Voorlichting, campagnes en propaganda

In een ijdele hoop om de ronduit zielige opkomst van kiezers voor het Europees Parlement in juni ietwat op te krikken, spendeerde de EU maar liefst 27 miljoen euro aan een advertentiecampagne die de burgers moet warm maken voor de EU-verkiezingen. Tevergeefs zo blijkt, want de Eurobarometer geeft een gemiddelde opkomstverwachting van amper 30% aan, meer dan 10 procentpunten lager dan vijf jaar geleden. En dit zelfs ondanks de populistische anti-kapitalistische vooroordelen in deze campagne.




Zou de Europese Unie de mosterd voor haar campagne misschien bij de Walen gehaald hebben? Ook daar werd belastinggeld aangewend om in het kader van een advertentiecampagne een partijpolitieke boodschap te verkondigen. "Stem PS in juni!"



In het Verenigd Koninkrijk wordt het nieuws deze dagen gedomineerd door een groot parlementair schandaal dat geen enkele zittende partij lijkt te sparen. Bijna alle leden van het Britse Lagerhuis zouden met hun onkostenvergoedingen geknoeid hebben en private uitgaven ingebracht hebben als parlementaire onkosten. Partijen als Libertas, UKIP en de BNP gebruiken dit schandaal natuurlijk om zich nog meer als anti-establishmentpartijen te kunnen profileren. Libertas verspreidde bovenstaand filmpje en lanceerde een petitie.



De "United Kingdom Independe Party" peilt momenteel op 17% en zou nog meer Europarlementsleden naar Brussel kunnen afvaardigen dan in het recordjaar 2004. Ze krijgen ditmaal zelfs de steun van Marta Andreasen, de gewezen hoofdboekhoudster van de Europese Commissie die na enkele jaren al ontslagen werd omdat ze fraude en corruptie detecteerde en sindsdien tegen wil en dank een heuse huishoudnaam geworden is. En ook Libertas staat in het Verenigd Koninkrijk op het punt om door te breken, zeker nadat gewezen Labour-minister Denis MacShane gisteren in de "Daily Politics Show" op BBC het Libertas-project als "schitterend" omschreef.



Maar uiteindelijk is het toch vooral de voorspelde extreem-rechtse dijkbreuk in het Verenigd Koninkrijk én in Europa die de meeste analisten zorgen baart. De neo-nazipartij "British National Party" (BNP) van Nick Griffin zou wel eens met vier tot zeven zetels in het Europees Parlement kunnen komen, en ook hun tegenhangers in Hongarije, de beweging "Jobbik" (de politieke arm van de Blood&Honour-militie "Magyar Garda"), zou momenteel op drie EP-zetels staan. Samen met extreem-rechtse krachten uit Bulgarije (Ataka), Roemenië (Romania Mare), Frankrijk (Front National), Duitsland (REP, DVU, NPD) en Italië (MSI, FN, FT) zouden zij wel eens een uit de kluiten gewassen fractie van 30 zetels kunnen vormen in het volgende Europees Parlement. En dan blijft het nog maar de vraag of 'gematigde' radicaal-rechtse partijen zoals het VB in België, de Lega Nord in Italië en de PVV in Nederland een eigen koers gaan varen of ook gewoon tot deze fractie zullen toetreden. Want dan is het einde pas helemaal zoek. De EU bestrijdt wel de symptomen (zoals het beletten dat Jean-Marie Le Pen de installatievergadering van het nieuwe Europees Parlement mocht voorzitten) maar de oorzaken zelf (democratisch deficit e.a.) worden niet aangepakt.



Omdat de angst voor een BNP-overwinning in juni bij het overgrote deel van de Britse bevolking diep ingebakken zit en de aversie van de gewone burgers voor de mainstream-media tot een tegendraads effect zou kunnen leiden, zagen we in de laatste weken een hele resem grassroots-initiatieven het licht zien die de burgers over de BNP willen informeren. Veelal ter linkerzijde natuurlijk, maar sinds kort is ook centrumrechts op de kar gesprongen. De ploeg van de superblog "Conservative Home" lanceerde enkele dagen geleden de website NothingBritish.com rond de idee dat de BNP helemaal niet patriottisch is. BNP-leider Nick Griffin wil bijvoorbeeld alle niet-blanken deporteren, ook zij die de Britse nationaliteit hebben.



Natuurlijk winnen ook de Tories, de mainstream-oppositiepartij in het Verenigd Koninkrijk, aardig wat zetels in de peilingen ten koste van Labour. De conservatieven kijken al maanden reikhalzend uit naar een nationale verkiezing om hun fenomenale poll-scores te kunnen verzilveren. Ik ben een Tory-fan, dat is al lang geweten, en dit werd onlangs alleen nog maar versterkt toen Tory-Europarlementslid Daniel Hannan de Britse premier Gordon Brown de mantel uitveegde in het Europees Parlement omwille van zijn Keynesiaanse uitgavendrift.

Maar de "big government"-politiek van de Broom is zeker niet de meest beangstigende van het moment. Ook in de VS voert Barack Obama een Keynesiaanse politiek die gedoemd is om te mislukken. Marc Huybrechts legt uit dat Canada tegenwoordig economisch vrijer is dan de VS. En zelf wil ik hier nog aan toevoegen dat ook Adolf Hitler, ofschoon als "rechts" gepercipieerd, een links-Keynesiaans beleid gevoerd heeft.



En als toemaatje nog deze evergreen. Zie hoe Margot Wallström, de Zweedse Eurocommissaris belast met voorlichting, zich in allerlei bochten moet wringen om de terecht prangende vragen van Newsnight over het Iers referendum toch maar niet te hoeven beantwoorden. Dit filmpje toont meesterlijk aan hoe ver deze Eurocraten eigenlijk uit de werkelijkheid staan en hoe zij met afwijkende meningen omgaan.

Read more...

Nogmaals Jean-Pierre en Driek ! (vpmc)

Over het martelen van krijgsgevangenen, soldaten of combattanten, kun je van mening verschillen. Sommigen zijn voor, anderen weer tegen. Ook kan één persoon, bij wisselende omstandigheden, daar nu eens zus en later weer zo over denken.
Bijvoorbeeld Mitterrand was destijds een enthousiaste voorstander –we spreken nu van zijn tijd als Ministre de l'Intérieur, tijdens de guerre d’Algérie. Later als president was hij geloof ik tégen. Een opdracht tot moord kon eventueel nog net, bijvoorbeeld met de Rainbow Warrior, maar moorden is nog geen martelen.
Ik zou zijn redenatie eens precies moeten natrekken, misschien in die biografie van Vincent Gounod, maar in elk geval: il n'y a que les fous qui ne varient jamais, en gek was François niet.

Van Bush, Cheney, Rumsfeld, Rice, Bliar &cs. weten we dat ze sterk geloofden in hun goede recht om te martelen –the gloves had to come off– en voor dat martelen hadden ze, zoals al hun historische voorgangers, ook een subtiel vocabularium ontworpen: “enhanced interrogation”, “an alternative set of procedures”, “specific techniques” &c.

Wat Barack Hussein Obama nu doet is deze “procedures” weliswaar afkeuren in theorie, maar in de praktijk wil hij de schuldigen in geen geval voor de rechtbank zien, ook niet als zij persisteren, en openlijk hun opvattingen blijven verkondigen zoals bv. een Dick Cheney dat doet:

"No regrets. I think it was absolutely the right thing to do," he said on CBS television, adamant that techniques decried by critics as torture were essential to break the resistance of captured extremists.
"I'm convinced, absolutely convinced, that we saved thousands, perhaps hundreds of thousands, of lives," Mr Cheney said, arguing again that Al Qaeda was bent on attacking a US city with a nuclear device.

Beetje schooljongensachtig misschien om met grote getallen te willen imponeren – maar met dat “nuclear device” wordt Dick helemaal ridicuul. Voor zijn beweringen kan hij zich trouwens enkel beroepen op …geheime documenten.
In de wetenschap worden theorieën die een beroep doen op hidden variables gewoonlijk weggelachen, en elders klinken ze minstens goedkoop. Wil Dick Trom ons echt doen geloven dat Al Qaeda, met hun aanslagen van 11 september, de Amerikanen eerst wilden waarschuwen voor hun nucleaire dreiging, zodat de verrassing niet al te groot zou zijn? Zulke aanpak is in de militaire geschiedenis zeer zeldzaam, en hij zou getuigen van een ouderwetse ridderlijkheid.

Overigens is er altijd nog de vraag, of martelen ook iets nuttigs oplevert. Het is immers bewezen dat gevangenen die gemarteld worden gelijk wát kunnen bekennen, en wat schiet je dan op?

In het gedichtfragment hieronder kunnen wij dit fenomeen waarnemen. Er wordt een –mislukte– aanslag op Willem van Oranje beschreven. Zekere Hans Hanszoon koesterde dit snode plan:

[...dus ging]
Hans Hanszoon Willems gangen na
en toen hij die was nagegaan
dacht hij zijn slag te kunnen slaan
tijdens de godsdienstoefening,
want als de prins ter kerke ging
zat hij steeds op dezelfde stoel.
Dus kocht Hans buskruit met het doel
een gang te graven met een schop
en dan door één druk op de knop
de hele boel te doen ontploffen.
Maar door de nachtwacht aangetroffen
’s nachts op het kerkhof met een spade
zag hij zijn voorbedachte daden
ontijdig in de kiem gesmoord,
en ingerekend en verhoord
ontkende de schavuit eerst alles
zoals wel vaker het geval is
bij lieden die niet willen deugen.
Maar toen men eenmaal zijn geheugen
professioneel had opgefrist
bekende hij als terrorist
tenslotte alles wat men wou:
hij toonde niet alleen berouw
over wat hij met Willem voorhad,
maar ook, nu men hem eenmaal doorhad,
verklaarde hij de moordenaar
te zijn van Jan van Schaffelaar,
Floris de Vijfde en Don Juan,
van Bonifatius en van
de Gorinchemse martelaren.
Hij werd door de gerechtsdienaren
natuurlijk op zijn woord geloofd,
ter dood veroordeeld en onthoofd.
Zo zie je dat ook in die dagen
het stellen van de juiste vragen
de waarheid boven tafel bracht
net zoals nu. Ook in de jacht
op hedendaagse terroristen
–of ze nu moslim zijn of christen–
gaat het vooral om waarheidsvinding
als wapen tegen de verblinding
van allerlei geloofsfanaten:
Door stevig op ze in te praten
tijdens een doelgericht verhoor
slaan op de duur de meesten door.

Voor wie proza boven poëzie verkiest, is dit de versie van P.C. Hooft:

Ten ingaan van Lentemaant lestleeden, bedroegh een Vries, geheeten Aukema, eenen Hans Hanszoon, koopman tot Vlissinge; en meldde, uit hem verstaan te hebben, hoe hy, door bezondren haat gevat op den Prins, dien in d'een' oft d'andre maniere dacht te verdelghen. Dat Hans, in een' kelder onder 't stadthuys, daar zyne Doorluchtigheit gewoon was te herberghen, etlyke tonnen buskruids meinde te zetten, om ze aan te steeken wen zy maaltydt hielde: oft in de kerke, ontrent het gestoelte des Prinsen, een' myne te graaven, en kruyds genoegh, daarin verborghen, te doen slagh maaken door een loopend vuur, als het pas gaave: oft in een huys, gehuurt teeghen oover de Fransche kerk tot Middelburgh, drie oft vierhondert gelaade mosketten te leggen, om ze te lossen op den Prins en zyn gezelschap, in 't voorby gaan: oft eyntlyk, zoo geen van drien gelukken wilde, met eyghen handt, waar hy zyn schoonst zaaghe, zyne Doorluchtigheit om te brengen; en Vlissinge in 's vyands gewelt te stellen. Dit verhaalde de aanbrenger, teffens getuygh, en enkel. Waaroover Hans, gevangen zynde, alles loochende. Doch, scherpelyk ondervraaght, bekende hy 't stuk, en van 't zelve gehandelt te hebben met den Spaanschen Ambassadeur in Vrankryk: werd derhalven onthalst, zyn hooft op een' staak en de veste der stadt geplant.

Ach, veel wat vroeger is gebeurd,
moet ethisch worden afgekeurd!

.

Read more...

De «Jamaica»-coalitie van Bart Somers (Hoegin)

De haat tegenover Jean-Marie Dedecker en zijn lijst moet wel heel diep zitten, als Open Vld-partijvoorzitter Bart Somers bij de eerste de beste opflakkering van Groen! in de peilingen al een «Jamaica-coalitie» in de steigers wil zetten. Alleen, wat bedoelt hij nu precies met een Jamaica-coalitie, en is zo'n coalitie wiskundig wel haalbaar?

Dat er na de affaire-Vijnck niet een haar maar een hele pruik in de boter zit tussen Bart Somers en Jean-Marie Dedecker zal wel niemand verbazen. Dat de haat echter al zo diep zit dat Bart Somers na de verkiezingen nog liever met Groen! dan LDD in bed wil duiken als de sp.a het zou laten afweten, doet toch even de wenkbrauwen fronsen. Laten we het immers eens over de inhoud en niet de poppetjes hebben –zoals de Open Vld al zo dikwijls gevraagd heeft in deze verkiezingscampagne– dan is het eigenlijk al behoorlijk merkwaardig dat Open Vld nog allerliefst de coalitie met sp.a en CD&V zou willen voortzetten in plaats van de socialistische sp.a in te wisselen voor de rechts-liberale LDD. Nog merkwaardiger is het dan dat als de sp.a zelf niet meer mee zou willen, Bart Somers' voorkeur in de eerste plaats uitgaat naar de fundamentalistische anti-kapitalisten van Groen!. Ik kan daar niets anders uit besluiten dan dat het voor de Open Vld eigenlijk niet veel uitmaakt wie er mee in de regering zit, als zij er maar in zitten, en het Vlaams Belang en Jean-Marie Dedecker niet. Maar goed, bij de Open Vld gaat het dus uitdrukkelijk niet om de poppetjes.

Laten we het overigens eens hebben over dat beeld van een «Jamaica»-coalitie. De term kwam overgewaaid uit Duitsland, waar ze verwees naar een coalitie van CDU/CSU, FDP en Die Grünen. De kleuren van die vier partijen komen inderdaad overeen met de kleuren van de Jamaicaanse vlag (met zwart voor de CDU/CSU en geel voor de FDP), maar in Vlaanderen gaat dat beeld helemaal niet op. Of zou Bart Somers als zwart schaap van de maand persoonlijk de zwarte kleur op zijn schouders willen nemen? De Gabonese vlag komt met de kleuren blauw, geel en groen al een stuk dichter in de buurt, maar dekt nog steeds de lading niet. Allerbest past de Indische, met oranje, wit, blauw en groen, maar misschien wil Bart Somers wel vermijden dat de link met de heilige koeien, waarvan er in zo'n totaal tegennatuurlijke coalitie veel zullen moeten geslacht worden, gelegd zou worden? Je zou toch iets meer fantasie mogen verwachten de voorzitter partij die prat gaat op zoveel jaren goed bestuur dan krakkemikkig leentje-buur bij grote broer Duitsland spelen met een term waar alleen speciaal geïnteresseerden iets kunnen van maken.

Is zo'n «Indische» coalitie trouwens wiskundig wel haalbaar? Een simulatie op basis van de peiling van De Standaard–VRT van dit week-end geeft zo'n coalitie een meerderheid van 65 zetels, maar de simulaties voor de andere peilingen van eerder dit jaar plaatsen de coalitie tussen de 59 en de 66 zetels. Of zo'n coalitie over een meerderheid zal beschikken na 7 juni is dus een dubbeltje op z'n kant. Of het ook een coalitie is waar de Vlaamse kiezer op zit te wachten –en dan heb ik het dus zowel over de rechtse als de linkse kiezer– is ook maar de vraag. Ik kan me voorstellen dat linkse kiezers die er nog niet helemaal uit zijn of ze straks voor sp.a dan wel Groen! of SLP moeten stemmen bij het vooruitzicht van een oranje-blauw-groene coalitie toch maar het bolletje voor de sp.a rood zullen maken. Niet dat ik daarin een bewuste strategie van Bart Somers achter zijn uitspraken zou willen zien, maar helemaal ongenegen zal dat effect hem wel niet zijn. En misschien was de boodschap nog wel allermeest richting sp.a-top gericht, om hen bij de les te houden en aan te porren om toch tenminste te proberen een spetterende nederlaag af te wenden.

Read more...

Let the motherfucker burn...

Een dik kwartier geleden werd het Berlaymonster, de zetel van de Europese Commissie in Brussel, ontruimd nadat er een brand gedetecteerd was op één van de hoogste etages. De brandweer was snel ter plaatse, net als uw dienaar. Op dit moment zijn er nog geen gegevens bekend over het aantal slachtoffers. Ook de oorzaak blijft een raadsel.

Maar ik zou geen rabiate anti-bureaucraat zijn moest ik geen ideetje hebben. Want wat zou een geheimzinnige superbureaucratie die op het punt staat een nieuwe leiding te krijgen en nooit bereid geweest is om informatie te delen, laat staan openbaar te maken, kunnen doen om zo'n brand te veroorzaken? Ik denk spontaan aan de Nazi's in Berlijn in april 1945. Ook die verbrandden toen hun documenten...

Nu moet ik eigenlijk zelfs wel toegeven dat zo'n brand mij doeltreffender lijkt dan het systeem via verkiezingen of intern activisme te hervormen. Vandaar dat ik vandaag meer dan ooit kan instemmen met de "Bloodhound Gang" en hun hit van enkele jaren geleden: "The roof, the roof, the roof is on fire! The roof, the roof, the roof is on fire! The roof, the roof, the roof is on fire! We don't need no water, let the motherfucker burn! Burn motherfucker, burn!"


De brandende Berlaymont vanuit mijn kantoor op de Kortenberglaan.

Read more...

Jihad against tax havens is economic madness

Enkele weken geleden heb ik meerdere dagen het Libertas-veldkantoor in het "Grand Hotel Cravat" van Luxemburg-Stad bemand en van daaruit getracht om in Luxemburg een lokale partijafdeling op te richten. Dit zonder succes overigens, net als België. De gesprekken met de Burgerlijst van Aly Jaerling en de ADR-partij van Robert Mehlen leidden tot niets, net als de verwoede pogingen om het oude liberale Europarlementslid Jub Weber bij onze partij te krijgen. Tenslotte faalden we om de kandidatenlijst rond een Ierse en een Belgische klokkenluider door de kiescommissie erkend te krijgen. De bureaucratische molen maakte het ons onmogelijk om de 500 door ons verzamelde steunhandtekeningen (de wet vereiste er 250, dus hadden we er toch aardig wat op overschot...) tijdig door de 116 gemeentebesturen te laten aftekenen. In de Benelux neemt Libertas dus enkel maar in Nederland deel aan de EU-verkiezingen van juni.

Nu gaat deze blogpost niet zozeer over mijn partijpolitieke wedervaren in Luxemburg (ik vat de situatie hierboven gewoon samen om de tientallen e-mails per dag van personen over Libertas in de Benelux ietwat te stoppen...) dan wel over mijn ontmoeting daar met een interessant Zwitsers libertariër, Philippe Manet genaamd, die eind jaren 1990 na enkele hoge kaderfuncties bekleed te hebben bij HSBC in Londen, UBS in Genève en AIS in Zurich de overstap maakte naar de ondernemerswereld en zelf een investeringsmaatschappij uit de grond stampte. Manet is als klassiek-liberaal en - hij is Zwitser, dus hoe kan het ook anders? - Euroscepticus aangesloten bij het "Liberales Institut in Dienst der Freiheit" in Zurich. Een ganse avond heeft Philippe Manet mij in Luxemburg geboeid met zijn ideeën en standpunten. Vooral de strijd van de EU tegen belastingparadijzen en de inzet van niet-geoorloofde middelen zoals de Duitse fiscus in Liechtenstein waren bij hem kop van jut. Kort daarop was ik zeer verheugd toen bleek dat hij zijn ideeën toch ook in een lezersbrief in de "Financial Times" had kunnen gieten. En natuurlijk verbaasde de inhoud van zijn tribune mij helemaal niet: "Jihad against tax havens will cut off a ready source of cheap funding." Manet bewijst met zijn cv ook dat volbloed-liberalen helemaal geen ivorentorenfilosofen moeten zijn, maar ook carrière kunnen maken in de reële economie.

The current jihad against tax havens and hedge funds is somewhat troubling as there is clearly no documented causality with the recent crisis. No informed observer disputes the fact that it is regulated financial institutions that managed to expand their balance sheet beyond any metric imaginable to hedge funds. As to tax havens, the link is even more spurious. If this type of reasoning continues we may soon hear that illegal downloading of copyrighted music precipitated the world into a new Depression.

Politicians are either conveying the crass financial illiteracy of their advisers or giving in to debauched demagoguery. The worrying aspect about the latter is that it is highly reminiscent of other witch hunts that took off in the wake of the last Depression. It will soon become clear to some of the less-challenged politicians that that risk-taking vehicles such as hedge funds will be increasingly solicited to participate in the rescue of banks (through programmes such as the public/private investment programme) and of corporates (via the funding of debtor-in-possession financing to bankrupt companies).

Tax havens play a key role in optimising the recycling of savings into the productive sector. Were it not for these distributions channels, the weighted average cost of capital of companies across the world would rise substantially, and banks would no longer derive any cheap funding from the trillions in fiduciary deposits placed, among others, by Swiss banks. The reason is simple; most countries follow tax policies that discourage substantial investments in financial assets. Some exemptions exist, but they are often wiped out by the drawbacks of wealth taxes or the complexities of capital gains taxation. Fundamentally, the state sector tends to support the consumption bulimia that leads to fat value added tax receipts which, in turn, fuels an orgy of wasteful expenditure.

Investments in real estate are also favoured because they also constitute a source of recurring tax income (transactional and value-based). Western tax authorities will never wean themselves from this manna. Whether G20 participants like it or not, tax havens are a form of uncapped individual retirement accounts that play an essential role, not only in providing a safety valve to excessive taxation but also as a means to re-injecting savings efficiently into the productive sector.

Meer over belastingparadijzen op www.freemontgroup.com.
Meer liberaal geïnspireerde teksten op www.libertarian.be.

Read more...

Achteruitgang of correctie voor N-VA? (Hoegin)

Deze avond publiceerden De Standaard en de VRT de resultaten van een nieuwe peiling. Vergeleken met de vorige peiling is alleen de achteruitgang van N-VA statistisch significant – of gaat het eigenlijk alleen maar om een correctie van de De Slimste Mens-piek die deze peiler verleden keer de Vlaams-nationalistische partij toedichtte?

«CD&V en Groen! profiteren van affaire-Vijnck» kopt De Standaard. Dat CD&V zou kunnen profiteren van de affaire-Vijnck wil ik absoluut niet uitsluiten, maar of Groen! daar direct of indirect stemmen mee zou kunnen winnen lijkt mij toch wel bijzonder twijfelachtig. Post hos ergo propter hoc lijkt het motto van de dag te zijn bij de redactie in Groot-Bijgaarden, en de laatste twee maanden viel er op politiek vlak in Vlaanderen dus echt niets anders te noteren dan de vaudeville rond de figuur van Dirk Vijnck. Dat de vooruitgang van Groen! bovendien niet echt de foutenmarge overstijgt is een detail waar men zich ook al niet aan wil storen, kwestie de bladzijden morgen toch maar gevuld te krijgen. Dan is de titel bij de VRT misschien toch iets realistischer te noemen. «Zaak-Vijnck kost LDD en Open Vld stemmen» luidt het daar, en het is inderdaad een stelling waar je in kan komen, want noch LDD noch Open Vld kwamen echt goed weg uit de hele affaire.

CD&V haalt ook deze keer een score boven de twintig procent: historisch een laagterecord als de resultaten van de peilingen binnen enkele weken bevestigd worden in de verkiezingen, maar bij de partijtop is men waarschijnlijk al lang blij dat men niet veel slechter scoort. Bovendien blijft de partij de grootste in Vlaanderen, met opnieuw een wat grotere voorsprong op achtervolger Open Vld. Het verschil tussen de twee partijen bedraagt in deze peiling meer dan vier procent, een pak meer dan de foutenmarge dus.

De Open Vld doet het niet goed. De partij blijft de tweede in Vlaanderen, maar het Vlaams Belang zit haar opnieuw op de hielen. Niet dat die laatste erg tevreden kan zijn met haar uitslag, want het betekent nog steeds een ferme achteruitgang tegenover de vorige Vlaamse parlementsverkiezingen, maar op basis van deze peiling valt niet uit te sluiten dat de partij in Vlaanderen toch nog op de tweede plaats zou kunnen eindigen. Anderzijds is de afstand tot de vierde partij, sp.a, nu ook weer niet zo groot, en in de middenmoot kan het op 7 juni dus nog alle kanten uit.

Een partij die in de peilingen wat op haar retour lijkt te zijn is Lijst Dedecker. Veel eensgezindheid over de aanhang van de partij lijkt er onder de peilers echter niet te zijn, want het verschil in resultaten bij de verschillende peilers bedraagt meer dan zes procent. Verderop spelen N-VA en Groen! haasje-over met mekaar. De piek die N-VA verleden keer liet optekenen bij De Standaard en VRT, toen geduid als een effect van het optreden van partijvoorzitter Bart de Wever bij de show De Slimste Mens, is daarmee opnieuw verdwenen. Groen! zet dan weer haar beste resultaat neer sedert 2004, en breekt door de grens van de negen procent. SLP tot slot blijft ver onder kiesdrempel, met ook in deze peiling weer een resultaat rond de twee procent.

Werpen we nog even een blik op een simulatie voor de zetelverdeling, dan blijkt de huidige coalitie nog steeds stand te houden met een meerderheid van meer dan zeventig zetels. Ook de coalities CD&V–Open Vld–LDD of CD&V–sp.a–LDD blijven mogelijk, voor zover die politiek mogelijk zouden zijn.Paars-groen of een olijfboomcoalitie van CD&V, sp.a en Groen! maken dan weer weinig of geen kans om een meerderheid te halen op 7 juni.

Bijlage: alle Vlaamse peilingen sedert 2004 (PDF).

Read more...

Waarom een stem op de ELDR in de Europese verkiezingen misschien niet het beste idee is...

In België maken voorlopig enkel Open Vld en MR deel uit van de Europese liberale partij ELDR. Ook Lijst Dedecker hengelde (hengelt?) enige tijd geleden nog naar lidmaatschap van deze Europese koepel. De ELDR wordt in het Europees Parlement vertegenwoordigd door de ALDE-fractie waarin ook de verkozenen van de centrumlinkse Europese Democratische Partij zitting hebben. De ALDE wordt al enige tijd gedomineerd door sociaal-liberalen, egalitairen en etatistisch geïnspireerde gelijkekansenadepten. Op vlak van burgerlijke vrijheden is de partij de onbetwiste nummer één, daar niet van, maar jammer genoeg trekt ze de liberale lijn niet door naar andere domeinen. Het Europese politieke project is voor hen een dogma geworden, het Verdrag van Lissabon hun bijbel, en het fnuiken van vrijemarktwerking met regelneverij hun geliefkoosde bezigheid.

Ikzelf ben al jaren actief binnen LYMEC, de jongerenbeweging van ELDR, en ook daar kan men dezelfde desastreuze posities detecteren. Fransen die "de staat" tot norm verheffen. Britten en Scandinaven die de vrije markt maar met mondjesmaat haar ding willen laten doen. Basken, Catalanen en Galiciërs die Europa verkeerdelijk als oplossing zien voor al hun lokale nationalistische problemen. Een bont allegaartje dus waarbinnen ik mij over de jaren steeds minder en minder heb kunnen vinden, zeker omdat ik uitstekende contacten heb met partijen die buiten de ELDR staan én wel degelijk liberaal zijn. Ik denk dan natuurlijk aan UKIP en de Tories in Groot-Brittannië, de ODS en SSO in Tsjechië, de Liberal Alliance in Denemarken, Alternative Libérale in Frankrijk of de Moderaterna in Zweden.

Anderzijds is ELDR natuurlijk ook nog niet helemaal verloren voor het liberalisme. Daar zijn vol-liberale partijen zoals de Nederlandse VVD (met hun lijsttrekker Hans Van Baalen), de Estste Reformierakund (met de steun van vlaktaksgoeroe Mart Laar) of de Duitse FDP (met Brussels Network-medestichter Alexander Graf Lambsdorff) gelukkig nog te sterk voor. Maar de evolutie van ELDR naar het centrum is over de jaren al wel een feit geworden. En of ex-LVSV'er Philippe De Backer die als eerste opvolger na juni normaal in het Europees Parlement komt voor Open Vld daar ook maar iets aan kan veranderen, blijft nog maar de vraag... Maar let's hope so!



ALDE-fractieleider Graham Watson (LibDems) gaf enkele weken geleden in "Tour&Taxis" te Brussel bovenstaande speech ter gelegenheid van de "campaign launch" van de ELDR. Ik was daarbij en verliet de zaal samen met enkele LVSV'ers na 2 minuten en 57 seconden toen Watson de volgende zin uit zijn botten rammelde. "And I am proud to belong to the party to which John Maynard Keynes was a leading light." De rest van zijn speech, het verdedigen van 'groene' oplossingen voor de crisis en botte aanvallen naar het adres van Libertas, heb ik gemist, ook al was dat misschien maar beter...

Hoe kunnen liberalen die naam waardig de denkpatronen van Keynes tot op vandaag blijven verdedigen? Hoe kunnen liberalen zichzelf zo verraden dat ze mee beginnen te huilen met de eco-fascisten in het bos? En hoe kunnen liberalen die geacht worden democratie, transparantie en subsidiariteit hoog in het vaandel te dragen toch zo'n blinde haat koesteren voor een project als Libertas, dat als geen ander net die waarden incarneert? Ik hoop dat ELDR zich herpakt of helemaal verdwijnt, want momenteel zijn zij de allerslechtste boodschapper die het liberalisme zich maar kan wensen in Europa. Met een vriend als Watson hebben we geen vijand meer nodig...


Declan Ganley overtuigde de Ieren om in juni 2008 "neen" te stemmen tegen het Verdrag van Lissabon. Hij neemt nu in juni deel aan de Europese verkiezingen voor Libertas. In oktober 2009 zal hij opnieuw op de barricaden staan van de vrijheid en de Ieren een tweede maal aansporen om "neen" te zeggen. Lissabon is een duivels verdrag dat de fundamenten legt voor een Europese Superstaat. Liberalen zouden dat verdrag met alle middelen moeten bestrijden voor het te laat is!


Uit het omvangrijke lexicon van de Europese instellingen.



Dit YouTube-clipje werd door Libertas de wereld ingestuurd om aan te tonen hoe DDR-achtig de Europese Unie zich wel niet aan het gedragen is en hoe belangrijk uw stem in juni wel niet kan zijn.


Tenslotte wil ik ook nog even aankondigen dat ik voor het LYMEC-magazine "New Libertas" (o, ironie...) enkele weken geleden ELDR-voorzitster Annemie Neyts en ALDE-fractievoorzitter Graham Watson geïnterviewd heb over de nakende verkiezingen. Jullie kunnen dat interview binnen enkele dagen zeker ook op deze blog verwachten.

Read more...

Vaderlandse Geschiedenis (vpmc)

Iedereen weet dat er zaken zijn die je in gezelschap beter kunt nalaten, of die je tenminste wilt onderdrukken. Flatulentie valt daar zeker onder, maar ook het uitspreken van bepaalde woorden. “Poëzie” is er zo een.
Laat je deze term onverhoeds vallen, in een vrolijk gezelschap, dan ontmoet je blikken waarin medelijden, ontzetting, zelfs afgrijzen en walg te lezen staan. Een Engelsman –ik weet niet meer wie– vergeleek het effect met dat van het woord “god”.

Ik vind dat niet onbegrijpelijk. Het gemoraliseer en de navelstaarderij die tegenwoordig voor poëzie doorgaan kun je een mens niet aandoen. Zelfs een kleine droefgeestige haiku kan al snel te veel worden.
Nu had ik hier nochtans graag een gedicht ter sprake gebracht, dat 3944 regels beslaat, en moraliserend van aard is. Bovendien is het een leerdicht, over Vaderlandse Geschiedenis.
Gelukkig werd het door twee verzenmakers geschreven, en niet door wat tegenwoordig zoal voor dichters doorgaat. Meer in de traditie dus van versifiers, als bv. Dryden, Pope of Kipling, die ook onpoëtische thema's gebruiken, en woorden en wendingen die nog naar dagelijks brood smaken, en geen sentimentele of geëffemineerde luchtjes afgeven.

Onze twee dichters spreken in hun gedicht overigens niet zélf, maar geven het woord aan prins Willem-Alexander –die u beter zult kennen als de man van de mooie Maxima.
Deze Willem-Alexander is blijkbaar een goede vader, want aan zijn kinderen vertelt hij voor het slapengaan verhaaltjes uit de geschiedenis van hun land. Immers het onderricht in de scholen, vindt hij, laat wat dit betreft te wensen over, en tenslotte: “Dat alles is zoals het is, komt voort uit de geschiedenis”.

Op het punt waar wij zullen invallen, is vader al bij de Tachtigjarige Oorlog aanbeland …en hij geeft zijn kinderen terloops een actuele beschouwing mee, waar wij allen straks in het kieshokje wellicht ons voordeel mee kunnen doen:

Binnen de Staten-Generaal
besloot men zich niet andermaal
met vreemde snuiters in te laten.
Dat was verstandig van de Staten,
want Nederland werd soeverein
en zo behoort het ook te zijn:
men moet niet naar het pijpen dansen
van Duitsers, Engelsen of Fransen.
Laat die zelfingenomen buren
maar mooi hun eigen land besturen –
wij blijven liever ongemoeid.
Wien Neêrlands bloed in d’aders vloeit,
van vreemde smetten vrij, die ziet
zo’n buitenlander liever niet
die onze lakens uit komt delen.
En hier, ondanks mijn officiële
staatkundige onschendbaarheid,
wil ik sub rosa aan je kwijt
(het blijft tenslotte entre nous)
dat ik dat eenwordingsgedoe
hier in Europa niet zie zitten.
Dat Fransen, Duitsers, Belgen, Britten
eenzelfde lijn ooit zouden trekken
is toch te zot en van de gekke!
Want ondanks alle goeie wil
blijft er een wereld van verschil.
Wat hebben Tsjechen en Slowaken
bijvoorbeeld met elkaar te maken?
Of Zevenburgers met Roemenen?
Straks staan de Turken nog voor Wenen
wanneer je ze een vinger geeft!
[…]

P.S. Bij een volgende gelegenheid kom ik nog terug op dit leerdicht, en wel met een passage waar zelfs Obama iets aan zal hebben.

Jean-Pierre Rawie & Driek van Wissen
Rijmkroniek des Vaderlands
De opkomst van de Nederlandse Republiek (2005)
De Gouden Eeuw (2007)
Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam

.

Read more...

Volk van de vrijheid? (Vincent De Roeck)

Enkele weken geleden werd het akkoord tussen het centrumrechtse "Forza Italia" van Silvio Berlusconi en de post-fascistische "Alleanza Nazionale" van Gianfranco Fini een feit in Italië. Samen met een hele resem kleinere rechtse partijen werd "Popolo della Liberta" boven het doopvont gehouden. De fusie van politiek rechts in Italië werd zo grotendeels bewaarheid. Van de regeringspartijen kozen enkel de extreem-rechtse "Lega Nord" van Umberto Bossi en de regionalistische "Movimento per le Autonomia" van Raffaele Lombardo ervoor om een onafhankelijke koers te blijven varen. De Noordelijke Liga kon als Padanische partij geen fusie aangaan met pan-Italiaanse partijen en de Autonomiebeweging kon zich niet verzoenen met Berlusconi's alleenheerschappij. Lombardo liet zijn partij nadien opgaan in de pan-Europese partij "Libertas" waar ook de kleine rechtse partijen "Pensionati", "La Destra" en "Alleanza di Centro" hun toevlucht gezocht hebben. De eerste gevolgen van deze herverkaveling van het Italiaanse politieke spectrum lieten ook niet lang op zich wachten.

Doordat de Duitse CDU in de volgende Europese verkiezingen veel zetels zal verliezen en de Britse Tories een eigen fractie zullen vormen, geven alle peilingen aan dat Berlusconi's "Volk van de Vrijheid" de grootste partij zal worden binnen de fractie van de Europese Volkspartij. Berlusconi liet er dan ook geen twijfel over bestaan dat hij de EVP-kandidaat voor het parlementsvoorzitterschap niet zal aanvaarden en dat hij zijn eigen Mario Mauro als voorzitterskandidaat naar voren zal schuiven. Maar uiteindelijk waren het toch vooral zijn radicale standpunten inzake immigratie en criminaliteit die de meeste Europese landen zorgen baren. Zo maakte de regering-Berlusconi bijvoorbeeld illegalen en hun helpers tot misdadigers. Italianen die illegalen helpen kunnen in de toekomst tot 3 jaar effectieve celstraf krijgen en de illegalen zelf kunnen tot 12,500 EUR beboet worden. Ook de beslissing van Berlusconi vorige week om twee schepen met Afrikaanse immigranten terug te sturen zonder de inzittenden ook maar de kans te geven hun aanvraag voor politiek asiel in te dienen, stootte in het buitenland op groot verzet.

Verder krijgt het Italiaanse leger vier maanden de tijd om politietaken uit te oefenen, illegalen op te jagen en het onveiligheidsgevoel aan te pakken. Vooral in grote steden maken soldaten al enige tijd deel uit van het straatbeeld. Maar uiteindelijk was het toch vooral de maatregel om privé-milities en vigilantisme te legaliseren die de wereld met verstomming deed slaan. De militarisering van Italië en de inzet van burgerwachten maken de vergelijking van Berlusconi's Italië met dat van Benito Mussolini nu eenmaal vanzelfsprekend. Ikzelf heb echter meer problemen met de inzet van Italiaanse soldaten tegen Italiaanse burgers op Italiaanse bodem dan met het binnen de wet brengen van paramilitaire groepen. Het eerste kenmerkt in mijn ogen een dictatuur, het tweede net een vrij land. In het Romeinse Rijk mochten legioenen met hun leider Italië niet binnen en mochten geen legioenen Rome binnen. In de Verenigde Staten bestaat er zoiets als de "Posse Commitatus Act" die de President verbiedt om soldaten in te zetten op Amerikaanse bodem zonder vraag van de lokale gouverneur. Het leger is bijna overal onder de controle van het parlement geplaatst. Dit alles gebeurde met de angst in het achterhoofd voor een junta. Net daarom kan ik de inzet van soldaten voor veiligheidstaken nooit aanvaarden.

Persoonlijk ben ik immers ook sterk gekant tegen een staand leger in vredestijd, maar dat is een gans andere discussie... Net daarom ben ik tegelijkertijd ook zo'n voorstander van milities en vrij wapenbezit. Let wel op dat in mijn optiek de wet zelf niet noodzakelijk moet veranderen. Geweld, afpersing en moord blijven ook na de legalisering van wapens en milities strafbare feiten. Ook militieleden zullen vervolgd worden voor hun misdaden, net zoals dat bij individuele burgers het geval is. Ik zie dan ook geen enkel bezwaar tegen de toelating van burgerwachten. Het waren zulke milities die de onafhankelijkheid van de VS en de neutraliteit van Zwitserland gegarandeerd hebben. Verder zijn er via de website van organisaties zoals de NRA ook lijsten beschikbaar met voorbeelden van schooldrama's en misdaden die voorkomen zijn door het doortastend optreden van milities en/of individuele geweer-eigenaars. Als de politie faalt, en dat doet ze meer dan geregeld, moeten de burgers de mogelijkheid hebben om hun eigen leven en eigendom, en dat van hun geliefden, te beschermen. Zo'n opvatting karakteriseert immers een echt volk van vrijheid. Jammer dat Berlusconi in Italië niet consequent die vrijheid predikt. Maar ja, alle begin is moeilijk...

Read more...

De moeite waard...

Een satirische map van de Europese Unie en haar buren.



Sheldon Richman is de hoofdredacteur van "The Freeman". Onlangs mocht hij op nationale televisie gedurende een klein half uur zijn libertarische kijk op de economische crisis komen geven.


Ook VTM lanceerde deze dagen haar stemwijzer voor de opkomende verkiezingen. In tegenstelling tot zijn concurrenten berekent VTM niet zozeer je overeenkomsten met partijen maar met individuen, zowel politici als anderen. Jean-Marie Dedecker komt het meeste overeen met mijn standpunten. Maar ook Filip Dewinter, Karel Van Eetvelt en Patrick Lefèvre scoren bij mij verrassend hoog.



De "Foundation for Economic Education" gaf enkele weken geleden dit oude interview met Nobelprijswinnaar Friedrich von Hayek vrij.






Deze cartoon weet op exemplaire wijze de aversie van de Eurocraten voor democratie te capteren.


In volle Gaza-crisis nodigde het LVSV in medio februari laatstleden de controversiële joods-Amerikaanse academicus Norman Finkelstein, de auteur van o.a. "The Holocaust Industry", uit. De MTC-aula in Leuven was tot de nok gevuld met geïnteresseerden. Jammer genoeg liep er toen iets mis met onze videocamera en konden we zijn lezing nadien niet op het web zetten. Gelukkig gaf Finkelstein op 28 april dezelfde lezing aan de University of Texas in Austin. Hun opname kan je hierboven bekijken. De week na Finkelsteins lezing mocht het LVSV ook de Israëlische ambassadrice Tamar Samash in Leuven ontvangen. Door de beide kanten aan het woord te laten en vrij hun verhaal te laten doen, bevestigde het LVSV niet enkel haar intellectueel eerlijke reputatie maar kregen de studenten ook de kans om zelf een oordeel te vellen op basis van zo volledig mogelijke informatie.

Read more...

Waarom centraal bankieren crisissen veroorzaakt

Mises waarschuwde ons al decennia geleden. "Nothing harmed the cause of liberalism more than the almost regular return of feverish booms and of the dramatic breakdown of bull markets followed by lingering slumps. Public opinion has become convinced that such happenings are inevitable in the unhampered market economy." Etatisten en socialisten vallen vandaag eens te meer het kapitalisme aan als oorzaak van de economische crisis die ons vandaag het leven zuur maakt. Maar zij dwalen. Hun argumenten worden enkel door etatistische en socialistische economen, zoals een Paul Krugman of een Joseph Stiglitz, weerhouden.

Jammer genoeg controleert deze strekking in het debat nu net de toegang tot de media en weten zij als geen ander de burgers te indoctrineren met mooi bekbare slogans en licht verteerbare redeneringen. Links schuwt de drogredenen niet. Het volk luistert naar hen, maakt zich hun theorieën eigen en parroteert hun nonsens. Links heeft de oorlog om de woorden gewonnen. Zij controleren de terminologie van het debat. Liberalen zitten nu in de hoek waar de klappen vallen. Ook al weten wij dat enkel de Austrians een detailanalyse van 'business cycles' gemaakt hebben en dat enkel Oostenrijkse recepten de crisis in tijd kunnen minimaliseren, toch vinden deze ideeën de weg maar niet naar het grote publiek. Simon Van Wambeke is één van die zeldzame kruisvaarders tegen de opmars van Keynes en de verstaatsing van de economie, ook - misschien zelfs vooral? - in tijden van crisis. Hieronder vinden jullie zijn laatste artikel. Hij is duidelijk: het kapitalisme veroorzaakt helemaal geen crisissen, centrale banken en overheidsprogramma's doen dat.

Waarom centraal bankieren crisissen veroorzaakt
(Artikel van Simon Van Wambeke voor Blauwdruk)

Na elke economische crisis worden er schuldigen aangewezen, en na elke crisis blijkt de grote schuldige het kapitalisme te zijn. Zo beschreef de econoom Joseph Schumpeter het: "Capitalism stands its trial before judges who have the sentence of death in their pockets. They are going to pass it, whatever the defense they may hear; the only success a victorious defense can possibly produce is a change in the indictment." Of de aanklacht nu hebzucht, deregulatie of de wispelturige “animal spirits” van vrije investeerders zijn, heeft weinig belang, de doodstraf wacht het kapitalisme in ieder geval. Ondanks het feit dat de overheidsuitgaven rond 50% van het BBP bedragen, vakbonden boven de wet staan, de interestvoet gemanipuleerd wordt door centrale banken, de productie van regelgeving hallucinant is, 1 op 3 werknemers bij de overheid werkt, … en we onze economie dus moeilijk als zuiver kapitalisme kunnen zien, blijft het ongehoord om te onderzoeken of er eventueel ook socialistische maatregelen of instellingen enige rol gespeeld zouden hebben in de ons al eeuwen bekende sequentie van boom en bust.

Het blijft voor velen buiten kijf staan dat met de socialistische kant van onze economie niets verkeerd kan zijn. Deze reeds geregelde en geplande kant is er volgens hen juist gekomen als controle op het wilde kapitalisme. De onstabiliteit van het systeem kan dus enkel nog komen van de nog niet (of minder) geregelde delen van de economie. Dat het weldegelijk een socialistische activiteit, namelijk de centrale planning van de interestvoet, is die tot economische booms en busts leidt, toont het tweede deel van dit artikel aan. Eerst bekijken we waarom we ondanks de negatieve gevoelens die velen koesteren ten opzichte van de vrije markt, we haar dienen vrij te spreken van de ernstige aantijgingen die nu in alle kranten verschijnen.

Conjunctuurbewegingen (de opvolging in de economie van een boom door bust), die we hieronder verklaren, zijn duidelijk iets anders dan de alledaagse fluctuaties in de economie. Zo zal een verandering van smaak van consumenten van aardbeien naar bananen bijvoorbeeld de aardbeienindustrie doen verkleinen en de bananenindustrie doen bloeien. De opkomst van de autosector deed de koetsenindustrie zo goed als verdwijnen. Deze fluctuaties zijn echter beperkt en het inkrimpen van één sector gaat hier steeds gepaard met het groeien van andere sectoren. De fluctuaties gebeuren ook steeds op verschillende tijdstippen verspreid over de verschillende sectoren. De conjunctuurbewegingen gebeuren daarentegen economiewijd. En in tegenstelling tot de fluctuaties in sectoren, maken ondernemers hier in heel grote delen van de economie op hetzelfde moment foute investeringen (de boom), die later geliquideerd dienen te worden (de bust). De Grote Depressie-econoom Lionel Robbins noemde de fouten van ondernemers, op hetzelfde moment gemaakt in vele sectoren, een “cluster of errors”.

Deze “cluster of errors” is onverklaarbaar in een vrijemarkteconomie. Ondernemers die onverantwoorde beslissingen nemen, worden immers automatisch uit de markt geduwd. Zij zullen door de verliezen die ze oplopen steeds minder kapitaal en arbeiders onder hun controle krijgen en uiteindelijk helemaal van het economische toneel verdwijnen. Dit in tegenstelling tot goede ondernemers die weten wat de consument wenst en zich aan die patronen voortdurend weten aan te passen. Deze zullen via de winst die ze maken steeds meer kapitaal en arbeiders kunnen aantrekken. De markt kent dus via winst en verlies een systeem waarbij slechte ondernemers steeds minder slechte beslissingen kunnen nemen en goede ondernemers nog meer goede beslissingen kunnen nemen. Dat deze geselecteerde ondernemers allen op hetzelfde moment dezelfde soort fouten maken is zo goed als onmogelijk.

Er wordt vaak gedacht dat een manie onder ondernemers zorgt voor de onstabiele boom, die dan later eindigt in een bust. Zij die ingaan op deze manie zullen hevige verliezen lijden en dus niet verder kunnen investeren in hun droomprojecten. Stel dat investeringen in de dotcom-sector vanwege een onverantwoorde hype enorm toenemen. Hierdoor gaan de lonen van informatici, computers en webdomeinen ook enorm toenemen. Door de toegenomen vraag naar te lenen fondsen zal ook de interestvoet omhoog gaan. Hoe meer ondernemers meegaan in de manie, des te meer zullen ze zich zorgen moeten maken over hun stijgende kosten. Als ze nog wat geld willen overhouden, zullen ze dus bij een uitdijende manie steeds meer moeten afvragen of consumenten die dotcom-producten later wel zullen aanschaffen aan een redelijke prijs. Zoniet wordt de druk steeds groter om met de waanzin op te houden. Zelfde verhaal bij de recentere woning- en hypotheekbubble. Bij overdreven vraag naar hypotheken, zal de rente stijgen wat de manie zal temperen. Een overheidsinterventie zal dus steeds nodig zijn opdat een manie niet vroegtijdig geaborteerd wordt door stijgende kosten en interestvoeten, maar verder kan evolueren naar een boom. Wat deze interventie is, lees je in wat volgt.

Als boom en bust onmogelijk zijn in een laissez-faire-economie, welke interventie op de markt zorgt er dan wel voor? De opvatting van de Oostenrijkse school is dat de centrale bank hiervoor verantwoordelijk is. De centrale bank is een instelling die de interestvoet centraal plant. Een socialistische instelling bij uitstek dus, aangezien ze één van de belangrijkste prijzen in de markt, de interestvoet, verstoort. Voor we kunnen inzien hoe deze interestvoetmanipulatie tot boom en bust leidt, moeten we eerst begrijpen hoe een economie groeit in de normale, vrije markt en hoe de interestvoet deze groei coördineert.

De hoeveelheid investeringen in een economie wordt bepaald door de vraag en het aanbod van leenbare fondsen. Het aanbod wordt bepaald door de bereidheid van mensen om te sparen, de vraag wordt bepaald door de bereidheid van investeerders om de gespaarde fondsen te lenen. Wanneer mensen meer toekomstgericht beginnen denken, gaan ze uit hun inkomen minder geld aan consumptie besteden en meer opzij zetten voor later; ze gaan sparen. Wanneer er meer gespaard wordt, en het aanbod aan leenbare fondsen dus groeit, betekent dit een beweging naar rechts van de aanbodscurve aangezien men bereid is om aan lagere interestvoeten geld uit te lenen aan investeerders (veelal niet rechtstreeks maar via bankrekening, aandelen, obligaties, etc.). De beweging van de aanbodscurve naar rechts betekent een verlaging van de interestvoet (de prijs waarop alle investeerders, een spaarder vinden en omgekeerd, de marktprijs voor leenbare fondsen).

Deze lagere interestvoet gaat investeerders overtuigen om meer fondsen aan te wenden voor investeringen. Deze investeringen zijn investeringen die voor de lagere interestvoet niet winstgevend waren en interestbetalingen als grote factor in hun totale kosten hebben. Het zijn dus investeringen die pas lonen na langere tijd, zoals bvb. mijnbouw of R&D. Deze interestgevoelige sectoren worden “hogere orde sectoren” genoemd. Wanneer in deze sectoren geïnvesteerd wordt, gaat het productieproces verlengen en het dus langer duren eer de finale consumptiegoederen de markt bereiken (dit is een belangrijk gegeven voor straks). Doordat er minder wordt geconsumeerd (maar meer gespaard) vermindert de vraag in de op consumptie gerichte sectoren (de “lagere orde sectoren”). In hogere orde sectoren is de vraag verhoogd daar er met het nieuw gecreëerde geld geïnvesteerd wordt. De winsten gaan hierdoor verlagen in de lagere orde sectoren en verhogen in de hogere orde sectoren. De arbeiders en andere productiefactoren verplaatsen zich dan ook van de lagere orde sectoren naar de hogere orde sectoren. De nieuwe investeringen zorgen voor een meer tijd vragende, maar grotere productie en er zal in de nabije toekomst dus meer geconsumeerd kunnen worden. M.a.w. de levensstandaard stijgt.

Wat nu wanneer centrale banken artificieel de rente verlagen zonder dat mensen meer toekomstgericht zijn gaan denken en dus niet meer zijn gaan sparen? De centrale bank verlaagt de rente door geld te creëren en dit aan de banken te geven. Het gecreëerde geld komt op de markt voor leenbare fondsen terecht en doet de aanbodscurve naar rechts opschuiven. Belangrijk is dat de aanbodscurve enkel verschuift doordat er geld in de kredietmarkten is gepompt en niet door een verhoogde spaarquotiënt. De interestvoet valt en investeerders gaan net als hierboven de totale investeringen verhogen in de hogere orde sectoren. De productiestructuur wordt verlengd. Door de artificieel verlaagde interestvoet wordt sparen ontmoedigd (met meer consumptie als gevolg); er zal minder worden gespaard. Er ontstaat dus in tegenstelling tot op de vrije markt een kloof tussen gespaarde fondsen en investeringen. De artificiële groei van productie (de boom) die de lage interestvoet induceert, gaat over in een bust waanneer de geldcreatie vermindert en investeringen terug in lijn dienen te vallen met de gespaarde fondsen. Ook wanneer de geldcreatie blijft bestaan, komt de realiteit vroeg of laat opduiken.

De artificieel lage interestvoet gaat niet enkel investeerders aanzetten tot het lenen en investeren van het gecreëerde geld, maar ook sparen ontmoedigen en dus consumeren aanmoedigen. Zowel vanuit de op consumptie gerichte sectoren (of lagere orde sectoren) als vanuit de sectoren waarin met het nieuwe geld geïnvesteerd is (interest gevoelige sectoren of hogere orde sectoren) gaat nu de vraag naar krediet, niet-specifieke geschoolde arbeiders en andere niet specifieke productiefactoren groter worden. Er wordt dus van twee kanten van de economie gevraagd naar krediet en productiefactoren, met als gevolg dat de interestvoet stijgt, net als de prijzen voor deze niet-specifieke productiefactoren. Het gecreëerde geld dat de ondernemers investeren in de hogere orde sectoren gaat naar arbeiders, andere ondernemers en eigenaren van grondstoffen. Hun inkomen gaat nu in grotere mate dan voorheen naar consumptie gaan, doordat de interestvoet artificieel verlaagd is en consumeren dus voordeliger wordt. Daarbij is er een verlenging van de productiestructuur, waardoor het langer duurt dan voorheen eer het productieproces afgerond is, i.e. tot de consumptiegoederen de markt bereiken. Dit verhoogt de schaarste van de consumptiegoederen. De verhoogde vraag en schaarste zorgen voor winsten in de lagere orde sectoren die groter worden dan deze in de hogere orde sectoren.

Het raadbare gevolg is de productiefactoren die in de hogere orde sectoren waren ingezet, zich nu gaan verplaatsen naar de meer winstgevende lagere orde sectoren en zo het evenwicht herstellen. De eerder gemaakte investeringen in de hogere orde sectoren worden verlaten met als gevolg, onafgewerkte bouwwerven, arbeiders die hun job verliezen, etc.. In de volgende zinnen vat ik alles nog eens samen. Bij een normale economische groei, gaan productiefactoren zich verplaatsen van de lagere naar de hogere orde sectoren. Dit wordt gecoördineerd door de interestvoet. Bij artificieel gecreëerde groei, via een gemanipuleerde interestvoet, gaat er een strijd om productiefactoren ontstaan tussen de hogere en de lagere orde sectoren. Deze strijd wordt gewonnen door de lagere orde sectoren en doet de economische activiteit in de hogere orde dalen.

We komen even terug op de manieverklaring van bubbels. Wanneer in de dotcom-wereld of de hypotheekmarkt een manie ontstaat dan wordt deze, zoals in het voorgaande deel besproken, afgeremd door een stijging van de interestvoet (de vraag naar leenbare fondsen neemt tijdens de manie sterk toe) en andere kosten. Wanneer de interestvoet vals verlaagd is door de geldcreatie van de centrale bank, dan blijven ondernemers in de waan dat er nog spaargeld genoeg is om hun projecten te realiseren. Ze worden niet afgeremd door de stijgende interestvoet en blijven lenen; de manie wordt een bubbel, die later onvermijdelijk kapot zal spatten.

Een eerste belangrijke opmerking is dat de hier voorgestelde theorie enkel geldt ter verklaring van de boom en bust. Of na de bust de economie zich snel van de foute investeringen kan ontdoen en arbeiders en middelen terug naar hun juiste plaats in het economische systeem kunnen verschuiven, richting meer consumptiegerichte of lagere orde sectoren, hangt van de genomen politieke maatregelen na de bust. In een vrije economie gebeurt dit vrij snel, maar wanneer extra krediet wordt gecreëerd en de rente terug naar beneden wordt geduwd, consumptie-uitgaven worden verhoogd, prijzen en/of lonen niet mogen dalen, etc kan een bust zich voortzetten in een jarenlange depressie. Een tweede punt is de zwakheid van onze banksysteem dat bij een economische schok, veroorzaakt door de interestmanipulatie van de centrale bank, al snel als een kaartenhuisje lijkt in te storten. Dit wordt veroorzaakt door ons systeem van fractionele reserves, waarbij banken maar een fractie van hun zichtrekeningen in reserve hebben. Hier kan niet verder op ingegaan worden in dit korte artikel. Een derde opmerking is dat een centrale bank niet noodzakelijk is voor de creatie van bubbels (het is louter de manier waarop ze tegenwoordig gemaakt worden); elke manier waarop gecreëerd geld in de markt voor leenbare fondsen komt en zo de interestvoet lager duwt dan ze op de markt zou zijn, leidt tot een onstabiele groei gevolgd door een correctie. Elke bubbel in de geschiedenis is dan ook voorafgegaan door een groei in de geldhoeveelheid.

Zoals uit het voorgaande blijkt is niet kapitalisme maar de socialistische instelling, die centrale bank heet, verantwoordelijk voor het ontstaan van artificiële groei, gevolgd door de onvermijdelijke liquidatie van de foute investeringen, de crisis. Het wordt tijd dat men het belang van een marktconforme interestvoet inziet. Het afwijzen van elke manipulatie van de interestvoet door centrale banken zou een belangrijke eis moeten zijn van iedereen die de steeds wederkerende crisissen verafschuwt.


Simon Van Wambeke is betrokken bij het Murray Rothbard Instituut. Zelf gaf ik in oktober 2008 nog een powerpointpresentatie voor het LVSV in Leuven over de Oostenrijkse 'business cycle theory'.

Read more...

Iets voor Frank Vandenbroucke om over na te denken bij zijn onderwijshervormingen (vpmc)

In zijn laatste rubriekje in De Standaard, gewijd aan het Latijn, maakt Sam de Graeve bij zijn eerste twee citaten twee klijne fautjes tegen het Latijn.

"In onze scholen onderwijst men nog volop Latijn en terecht, want Latijnse uitdrukkingen zijn ook vandaag nog altijd sexy. Nihil nove sub sole. Niks nieuws onder de zon. Wie de kranten leest, kan niet anders dan besluiten dat zulks vaak het geval is. Het zijn binnenkort verkiezingen en ze lijken verdacht veel op de vorige, alleen wordt bij de moddergevechten nog een tikkeltje meer modder gebruikt, van die stinkende, donkerbruine modder met hier en daar een stuk glas erin, waar je je lelijk aan kunt bezeren. Nog een mooie: Verba volent, scripta manent. Woorden vervliegen, maar het geschrevene blijft. [...] "

Statistisch gesproken blijft De Standaard een kwaliteitskrant natuurlijk, met een eindredacteur &c., want de andere Latijnse citaten waren correct, en trouwens, bv. over de zaak Tom Boonen hadden ze heel diepzinnige dingen te vertellen, al hadden ze daar wel wat paginaatjes voor nodig. Acht geloof ik.

.

Read more...

We are all socialists now! (Vincent De Roeck)

In mei 1939 deed de Amerikaan Henry Morgenthau, de financiënminister onder Franklin Delano Roosevelt, de volgende bekentenis: "We have tried spending money. We are spending more than we have ever spent before and it does not work (...) I say after eight years of this Administration we have just as much unemployment as when we started (...) And an enormous debt to boot." Morgenthau besefte maar al te goed dat de "New Deal" geen zoden aan de dijk zou brengen. Vandaag maken onze leiders exact dezelfde fouten. Wanneer gaan zij dat eens beseffen en bekennen dat zij de economische evolutie enkel maar kunnen ondergaan? Politici die denken de economie te kunnen sturen, zijn ofwel naïeve leugenaars ofwel gevaarlijke gekken.

Mijn studentenleven loopt op haar einde en ook mijn engagementen binnen het LVSV zijn aan het uitdoven. Morgenavond ben ik hoofdredacteur en bestuurslid van LVSV Leuven af, donderdagavond ben ik ook nationaal ondervoorzitter af. Hieronder vinden jullie mijn laatste editoriaal als Blauwdruk-redacteur en LVSV'er. Een kritische - maar toch ook optimistische - zwanenzang.

Dit editoriaal is mijn laatste wapenfeit als hoofdredacteur van dit magazine én ook als lid van het LVSV Leuven. Na juni wachten mij immers andere uitdagingen en zoek ik nieuwe horizonten op. Ik zal het LVSV en de LVSV’ers zeker missen, maar de mij doorheen de jaren eigengemaakte liberale ideeën zal ik steeds blijven koesteren. Het LVSV is nu éénmaal een « blauwe tatoeage op onze ziel » om het met de woorden van oud-premier Guy Verhofstadt te zeggen. Het LVSV wordt door velen dan ook niet voor niets als het « liberale geweten van Vlaanderen » versleten. En laat het nu toch net daarom zijn dat dit een afscheid in droefheid en verslagenheid is.

Toen ik in oktober laatstleden mijn allereerste editoriaal als hoofdredacteur begon met de stelling dat het op liberaal vlak helemaal niet goed ging met de toestand van ons land en de wereld kon ik bij benadering niet vermoeden dat we in amper zeven maanden tijd nog verder zouden kunnen afglijden naar collectivisme en etatisme. Nog nooit in de naoorlogse geschiedenis hebben rechts en links, « liberaal » en conservatief, zo blindelings de verkeerde waandenkbeelden nagejaagd dan tijdens deze economische crisis. De cover van het Amerikaanse blad « Newsweek » enkele maanden geleden sprak in dat opzicht ook boekdelen: « We are all socialists now! »

Op een duizend miljard meer of minder wordt niet gekeken. De drukpersen van de centrale banken draaien overuren om nog meer fiatgeld in de economie te kunnen pompen. De grenzen moeten dicht, de eigen productie moet beschermd worden. Fundamenteel ongezonde bedrijven moeten gered worden op de kap van de belastingbetalers. Incompetente bankiers worden met belastinggeld beloond voor hun fouten, en door en door rotte banken krijgen extra zuurstof als waren het de bedrijven van de toekomst. De apparatsjiks van de EUSSR in Brussel gunnen zichzelf ook geen rust meer. De crisis wordt als voorwendsel aangewend om het privé-initiatief nog meer aan banden te leggen en de « commanding heights » van de economie terug onder staatscontrole te brengen. Zichzelf onmisbaar wanende bureaucraten komen aandraven met nieuwe pakketten regels en restricties. Zelfs het spook van vaste prijszettingen waart terug door Europa. John Maynard Keynes, de grondlegger van de economische crisis van de jaren 1970, wordt opnieuw als genie binnengehaald. De kunstmatige kredietexpansies van Alan Greenspan, de oorzaak van deze crisis, worden in de analyses niet in rekening gebracht. De enige economen die dit alles hebben voorspeld, de Austrians, worden nog meer dan vroeger afgedaan als reactionnaire hobbyisten-fundamentalisten. En geen kat die hier kritiek op heeft. De barricaden blijven onbemand, het forum leeg. Geen liberale boegbeelden die hiertegen ten strijde trekken. Geen Open Vld of LDD die zeggen waar het op staat: het kapitalisme heeft helemaal geen schuld aan deze crisis. Beter besturen is én blijft minder besturen! Het LVSV is de enige die de daad bij het woord voert en consequent de vrijemarkteconomie blijft verdedigen. Moederziel alleen.

De verkiezingen van juni lijken mij ook alweer een maat voor niets. Twee liberale partijen die liever met elkaar staan bakkeleien in plaats van samen een coherent liberaal verhaal te schrijven dat Vlaanderen opnieuw op het pad van de vooruitgang kan zetten. Vooruitgang betekent niet nog meer geld afromen van bedrijven en productieven, of nog meer geld spenderen aan kunst en cultuur, of openbaar vervoer. Vooruitgang betekent economische groei realiseren die échte jobs met zich mee kan brengen, échte welvaart kan genereren in ons land en de burgers écht kan toelaten hun lot in eigen hand te nemen. Macht outsourcen naar de Europese Unie is al evenmin een optie. De inherente inertie van het Europese project zal de situatie immers enkel nog maar verslechteren.

Ronald Reagan stelde op de nominatieconventie van Barry Goldwater in 1964 al de juiste vraag: « Ofwel volgen we het pad van vrijheid en verantwoordelijkheid, ofwel geven we toe dat een kleine in zichzelf gekeerde elite in een verafgelegen hoofdstad beter geplaatst is om onze keuzes te maken en onze levens te leiden dan wijzelf? » Net zoals Dutch geloof ik niet in centralisering en socialisering. Maar net zoals in 1964 is de overwinning voor de vrijheid nog niet voor morgen... Maar toch zullen we ooit zegevieren! Enjoy! En zon op al jullie wegen...

Ik maakte van de gelegenheid ook gebruik om in mijn laatste nummer van Blauwdruk eens kort stil te staan bij mijn kijk op het liberalisme in het algemeen en op het LVSV in het bijzonder.

Het mag misschien als een cliché overkomen, maar het is een feit dat een politieke studentenvereniging als het LVSV staat of valt met zijn ideologische overtuiging. Ook voor mij is dat natuurlijk één van de belangrijkste fundamenten van onze organisatie. Net zoals zovele andere LVSV’ers beschouw ik mezelf als een klassiek-liberaal student en geloof ik dat deze ideologie niet enkel de beste is, maar ook de enige écht noodzakelijke. Alle andere gangbare politieke overtuigingen - het woord “ideologie” zou ons te ver leiden - gaan immers uit van een sterke staat, van strikte regels en van een geloof in de maakbaarheid van de mens. Als liberalen verwerpen wij deze collectivistische gedachte en ijveren wij voor een maatschappelijk model dat gestoeld is op het weerbaar individu en op de drie basiswaarden van het liberalisme, zijnde het individueel recht op zelfbeschikking over zijn eigen lichaam en leven (“life”), het primaat van de individuele keuzevrijheid (“liberty”) en het absolute recht op privaat eigendom zonder hetwelk woorden als vrijheid of zelfbeschikking maar lege dozen zijn (“property”). In navolging van Thomas Jefferson durven sommigen hier zeker ook nog een vierde waarde bij betrekken die alles overstijgt, en dat is de “pursuit of happiness”, het streven naar geluk. Wij zijn er rotsvast van overtuigd dat geluk, ofschoon onmeetbaar, de drijfveer is van elk individu en dat “life”, “liberty” en “property” de drie beste garanties zijn om het individu toe te laten zijn eigen leven vorm te geven, zijn eigen geluk te bewerkstelligen en dromen na te jagen.

De vrije markt is ons credo en het begrip “marktfalen” is dan ook onze grootste vijand. Wij geloven net als Adam Smith dat de onzichtbare hand van de vrijemarktwerking een “zachte” hand is, en dat het liberalisme, zelfs de meest radicale vorm ervan, de meest sociale ideologie is. Wij moeten als liberalen het warm water niet gaan heruitvinden, noch moeten wij ons heil gaan zoeken in dogma’s, taboes of demagogische retoriek. Wij weten dat elke vorm van overheidsinmenging uiteindelijk leidt tot totalitaire dictatuur en dat het individu, hoe arm ook, bekaaider afkomt van een (gematigde) dictatuur dan van een vrijemarkteconomie. En tot deze stelling kan elk individu komen op basis van de rede. Men moet daarvoor geen boeken over knechtschap gelezen hebben van grote namen als Ludwig von Mises of Friedrich von Hayek, ook al bieden hun schrijfsels fundamentele perspectieven voor elke vrije samenleving. Wij geloven zéér hard in de kracht van het individu, en daarom kunnen wij het nooit tolereren dat een overheid, elke overheid, zijn grondwettelijke macht usurpeert om zichzelf te bestendigen op de kap van de individuele burgers, de belastingbetalers.

Wij zijn verheugd dat er binnen de Vlaamse studentenscène nog plaats is voor écht politiek en maatschappelijk debat over de kern van onze samenlevingsproblemen. Het idealisme van het LVSV bewijst dat niet alle jongeren tegenwoordig “waarde-loos” of “verburgerd” zijn. Het LVSV is van oorsprong Vlaamsgezind maar tracht zich tegelijkertijd te profileren als een warme club die de opgeklopte Vlaams-Waalse tegenstrijdigheden kan overstijgen om steeds de kant van het liberalisme, van de vrijheid en van de economische redelijkheid te kiezen, wars van tromgeroffel en oubollig vendelgezwaai. Wij staan voor een open blik naar het zuiden van ons land en voor een sterk internationaal activisme. Wij beseffen dat er nog veel werk is voor het LVSV om zijn idealen uit te dragen en om de liberale beweging terug te loodsen naar haar klassieke wortels, maar wij blijven immer paraat om dat doel te verwezenlijken.

Het LVSV wil in volle openheid alles in zijn werk stellen om het klassiek-liberalisme te verdedigen, en vooral om het een jong gezicht te geven. Met utopisch theoretische ivorentorendiscussies verwerft men geen invloed, maar met een permanente aanwezigheid in de wandelgangen van de macht, zowel academische als politieke, kan men de liberale zaak veel beter dienen. Wij zijn dan ook allemaal trots dat wij via ons engagement binnen het LVSV de liberale zaak kunnen dienen. En om te besluiten, zou ik graag de ondertitel aanhalen van het tijdschrift “The New American” dat als geen ander de essentie weet te capteren van wat wij zijn, waar wij staan en waarvoor wij elke dag opnieuw in de bres springen. That freedom shall not perish! Opdat vrijheid nooit zal verdwijnen.

En ook tal van andere LVSV'ers gebruikten dit Blauwdruk-nummer weerom als drager van hun boodschappen. Jens Moens valt de Europese Unie aan en hun verwoede pogingen om na drugs en tabak nu ook de alcoholconsumptie te gaan stigmatiseren. Johan Van Woensel houdt een vurig pleidooi voor de activering van werklozen via de OCMW's. Philippe Caeymaex doorprikt de illusie alsof de buitenlandse vertegenwoordigingen van deelstaten een meerwaarde zouden hebben. Kevin Wielockx analyseert de Fortis-saga en verwijt de overheid een onteigeningspolitiek gevoerd te hebben. Nick Roskams laat zijn licht schijnen op het Bologna-proces en brengt een liberale kijk op het hoger onderwijs naar voren. Verder vinden jullie nog enkele teksten van mij en enkele anderen, verslagen van activiteiten, foto's, cartoons en citaten in dit lijvig nummer van Blauwdruk. Alle teksten verschijnen deze week ook op de website van het LVSV Leuven, net als de te downloaden PDF. Veel leesplezier!

Read more...