nieuw ingevoerde belastingvoordelen, is daarbij ook een belemmerende factor", voegt Dierckx eraan toe.

Volgens PwC zijn bij de personenbelasting progressieve belastingschalen terug te vinden in meerdere landen, maar stijgt de aanslagvoet bij ons erg snel. "Bovendien moet je bijna een specialist zijn om je belastingbrief in te vullen. Tegenover 2000 kwamen er niet minder dan 279 codes bij", luidt het.

Op het vlak van de vennootschapsbelasting vormt de belasting die geheven wordt op dividenden volgens PwC de voornaamste reden waarom België vaak niet de uitverkoren locatie is voor regionale hoofdkantoren van investeerders. PwC noemt een 100 procent vrijstelling van inkomende dividenden (in plaats van de huidige 95 procent vrijstelling) een noodzaak en meent dat een afschaffing van de bronheffing op dividenden betaald aan niet-inwoners de Belgische beurs "enorm zou kunnen steunen".

Verder wil PwC ook een verlaging van het vennootschapstarief in België, dat vandaag 33,99 procent bedraagt. "Zelfs al is het mogelijk om in de praktijk minder te betalen, onder andere via de notionele interestaftrek, dan nog is dit in vergelijking hoge tarief nadelig", klinkt het. Veel investeerders vergelijken volgens PwC immers enkel de geldende nominale tarieven, "en dan komt België er erg slecht uit".

Tot slot stelt PwC voor om belastingconsolidatie mogelijk te maken. "Dat betekent concreet dat, wanneer een moederbedrijf een winstgevende en verlieslatende dochter heeft, winst en verlies gecompenseerd zouden mogen worden."

Bron: TRENDS

Read more...