Verdrag van Lissabon zet Europa op de verkeerde weg (cleppe.be)

Vorige donderdag ondertekenden de Europese regeringsleiders het zogenaamde “Verdrag van Lissabon”. Dit ging gepaard met heel wat tumult in de Britse pers, maar bij ons bleef het daarover zo goed als windstil. In de weinige berichtgeving en analyse werd niet één keer de vraag gesteld of het wel normaal is dat een voorstel dat in 2005 door de bevolking van stichtende EU-leden Frankrijk en Nederland werd weggestemd twee jaar later nagenoeg ongewijzigd toch wordt doorgevoerd.

De ondertekening door de Belgische regering mag wenkbrauwen doen fronsen, en eigenlijk meer dan dat. Die ondertekening is zo onwettelijk als maar kan, want een dergelijke soevereiniteitsoverdracht kan nooit onder “lopende zaken” worden begrepen. Op tal van bevoegdheidsdomeinen sneuvelt het veto-recht van de lidstaten, wat Europese besluitvorming en de bijhorende ziekelijke regeldrift dus stukken makkelijker zal maken, zoals blijkt uit deze analyse.

Strikte toepassing van de wet is in België en bij uitbreiding op het continent echter nooit een grote bekommernis geweest. De “staatsraison” – lees: de belangen van het regime - heeft historisch gezien steeds de voorrang gekregen op de handhaving van de rechtsstaat. Dat was niet anders toen vragen gesteld werden of onze Grondwet niet eerst moest worden aangepast vooraleer daarmee strijdige Europese regelgeving te implementeren. Keer op keer wint de staatsraison. Het recht van de sterkste. In de Angelsaksische wereld is dat wel even anders.

Het verdrag is echter nog helemaal niet van kracht. Het moet nog worden geratificeerd door elk van de lidstaten, en tot nu toe zal daar enkel een referendum bij te pas komen in Ierland.

De Europese regeringsleiders zijn als de dood voor een herhaling van het scenario van 2005, toen Europese burgers in opstand kwamen tegen de Europese bureaucratische moloch, die op volstrekt illegitieme wijze poogt om de levens van de miljoenen Europeanen te sturen. Het Europees ambtelijk apparaat heeft steeds dezelfde strategie toegepast: door een ondoorzichtig kluwen van instellingen en procedures (het “Coreper” in de Raad, Comitologie-procedures in het parlement, Europese Commissie…) krijgt men vrij spel. Belangengroepen en grote ondernemingen worden mee in het bad getrokken. De Europese constructie toont veel gelijkenissen met het Franse ambtelijk apparaat, maar in se functioneert de Amerikaanse federale overheid op dezelfde manier. Men is als de dood voor openheid.

In zijn boek “De Verenigde Staten van Europa” geeft premier Guy Verhofstadt een duidelijk beeld van wat het Europese project volgens hem moet worden: een federaal systeem met duidelijke bevoegdheidsafbakeningen, scheiding der machten en transparantie. Zaken die op dit moment onbestaand zijn in de EU-instellingen. Het is een verdienstelijke poging, maar één die tot mislukken gedoemd is, zoals eigenlijk ook de ervaring van 2005 heeft aangetoond: van zodra er transparantie over het project komt, wordt het aangevallen. Nog nooit was er zoveel debat over de Europese Unie als in 2005 in Frankrijk en Nederland. Nog nooit groeide het verzet er zo snel tegen.

Een transparante superstaat is een contradictio in terminis. Een Amerikaanse superstaat zal weliswaar meer transparant zijn dan een Europese, omdat in de Angelsaksische cultuur de bekommernis om de rechten van het individu veel sterker leeft dan in de continentaal-Europese, die al wat dichter aansluit bij de cultuur van de ontwikkelingslanden, waar despotisme sinds eeuwen de norm is.

Centralisering van de macht is altijd en overal gevaarlijk. Het is ook een doel dat enkel kan bereikt worden door oorlog, list of bedrog. Volgens de Spaanse krant “El Pais” bestaat er een “ongeschreven akkoord” onder regeringsleiders dat er onder geen beding een referendum mag komen. “Complot” of niet, het moge duidelijk zijn dat er weinig animo heerst voor een referendum.

Het is vreemd om zien dat een liberale premier en liberale minister van Buitenlandse Zaken, niet enkel dit verdrag ondertekenen, maar bovendien ook in Europa de grootste wegbereiders zijn van “meer Europa”, meer centralisering van de macht dus ook. Wellicht heeft het te maken met een fundamentele verwarring tussen middel en doel.

Dat samenwerking tussen de lidstaten een mooi doel is, daar mag elke liberaal het over eens zijn. Openheid van de grenzen, zowel voor goederen als voor personen (voor zover dit laatste niet gepaard gaat met een sociaal systeem dat uitkeringsmigratie aanzuigt), samenwerking inzake criminaliteit en strafvervolging, het zijn zaken die ongetwijfeld nodig zijn. Maar het zijn zaken die ook perfect kunnen worden bereikt in een intergoevernementele context, zonder supra-nationalisme.

En dat laatste is net de échte kwaal van Europa: het feit dat er een permanente bureaucratie is geïnstalleerd om alles “in goede banen” te leiden. Mooi blijk daarvan geeft het arrest Cassis de Dijon, waarbijhet Europees Hof van Justitie de bepalingen van het vrij verkeer van goederen van het E.G.-Verdrag uitvoerde en een Frans product (cassis) toegang verschafte tot de Duitse markt. Hierbij werd de Duitse gezondheids-regelgeving als een verkapt verbod op Franse producten beschouwd.

Dergelijke zaken waren steeds een doorn in het oog van bemoeizuchtige corporatistische welvaartstaten zoals Frankrijk en Duitsland. Een politieke deal werd gemaakt dat vrijhandel enkel gedoogd kon worden indien er strikte centrale Europese regelgeving kon komen om de strikte nationale regels te vervangen. En zo groeide het “acquis communautaire” uit tot een monsterlijk geheel van 90.000 pagina’s regelneverij.

Belangrijk en essentieel om in te zien is dat er evengoed vrijhandel, vrij verkeer van personen en privatiseringen allerhande zullen plaatsvinden zonder Europese Unie, zonder communautaire methode, maar louter op basis van bilaterale of multilaterale verdragen, die geen centrale bureaucratie meer behoeven. De jongste trend van belastingsconcurrentie die in Europa zichtbaar is, bewijst dat spontane concurrentie tussen kleinere lidstaten een weldadig effect kan hebben. Zeker in een globale economie wordt de kost om de oude linkse recepten terug boven te halen groter en groter.

Zo’n inter-goevernementeel vrijhandels - Europa is mogelijk, maar in zo’n Europa heeft het Verdrag van Lissabon geen plaats. Ook de Europese Commissie, het Europees Parlement en het Hof van Justitie verdwijnen dan, en samen met deze instellingen ook de 90.000 pagina’s regelneverij die de uitdrukking zijn van de oude continentaal-Europese verachting voor de vrijheid, die helaas ook deel uitmaakt van onze geschiedenis.

Voorwaarde is dat er eerst en vooral over Europa gesproken wordt. Het grote taboe moet doorbroken worden. Dit zal de EU zoals we ze nu kennen noodlottig worden. "Sunlight is the best desinfectant".

Read more...

Een vodje papier van 10 kilo (victa placet mihi causa)

Theobald Theodor Friedrich Alfred von Bethmann Hollweg, die van 1909 tot 1917 kanselier was onder de Kaiser, is beroemd geworden met zijn oordeel over de Belgische “neutraliteitsverklaring” toen. De man ging er van uit dat je verklaringen van een Belgische regering niet ernstig diende te nemen.

Voor een vodje papier, für einen Fetzen Papier, zei hij onder tranen aan de Engelse gezant, kon toch niet de Engelse natie aan Duitsland de oorlog verklaren? Duitsland wilde de Engelsen geen kwaad, dat was een broedervolk.
Bethmann Hollweg sprak hier, toegegeven nogal herablassend, over een verklaring waarbij de staat België, bij monde van een echte regering, zich tot strikte neutraliteit had verbonden. Dat terwijl ons koninkrijk zijn grenzen ook echt liet bewaken, naar beste vermogen aan Duitse kant, en enigszins zelfs aan Franse kant.
Maar blijkbaar ging iedereen ervan uit dat die Belgische staat niks voorstelde, eigenlijk geen staat was: meer een diplomatieke creatie ten gerieve van enkele grootmachten.
(Tindemans nam dat woord van dat vodje papier later nog over – of hij vond het zelf uit, in elk geval ik geloof niet dat één journalist toen op de parallel heeft gewezen.)
Geschiedenis dient ergens toe, en die ongeloofwaardigheid van Belgische teksten en handtekeningen werd vandaag tot mijn grote voldoening alweer bewezen door Verhofstadt en De Gucht, toen die twee in Lissabon een vod van wel tien kilo ondertekenden.
Dat deze mensen helemaal geen mandaat op zak hadden, kon niemand van de aanwezigen storen. Het duo werd niet de deur gewezen. Terecht: ook als Guy&Karel wel een mandaat hadden gehad, was hun handtekening quantité négligeable.

Maar de belachelijkheid van de "Belgische Staat" en zijn verbintenissen is niet eens mijn punt. Geen enkele handtekenaar daar in Lissabon had een geldig mandaat op zak. Ze hadden dus allemaal alle recht om hun bek te houden. Wat kon het hen uitmaken of er ook twee nog minder gemandateerde clowns hun poot kwamen zetten?
Als Belgen mogen wij zelfs met enige patriottische fierheid besluiten: onze staat heeft daar in Lissabon op exemplarische manier de ware geest van de EU laten zien.

Maar, Arm Europa, bakermat van de democratie.
.

Read more...

Rug aan rug: het hoofddoekenverbod(Vincent De Roeck)

De onderstaande tribune van Dries Holvoet, de oud-voorzitter van het LVSV in Gent, is een reactie op een eerder opiniestuk van de Gentse VLD-schepen Mathias De Clercq, die ook zelf ooit voorzitter van het LVSV Gent geweest is. In tegenstelling tot het betoog ter ondersteuning van het hoofddoekenverbond van Mathias De Clercq weigerde de zelfverklaarde liberale denkgroep Liberales het tegenbetoog van Dries Holvoet op hun website te publiceren. Met dit soort beslissingen bewijst Liberales dat zij, in tegenstelling tot alle liberale verenigingen en denkgroepen waar ik actief in ben, niet bereid zijn te discussiëren over liberalisme. Liberales gelooft dat zij met hun sociaal-progressieve kijk op het liberalisme de enige waarheid in pacht hebben. Ik betreur deze gang van zaken ten stelligste en heb daarom ook beslist om de beide bewuste teksten op deze blog over te nemen, zodat elke lezer hierover eigenhandig een oordeel kan vellen.

Dries Holvoet : “Het hoofddoekendebat”

In de stad Gent is er onlangs een tumult ontstaan over het al dan niet dragen van religieuze symbolen door overheidspersoneel. Binnen de liberale jongeren is er een heuse discussie over het verbod, er is geen eenduidig antwoord. Persoonlijk ben ik een tegenstander van een verbod, hetgeen uit volgende tekst moet blijken. Mathias De Clercq poneert in De Morgen dat vertegenwoordigers van de staat geen religieuze tekens kunnen dragen. Hij argumenteert dat in naam van de scheiding tussen Kerk en staat. Ik weet dat Mathias zijn beweegredenen niet duister zijn, maar vertrekken vanuit een emanciperend liberalisme. Toch heb ik mijn ernstige twijfels of deze maatregel wel bijdraagt tot de emancipatie van, in casu, voornamelijk vrouwen.

Het goedgekeurde voorstel pretendeert de neutraliteit van de overheidswerking te bewerkstelligen of op zijn minst te versterken. Daarmee ga ik niet akkoord. Het verbod op het dragen van een hoofddoek door een individuele ambtenaar zal de werking van de overheid niet neutraler maken. Hij is daarenboven geen vertegenwoordiger van de staat, dat zijn de verkozen politici. De ambtenaar zal daarenboven door het zich ontdoen van religieuze symbolen niet van overtuiging veranderen, hetgeen ook absoluut niet de bedoeling kan zijn, gelet op de vrijheid van godsdienst. Daar komt nog bij dat de neutraliteit van het overheidsapparaat de taak is van politici en de rechterlijke macht. De eerste groep moet ervoor zorgen dat zijn regelgeving aan objectieve maatstaven voldoet en dat de politici zelf, bij het maken van wetgeving, deze neutraliteit in acht nemen. Het komt de rechterlijke macht toe, in het bijzonder het Grondwettelijke Hof en de Raad van State, om deze wetgeving op zijn objectiviteit te toetsen.

Anderzijds is er inderdaad de scheiding tussen kerk en staat. Dit principe slaat mijn inziens niet op de individuele ambtenaar, maar is eerder een structureel kenmerk. Op de eerste plaats mag de clerus zich niet inlaten met de politieke besluitvorming. Ten tweede moet de toekenning en de uitoefening van rechten a-religieus zijn. Deze of gene religie mag niet op een voorkeursbehandeling kunnen rekenen. De individuele ambtenaar is verantwoordelijk voor zijn eigen takenpakket. Van de ambtenaar wordt verwacht dat hij zijn taken volbrengt voor dewelke hij is aangeworven. De ambtenaar moet deze taken in alle integriteit, objectiviteit en wars van nepotisme volbrengen. Dit is de objectiviteit die van een ambtenaar wordt verwacht. Het al dan niet dragen van opzichtige of uiterlijke religieuze symbolen verandert daar dan ook niets aan.

De enige neutraliteit die van een ambtenaar kan worden verwacht is dat hij zijn taken volbrengt zoals de regelgeving die voorschrijft. Deze controle op de neutraliteit bij de uitoefening van de dienstverlening is meetbaar en controleerbaar. Bij twijfelaars ontstaan verschillende modaliteiten. Zo heb je het verschil in front en back office of voor een ambtenaar het al dan niet hebben van discretionaire macht. Het onderscheid dat hier gemaakt wordt is volgens mij surreëel en is zelfs ambtenaren onderling discrimineren. De enige beroepsklasse waarin een onderscheid kan worden gemaakt, is die van de geüniformiseerde beroepen. Enkel en alleen omdat in die beroepen aan eenieder kledingseisen zijn gesteld.

Het is jammer dat in dit debat de ‘ambtenaar’ met de vinger wordt gewezen, terwijl het de politici zijn die hun verantwoordelijkheid moeten opnemen. De taak van deze laatste groep is het maken van goeie regelgeving die geen misbruiken toelaat en de ambtenaren controleren op de door hun verzorgde dienstverlening. Vooral liberalen dienen in hun streven naar een ‘open samenleving’ ervoor te zorgen dat ook de ambtenarij een weerspiegeling van de samenleving is. Afsluitend wil ik nog stellen dat in dit debat wordt voorbijgegaan aan het feit dat ‘de ambtenaar’ in de eerste plaats een individu is en geen abstractie.

Mathias De Clercq : “Overheid staat boven geloofsovertuiging”

Ik ben een principiële tegenstander van een verbod op politieke, filosofische en religieuze uitingen in het openbaar leven en in de privésfeer. Ik ben een liberaal en strijd voor het recht van vrije meningsuiting en het recht op godsdienstvrijheid. Het zelfbeschikkingsrecht en de keuzevrijheid staan hier centraal.

We moeten respect opbrengen voor diegenen die vrijwillig een kruis, een keppel of een sluier dragen. Dat neemt niet weg dat het dragen van opvallende kruisbeelden, keppeltjes of sluiers door vertegenwoordigers van de overheid mijn inziens niet kan. De scheiding van kerk en staat is een fundamenteel beginsel. De overheid moet in alle omstandigheden neutraal blijven en als dusdanig vertegenwoordigd worden. Mensen die werken voor de overheid, voor de stad; zij dus die een overheidsgezag bekleden, geven mijns inziens best geen uiting aan hun politieke, filosofische en/of religieuze overtuiging. Het gegeven front- of backoffice is voor mij een kunstmatige opdeling. Alsof iemand die backoffice werkt gedoemd is om tussen vier muren vast te zitten en niet in contact te komen met het publiek. Een dergelijk onderscheid maken is mijns inziens een overbodige grijze zone creëren.

Mijn visie terzake is niet ingegeven tegen een bepaalde groep of religie, wel voor de neutraliteit van de overheid. Een progressief principe waarvoor onze socialistische en liberale voorvaderen zo hard gevochten hebben. Dat er bij de stadsdiensten maar twee personen zijn die momenteel opvallende religieuze symbolen zouden dragen is dan geen argument. Ik wil benadrukken dat ik er niet aan twijfel dat een persoon met een opvallend kruisbeeld, een keppel of een sluier zijn of haar werk niet goed zou kunnen doen. En ik wil hier ook zéér duidelijk stellen dat voor mij het dragen van bijvoorbeeld een hoofddoek niet a priori hetzelfde is als de onderdrukking van de vrouw, zoals anderen beweren. Maar voor mij staan het neutraliteitsbeginsel en een strikte scheiding van kerk en staat centraal in dit debat. Alleen in een dergelijke omgeving bestaat de garantie dat eenieder, en dat acht ik essentieel, zijn godsdienst of zijn niet-godsdienstig zijn kan beleven in alle vrijheid. Net om die vrijheid te garanderen moet de overheid boven de geloofsovertuigingen staan.

Een open samenleving is per definitie een diverse samenleving, die culturele en religieuze verschillen koestert als uiting van individuele keuzes van mensen. Een open samenleving vergt een gemeenschappelijke basis, enkele basisregels, die zo belangrijk zijn dat geen enkele afwijking erop kan worden getolereerd, net om diversiteit te laten gedijen. Hoe verdraagzaam we ook moeten zijn ten aanzien van andersdenkenden, toch kan er in naam van één of ander belang, een godsdienst of zelfs de wil van de meerderheid niet getornd worden aan principes zoals scheiding van kerk en staat, de vrijheid van meningsuiting en de gelijkwaardigheid van alle mensen en van man en vrouw in het bijzonder. Het principe van de seculiere rechtsstaat is een voorwaarde voor diversiteit en pluriformiteit. Het model van neutraliteit en een daadwerkelijke godsdienstvrijheid sluiten elkaar niet uit.

Ik kies niet voor het monoculturalisme van extreem rechts, noch voor het cultuurrelativisme. Liberalen kiezen voor een derde progressieve weg: die van de universele seculiere moraal. Dat betekent dat we een aantal grenzen trekken. Zo kan er geen sprake zijn van enige aantasting van de scheiding van kerk en staat, van de vrijheid van meningsuiting, van de gelijkwaardigheid van alle mensen (en van man en vrouw in het bijzonder) en van het recht op zelfbeschikking. Binnen die duidelijke grenzen is alle diversiteit mogelijk. De voorbije dagen heb ik gesprekken gevoerd over dit thema, met mensen uit het middenveld, academici en rechtstreeks betrokkenen. Die verliepen in een serene sfeer en ik ben dankbaar dat ze de tijd namen om met mij in gesprek te gaan. Sommigen delen mijn visie niet, maar wel hebben we eenzelfde doel voor ogen - een harmonieus samenleven van mensen met uiteenlopende overtuigingen. Bij al mijn gesprekspartners ging het finaal over de emancipatie van de mens. Het is dus niet het doel dat ons scheidt, maar het middel om tot dat doel te komen.

En dan nog dit. Als progressief liberaal en democraat voel ik me, en ik zeg dit in alle oprechtheid, serieus ongemakkelijk bij het idee dat ik, indien het tot een stemming komt omtrent voorliggend thema, me mede zal bevinden in het stemkamp van het extreem rechtse Vlaams Belang. Er is evenwel een wereld van verschil in benadering tussen mijn liberale visie terzake en de visie van het Vlaams Belang, en ik hoop dat de publieke opinie dat ook inziet. Extreemrechts is niet geïnteresseerd in de emancipatie van de mens omdat in hun perverse denken de vrijheid van de mens ondergeschikt is aan de belangen van de eigen volksgemeenschap, aan het superieure ras dat ze voor ogen hebben.

Extreemrechts is niet uit op een versterking van de individuele vrijheid en de gelijkwaardigheid van elke mens, maar wil juist vreemdelingen, andersdenkenden, vrouwen en homoseksuelen onderwerpen aan hun bedenkelijke waarden en tradities. Hun visie terzake is ingegeven door hun haat tegen vreemdelingen, niet-christen denkenden en hun perverse islamofobie. Het Vlaams Belang hanteert een racistisch discours en dat is en blijft de reden waarom geen enkele rechtgeaarde liberaal met die partij in zee zal gaan.

Ten slotte nog dit. Uit mijn gesprekken die ik de voorbije dagen en weken voerde, besef ik dat dit debat maar een klein onderdeel is van een veel groter en breder verhaal. Het harmonieus samenleven van mensen met verschillende culturele en religieuze overtuigingen zal door de beklemtoning van de neutrale overheid niet gerealiseerd zijn. Het is wel een belangrijke voorwaarde, maar zeker niet het sluitstuk. Er is namelijk een veel groter probleem dat meer dan ooit onze aandacht verdient en cruciaal is voor onze samenleving. Het gaat over de strijd tegen de discriminatie waar vooral mensen van allochtone afkomst het slachtoffer van zijn. We weten het allemaal. Tal van mensen worden vanwege hun vreemde naam, hun uiterlijk, hun afkomst of hun geloof gediscrimineerd zowel in het uitgangsleven, op de werkvloer als zelfs op straat. Dat is onaanvaardbaar.


Meer teksten van beide heren op www.lvsvgent.be.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Wat Vandermeersch vergeet

In de Standaard van vandaag 3 december verontschuldigt Peter Vandermeersch zich er tegenover de hoofdredactrice van Le Soir weer eens voor dat De Standaard te flamingant is .....waarmee hij zowel een groot deel van zijn lezers als sommige van zijn journalisten (Guy Tegenbos) opnieuw in de rug schiet.

Onder meer herhaalt hij de mantra "Over BHV zeggen we te snel dat het kiesarrondissement moet gesplitst worden volgens het Grondwettelijk Hof en 'vergeten' we dat er ook andere oplossingen mogelijk zijn".

Vandermeersch "vergeet" er natuurlijk bij te vertellen welke. Behalve de afschaffing van alle kieskringen en vervanging door één grote Belgische kieskring is er immers géén andere oplossing mogelijk die beantwoordt aan de reden voor de ongrondwettigheid van de kieskring: het taalgrens-, gemeenschaps- en gewestoverschrijdend karakter ervan. Dat verzwijgen is pas "slechte en ongenuanceerde journalistiek"

Read more...

Verdeling van de federale ministerpostjes (Hoegin)

«Het kan de mensen niet schelen wie er in de Wetstraat 16 komt,» schreeuwde Open Vld-voorzitter Bart Somers nog niet zo lang geleden uit in De Zevende Dag. Dat neemt niet weg dat hij met lede ogen moet aanzien dat Guy Verhofstadt misschien wel Eerste Minister wordt, al dan niet ad interim, en daarmee een ferme streep trekt door Bart Somers' eigen plan om de «poppetjes» te plaatsen.

Dat Caroline Gennez en de sp.a (nog) niet staan te springen om in een federale regering te stappen is al bij al nog een geluk bij een ongeluk voor Bart Somers, want de wederopstanding van Guy Verhofstadt gooit anders een flinke portie roet in de plannen van het trojka Bart Somers-Patrick Dewael-Karel de Gucht. Reken immers maar eens uit op hoeveel ministerpostjes de Open Vld recht zou hebben indien er aan Vlaamse zijde een oranje-blauwe coalitie bewaard zou kunnen worden: welgeteld drie. Als in een trojka dus. Als echter Guy Verhofstadt één van die postjes komt bezetten als Eerste Minister, betekent dit dat Bart Somers partijvoorzitter moet blijven, maar voorlopig is er dan nog niemand over boord.

Als nu echter de sp.a overstag gaat en alsnog in de federale regering stapt, heeft die partij recht op twee ministerpostjes, waarvan er eentje van de CD&V-N-VA komt, en eentje van… de Open Vld uiteraard. En dan zal er bij de Open Vld een harde noot gekraakt moeten worden: wordt Patrick Dewael of Karel de Gucht federaal minister, en welke troostprijs krijgt de verliezer toegespeeld? Misschien wel een plaatsje in de Vlaamse Regering? Over poppetjes plaatsen gesproken dus!

Nu we toch aan het rekenen zijn, hoe zien de zaken er eigenlijk aan Franstalige zijde uit? Oranje-blauw gaf daar een verhouding 5/2 voor MR, maar in een klassieke tripartite wordt dat 3/3/1. De intrede van de PS zorgt er met andere woorden voor dat een overweldigende blauwe meerderheid omgebogen wordt in een nipte minderheid, en het vooral de MR is die ministerportefeuilles de deur ziet uitvliegen omwille van een eis van Joëlle Milquet. Niet moeilijk dat men daar dus niet bepaald laaiend enthousiast is over die intrede van de PS.

Dan is een uitbreiding van oranje-blauw met Ecolo een veel goedkopere zaak: de verhouding wordt dan 5/1/1, of met andere woorden: de MR hoeft helemaal geen prijs te betalen en schuift de volledige rekening door naar de cdH. Ecolo in de federale regering loodsen is trouwens altijd goedkoop voor de MR, want een tripartite uitbreiden met Ecolo doet een ministerpostje verschuiven van de PS naar Ecolo. Als Didier Reynders het blijvend goed kan vinden met Jean-Michel Javaux betekent dit meteen ook dat daarmee de meerderheid van oranje-rood naar blauw-groen verhuist, wat ook al weer mooi meegenomen is.

Een politicus die tijdens de regeringsonderhandelingen komt verklaren dat het toch niet om de postjes gaat is al even geloofwaardig als een vos die de passie komt preken in het ganzenhok: in zijn achterhoofd heeft hij al uitgerekend hoeveel postjes/ganzen er zullen aan moeten geloven voor hij tevreden zal zijn. Bart Somers zit dus met een levensgroot personeelsprobleem als Guy Verhofstadt absoluut redder des vaderlands wil blijven spelen én de sp.a het in haar hoofd haalt toch maar toe te treden tot de federale regering. Benieuwd hoe de top van de Open Vld dat zal oplossen. Het zou echter wel ironisch zijn als Karel de Gucht een ministerspost aan zijn neus voorbij zou zien gaan, terwijl bijvoorbeeld Bart de Wever zowel zijn staatshervorming als zijn ministerportefeuille zou krijgen. Dat hij dus maar oppast dat hij niet alleen plat op zijn buik zal moeten gaan maar zal moeten blijven liggen ook…

Read more...

Kroniek van een aangekondigde omwenteling(Vincent De Roeck)

De uit de hand gelopen vaudeville rond de Venezolaanse president Hugo Chavez kende afgelopen week opnieuw enkele hoogtepunten. Als kers op de taart van zijn inspanningen om van Venezuela een totalitair communistisch land te maken, zou vorige week het volk per referendum moeten instemmen met het drastisch uitbreiden van de presidentiële macht en met een verdere inperking van de burgerlijke vrijheden. Maar dat was buiten de waard gerekend. Ondanks de enorme populariteit van Chavez onder de bevolking, kozen de Venezolaanse burgers in het referendum niet de kant van hun president. Zij konden het pakket hervormingen niet aanvaarden, met alle gevolgen van dien. De nipte nederlaag van Chavez was een enorme smet op zijn blazoen. In het “vijandige” buitenland werd het afschieten van de Chavez-hervormingen op hoongelach en gejuich onthaald. Enkel de weinige bondgenoten van “el presidente” bleven de hervormingen van Chavez steunen. Morales en Coreia overwegen ook nog steeds om een soortgelijk referendum in hun landen, respectievelijk Bolivia en Ecuador, te organiseren.

Ondanks het mislukte referendum bleef Hugo Chavez tekeer gaan als een duivel in een wijwatervat. Zijn dagelijkse donderpreken op alle Venezolaanse zenders, zoals mooi weergegeven in TerZake van zaterdag, blijven aanhouden en hebben zelfs nog aan giftig karakter gewonnen. Ook op de top van Spaanssprekende landen bleef Chavez het Westen en de bondgenoten van de VS schofferen. De Spaanse gezanten moesten zo bijvoorbeeld een tirade van scheldwoorden en kritiek verdragen van president Chavez tot de Spaanse koning Juan Carlos, nochtans een zéér beredeneerde en voorzichtige vorst, in niet mis te verstane bewoordingen Chavez het woord ontnam. “Houd toch gewoon uw smoel” (Por qué no te callas), is de meest letterlijke vertaling van de door Juan Carlos’ gebruikte woorden. En de eerlijkheid gebiedt mij u te zeggen, dat deze moed van de Spaanse koning mijn aversie voor elke vorm van hereditaire monarchie ietwat getemperd heeft.

Vorige zondag voerde Hugo Chavez dan weer nog een andere hervorming door, de laatste in een zéér lange rij. Zijn legislatieve ijver heeft kennelijk nauwelijks een schok gekregen door het afschieten van zijn plannen in het referendum. Venezuela heeft voortaan nu ook een eigen tijdzone. President Chavez liet de klokken een half uur terugdraaien, waardoor Venezuela nu een half uur achter loopt op zijn buurlanden. Het is er nu 5,5 uur vroeger dan in België. Chavez verdedigt zijn beslissing door te verwijzen naar een betere productiviteit door een kortere nacht en een langere dag, maar internationale analisten zien dat anders. Volgens hen wou Chavez immers gewoon niet in dezelfde tijdzone als de Verenigde Staten blijven. Als teken van internationale isolatie en zelfingenomen kleinzerigheid kan zoiets wel tellen.

Ook de talrijke bezoeken van Hugo Chavez aan die andere Amerikaanse dictator Fidel Castro, en de succesvolle pogingen van Chavez om een Zuid-Amerikaanse variant van de Wereldbank, de “Banco del Sur”, op te richten, zijn bij menig land in het verkeerde keelgat geschoten. Maar tevens in eigen land, bij de studenten en de misnoegde arbeiders bijvoorbeeld, heeft Chavez het stilaan verkorven. Zijn “21ste eeuwse socialisme” blijkt immers dezelfde inherente fouten te hebben dan de gekende 20ste eeuwse varianten in Cuba en de Sovjet-Unie. Terwijl de prijs van een vat olie al meer dan 90 $ kost en Venezuela over gigantische olievoorraden beschikt, slaagt Chavez er maar niet in om de supermarkten te bevoorraden of de bevolking levensmiddelen te bezorgen. Vandaag heerst er in Venezuela een enorme schaarste aan zuivel- en andere producten, en dat terwijl het land letterlijk in de olie zwemt. En hoewel Chavez de Verenigde Staten als “satan” blijft bestempelen en de strijd aanvoert tegen de Amerikaanse president George Bush, kon hij die positie in eigen land niet eens verzilveren.

Het Britse libertarisch-conservatieve magazine “The Economist” verwoordde het deze week als volgt, op zijn gekende ironische toon:

Hugo Chavez warned his supporters (…) that voting yes to the reform was a vote for him whereas a no vote would be “a vote for George W. Bush”. So one reading of the referendum’s result is that in nine years in power it has been Hugo Chavez’s signal achievement to turn Venezuela into the only place on the planet nowadays where the American president could win a popular vote.

Het spreekt ook voor zich dat in een democratie zulke mislukte referenda automatisch geleid zouden hebben tot het opstappen van de president en het vallen van de regering. Dat Chavez na het referendum gewoon op zijn oude pad verdergaat, toont dan ook aan dat Venezuela géén democratie is, en Chavez geen president, maar een ordinair dictator. De gevolgen van zijn communistisch bewind zijn trouwens ook zéér dramatisch voor de bevolking.

In de jaren 1970 was Venezuela het allerrijkste land van Zuid-Amerika. Vandaag stelt het nauwelijks nog iets voor. Toen vlogen er Concordes van Air France tussen Parijs en Caracas. Vandaag mijden steeds meer westerse maatschappijen Venezuela wegens een chronisch gebrek aan rechtszekerheid. In de jaren 1970 was de armoede in Venezuela onder controle. Vandaag leeft volgens het IMF terug 28% van de Venezolanen onder de (lage) Zuid-Amerikaanse armoedegrens. De overheidsuitgaven zijn in de negen bewindsjaren van Chavez van 19% tot 38% van het BNP opgelopen. Het aantal private “long term investments” zijn teruggevallen tot amper één twintigste van wat het in het begin van de jaren 1990 was. De politieke instabiliteit en nationaliseringsdrang van “commandante” Chavez hebben een zéér ongezond economisch klimaat voor de privé-sector gecreëerd, met alle gevolgen van dien.

Chavez kon evenwel sterk profiteren van de toenemende olieprijzen om zijn talrijke projecten te financieren. Maar ook aan dat mooie liedje lijkt een einde te komen. De “Dutch disease” is de economische term om de Venezolaanse situatie te omschrijven. De overgewaardeerde “exchange rates” (door de olieprijzen) bevorderen de import van buitenlandse goederen (in 2007 in totaal ter waarde van 52 miljard $), maar maken het voor de binnenlandse producenten en boeren zéér moeilijk om concurrentieel te blijven. Onder Chavez is de import met factor vier toegenomen, terwijl het BNP slechts een groei van factor 1,5 heeft kunnen optekenen, en dan nog één die uitsluitend op de gunstige oliewind gestoeld is. De inflatie in Venezuela bedraagt momenteel 21% per jaar, het allerhoogste in gans Zuid-Amerika, en de voedselprijzen stijgen er zelfs met 29% per jaar. En nadat Chavez een vermogensbelasting doorvoerde in september 2007, kent Venezuela daarenboven ook nog een leegloop van grote vermogens naar het belastingvriendelijke buitenland.

Ik schaar me dan ook volledig achter “The Economist”.

Hugo Chavez’s mistake lies in clinging to an old-fashioned socialism, involving the centralisation of political power and state control of the economy. Most Venezuelans - and most Latin Americans - clearly have no enthusiasm for this. It was not so much Hugo Chavez who was defeated in the referendum, as his bankrupt philosophy. That is great news for Latin America, and especially for its poor.

Drie weken geleden brak de hel los in Venezuela, toen de allereerste voedselrellen en plunderingen van supermarkten plaatsvonden. Hopelijk luidden deze het langverwachte “fin de régime” van de Bolivaarse politiek in Venezuela in, en wordt Chavez vervangen door een beter, een rechtvaardiger en een rationeler leider. Hoewel Chavez, gezien zijn uitspattingen van de laatste weken, evenwel nog niet van zinnens is om op te stappen - zijn mandaat eindigt immers pas in 2013 - zal hij steeds meer en meer voor repressie moeten kiezen, wil hij nog iets van zijn beloofde hervormingen doorvoeren. Het volk heeft hem geen imprimatur gegeven om verder te doen, zijn populariteit is tanende, en ook de erbarmelijke economische situatie van Venezuela laat nog maar weinig ruimte voor zijn communistische Sinterklaaspolitiek. Het bij momenten gewoon lachwekkende gedrag van Chavez op de internationale bühne van de laatste weken kunnen we hopelijk dan ook beschouwen als de allerlaatste sluiptrekking van een verdorven en gestorven regime. En dat is uitstekend nieuws.


Meer kritiek op de Venezolaanse president op www.wikipedia.org.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Oranje-blauw-PS zonder sp.a «interessant» (Hoegin)

In de media maakt men er blijkbaar geen probleem van om de PS te laten toetreden tot een federale coalitie zonder dat ook sp.a-SPIRIT aan die coalitie deelneemt, maar ik heb daar toch wel enkele vragen bij. Bovendien zou zo'n asymmetrische coalitie de komende jaren enkele heel «interessante» situaties kunnen opleveren, en dat is op zich al een argument tegen.

Voorlopig blijft partijvoorzitster Caroline Gennez bij haar standpunt dat zij oranje-blauw niet wil depanneren, en daarom niet wil toetreden tot een federale regering indien er geen «sociale accenten» gelegd worden. Dat is natuurlijk een legitiem standpunt, want zelfs al is de partij socialistisch, wil zij toch niet al te openlijk de indruk wekken dat ze voor een paar postjes tot alles bereid zou zijn.

Anderzijds moet opgemerkt worden dat Caroline Gennez ook één ding niet zegt, maar het wel impliciet suggereert, al dan niet gewild: blijkbaar zou de PS wel bereid zijn toe te treden tot een federale regering zonder zulke «sociale accenten», enkel en alleen om de Waalse/Franstalige/Belgische belangen te verdedigen. Dit lijkt mij een bijzonder opmerkelijke stelling die best wel eens wat nader verklaard zou mogen worden, maar het zou ook kunnen dat Caroline Gennez zich niet helemaal bewust is van de implicaties van haar uitlatingen en standpunten.

Maar er is meer. Ik vraag me werkelijk af of men bij de sp.a ten volle beseft in wat voor avontuur men zich zal storten als men aan de kant blijft staan wanneer de PS wél deel uitmaakt van de federale regering, en zij niet. Gaat bijvoorbeeld de sp.a dan werkelijk een harde oppositie voeren tegen maatregelen die de PS wel zal goedkeuren, ja zelfs zal verdedigen? En zal de sp.a de PS-ministers in de Kamer het vuur aan de schenen leggen over hun asociale beleid? Om nog maar te zwijgen over de socialistische vakbond, met, laten we het niet vergeten, een Waalse vleugel die veel militanter is dan de Vlaamse, maar dus wel vertegenwoordigd zal zijn in de regering. Dat wordt dus nog lachen!

Het is duidelijk, indien sp.a werkelijk zou passen voor deelname aan een federale regering terwijl PS wel toehapt, dan zou dit leiden tot een toch wel bijzondere schizofrene situatie binnen de gemeenschappelijke socialistische actie. Bovendien is dit totaal andere koek dan wat het Lambermontakkoord voor de christen-democraten was – met de moeilijke regeringsvorming van vandaag tot gevolg trouwens. Deze schizofrene situatie zou immers niet gelden voor één cruciale stemming, maar minstens voor een jaar indien niet de volle vier jaar, en bovendien tot rechtstreekse conflicten leiden rond enkele van de kernthema's van de socialistische partij. Ik betwijfel dus sterk of het huidige standpunt van Caroline Gennez werkelijk helemaal doordacht is, en stel me evenzeer vragen bij de huidige strategie van Elio di Rupo die zich blijkbaar niet veel aantrekt van de houding van de sp.a.

Read more...

Het LVSV te gast op de Golden Umbrella Awards(Vincent De Roeck)

Na jaren van toenemende professionalisering en inter- nationale profilering van het Liberaal Vlaams Studenten- verbond, en na een periode van ijver lobbywerk onder de auspiciën van de Leuvense afdeling, werd het LVSV in april 2007 als volwaardig lid binnen het “Stockholm Network” opgenomen. Het Netwerk groepeert meer dan 130 denktanks uit eizona alle Europese landen en geldt terecht als “Europe’s leading free market think tank network”. Het LVSV bevindt er zich niet enkel in het aangename gezelschap van Nova Civitas, WorkForAll, het Centre for the New Europe en het Ludwig von Mises Institute Europe uit België, maar ook in het gezelschap van zéér gerenommeerde buitenlandse denktanks zoals het Adam Smith Institute, Open Europe, de Libertarian Alliance, de Taxpayers’ Alliance, TIMBRO, het Thomas More Institute, het Molinari Economic Institute, het Institute for Economic Studies, Liberté Chérie, de Friedrich Nauman Stiftung en nog vele anderen.

Het LVSV is al jaren niet enkel een graag geziene gast op de talrijke evenementen van het Stockholm Network, zoals de maandelijkse lezingen van de “Amigo Society” in het gelijknamige Brusselse hotel, maar wist zich de afgelopen maanden ook als een échte partner van het Netwerk te manifesteren. Het LVSV stelde immers zijn contacten en andere knowhow ter beschikking van het Netwerk. Het verbaasde dan ook niemand dat twee LVSV’ers door het Stockholm Network in Londen uitgenodigd werden voor de allereerste editie van een gala-avond met aansluitende “award ceremony”. Als de enige twee Belgen in een gezelschap van in totaal een honderdtal gasten, verdedigden Vincent De Roeck, de politiek secretaris van het LVSV en de secretaris van de Leuvense afdeling, en Jan Hayen, de voorzitter van LVSV Leuven, met verve de Vlaamse libertarische kleuren.

Het monumentale Londense luxehotel “The Royal Horseguards” op Thames Terrace huisvest al meer dan 225 jaar de door William Gladstone in 1882 opgerichte luxueuze “National Liberal Club”, waarvan het terras uitgeeft op de Thames recht tegenover het “London Eye”. Op woensdagavond 5 december 2007 werd de LVSV-delegatie in deze herenclub vergast op een avondvullend programma. Zoals het een liberale vereniging past, werd de ganse avond bekostigd door privé-fondsen. Onder de sponsors vonden we Pfizer, de Wall Street Journal, The Spectator, Business Weekly, het Adam Smith Institute en het Cato Institute. Het diner werd opgefleurd met speeches van Helen Disney, de oprichtster van het Stockholm Network, over de geschiedenis van haar geesteskind, en van C. Boyden Gray, de libertarische Amerikaanse ambassadeur aan de Europese Unie. Hij sprak over de noodzaak van sterke Euro-Amerikaanse betrekkingen en viel zowel het Europese handels- en landbouwbeleid, als de bestaande anti-Amerikaanse sentimenten in continentaal Europa aan.

Na het diner was het de beurt aan de échte “award ceremony”. Ter ere van de tiende verjaardag van het Netwerk werden voor de allereerste maal de “Golden Umbrellas” uitgereikt. De ambitie van het Netwerk is groot: deze prijzen moeten de Oscars binnen de denktankwereld worden. De jury leefde al op aan dat ideaal en omvatte een tiental prominenten uit de politieke, de economische, de journalistieke en de academische wereld. De prijzen zelf werden ook uitgereikt door de grote lichten binnen de wereldwijde vrijemarktbeweging, van de Chileense minister José Pinera en de oud-premier van Slowakije Jan Carnogunsky, over de MP Ian Duncan Smith en de MEP Christofer Fjellner, tot Tom Palmer van het Cato Institute en Cécile Philippe van het Molinari Institute. Verder mochten ook nog de redacteurs van de Amerikaanse "Wall Street Journal", de Britse "Daily Telegraph" en de Duitse "Frankfurter Allgemeine Zeitung" hun opwachting op het podium maken.

De prijzen, voor de volledigheid van dit verslag, gingen naar de Free Minds Association uit Azerbeidjan, de ECIPE uit Brussel, het Institute for Market Economics uit Bulgarije, de Association for Liberal Thinking uit Turkije, het Institute of Economic and Social Studies uit Slowakije, de Taxpayers’ Alliance uit het Verenigd Koninkrijk en het Institute Bruno Leoni uit Italië. En ofschoon het LVSV zelf géén enkele “Golden Umbrella” mocht ontvangen, wat gezien onze structuur en budgetten trouwens helemaal géén verrassing was, was de ceremonie een schitterende manier voor ons om nieuwe contacten te leggen en kennis te maken met onze geestesgenoten in het buitenland. Alleen dat al maakte de trip zeker en vast de moeite waard. We kijken alvast uit naar de volgende editie in december 2008.


Meer informatie over dit netwerk op www.stockholm-network.org.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Oscar van den Boogaard zoekt zijn weg nog (victa placet mihi causa)

.
Als ik iets zou willen vertellen over Geert Wilders, dan zou ik, in de veronderstelling dat mijn lezers geen ezels zijn, die man gewoon Geert Wilders noemen.
Oscar van den Boogaard pakt het in De Standaard anders aan, en hij spreekt van de “Nederlandse rechts-populistische politicus Geert Wilders”.
Daar valt misschien iets voor te zeggen. Homerus reeds maakte ons vertrouwd met het stijlmiddel der epitheta ornantia en niemand, behalve misschien Bart De Wever, zal ontkennen dat Helena een deel van haar charme te danken had aan de blinde zanger die haar onvermoeibaar “de blankarmige” is blijven noemen.
Komt nog bij, dat voor een aankomende auteur het nooit kwaad kan om zich te spiegelen aan klassieke voorbeelden. Een goede stijl ontstaat vaak door aanvankelijke nabootsing.

Maar om ter zake te komen: de opvattingen van de Nederlandse rechts-populistische politicus Geert Wilders vallen slecht in de smaak bij de jonge Nederlandse auteur en columnist Oscar van den Boogaard – zo kan Wilders bijvoorbeeld slecht relativeren, en dat komt weer doordat Wilders zich van de maatschappij heeft afgezonderd.

"Hij heeft zichzelf zo geïsoleerd – hij laat zich door zware bewaking isoleren – en in zijn eigen angst opgesloten dat relativeren niet meer lukt.”

Een sierlijke zin is het niet, maar wij begrijpen: dan waren Fortuyn en van Gogh toch van een ander slag! die lieten zich eenvoudig niet beschermen.
Daarin moet je sportief zijn! zei toen van Gogh nog aan Fortuyn. Een woord dat, geloof ik, getuigt van een groot vertrouwen in de overlevingskansen van onze beschaafde samenleving.

Oscar van den Boogaard zelf zal nooit sportief hoeven zijn. Deze lieverd geeft nooit aanleiding tot wat dan ook. Bijvoorbeeld relativeren kan hij beter dan de beste. Zelfs de waarheid in haar tegendeel verdraaien lukt hem aardig, als het voor de lieve vrede is.
Zo is het niet Wilders, wat iedereen denkt nochtans, die noodgedwongen afgeschermd moest worden – bijvoorbeeld omdat er niets minder dan een verzwegen burgeroorlog heerst – nee, het is natuurlijk Wilders zélf die in zijn bekrompenheid zich wil afsluiten voor de buitenwereld. En natuurlijk dat er bij hem dan mallotige ideeën opkomen.

Verderop in zijn column heeft Oscar het over een Haagse tentoonstelling, het project Adam en Ewald van zekere fotografe Sooreh Hera. Twee homoseksuelen zouden daar te zien moeten zijn, dragende maskers van Mohammed en Ali.
Misschien interesseert mijn verdere verhaal u nu niet meer lezer, en ik zou daar begrip voor hebben, maar dat die tentoonstelling commotie geeft, zal u toch nauwelijks verwonderen.
Ik zal kort zijn; met Georges Brassens ben ik het als altijd eens : "Les amoureux qui se bécottent sur les bancs publics [...] ont des petites gueules bien sympathiques".
Iets anders is het om in naam van de Kunst twee middelbareleeftijd-jeannetten in latexpakjes te aanschouwen. Daar pas ik voor. Het mogen "kunstfoto's en een video" zijn, zoals Oscar zegt, maar onder deze omstandigheden hoop ik eenvoudig dat er geen belastinggeld mee gemoeid is, en dat het zaakje verder zelfbedruipend is. En dan mag alles wat mij betreft.
Als vrienden en sympathisanten de kosten dragen, komt de vrije meningsuiting niet in het gedrang, hoogstens de smaak.
Zowel ceux qui obstinément prennent Cupidon à l'envers (de Meester alweer), en daarbij nog vinden dat zij dat ostentatief moeten doen, als die anderen, die geloven dat wij Westerlingen hun koran helemaal niét zouden mogen omdraaien ...hebben er geloof ik alles bij te winnen, als ze hun ding thuis uitoefenen, in de intimiteit. Niemand zal hen daar storen, en het laat iedereen koud hoe zij zich daarbij wensen uit te dossen.
In de openbare ruimte gelden andere normen.

Maar Oscar was nog niet helemaal klaar met zijn kolommetje (die dingen moeten een bepaald aantal woorden hebben), en en passant noemde hij Jezus (ttz. de Tweede Goddelijke Persoon in onze cultuur): “één of andere heilige”. .Ja, een stouterd is hij soms toch!
En dan kwam zijn filosofische slotsom: “Heilige geschriften zijn niet gevaarlijk an sich, alleen interpretaties kunnen dat zijn.”
Zo’n zinnetje alleen bewijst hoe hard het vak van columnist wel kan zijn. Het publiek onderschat dat vaak. Wát een banaliteit! roepen ze dan.
Maar ik zou van den Boogaard hier willen bijspringen, wat zeg ik, zijn uitspraak nog kracht bijzetten! Ik zou willen stellen dat zelfs interpretaties niet gevaarlijk zijn.
Enkel het concrete plannen, en tenuitvoerleggen van wreedheden, bijvoorbeeld rituele slachtingen van tegenstanders, homo’s, kaffers enzovoort, kun je als gevaarlijk beschouwen.

't Is toch waar hé, Oscar?
.
__________________________

P.S. (11december)
Dat citaat hierboven kwam uit mijn geheugen. Wat Brassens letterlijk zingt is:
Y a tant d'homm's aujourd'hui qui ont un penchant pervers
À prendre obstinément Cupidon à l'envers
(Le Mécréant)
.

Read more...

Robert Mugabe en de schande van Lissabon(Vincent De Roeck)

Afgelopen weekend was Lissabon alweer de plaats delict voor een verdere uitholling van de Europese beschavingswaarden. Nadat de naam van de Portugese hoofdstad ook al een wrange nasmaak kreeg in de nasleep van de onderhandelingen over het Hervormingsverdrag, was het dit maal de beurt aan de relaties tussen de Europese Unie en de Afrikaanse landen. Wat een triomf voor Barroso en zijn Portugese vrienden had moeten worden, draaide immers uit op een regelrechte afgang voor Europa. De Afrikaanse leiders waren immers niet van plan om de Europeanen te steunen met hun voorgestelde handelsverdragen. Net zoals alle voorgaande Euro-Afrikaanse ontmoetingen, kwam men niet verder dan de cliché’s, de verwijten en de beledigingen. De ondankbare Afrikaanse leiders verwijten Europa “neo-kolonialisme” en geven de Europeanen nog steeds de schuld voor alle ellende op het Zwarte Continent. De top was dus weerom niets meer dan een schaamlapje voor de gigantische kloof, op alle vlakken (dus ook buiten de economie), tussen Noord en Zuid. Ook op politiek vlak was het “crisis as usual” in Lissabon.

Dat globalisering en vrijhandel de beste redmiddelen voor arme landen zijn, blijkt uit dit artikel van Robyn Meredith.

De Britse premier Gordon Brown weigerde op de top in het gezelschap van de Rhodesische blankenvreter Robert Mugabe aanwezig te zijn en stuurde dan ook zonder veel erg zijn kat naar Lissabon, iets wat hij ook beter gedaan had ten tijde van het Hervormingsverdrag, maar dat is een andere discussie. Rhodesië was jarenlang een lichtend voorbeeld in Afrika, althans in de ogen van het Westen. De zwarte bevolking werd decennialang geregeerd door de blanke minderheid, gesterkt door grote apartheidsbroer Zuid-Afrika, maar de economie boomde tegelijkertijd wel. De zwarte bevolking in Rhodesië, ofschoon politiek en raciaal achtergesteld, had het immers véél beter dan de inwoners van de andere Afrikaanse landen. Om de huidige crisis in Zimbabwe dan ook beter te kunnen vatten, volstaat het om het volgende feit in beschouwing te nemen. Toen de racistische apartheidsleider van Rhodesië Ian Smith enkele weken geleden overleed, waren de media in Zimbabwe veelal positief over zijn nalatenschap. De politieke opinie in Zimbabwe is het er vandaag immers over eens dat Ian Smith een beter leider was dan Robert Mugabe. Mugabe heeft immers het slechtste van twee werelden gecombineerd, namelijk een autoritair dictatoriaal politiek bestel gekoppeld aan economisch wanbeleid, terwijl Smith tenminste zéér veel materiële welvaart wist te brengen onder zijn tiranbewind.

Ik was het niet eens was met het voortdurend ongenuanceerd aanvallen van de Belgische koloniale erfenis ten tijde van de verkiezing van "De Grootste Belg": 1, 2 en 3.

Zimbabwe heeft onder Mugabe wereldfaam gemaakt als de snelst inkrimpende economie in de ganse wereld, met maar liefst 12% per jaar. Ook op vlak van inflatie is Zimbabwe de wereldwijde kampioen. Momenteel bedraagt de inflatie er 7600%. Internationale commentatoren zijn er al jarenlang van overtuigd dat de Zimbabwaanse economie eenvoudigweg zou instorten, en het regime van Robert Mugabe zou meezuigen in zijn ondergang, maar tegen alle rapporten en voorspellingen in, zit Mugabe nog steeds zéér stevig in het zadel. Robert Mugabe houdt er dan ook een Orwelliaanse geheime politie op na. Sinds januari 2007 zijn al meer dan 10,000 Zimbabwanen op beschuldiging van “non-compliance” (dissidentie tegenover de president en zijn politiek) opgesloten in gevangenissen en kampen, zonder proces of wat dan ook. Verder doen ook de “Green Bombers”, de SS-achtige privé-militie van Robert Mugabe, uitstekend hun werk. Zij terroriseren de bevolking, lokken voortdurend rellen en straatgevechten uit, vermoorden en verkrachten dissidenten naar hartelust, en waken met gewelddadige willekeur over de uitvoering van het wanbeleid van Mugabe. Meer dan 50% van het in Zimbabwe geconsumeerde voedsel komt vandaag daarenboven ook al uit het buitenland. Nochtans was Rhodesië onder Ian Smith de agrarische reus van centraal en zuidelijk Afrika. Het kan verkeren …

Het bewind van Pinochet in Chili werd ook gekenmerkt door de gekende combinatie van dictatuur en economische voorspoed.

Ook de gigantische vluchtelingenstromen naar de buurlanden hebben hun dramatische gevolgen. Al meer dan 3 miljoen Zimbabwanen, de zogenaamde “fence jumpers” of “crocodile infested water swimmers”, hebben de Limpopo-krokodillenrivier op de grens overgestoken. Ook Botswana en Mozambique krijgen ruim hun deel van de koek. Beide zouden samen in totaal ook al meer dan een miljoen Zimbabwanen opgevangen hebben. Natuurlijk kunnen de buurlanden van Zimbabwe deze toestroom van vluchtelingen niet aan. Zij hebben allemaal voldoende interne problemen, maar zijn desalniettemin overgeleverd aan de gevolgen van het wanbeleid van Mugabe in Zimbabwe. Ook al zijn alle grensovergangen tussen Zimbabwe en zijn buurlanden afgesloten, toch slagen er dagelijks nog duizenden mensen in om Zimbabwe te ontvluchten. Het minieme deel van hen dat in het buitenland “gevangen” en teruggestuurd wordt, brengt voldoende goederen en financiën terug mee naar Zimbabwe om er als de belangrijkste motor van economische activiteit te gelden. Het moet dan ook niemand verbazen dat Mugabe het vluchtelingenprobleem weigert aan te pakken.

Over de impact van de crisis in Zimbabwe op de toestand in buurland Zuid-Afrika schreef ik vroeger al dit artikel.

Vorige maand voerde Robert Mugabe zijn “Indigenisation and Empowerment Bill” door. 51% van de aandelen van alle buitenlandse bedrijven moeten aan door de overheid bepaalde (zéér lage!) tarieven verkocht worden aan Zimbabwanen. Deze beleidsmaatregel schijnt vooral de clan van Mugabe ten goede te komen, die in een mum van tijd alle vitale buitenlandse bedrijven wist binnen te rijven. Deze “bill” was dermate op de leest van Mugabe en zijn aanhang geschreven dat internationale waarnemers spreken van “wilde nationaliseringen”. Ook de impact van de Zimbabwaanse crisis op de ganse regio is voer voor internationale terughoudendheid. Het conservatieve Britse magazine “The Spectator” deed in zijn editie van vorige week zelfs een oproep aan de internationale instellingen om zeker en vast geen sancties af te kondigen tegen Zimbabwe omdat die de crisis enkel nog maar zouden vergroten.

Economic sanctions against Zimbabwe should not be strengthened and the current targeted sanctions should be revoked. The recent decision of a cluster of Western banks, including Barclays and Standard Chartered, to prop up the regime with loans is a great breakthrough in the sanction issue, since a closure of international business would hit ordinary Zimbabweans disproportionately hard. With no obvious solutions to the crisis at hand, reformists, western governments and the members of the Southern African Development Community should nevertheless agree to help Zimbabwe with an economic revival plan. Because whatever happens in Zimbabwe, the only thing that’s certain is that it will have tremendous repercussions for the whole of southern Africa.

Of zoals de in Zimbabwe wonende columnist Christopher Thompson het verwoordde in zijn recent opiniestuk in “The Spectator”:

The country is like a flipped coin at the moment. It is still spinning in the air, but if it comes down wrong-side up, there are going to be big problems for the whole region.

De situatie in Zimbabwe zou een doorn in het oog van elke westerling moeten zijn, omdat het op exemplaire wijze aantoont dat de Europese koloniale erfenis in Afrika er één is met diverse facetten waar de huidige Afrikaanse leiders graag aan voorbijgaan. Europa heeft de armoede in Afrika immers helemaal niet veroorzaakt. Jaarlijks pompt Europa meer geld in Afrika dan het zelf in totaal ooit aan Marshallhulp van de VS gekregen heeft, terwijl de resultaten in Afrika, in tegenstelling met die in Europa na de Tweede Wereldoorlog, echt wel zéér bedroevend zijn. Corruptie, kleptocratie en nepotisme vieren op het Zwarte Continent nog steeds hoogtij, en het economisch wanbeleid van de onopgeleide zwarte leiders heeft die perverse effecten enkel nog verder versterkt.

Dat onafhankelijkheid van Europese overheersing niet per definitie gelijk staat aan welvaart en groei, blijkt uit deze tekst van mij.

Ian Smith was misschien een racist, maar hij was wel in staat om alle Rhodesiërs uit de armoede te tillen. Dit zijn de twee kanten van de Euro-Afrikaanse medaille. Het Europese paternalisme ging immers steeds gepaard met economische voorspoed. Na de onafhankelijkheid van de oud-kolonies werd het Europese paternalisme vervangen door stamtwisten en totalitaire dictatuur, terwijl het succesvolle economische model moest wijken voor zelfverrijking, corruptie, Afrikaniseringen en economisch verval. Europa heeft geen schuld aan de foutieve beleidsmaatregelen van Afrika. Daarom ook was de houding van de Afrikanen - en het braafjes slikken van alle beledigingen - op de top in Lissabon één grote schande. Ik hoop dat de Europese leiders dit ook beginnen in te zien, en dat ook de anderen, in het spoor van Gordon Brown, op de volgende Euro-Afrikaanse top hun kat sturen. Het ondankbare Afrika is de tijd en energie van onze leiders al lang niet meer waard.


Meer over de toestand in Afrika op www.spectator.co.uk.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Veertien essentiële bijzondere meerderheden (Hoegin)

Yves Leterme liet zich in één van zijn interviews dit week-end ontvallen dat hij een lijstje had opgesteld met alle mogelijke bijzondere meerderheden, en dat hij aan de hand van dat lijstje op zoek zou gaan naar zo'n bijzondere meerderheid om een staatshervorming uit te kunnen voeren. Moeilijk is het opstellen van zo'n lijstje niet, maar het resultaat is wel leerrijk.

Voor het opstellen van het lijstje mogen we ervan uitgaan dat noch Vlaams Belang noch Front National aan bod mogen komen, en die twee partijen werden dan ook bij voorbaat uitgesloten. De oefening levert dan veertien essentiële bijzondere meerderheden op, dat wil zeggen bijzondere meerderheden waarbij geen enkele partij overbodig is. Een blik op het lijstje levert al snel drie gemakkelijke vaststellingen op:

• Het Vlaams Kartel is incontournable voor een staatshervorming, want anders is er geen meerderheid mogelijk aan Vlaamse zijde.
• Slechts één scenario (9) is mogelijk waarbij de MR aan de kant blijft staan, maar in dat geval is de Open Vld nodig aan Vlaamse zijde. Aangezien beide partijen hun wagonnetjes aan mekaar gekoppeld hebben, betekent dit echter dat dit scenario meteen ook geschrapt kan worden. De liberale familie is daarmee dus ook incontournable voor een staatshervorming.
• In elk van de andere scenario's is ofwel de PS ofwel sp.a-SPIRIT nodig.

De cruciale vraag is daarom hoe de verhoudingen tussen de PS en sp.a-SPIRIT zijn. Is de PS bereid een staatshervorming te steunen zonder deelname van sp.a-SPIRIT, en omgekeerd, zal sp.a-SPIRIT een staatshervorming willen steunen zonder de PS in de onderhandelingen te betrekken? Indien het antwoord op deze vragen twee keer neen is, is een bijzondere meerderheid meteen gevonden, namelijk paars aangevuld met CD&V en N-VA. De Franstalige humanisten van cdH zijn dan zelfs niet eens meer nodig.

Is een bijzondere meerderheid zonder de PS mogelijk? Eén mogelijkheid is dan scenario 10, waarbij aan Franstalige zijde zowel cdH als Ecolo mee moeten doen. Dat die twee partijen hun medewerking zouden willen verlenen aan een staatshervorming zonder de PS is echter weinig waarschijnlijk. Het andere scenario (11) heeft alleen de cdH nodig aan Franstalige zijde, maar in dat geval duikt aan Vlaamse zijde Lijst Dedecker op. Als cdH al problemen heeft met N-VA, lijkt het onwaarschijnlijk dat de partij wel medewerking van Lijst Dedecker zou aanvaarden om de PS aan de kant te kunnen houden. Conclusie van dit alles: ook de PS is nodig om een bijzondere meerderheid te leveren.

Blijft dan nog de vraag of sp.a-SPIRIT nodig is. Vier scenario's zijn dan mogelijk, maar twee ervan (7 en 8) vereisen opnieuw medewerking van Lijst Dedecker en kunnen dus eigenlijk wel onmiddellijk afgeschreven worden – of gaan we binnenkort Jean-Marie Dedecker en Elio di Rupo samen aan de onderhandelingstafel zien zitten? Een eerste scenario (1) zonder sp.a-SPIRIT is er één met de cdH, dat zelfs meer Franstalige dan Nederlandstalige zetels oplevert, en dus politiek wel eens ongemakkelijk zou kunnen liggen aan Vlaamse zijde. Zeker als men rekening houdt met de eis van de cdH dat een tweederde meerderheid communautair evenwichtig zou moeten zijn. Opnieuw is sp.a-SPIRIT dus nodig omwille van politieke redenen. Het laatste scenario (6) ten slotte is er één waarbij de groenen meehelpen en de coalitie dus bijzonder asymmetrisch wordt: aan Vlaamse zijde neemt CD&V-N-VA deel zonder de cdH aan Franstalige zijde, en aan Franstalige zijde neemt de PS deel zonder sp.a-SPIRIT. Dan lijkt een klassieke tripartite toch wel stukken eenvoudiger.

En daarmee is meteen ook het antwoord gegeven op de vraag hoe de komende bijzondere meerderheid eruit zal zien: de kern ervan zal bestaan uit CD&V-N-VA, Open Vld, sp.a-SPIRIT, MR en de PS, hoe men het ook draait of keert. Samen hebben deze vijf partijen voldoende zetels, zowel totaal als aan Nederlandstalige en Franstalige zijde, om een staatshervorming door te voeren. Indien er nog meer partijen betrokken worden bij de staatshervorming (de groenen of de cdH) is dit een politieke keuze, maar wiskundig is dat helemaal niet nodig. Indien Yves Leterme dus schermt met een lijst van mogelijke coalities om bijzondere meerderheden te vormen probeert hij de indruk te wekken dat hij een Belgische steen der wijzen bezit, maar na een nuchtere analyse blijft er van die mysterieuze steen niet veel meer over.

Read more...

Peiling De Standaard/VRT: vrijwel geen beweging (Hoegin)

Vrijdagavond gaven De Standaard en de VRT de resultaten van een nieuwe peiling vrij, amper een maand na de vorige. Veel verrassingen bevatte de peiling niet: de resultaten waren immers nagenoeg identiek aan die van een maand geleden.

Het Vlaams Kartel van CD&V en N-VA blijft comfortabel op hetzelfde niveau van ongeveer dertig procent zitten. Yves Leterme mag dan mislukt zijn als formateur, zijn kartel blijft afgetekend de grootste formatie van Vlaanderen en verliest voorlopig in de peilingen nog geen aanhang. Ook onderhandelingspartner Open Vld blijft het goed doen met opnieuw een score net boven de twintig procent.

Vlaams Belang en sp.a-SPIRIT strijden bij deze peiler om de derde plaats: beide partijen halen nagenoeg hetzelfde resultaat, wat vergeleken met de verkiezingsuitslag van 10 juni een belangrijke achteruitgang voor het Vlaams Belang betekent. De laatste peiling van La Libre Belgique gaf een heel andere beweging voor deze partij, maar De Standaard en de VRT houden voorlopig blijkbaar voet bij stuk.

Ook voor Lijst Dedecker houden De Standaard en de VRT voet bij stuk: opnieuw rapporteren ze een resultaat van ongeveer tien procent voor die partij, een significante vooruitgang vergeleken met 10 juni. Deze goede uitslag zal ongetwijfeld één van de redenen zijn waarom Jean-Marie Dedecker deze dagen zo hardnekkig pleit voor nieuwe verkiezingen. La Libre Belgique gaf overigens voor deze partij ook een vooruitgang weer, maar niet zo groot. Groen! ten slotte gaat weer achteruit, richting kiesdrempel.

Er is overigens iets merkwaardigs aan de hand met deze peiling, die ook de houding van de ondervraagden tegenover de toekomst van België onderzocht: slechts 10% van de Vlamingen wil België doen barsten, terwijl ruim 15% voor de separatistische partij Vlaams Belang stemt, ongeveer 10% voor Lijst Dedecker en zo'n 6% voor de N-VA. Samen maakt dat meer dan 30% Vlamingen die voor separatistische partijen stemmen, maar minder dan een derde daarvan wil dus ook effectief dat België verdwijnt. Betekent dit dat de overige twee derden dringend eens het programma van de partij van hun voorkeur moeten nalezen, dat ze al bij al zo weinig gehecht zijn aan België wanneer puntje bij paaltje komt dat ze liever separatistisch rechts dan belgicistisch links stemmen, of zou het kunnen dat er hier sprake is van geknoei? Tien procent separatisten is overigens al jarenlang een dogma waar belgicistische politicologen aan blijven vasthouden, hoewel ettelijke –door hen weliswaar onwetenschappelijk verklaarde– peilingen al jarenlang een heel ander resultaat weergeven.

Bijlage: Alle Vlaamse peilingen sedert 2006 (PDF)

Read more...

Peiling Le Soir/RTBf: Vooruitgang voor Ecolo (Hoegin)

Donderdag publiceerden Le Soir en RTBf de resultaten van een nieuwe peiling. Opvallendste resultaat van die peiling was de enorme vooruitgang van Ecolo, dat meteen de derde partij van Wallonië werd en cdH net achter zich liet.

Deze peiling is de derde Franstalige peiling sedert de verkiezingen van dit jaar, en bevestigt voor de meeste partijen de resultaten van de vorige twee peilingen en de verkiezingen zelf. Grote uitzondering is de uitslag voor Ecolo, dat in deze peiling voor het eerst boven cdH uitkomt, al kan het verschil tussen de twee partijen niet significant genoemd worden.

Voor zowel MR als PS valt er in deze peiling dus weinig nieuws te rapen. De liberalen blijven de grootste partij in het Zuiden van het land, maar scoren voorlopig in de peilingen nog niet zo hoog als zij deden op 10 juni. De psychologische grens van 30% wordt echter opnieuw gehaald. Belangrijker is misschien de voorsprong op de PS, die telkens significant is zodat inderdaad zonder probleem gesteld kan worden dat de MR nog steeds de grootste Franstalige partij van het land is.

Bij de twee achtervolgers is er meer actie waar te nemen. De cdH blijft stabiel tegenover de peilingen van voor de verkiezingen en blijft daarmee iets boven de verkiezingsuitslag, maar over Ecolo zijn de drie peilers het duidelijk niet helemaal eens: La Libre Belgique hield het bij een score ongeveer gelijk aan de verkiezingsuitslag, terwijl Le Soir en de RTBf de partij vandaag een grote vooruitgang toemeten. De peiling van Vers l'Avenir van enkele weken geleden hield daarbij het midden tussen deze twee uitersten. Eén vaststelling kan men in ieder geval maken: de partij zit vandaag ver boven de 10%, het niveau uit de peilingen van voor de verkiezingen. Het Front National tot slot zit rond de kiesdrempel, wat niet echt verbaast gezien de ellendige toestand binnen de partij.

Kunnen uit deze peilingen conclusies getrokken worden over de regeringsonderhandelingen van de laatste zes maanden? Waarschijnlijk niet: met uitzondering van de score van Ecolo in deze peiling heeft nog geen enkele partij een verschil met de verkiezingsuitslagen kunnen optekenen dat groter is dan de foutenmarge. Of de Franstalige kiezer dus tevreden of ontevreden is met hoe de onderhandelingen gevoerd werden en nog worden is daarom moeilijk te achterhalen. Voor Ecolo kan gezegd worden dat de partij in een stijgende trend lijkt te zitten, maar het valt af te wachten of de andere peilers deze trend zullen kunnen bevestigen.

Bijlage: Alle Franstalige peilingen sedert 2006 (PDF)

Read more...

Money, Banking and the Federal Reserve

Thanks to the Mises Institute.

Thomas Jefferson and Andrew Jackson understood "The Monster". But to most Americans today, Federal Reserve is just a name on the dollar ... bill. They have no idea of what the central bank does to the economy, or to their own economic lives; of how and why it was founded and operates; or of the sound money and banking that could end the statism, inflation, and business cycles that the Fed generates.

Read more...

De mythe van een homogeen radicaal rechts in Europa (Vincent De Roeck)

De kogel is door de kerk. De extreemrechtse fractie “Identi- teit, Traditie, Soevereiniteit” (ITS) bestaat niet langer in het Europees Parlement. De 23 leden ervan gaan voortaan terug als niet- ingeschrevenen door het leven. Twee weken geleden al dreigde de Roemeense partij “Romania Mare” om uit ITS op te stappen als Alessandra Mussolini, een ITS-lid voor het Italiaanse “Alternativa Sociale”, haar verontschuldigingen niet aanbood voor haar anti-Roemeense uitlatingen in de Italiaanse pers tijdens de hetze rond de gruwelijke moord op een Italiaan door een Roemeense gangsterbende enkele weken geleden. Mussolini hield haar been echter stokstijf en Romania Mare verliet als gevolg dan ook zonder boe of ba de ITS-fractie. Daar het Europees Parlement enkel fracties erkent van minimum 20 leden, en ITS na het vertrek van de vijf EP-leden van Romania Mare nog maar met 18 was, moest de fractie in zijn totaliteit opgedoekt worden. ITS heeft nog niet eens één jaar als fractie kunnen bestaan.

Het Britse EP-lid Daniel Hannan maakte op zijn blog de volgende interessante kanttekening bij het verdwijnen van de ITS-fractie.

Why are the ITS parties called “Right-wing”? There is nothing in their programme remotely conservative, or remotely small-government. On the contrary, they come from Europe’s radical and corporatist tradition. They are, as a rule, anti-monarchist and anti-clerical. They believe in a massive extension of state power, including nationalisation and import controls. They want socialism, at least in the narrow sense that they believe the state should redistribute income to enforce social equality. They march on May Day, waving red flags. They are, in the literal sense, revolutionary, in that they aim to overturn the established order. And, of course, they hate capitalism, which is why they tend also to be anti-American and anti-Semitic.

Daniel Hannan heeft natuurlijk (weeral) overschot van gelijk. Politieke partijen als het Front National in Frankrijk of Wallonië, de Nationale Democraten in Zweden, de British National Party in het Verenigd Koninkrijk, de LDP in Rusland of de Republikaner, de NDP en de DVU in Duitsland zijn helemaal géén “rechtse” of “conservatieve” partijen die naam waardig. Les extrêmes se touchent, mag dan al wel een vaak gehoord cliché zijn, het is wel degelijk de waarheid. Extreem-links en extreem-rechts zijn allebei collectivistische ideologieën die niets te maken hebben met conservatieve standpunten zoals lage belastingen, de rechtsstaat, individuele vrijheid en een gelimiteerd overheidsbeslag. De laatste presidentscampagne van Jean-Marie Le Pen in Frankrijk was daar het beste voorbeeld van. Hij trok naar de verkiezingen met een protectionistisch en ultra-socialistisch programma voor de Franse economie. Ook in Rusland zagen we hetzelfde in de laatste parlementsverkiezingen met de ultra-nationalistische LDP. Zij rallieden voor niet enkel voor de hernationalisering van alle “vitale sectoren” in de Russische economie, maar ook voor het hermetisch afsluiten van de Russische grenzen voor alle buitenlandse producten.

In Vlaanderen is het echter niet zo zwart-wit als Daniel Hannan stelt. Het Vlaams Belang kunnen we moeilijk een homogeen collectivistisch blok noemen, omdat de partij in feite allesbehalve “homogeen” is. Nadat Karel Dillen de fakkel doorgaf aan zijn opvolger Frank Vanhecke, en zo de éénmanspartij in één beweging omvormde tot een échte partij met meer dan één feitelijke leider, kwamen ook de onderlinge verschillen tussen de diverse “fracties” en “vleugels” binnen het Vlaams Blok/Belang naar de oppervlakte. De komst van de “verruimers” in de tweede helft van de jaren 1990 versnelden alleen maar de implosie van deze extreem-rechtse partij. De Vlaams-nationalisten rond Gerolf Annemans, de economische libertariërs en ethische conservatieven rond Alexandra Colen, en de rechts-liberalen rond Freddy Van Gaever en Hugo Coveliers kunnen in mijn ogen gerust allemaal doorgaan voor aanvaardbare politieke vleugels binnen het VB. Voor deze VB-groepen slaat Daniel Hannan de bal dus mis, maar voor de overige VB-fracties heeft hij groot gelijk.

De botte racisten rond Filip Dewinter, Filip De Man en Frank Vanhecke, de neo-nazi’s rond de broers Verreycken, de ordnung-fascisten rond de ex-commissarissen Johan Demol en Bart De Bie, en de neo-communisten rond Ninovenaar Guy d’Haeseleer beantwoorden wel allemaal perfect aan het plaatje dat Hannan hier van extreem-rechts ophangt. Het mag dan ook niemand verwonderen dat steeds meer salonfähige VB’ers de partij de rug toekeren en hun heil elders zoeken, zoals bijvoorbeeld bij LDD of N-VA. Het is immers Filip Dewinter die de 1-mei- vieringen gekaapt heeft van de socialisten. Het is Anke Vandermeersch die de vakbonden en hun stakingsrecht blijft verdedigen. Het is Frank Vanhecke die te pas en te onpas uitschreeuwt dat het VB “de arbeiders niet zal laten vallen”.

Het is ook geen nieuw gegeven dat de socialisten in België hun traditionele achterban niet meer aan zich kunnen binden, en dat de socialisten daarom tegenwoordig mikken op de progressieve bobo’s en de moslimmigranten in de steden. Het VB heeft dat partijstrategisch goed gezien en ronselt tegenwoordig massaal stemmen onder de arbeiders voor wie het enige andere alternatief de PVDA geworden is. Het feit dat vakbondsman Guy d’Haeseleer in juni op de Oost-Vlaamse Kamerlijst gigantisch veel voorkeurstemmen achter zijn naam kreeg, spreekt dan ook boekdelen in dat opzicht. Het VB bewijst zo het gelijk van Daniel Hannan. Extreem-rechts en extreem-links vloeien immers perfect in elkaar over. Laten deze woorden van Daniel Hannan dan ook voor de laatste bolwerken van het écht rechtse gezond verstand binnen het VB een signaal zijn. Zij horen niet langer thuis bij het VB, maar zouden hun krachten beter elders bundelen. Lijst Dedecker biedt hen die mogelijkheid.


Meer informatie over de ITS-fractie op www.its.eu.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Rijdt Verhofstadt voor Reynders en paars-groen? (Hoegin)

Ruim twee maanden geleden schreef ik een stukje onder de titel «Vlaanderen nog helemaal niet onafhankelijk». Ik zal het maar onmiddellijk toegeven: op dat ogenblik zat ik er op twee punten ferm naast. Ten eerste dacht ik niet dat de Vlaamse partijen in de Kamercommissie voor Binnenlandse Zaken het zouden aandurven de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde eenzijdig goed te keuren. En ten tweede dacht ik toen niet dat de N-VA het binnen het Vlaams Kartel van de CVP zou kunnen halen, zeker niet als de regeringsonderhandelingen tot in december zouden aanslepen.

Overlopen we nog eens het lijstje van toen met de verscheidene scenario's om uit de federale crisis te raken. Eind september was het plan A om uit de crisis te raken net zoals vandaag een oranje-blauwe coalitie, en schijnbaar is het ook de opdracht van uittredend Eerste Minister Guy Verhofstadt om een oranje-blauwe coalitie mogelijk te maken. Wat hij precies zal kunnen uitrichten of hoe hij zo'n coalitie plots wel mogelijk zal kunnen maken is alvast voor mij een groot raadsel, maar misschien denkt hij wel dat hij, in tegenstelling tot Yves Leterme, er wel zal kunnen in slagen Joëlle Milquet van de cdH te kraken. Of denkt hij dat hij Bart de Wever en de partijraad van de N-VA over de brug zal kunnen krijgen zonder enige vorm van garantie voor een staatshervorming?

Plan B, een tripartite, werd dit week-end na het ontslag van formateur Yves Leterme nogmaals afgewezen door nagenoeg alle partijen, men zou zelfs kunnen zeggen sp.a en PS incluis. Hoewel, want even zag het er zaterdag naar uit dat de MR dan misschien toch geen bezwaren zou hebben tegen een regeringsdeelname van de PS.

Plan C, rooms-rood-groen, wordt in feite afgewezen door Ecolo zelf, aangezien zij een veto uitgesproken hebben tegen N-VA. De CD&V heeft er trouwens weinig baat bij het Vlaams Kartel op te blazen om in een rooms-rood-groene regering te stappen als zij dat niet eerder reeds heeft gedaan om een andere coalitie mogelijk te maken. Dit plan kan dus voorlopig wel afgeschreven worden.

Plan D' is vandaag meer realistisch dan het in september was, en het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat Guy Verhofstadt zo'n coalitie achter de hand houdt als noodoplossing indien ook hij een oranje-blauwe coalitie niet in mekaar geknutseld krijgt. De groenen hebben duidelijk opnieuw zin in een regeringsdeelname, zoals bleek uit de verklaringen van Jean-Michel Javaux verleden week, en zowel sp.a als Open Vld kan een staatshervorming eigenlijk gestolen worden, ook al zeggen ze op dit ogenblik het tegenovergestelde. Wat pleit dan nog tegen paars-groen? Open Vld wil vermijden dat Yves Leterme zich in 2009 aan de kiezer kan voorstellen als een Vlaamse martelaar, maar zowel Open Vld als sp.a waren dit week-end opvallend eensgezind over wie er schuld had aan het mislukken van de formatiepoging van Yves Leterme: Bart de Wever (en blijkbaar dus niet Joëlle Milquet). En als Eerste Minister in spe Didier Reynders Guy Verhofstadt een mooi Europees of internationaal postje kan bezorgen –waarom pendelde Guy Verhofstadt zondag ook al weer heen en weer tussen Didier Reynders en koning Albert II?–, dan zal de top van de Open Vld ook wel vrede kunnen nemen met een heruitgave van paars-groen.

Plan D, een paarse minderheidsregering, is dus waarschijnlijk op termijn overbodig. Of zo'n minderheidsregering überhaupt haalbaar zou zijn wordt trouwens op dit ogenblik afgetast, maar vanwege al de praktische problemen en de grondwettelijke bezwaren die de laatste dagen over de bevolking werden uitgestort lijkt het er dus op dat dit plan toch niet volgehouden zal kunnen worden. Deze situatie kan nog een maand volgehouden worden om eerst oranje-blauw nog eens te proberen, en vervolgens een nieuwe paars-groene regering op de benen te brengen, maar dat zal het dan wel zo ongeveer zijn.

Ook Plan E, een zakenkabinet, is voorlopig nog niet aan de orde, onder meer omwille van dezelfde praktische problemen die een paarse minderheidsregering nu al ervaart.

Plan F1, nieuwe federale verkiezingen, dit week-end trouwens fel verdedigd door Jean-Marie Dedecker, brengen waarschijnlijk geen oplossing, en zal men zo lang mogelijk proberen te vermijden. Eén van de redenen om nieuwe federale verkiezingen te vermijden is trouwens de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Niet dat die kieskring technisch een probleem zou vormen –Kamer en Senaat kunnen altijd achteraf de verkiezingen geldig verklaring, hoe ongrondwettelijk die ook mogen geweest zijn– maar aan Vlaamse zijde zouden nieuwe federale verkiezingen waarschijnlijk alleen maar voor een verdere radicalisatie zorgen. En dat is niet bepaald in het belang van het federale land. Ook Plan F2, nieuwe federale verkiezingen en vervroegde regionale verkiezingen, kan om die reden voorlopig afgeschreven worden.

Voorlopige conclusie is dus dat Guy Verhofstadt de komende dagen zal proberen na te gaan of oranje-blauw werkelijk nog mogelijk is of niet, en daarna misschien gewoon het geweer van schouder zal veranderen, en de weg zal voorbereiden voor een paars-groene coalitie onder leiding van Didier Reynders. Wordt het dat laatste, dan zal men de Conventie zonder twijfel rustig verder laten sudderen, liefst zo lang mogelijk, en is het eigenlijk terug aan de N-VA en de CD&V om te bepalen of zij wel willen meedoen aan die voorstelling (cdH zal met graagte aan die Conventie blijven deelnemen). En Brussel-Halle-Vilvoorde? Zonder SPIRIT om de zaak weer om zeep te helpen en met een groene Tinne van der Straeten die zich zelfs wilde onthouden in de Kamercommissie zal ook dat wel geen probleem opleveren, maar Guy Verhofstadt zal misschien zo wijs zijn Didier Reynders die knoop zelf te laten ontwaren.

Read more...