The EU brought Belgium on the edge of the abyss (Vincent De Roeck)

Belgium currently faces a very serious existential crisis. Some even dare to speak of the possibility of a complete crackdown of the homeland of both, the European Union and NATO. The crisis arose out of the government coalition talks following the June 10th Belgian general election. According to the Belgian Constitution, the two largest linguistic groups, i.e. the Dutch-speaking Flemings (appr. 60% of the population) and the French-speaking Walloons (appr. 40% of the population), the third being the Germanophones (less than 1% of the population), are to be equally represented in the Belgian government. Since the Flemish centre-right cartel list of Christian democrats and Flemish nationalists (member of the European People’s Party) polled 18,51% and the Walloon Reformist Movement (member of the European Liberals, Democrats and Reformists), an electoral alliance of liberals, liberal conservatives and Belgian unity advocates, polled 12,52%, both becoming by far the largest factions in their linguistic groups, they were doomed to form a government coalition together.

Because both parties did not yet dispose of a parliamentary majority together, they brought the Flemish Liberal-Democratic Party (ELDR, polled 11,83%) and the Walloon Humanist Democrats (EPP, polled 6,06%) around the negotiation table in order to form a centre-right government coalition, consisting of liberals, Christian democrats, Flemish nationalists and Belgian unionists, with Yves Leterme, party leader of the Flemish Christian democrats and former head of the Flemish regional government, as new Belgian prime minister, replacing the Flemish liberal Guy Verhofstadt. In spite of these four parties not having polled over 50% of the Belgian vote, combined they only represent 48,92% of the Belgian electorate, this coalition in the making would have 81 out of 150 seats in the Belgian Chamber of Representatives, or a parliamentary majority of 54%. This is due to the unbalanced Belgian electoral system and the huge overrepresentation of the Walloon minority in the federal parliament.

But the formation talks were overshadowed by what the Walloon law professor and notorious Belgian unionist François Delpérée called “a perfume of crisis”. The Flemish parties not only demanded more power being transferred from the Belgian federation to the regional level, but also big fiscal and social reforms, while the Walloons wanted to maintain the current Belgian artificial construct, or even strengthen it further by reducing the autonomy of the regional entities, and to counter every Flemish proposition of in-depth economic reform. Both sides were also under very heavy pressure from their linguistic groups. On the one hand, the Flemish opposition is dominated by the far-right Vlaams Belang party (17 seats) and the liberal-fortuynist List Dedecker (5 seats), who are both advocates of very drastic fiscal conservative measures and full Flemish independence from Belgium, while on the other hand, the Walloon opposition consists of the far-left Socialist Party (20 seats) and the far-right National Front (1 seat), who both stand for Belgian national unity and a very strong welfare state system.

With all this taken in consideration, everybody knew right from the start that these talks were going to be difficult, but no one expected them to fail. Difficult government negotiations are not rare in Belgium. In fact, they happen every time. So the Belgian people is getting used to this quadrennial circus. Last week nevertheless, the unexpected happened. Even the intervention of the Belgian King could not sort out the problem, and after two and a half months of wasting time with useless negotiations, Yves Leterme, the leader of the talks, resigned from his formation duty. The Walloon position on economic reform, as well as their veto on every part, no matter how small, of institutional and constitutional matter, forced Mr. Leterme to return his mandate to the King. The Walloon “non” made the formation of a decent workable government impossible.

But what made this formation so different from all other previous attempts? Very often, the negotiations started in an atmosphere of mutual discontent, and very often both linguistic groups disagreed with each other on many crucial parts of the proposed reforms, but this bi-polar situation never led to a similar crisis as Belgium is facing today. In the Belgian media, a multitude of possible reasons have been summed up by a wide range of journalists, analysts, politicians and technocrats, going from a severely polarized nationalist debate, over the tiredness of the Flemish people to give in on the Walloon demands, to the alleged weakness and lack of competence of Yves Leterme himself. As usual, the truth will undoubtedly lie in the middle of these three possible reasons, but in spite of that, the idea of secession and full Flemish independence as seeming the only possible solution out of the crisis, is gaining strength in Flanders. The “secession bill” introduced by Vlaams Belang in the Flemish regional parliament is an important signal to Wallonia and the world for the awakening of extreme nationalism inside the Flemish society where such radicalism used to be rather rare.

But there was one more element no one dared to invoke, until recently, when Geert Noels, a notorious Belgian economist and journalist, and Louis Tobback, Belgian Minister of State and current socialist mayor of Leuven, both commented on the Belgian political crisis. According to them, the European Central Bank was to blame for this aberration in the Belgian government formation talks.

In a country, any country, with its own monetary system, despite how sound it may be, the value of the currency will decrease every time a crisis within the government occurs. The main element determining the value of a currency is the political, and monetary, stability of the country that issues the money. If Britain, for instance, would face a similar crisis, the situation of the British Pound on the international markets will undoubtedly deter, and since every fluctuation in monetary value has an enormous impact on the economy of the country itself (inflation, for-ex, international trade, price settings, etc), the repercussions of such a crisis may simply be too hard to bear for the political leaders withholding their radical position vis-à-vis each other. In the case of Britain, no party involved in the coalition talks would simply dare to risk a monetary collapse, and the impact on the economy, and will hence be more eager to find a political compromise.

But Belgium is no longer in charge of its own monetary policy. The Belgian politicians no longer have to fear the monetary impact of their decisions, since the European Central Bank is nowadays responsible for controlling the inflation rate and the value of the European Monetary Union’s single currency, the Euro, in which Belgium, as Europhile as we are, takes part. The analyses of Louis Tobback in the television show “TerZake” and Geert Noels in the business magazine “Trends” were very clear. According to them, if such a crisis as Belgium is facing today, would have occurred in the nineties, the Belgian monetary system would have simply collapsed. The Belgian franc would have suffered tremendous losses in value, especially in such a vibrant and ever-changing marketplace as the one whereon foreign currencies are traded.

Thanks to the Euro zone, the European Monetary Union (EMU) and the European Central Bank (ECB), the Belgian government can easily go in decay without having to bear the monetary consequences of such a crisis. This kind of political irresponsibility has been made possible by the European Union and its satellite institutions. So, thank you, Brussels, for bringing even more unaccountability to the Belgian federal regime. Thank you, Strasbourg, for allowing this senseless Belgian circus to continue its performance without interruption or ending. And of course, last but not least, thank you, Frankfort, for having dug Belgium's grave.


Meer over de impact van de Euro op www.euro-know.org.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Een politieke Ijzeren muur

De formatiegesprekken zijn mislukt. Milquet krijgt de zwarte piet, Milquet weigert de zwarte piet en hammert er nog eens op dat de huidige coalitie geen 2/3de meerderheid heeft. Sinds wanneer is er voor een staatshervorming een 2/3 federale regering nodig? Niet. Milquet weet maar al te best dat alle Vlaamse partijen wel die Staatshervorming zullen steunen, dan kom je aan 2/3de (zie communautaire rekenkunde I). Rekenkunde zou taalgrensoverschrijdend zijn volgens Milquet, toch raar dat we dan niet op dezelfde golflengte zitten.

Onderhandelingen?

Normaal heb je bij onderhandelingen twee partijen die iets wensen. Dan kom je af met maximale eisen om die af te bouwen naar een strikt aanvaardbaar minimum en komt men tot een compromis. De Franstaligen daartegen zeggen steeds dat zij geen eisen hebben, geen vragende partij zijn voor hervormingen. Je kan daar niet tegen onderhandelen. Toch hebben ze eisen.
Het BHV debacle heeft de oude FDF droom van een Groot-Brussel en de natte droom van annexatie terug leven in geblazen. Alleen spelen ze die eis enkel uit om BHV te counteren.

Wat de Franstaligen werkelijk willen is de Status Quo, het bestaan van een federale Belgische Staat. Vlamingen liggen er niet echt wakker van, België federaal, confederaal of onafhankelijkheid voor Vlaanderen zolang er maar bestuur is die degelijk werk levert en niet te veel de burger een kloot aftrekt.

De ijzeren muur.

De volgende formateur en premier moet een Franstalige worden. Wij Vlamingen willen een Staatshervorming, wij hoeven geen federale regering. Geen Staatshervorming, geen onderhandeling mogelijk. Tref de voorbereidingen voor onafhankelijkheid, begin met de internationale contacten te leggen om hen hierop voor te bereiden. Een sterker signaal kan men niet uitzenden richting de Franstaligen. Dit is een Chicken Game, wie als eerste uit de weg gaat is de verliezer. Wij Vlamingen hebben niets te verliezen. Zonder hervormingen komen we in de problemen. Als wij in de problemen komen, dan komen de Franstaligen in de problemen want de Vlaming zal nog kritischer worden en minder dulden.

De Vlaamse politieke en culturele gemeenschap bestaat op een voor hen duidelijk territorium. De Franstalige 'Belgische' politieke en culturele gemeenschap bestaat op hun 'territorium'. De Vlaamse en 'Belgische' gemeenschappen zijn gescheiden in beleid maar verstrengelt in een territoriaal conflict. De splitsing van BHV is een defensieve houding die ons niets zal opleveren behalve het failliet van onze taalpolitiek en het verlies van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Ja, de tegeneisen van de Franstaligen ondermijnen de Brusselse Vlaming maar wij ondermijnen mee. Het territoriaal conflict moet voor eens en altijd opgelost worden en wij -Vlamingen- mogen niet buigen, geen territoriale afstand meer. Zonder de Vlaamse Beweging en de taalstrijd zouden wij - Nederlandstaligen- met zijn allen Brusselse Vlamingen zijn. Een minderheid op eigen grondgebeid, een deel verfranst en alienated van hun roots, een deel verjaagd naar de omliggende gebieden op zoek naar rust. Gedaan, genoeg, dit eindigt hier.

Door het gebrek aan wederzijds vertrouwen en het duidelijke bestaan van twee verschillende naties kan men slechts overgaan tot het omvormen van de federale staat tot een confederatie of een pseudo-confederatie. Deelstaten hebben de financiële macht, subnationaliteit, territoriale continuïteit van de gemeenschappen en een grondwettelijke secessieclausule.

Wij Vlamingen moeten een politieke Ijzeren muur oprichten, gedaan met toegevingen.
'The Iron Wall Philosophy' is een Israëlische militaristische 'beleidsfilosofie' die neerkomt op het hanteren van een ondoordringbare militaire macht om de tegenstander tot compromis of capitulatie te dwingen. Deze keer moeten we onze grond houden en voor eens "Neen" zeggen.

Read more...

Plagiaat aan de universiteit, bestraffen of tolereren? (Bart Dobbels)

Plagiaat is het overnemen of soms letterlijk kopiëren van gedachten, formuleringen of redeneringen uit andere werken en ze rechtstreeks laten doorgaan voor eigen creatie. Plagiaat staat gelijk met intellectuele diefstal. Enkele voorbeelden hiervan zijn: het letterlijk overnemen van stukken tekst of zinnen zonder verwijzing, het letterlijk vertalen uit anderstalige teksten, knip- en plakwerk uit verschillende bronnen, het downloaden en overnemen uit internetbronnen of databases, enzovoort. Een essentieel punt hierbij is het steeds ontbreken van de bron waaruit de informatie geput wordt of een verwijzing naar de originele tekst. In studentenmiddens komt plagiaat geregeld voor bij het schrijven van thesissen, papers en andere werkstukken. Het spreekt voor zich dat plagiaat niet kan en streng moet aangepakt worden, weliswaar mits enige nuancering.

Er zijn talrijke redenen waarom studenten plagiaat plegen. De hoofdreden is meestal gemakzucht: men wil zo weinig mogelijk moeite doen om zoveel mogelijk resultaat te bereiken. Ook tijdsgebrek, al dan niet in combinatie met gebrek aan interesse of inspiratie is een belangrijke factor. Soms plagiëren studenten ook uit ambitie: ze denken dat ze zo betere scores zullen behalen. Toch is de drijfveer van de plagiërende student niet steeds bewuste kwaadwillendheid. Heel wat studenten plegen ook onbewust plagiaat door gebrek aan kennis over wat plagiaat is of door een onzorgvuldige omgang met bronnenmateriaal. Ze hebben gewoon nooit geleerd hoe en wanneer ze precies een bron moeten vermelden. Dit is veelal te wijten aan een gebrek aan informatie en hoe ermee om te gaan. Tevens geeft het Internet plagiaat een forse duw in de rug. In hun zoektocht naar informatie doen universiteitsstudenten in de eerste plaats beroep op de zoekmachine Google en de internetencyclopedie Wikipedia. Bibliotheekbezoek is er nog zelden bij. Het gevolg hiervan is dat studenten minder kritisch zijn en vaak klakkeloos overnemen wat ze op het Internet vinden.

De dag van vandaag wordt er in universitaire middens steeds meer en meer aandacht geschonken aan het opsporen en detecteren van plagiaat. In de eerste plaats gaat men kijken naar de tekst zelf. Plagiaat kan herkend worden aan het optreden van een stijlbreuk in de tekst, onverwacht taalgebruik, verschillen in de opmaak van een tekst of afwijking van het onderwerp. In het geval van een thesis is een interessante analyse, die totaal geen antwoord is op de probleemstelling een teken van onraad. Referenties zeggen ook heel wat. Verschillende referentiestijlen, fouten in of het ontbreken van recente referenties kunnen veel duidelijkheid brengen. Een tweede manier om fraude op te sporen is via de elektronische weg. Het Internet maakt niet alleen het plagiaat gemakkelijker, het vereenvoudigt ook de controle erop. Zo kan men een deel van een zin of een stuk van een tekst intypen in een zoekrobot, zoals Google, Yahoo en dergelijke, om te zien of de vermoede geplagieerde tekst overeenkomt met een daar terug te vinden stuk.

Als het Internet geen soelaas biedt, is er ook een alternatieve elektronische weg om fraude te detecteren. Specifieke software kan helpen bij het opsporen van plagiaat. Het betreft een softwaresysteem, Ephorus genaamd, dat eindwerken of papers van studenten kan screenen op fraude en plagiaat. Deze screening gebeurt automatisch met alle openbare documenten aan de hand van woordcombinaties of zelfs volledige teksten, alsook met de eigen databank van thesissen. Een voorwaarde hiervoor is wel dat de studenten hun paper of thesis eveneens digitaal moeten indienen. Hoewel dit nog volop in ontwikkeling is, zijn er al verschillende universiteiten in ons land die hier een beroep op doen. Deze detectiesoftware wordt onder meer reeds gebruikt op sommige faculteiten van de universiteiten van Gent, Leuven en Antwerpen. Bij positieve evaluatie van deze projecten willen de laatstgenoemde universiteiten het systeem op alle faculteiten invoeren. Deze software geeft aan professoren ook een sterkere vorm van bewijs. Nu hebben ze dikwijls het gevoel dat studenten frauderen, zonder dat hard te kunnen maken. Toch is dit systeem verre van feilloos. Met werken die auteursrechtelijk beschermd zijn en niet op het net staan, kan niet vergeleken worden. Ook vertalingen zijn onmogelijk op te sporen.

De vraag bij dit alles is of het nu om een heksenjacht gaat, om studenten die een poging doen tot plagiaat te klissen, of eerder om een afschrikkend effect teweeg te brengen. Zowel de universiteit van Gent als die van Leuven benadrukken dat het niet de bedoeling is om repressief op te treden, maar om ontradend te zijn. Volgens hen zou dit voor vele studenten een aanzet tot voorzichtigheid zijn en zou het aantal fraudegevallen daarmee automatisch dalen. Bovendien verklaart de universiteit van Leuven dat ze de screening slechts steekproefsgewijs zal doorvoeren.

Deze voorgestelde klopjacht kan toch geen ideale oplossing zijn om plagiaat de kop in te drukken. Veeleer zou gepleit moeten worden voor een preventieve aanpak en opvoeding van de student. Een goede begeleiding doorheen de voorbereidingstijd van de thesis, met regelmatige bezoeken aan de thesispromotor is een veel betere oplossing. Begeleiding, bijsturing en quotering op basis van permanente evaluatie is het goede middel om creativiteit en originaliteit aan te wakkeren. Indien er twijfel is over de originaliteit van de tekst kan teruggevallen worden op tussentijdse versies en notities, zodat de docent een thesis kan zien groeien. In plaats van het dreigen met bovenstaande toetsingstechnieken als een hangend zwaard van Damocles bij de definitieve versie van een thesis of paper zou ingegrepen moeten worden tijdens het groeiproces ervan.

De docent zou ook een voorbeeldfunctie moeten vervullen om plagiaat te voorkomen. Professoren zouden in hun cursussen misschien zelf wat consequenter en efficiënter kunnen zijn met de vermelding van hun bronnenmateriaal, anders wordt er tussen studenten een zekere nonchalance gecreëerd. Sommige studenten baseren zich immers op de stijl en opmaak van de cursus van de docent bij het schrijven van hun werkstuk.

Het is ten eerste belangrijk dat de student geleerd wordt om een thesis of paper te schrijven. Ze moeten perfect leren citeren en refereren. Ten tweede kan plagiaat ook al sterk ingeperkt worden bij het geven van de opdracht. De student moet duidelijk weten wat precies van hem verwacht wordt, wat er kan en wat niet. De student moet de keuze gelaten worden tussen verschillende opdrachten. Op die manier kan hij kiezen voor een opdracht die hem interessant lijkt en dat zal fraude verminderen. Ook specifieke en originele thema’s voor papers of thesissen kunnen de kans op plagiaat verminderen.

Plagiaat is en blijft frauduleus en daarom ook ten strengste verboden. Het is bedrog ten opzichte van de medestudenten, die zich wel met volle ernst op hun thesis hebben gestort en ten opzichte van de ernst van het te halen diploma. Het belangrijkste blijft wel het voorkomen van plagiaat, en niet het bestraffen ervan. De verantwoordelijkheid gaat bijna volledig uit naar de student, maar ook de docent kan dit helpen voorkomen door gebruik te maken van permanente evaluatie. In geval van twijfel in verband met de authenticiteit van de thesis of paper dient de docent dit nog steeds te bespreken met de student vooraleer te oordelen over de ongeldigheid. Bij vaststaand thesisplagiaat moet het diploma uiteraard niet uitgereikt worden en moet de student zijn volledige thesis overdoen, om zo op een eerlijke en serieuze wijze het diploma te verdienen.


Meer teksten van Bart Dobbels op www.blauwdruk.be.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Koning Albert doet een Joëlle Milquet (Hoegin)

Merkwaardig. Al ongeveer twee maanden heerst er een lichte crisissfeer, die de laatste week bijzonder acuut is geworden: niet alleen moest hij vorig week-end zelf deelnemen aan de regeringsformatie, maar deze nacht werd er vergaderd tot half vijf 's morgens in hoop dat er toch nog een oplossing zou gevonden worden. En waar zit de koning dan als Yves Leterme zijn ontslag wil indienen als formateur? Niet aan de radio of de buis gekluisterd in Laken, maar ergens in Zuid-Frankrijk op vakantie. Onbegrijpelijk.

Wat is eigenlijk de functie van een koning? Af en toe een toespraak op radio en TV houden, een militaire parade bijwonen, lintjes uitdelen en de eed afnemen van ministers, voor een nageslacht zorgen, handtekeningen zetten onder wetteksten, niet bepaald veel om overwerkt van te raken dus. En verder, inderdaad dus, om de vier jaar het post-electorale circus in gang trekken en aan de gang houden door informateurs, formateurs en onderhandelaars te benoemen, te ondervragen en te ontslaan.

Je zou dan denken dat, wanneer België door een existentiële crisis van formaat gaat zoals nu, hij op het paleis in Laken op elk uur van de dag klaar zou zitten om de formateur te ontvangen en met raad en daad bij te staan als dat nodig is. Gaat België eraan, is hij meteen ook de eerste die werkloos wordt. Of beter gezegd: mag hij met pensioen, want uiteindelijk is het vooral prins Filip die het gelag zal moeten betalen als België uiteenspat. Maar afgaande op het vakantiegedrag van de koning lijkt het er echter op dat het hem allemaal eigenlijk geen ene moer kan schelen. Waar zat hij immers vandaag, niettegenstaande zowat iedereen in België reeds sedert deze morgen wist dat de kans zeer groot was dat Yves Leterme tegen de avond zijn ontslag zou willen indienen? In het Zuiden van Frankrijk! En da's meteen al de tweede keer dat Yves Leterme zo'n gaffe overkomt! Blijkbaar hadden zelfs de onbenullen die voor «koninklijke entourage» moeten doorgaan het niet de moeite gevonden sire even op te bellen met de boodschap dat dit niet echt het moment was om ver weg van Brussel aan de rand van een zwembad cocktails te zitten drinken. Of zou misschien zijn zoontje ginder ziek te bed liggen?

Gevolg van dit alles: Yves Leterme zat urenlang op Hertoginnedal te wachten tot het Zijne Koninklijke Hoogheid eindelijk beliefde naar het land terug te keren zodat hij zijn ontslag kon indienen. Of hoe de koning niet alleen een aperte desinteresse toonde voor wat eigenlijk zijn voltijdse job is, of zou moeten zijn, maar bovendien het proces van de regeringsvoring voor meerdere uren totaal blokkeerde. Een president zou zoiets eens moeten proberen – hij zou meteen zelf zijn ontslag mogen dienen.

Nog goed dat een koning veel goedkoper is dan een president, of niet soms?

Read more...

Plakkaat van Verlatinghe (Vincent De Roeck)

Met enige verbazing vernam ik gisteren uit de “Gazet van Antwerpen”, je weet wel de frut van de Koekenstad, dat een grootschalig onderzoek vastgesteld heeft dat maar liefst 67% van de Nederlanders voorstander zou zijn van een volledige fusie tussen Vlaanderen en Nederland. Dit onderzoek, dat uitgevoerd werd door TNS-NIPO en de RTL, bracht ook nog een aantal andere ontdekkingen naar boven. Zo zou maar liefst 25% van de Nederlanders niet meer geloven in het voortbestaan van België. Een boedelscheiding van Vlaanderen en Wallonië zou dan ook bij onze Noorderburen niet als een verrassing aankomen, misschien zelfs net integendeel.

14% van de ondervraagde Nederlanders denken zelfs dat het lot van België binnen de vijf jaren bezegeld zal zijn. 83% van de Nederlanders denkt wel in het zelfstandig voortbestaan van België te kunnen geloven indien het land de komende vijf jaren tegen alle verwachtingen in toch zou weten te overleven. Los van de Nederlandse gevoelens aangaande Vlaanderen en Wallonië, zou ruim 85% van de Nederlanders ook voorstander zijn van een veel intensievere samenwerking met de Belgen dan vandaag het geval is, bij voorkeur via een verdere uitdieping van het Benelux-verdrag. Maar in de ogen van de Nederlanders blijft een fusie tussen Vlaanderen en Nederland hun absolute voorkeur wegdragen. Meer dan 60% van de ondervraagde Nederlanders denkt trouwens ook dat zowel Vlaanderen als Nederland beter zouden worden van zo’n fusie.

Ook de koningsvraag werd in het onderzoek meegenomen.

Eén op de vijf Nederlanders denkt dat Nederland en Vlaanderen na samenvoeging geleid moeten worden door de Oranjes. De afschaffing van beide koningshuizen is volgens 16 procent de beste optie, terwijl 17 procent denkt dat beide landen hun eigen koninklijke familie moeten behouden.

Vanaf 1568 kwamen de Nederlanden (het huidige België en Nederland) in opstand tegen de Spaanse bezetter. Terwijl het huidige Wallonië geen graten zag in de Latijnse overheersing, hielden zij zich steevast op de vlakte in het conflict. Het huidige Vlaanderen en Nederland daarentegen weigerden zich zomaar neer te leggen bij de Spaanse overheersing en grepen naar de wapens. Wallonië ontsnapte aan deze bloedige strijd, omdat zij zich al op voorhand overgegeven hadden. Het gebrek aan initiatief en geloof in eigen kunde dat we vandaag in Wallonië detecteren, gaat in feite dus al terug tot de 16de eeuw.

In 1579 bestond het latere België eigenlijk al niet meer, want toen verbond het huidige Wallonië zijn lot met dat van Spanje via de “Unie van Atrecht” (Union d’Arras) en verwerd het huidige Wallonië een vrijwillige kolonie van het Latijnse rijk. Het huidige Vlaanderen volgde het voorbeeld van zijn Zuiderburen niet en bleef trouw aan zijn tradities en vrijheid. Het Dietse eergevoel ontsproot uit het bloed van Vlamingen en Nederlanders dat tezamen vergoten werd door de Spanjaarden, en indirect dus ook door diens Waalse vazallen.

Enkele maanden na de oprichting van de Atrechtse Unie, gingen Vlaanderen en Nederland op in een nieuwe confederatie. De modaliteiten werden vastgelegd op een conferentie in de Dom van Utrecht. Dietsland, oftewel de “Unie van Utrecht”, was geboren. Vlaanderen en Nederland waren nu officieel één natie. Maar de opstand tegen de Spaanse bezetting woedde nog steeds in volle kracht. De Utrechtse legers, door de Spanjaarden “geuzen” genoemd, veroverden straat na straat, dorp na dorp en stad na stad op de Spanjaarden, die uit Dietsland eizona verdreven werden. In 1581 was het grootste deel van de Utrechtse Unie bevrijd van de Spanjaarden. De jonge Dietse staat bleek plots levenskansen te hebben.

In 1581 kondigden de gezanten van de deelstaten van de Utrechtse Unie, die zich voortaan de “verenigde provinciën” noemden, het “Plakkaat van Verlatinghe” af. Met deze onafhankelijkheidsverklaring werd de Spaanse koning als heerser afgezet, werden de banden met het Spaanse rijk definitief doorgeknipt en werden alle rechten en vrijheden opgesomd waarvan de burgers, de steden en de provinciën binnen de Unie voortaan zullen kunnen genieten. Deze afkondiging inspireerde Thomas Jefferson tot diens latere “Declaration of Independence”, die in 1776 de geboorte van de vrije republiek der Verenigde Staten zou inluiden.

De Spanjaarden beschouwden deze afkondiging als een zware belediging en namen de uitdaging aan. De Spaanse vorst stuurde zijn legers naar de Verenigde Provinciën. Dit was het begin van een gewapende strijd die uiteindelijk een tijdsspanne van eizona één eeuw zou overspannen en de geschiedenis zou ingaan als de “Tachtigjarige Oorlog”. Het huidige Vlaanderen viel al gauw terug in de handen van de Spanjaarden. Wanneer in 1585 de Spaanse generaal Farnese de Schelde weet af te sluiten voor al het verkeer is de omsingeling van Antwerpen compleet, en geeft deze stad zich als laatste in Vlaanderen over. Het beleg van Antwerpen en de daaropvolgende heksenjacht, die we tegenwoordig aanduiden als “Spaanse Furie” betekende tevens het einde van de “gouden eeuw” van Antwerpen. Gelukkig wist het merendeel van de Antwerpse notabelen tegen de overgave al wel te vluchten naar Nederland, waar zij aan de basis stonden van de Nederlandse “gouden eeuw”.

In 1585 lag de grens vast. Vlaanderen en Nederland waren definitief van elkaar gescheiden. En tot op vandaag blijft dit aanleiding geven tot politiek debat, maatschappelijke discussie en nostalgisch wegdromen over wat had kunnen zijn. Laat dit dan ook maar een waarschuwing zijn voor de Franstalige onderhandelaars in de communautaire gesprekken. Als zij Vlaanderen niets geven, hoewel zij daar - na 177 jaar Latijnse onderdrukking - zeker en vast recht op hebben, moeten de Vlamingen consequent zijn en de Walen hun eigen weg laten gaan. Vlaanderen heeft Wallonië niet nodig, en net zoals in 1581, houdt niets beide volkeren nog bijeen. En of Vlaanderen dan opnieuw moet opgaan in Nederland, dat laat ik aan de burgers van beide gebieden over, maar het zou mij in alle geval niet storen.

Vlaamse onderhandelaars, stuur de halsstarrige Franstalige imperialisten weg. Koester hen niet langer aan uw borst. Ze zijn onze tijd en moeite niet meer waard. Ze hebben ons in 1581 al eens het mes in de rug gestoken, en in 1795 en in 1830 opnieuw. Van die kant moeten we niets goeds meer verwachten. Laat ons dan toch gewoon het Vlaams Parlement in spoedzitting bijeenroepen en laat ons eendrachtig een nieuw “Plakkaat van Verlatinghe” afkondigen. De tijd en stond is eindelijk daar. De langverwachte vrijheid lonkt.


De tekst van het Plakkaat van Verlatinghe vind je hier.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Geen nieuwe intentieverklaringen! (Hoegin)

Yves Leterme werkt op dit ogenblik aan een «doorstart» voor de onderhandelingen over een oranje-blauwe regering, maar daarvoor moeten wel twee problemen opgelost worden: een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde en een staatshervorming. Wat het eerste betreft zou Yves Leterme een wit konijn in zijn hoed hebben, voor het tweede zou er een regeringsakkoord moeten komen met «voldoende garanties» voor die delen die een tweederde meerderheid vergen. Alleen, als de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde toch maar vijf minuten politieke moed vraagt, waarom duurt het dan zo lang om de oplossing ook op papier te zetten? En hoe zullen die «voldoende garanties» eruit zien?

Wie was dat ook al weer die verklaarde dat voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde slechts vijf minuten politieke moed nodig waren? Vandaag is Yves Leterme formateur, en ondertussen toch al een paar dagen aan het schrijven aan een voorstel tot splitsing van de kieskring waar alle partijen vrede mee kunnen nemen. Heeft Yves Leterme soms last van de beruchte «angst voor de witte bladzijde», en krijgt hij geen woord op papier gezet? Of heeft hij angst voor iets anders? Er bestaat immers een splitsingsvoorstel, en voor dat splitsingsvoorstel bestaat er wel degelijk een meerderheid in de Kamer, maar indien die meerderheid bijvoorbeeld op 6 september een splitsing werkelijk zou doordrukken, mag Yves Leterme een groot kruis maken over zijn carrière als federaal Eerste Minister. Een betere illustratie van waarom de kieskring na veertig jaar nog steeds niet gesplitst is, is amper denkbaar.

Een ander probleem vormen die delen van de beloofde en geëiste staatshervorming waarvoor een tweederde meerderheid nodig is in de Kamer. Rooms-blauw beschikt niet over zo'n meerderheid, en cdH verzet zich tegen gelijk welk akkoord dat beroep zou doen op een tweederde meerderheid. De term die in dit verband de laatste dagen meermaals is opgedoken, is dat het regeringsakkoord «voldoende garanties» zou moeten bevatten om vroeg of laat tot een tweederde meerderheid te komen. Maar wat betekent dat eigenlijk, «voldoende garanties»? Zal een soort intentieverklaring, waarmee VLD en sp.a CD&V en N-VA mooi voor de aap hielden in de Vlaamse Regering ook deze keer volstaan? Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen, maar Yves Leterme is misschien geen ezel en wil zich als een geit graag nog eens een tweede keer bij de bok zetten. Of zal er deze keer ook sprake zijn van een resultaatsverbintenis, waarbij bijvoorbeeld CD&V en N-VA zich terugtrekken uit de federale regering indien er voor Kerstmis zo geen meerderheid gevonden wordt? Met het gevaar natuurlijk dat tegen dan de ministerportefeuilles zo comfortabel zitten dat men er onder geen beding nog afstand van wil doen? Benieuwd dus of die garanties werkelijk garanties zullen zijn, dan wel eerder in de categorie volksbedrog geklasseerd dienen te worden.

Read more...

Het boetefonds : de kunst van het verspillen(Vincent De Roeck)

Het “verkeersveiligheidsfonds”, zoals het boetefonds tegenwoordig heet, keert jaarlijks de geïnde boetegelden uit aan de verschillende politiezones. Zij moeten dit extra budget investeren in de “verkeersveiligheid” binnen hun zones. Geen vuiltje aan de lucht, zou u denken. Inderdaad, ware het niet dat het boetefonds over té veel geld beschikt en dat de politiezones niet meer weten wat ze met het geld van de verkeersboetes moeten doen. De jongste jaren is het aantal boetes in België zo sterk toegenomen en is de inning zoveel verbeterd dat het fonds steeds voller wordt. Zat er in 2004 nog maar 40 miljoen euro in het fonds, dan is dat dit jaar al opgelopen tot bijna 100 miljoen euro. Dit is het gevolg van de betere inning van de boetegelden, van de forse verhogingen van de verkeersboetes en van het massaal bijplaatsen van nieuwe flitspalen. Ofschoon er via het boetefonds jaarlijks een aanzienlijke geldtransfer van Vlaanderen naar Wallonië plaatsvindt, schijnen de Vlaamse politiezones het geld niet echt nodig te hebben voor hun kerntaken. Desondanks blijft deze gang van zaken onveranderd. De oerbelgische verspilzucht heeft alweer een nieuw gezicht gekregen.

De eerste kritiek op deze wanpraktijken kwam van Patrick Dewael (Open Vld), minister van binnenlandse zaken, die via zijn woordvoerder aan het begin van deze week in “De Standaard” het volgende meldde.

Het boetefonds gaat om zoveel geld dat verscheidene politiezones amper nog weten hoe ze het geld moeten opgebruiken. Ze kunnen toch geen motoren blijven kopen en flitspalen blijven plaatsen. Open Vld pleit er daarom voor de politiezones toe te laten het geld ook voor andere doelen te gebruiken, die niet direct iets met verkeer te maken hebben.

De minister werd daarin bijgesprongen door Jan Schonkeren van de politievakbond VSOA.

Veel zones weten niet wat gedaan met al het boetegeld. Maar het geld is er en dus moet het op. Aan nuttige projecten of aan nutteloze. Zo wordt veel geld opgesmost. Er zijn zones waar ze motoren hebben gekocht die nooit rondrijden. Ik erger mij aan de manier waarop in sommige zones met het boetegeld wordt omgesprongen. Verspilzucht, noem ik het.

Bij de lokale zones zelf mogen ze dit dan al wel tegenspreken, de feiten zijn er. De lokale politiezones gooien het geld wel degelijk door ramen en deuren buiten om het toch maar op te krijgen. Zo willen ze immers voorkomen dat ze volgend jaar maar een kleiner deel uit deze extra budgetten zouden krijgen. In Gent bijvoorbeeld wordt het geld gewoonweg opgesoupeerd aan gadgets. Jaarlijks wordt er in Gent voor bijna 700,000 € aan allerhande prullaria uitgegeven, van “knuffeldraakjes”, over fietslichten en fluoriserende armbanden, tot zelfs alcoholtesters. In Mechelen wordt het budget integraal besteed aan de aankoop van knuffeldieren. In Veurne gaat het om gratis fietssloten, in Kalmthout om gocarts en in Tessenderlo om mobiele verkeersdrempels.

Stekene maakt het dan weer helemaal bont. Daar krijgen voorzichtige chauffeurs tegenwoordig zelfs al een “win for life” lotje. En wij maar naïef geloven dat de staat het gokken net zou willen ontmoedigen. Was dat trouwens niet de hoofdreden om de Nationale Loterij in overheidshanden te houden en geen private spelers op de gokmarkt toe te laten? Van een aberratie van formaat gesproken.

Gelukkig houden niet alle korpsoversten vast aan deze ongeziene verspilling van andermans belastinggeld. Philippe De Wulf van de politiezone Brugge gaf minister Dewael gelijk.

De huidige situatie betekent niet dat we het geld nu niet goed besteden. In Brugge hebben we met het boetegeld ook extra voertuigen gekocht. We betalen er personeel mee en het onderhoud van ons materiaal. Maar we kunnen toch niet eindeloos geld blijven investeren in het verkeer, gewoon omdat we het geld moeten opgebruiken.

Het geld van de verkeersboetes gaat natuurlijk niet alleen maar naar cadeautjes. Er worden ook massaal motoren en politiewagens mee gekocht, en het geld wordt geïnvesteerd in nog meer flitspalen, controles en sensibilisering. De burgemeester van Oudenaerde Marnic Demeulemeester (Open Vld) verklaarde in “De Morgen” het volgende.

Voorlopig zijn er nog nuttige uitgaven te doen met de boetegelden. Ik denk dan aan meer preventie op school, het plaatsen van snelheidsmeters, het heraanleggen van bepaalde “zwarte punten” binnen onze politiezone en het verhogen van de veiligheid aan schoolgebouwen, maar op termijn zullen de mogelijke nuttige uitgaven inderdaad niet langer volstaan om al het geld op te kunnen doen. Men zou dus ook het best de politiezones toelaten om het boetegeld ook voor niet-verkeersgebonden doeleinden te gebruiken.

België zou België niet zijn, moest men uit deze kritiek de meest logische conclusie trekken. De Belgische staat zal nooit vrijwillig zijn inkomsten verminderen. Zo ook niet op vlak van boetegelden.

Er zijn in België vandaag twee soorten politici inzake: zij die vasthouden aan het huidige systeem en bereid zijn de verspilzucht te tolereren, en zij die de verspilzucht willen stoppen door de gelden ook voor andere doeleinden beschikbaar te stellen. Tot de eerste groep behoort minister Renaat Landuyt (SP.a) die aan het huidige beleid inzake verkeersveiligheid niet wil raken. Maar het was vooral de tweede groep die de afgelopen dagen van zich liet horen in verschillende Vlaamse dagbladen.

Dinsdag blokletterde “De Standaard” zo bijvoorbeeld al “Begerige blikken naar geld boetefonds”. Minister Kathleen Van Brempt (SP.a) wil het geld gebruiken voor gratis rijlessen aan te bieden aan jongeren. Minister Patrick Dewael (Open Vld) wil dan weer de jeugdbrigade en de wijkwerking van de politie ondersteunen. Formateur Yves Leterme (CD&V) wil dan weer alles regionaliseren, inclusief het boetefonds, en wil het onnuttig gebruikte boetegeld terugvorderen van de lokale zones en bijhouden in een “algemene pot”. Ook vanuit VAB-VTB en Touring worden er tal van voorstellen gelanceerd. Zij stellen voor om meer acties rond gordeldracht of alcoholverbruik te organiseren en om verkeersonderricht in secundaire scholen te verplichten.

Persoonlijk behoor ik niet tot één van deze twee categorieën mensen. Ik vind niet dat men de boetegelden koste wat het kost moet opsouperen. Ik vind niet dat men de burgers via allerlei pestmaatregelen en controleacties moet blijven pluimen. Als men het landschap verder blijft bezoedelen met flitspalen en snelheidscamera’s, spreekt het toch voor zich dat de inkomsten voor de staat alleen maar zullen blijven toenemen. In plaats van zich bezig te houden met het zoeken naar nieuwe uitgaven, zou men zich beter eens bezinnen over de perversiteit van het ganse systeem. De burgers komen immers terecht in een cyclische draaikolk waarbij ze meer en meer moeten afdokken aan de staat opdat deze nog meer middelen zou kunnen bekostigen om de burgers nog meer geld afhandig te maken. De burger dus opnieuw als citroen voor de overheid.

Gelukkig sta ik op verkeersvlak sinds 10 juni 2007 niet langer alleen. De Lijst Dedecker heeft van “gezond verstand” kennelijk meer kaas gegeten dan alle andere partijen tezamen. Het voorstel van Jean-Marie Dedecker klonk mij dan ook als muziek in de oren.

Verlaag toch de boetetarieven! Zij dienen meer de schatkist dan de veiligheid.

Dat België maar al te graag blijft vasthouden aan zijn eigen halve of gewoonweg valse waarheden, wisten we al veel langer dan vandaag. Of het nu gaat om de sanering van de overheidsuitgaven, het verminderen van het overheidsbeslag, het moderniseren van de krijgsmacht, de hervorming van de sociale zekerheid of het verminderen van de belastingen, België hinkt steevast achterop in Europa. En op vlak van verkeersveiligheid is dat ook niet anders.

Ondanks alle overheidsmaatregelen neemt het aantal verkeersongevallen niet drastisch af. Is dat voor onze politici geen reden om hun regelneverijen terug te schroeven? Is dat voor de overheid geen teken aan de wand voor hun falend verkeersbeleid? Op Malta zijn er sinds enkele jaren geen verkeerslichten meer. Sindsdien is een ongeval op Malta nog maar een zéér zeldzaam curiosium geworden. In Duitsland is er geen maximumsnelheid. Nochtans ligt het aantal ongevallen daar veel lager dan in België. Ondanks onze gratispolitiek in het openbaar vervoer zijn de tickets in België nog steeds duurder dan die in onze buurlanden. De tekenen van verval zijn al enige tijd zichtbaar. Het falen van de overheid, elke overheid, in verkeerszaken is inherent aan het systeem. Door zich met alles te moeien, heeft men de individuele verantwoordelijkheid van de bestuurders vervangen door een collectieve schuld van de overheid, met alle gevolgen van dien.

Nu zijn er ook binnen het libertarisme bepaalde voorstellen die aan hun doel voorbijgaan en eigenlijk niet relevant zijn vanuit een praktisch oogpunt. In theorie zijn die theorieën veelal aanvaardbaar, maar in de dagelijkse realiteit kan men er niet adequaat met omgaan. Zo is er bijvoorbeeld het voorstel van Lew Rockwell, de voorzitter van het Amerikaanse Ludwig von Mises Institute, in zijn essay “Legalizing drunk driving” om het rijden onder invloed niet langer te bestraffen. Daar ben ik het natuurlijk niet met eens. Dronkenschap en rijden gaan niet samen, maar dat wil niet zeggen dat men de burgers met arbitraire promillegrenzen moet gaan controleren. Ik ben voorstander van een vaardigheidstest in plaats van een promilletest om zo te vermijden dat goede chauffeurs even streng aangepakt worden dan slechte bestuurders, of dat ervaren drinkers het gelag betalen voor de fratsen van de onervaren dronkaards. Maar dit soort discussie draagt weinig bij tot de in dit artikel aangehaalde schrijnende toestand van het boetefonds. Het gaat hier immers niet om dronkenschap achter het stuur.

Met de boetegelden worden overal nieuwe flitspalen geplaatst, die op hun beurt eigen overtredingen registreren en alzo boetes genereren. Deze extra boetegelden worden opnieuw geïnvesteerd in flitspalen, et cetera, et cetera, et cetera. Deze cirkel mag dan al wel vicieus zijn voor de uitgeperste belastingbetaler, hij is des te vertueuzer voor de overheid die zich bediend ziet van gigantische extra budgetten zonder daarom echt moeite te moeten doen.

Maar het gaat om de verkeersveiligheid, zeggen ze dan. Nu zou ik dat nog kunnen geloven, moest ik de feiten niet kennen en moest ik zelf niet beter weten. Het gaat helemaal niet om de veiligheid, maar gewoon om het extra inkomen voor de overheid. Flitspalen verhogen de veiligheid helemaal niet. Dat werd in april 2007 al aangetoond door een Nederlandse studie.

In “De Volkskrant” stond toen het volgende bericht.

Justitie gaat het aantal flitspalen langs de Nederlandse wegen met ongeveer een achtste terugbrengen. Flitspalen op plaatsen waar ze geen bijdrage leveren aan de verkeersveiligheid worden verwijderd. Bij een eerdere grove schatting opperde het bureau dat mogelijk een kwart van de vaste flitskasten kon verdwijnen.

Maar door de flitspalen kan men de bestuurders aanzetten om trager te rijden, en overdreven snelheid is toch wel verantwoordelijk voor de verkeersonveiligheid, hoor ik de overheid al zeggen. Nee, weerom fout. Het gaat niet zozeer om onveiligheid, maar om een gevoel van onveiligheid, dat door de overheid gecultiveerd wordt om de overdreven boetes enigszins te kunnen blijven rechtvaardigen. Ook hier geldt eigenlijk dezelfde argumentatie als bij het dronken rijden. Moeten de vaardige chauffeurs gestraft worden omdat minder capabele bestuurders niet overweg kunnen met hoge snelheden? Daarbij is er volgens de Oostenrijkse en Deense overheden ook geen enkele correlatie tussen hogere snelheid en het ongevallencijfer.

Dit verscheen in augustus 2006 in het “NRC Handelsblad”.

Terwijl wij hier met allerlei maatregelen het autoverkeer vooral veel langzamer willen laten rijden, slaat Oostenrijk een andere route in met een snelheidslimiet van 160 km/h. De afgelopen maanden heeft Oostenrijk daarmee geëxperimenteerd en de uitkomsten zijn opmerkelijk. De doorstroming van het verkeer was drastisch verbeterd en het was er ook veiliger, met veel minder ongevallen.

Dit verscheen in september 2006 in “De Telegraaf”.

In Denemarken werd recentelijk een snelheidsverhoging van 110 km/h naar 130 km/h doorgevoerd op de snelwegen. (…) In Denemarken is gebleken dat er nu 25% minder ongevallen gebeuren op de autosnelwegen dan voor deze snelheidsverhoging.

Wij, libertariërs, geloven niet in het concept van victimless crimes. Wij geloven niet dat een bepaald gedrag op zich “bestraft” mag worden. Als iemand een fout maakt, en deze fout heeft geen impact op een andere persoon, is er in onze ogen ook geen sprake van een straf. Snel rijden mag wel degelijk in onze ogen voor zolang men geen ongevallen veroorzaakt. Wij, libertariërs, beschouwen de wegcode dan ook als iets “adviserend” tot op het moment dat wij een ander individu schade berokkenen. Pas dan zal de wegcode in voege treden.

De ironie wil dat de Belgische rechtbanken, hoewel zij zeker niet met de term “libertarisch” geassocieerd willen worden, tegenwoordig juist mee in ons verhaal stappen door meer en meer de nadruk te leggen op het vergoeden van het slachtoffer, en niet langer louter op het bestraffen van de dader. Ik kan deze evolutie enkel maar toejuichen.

Kortom, noch zij die de huidige verspilling willen blijven behouden, noch zij die op zoek zijn naar alternatieve uitgaven, hebben in deze discussie gelijk. Men moet het boetegeld niet gaan investeren in nog meer middelen om nog meer boetes te kunnen innen, maar men moet de boetegelden gewoon in de “algemene middelen” van de schatkist onderbrengen, gekoppeld aan een evenredige belastingverlaging, of men moet de boetegelden drastisch verminderen zodat de zones voortaan enkel nog maar hun échte noden kunnen financieren, en niet langer hun populistisch potvertier op de kap van de belasting- betalende burgers. Hoog tijd dus voor een libertarisch réveil.


Meer over de superboetes op www.stopdesuperboetes.be.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Communautaire Rekenkunde I

Bij het aanschouwen van Milquet in het RTBF-nieuws (gisteren) schoot me iets te binnen en de bijhorende 'reportage' over 'Waarom de Vlamingen schuld hebben aan de blokkage' zag ik ook . In de reportage verwees men naar het doorbreken van het Cordon Sanitaire in de kamer waarbij enkele leden van het Vlaams Belang verkozen werden om te zetelen in het bestuur van de Kamer. Dat werd afgeschilderd als de 'Vlaamse forcing', duidelijk om de Franstaligen aan te tonen wie de baas is.

Vlaamse media, andere versie. De Franstaligen zijn niet serieus, idiote voorstellen. Maar op hetzelfde niveau is het Knack-verhaal: Inbreken van de SP.a & PS in de regeringsonderhandeling.

Ik denk dat beide verhaallijnen (cordon sanitaire verbreken VS Socialistische inbraak) enige waarheid hebben. Terug naar de heilige woorden van Milquet.

Hoe geraakt Leterme aan zijn 2/3de meerderheid?

Het probleem voor Milquet is dat er aan tafel geen 2/3 meerderheidsregering zit, terwijl wij -Vlamingen- wel degelijk een 2/3de meerderheid in het parlement zien. Echter is die niet Halal, Kosjer, Politiek Correct genoeg voor de Franstaligen. (Ik hou geen rekening met absenteïsme of blanco stemmen, het is een Yes of No deal).

Er zijn 150 kamerleden, 2/3 is 100. Er zijn 88 Nederlandstalige en 62 Franstalige verkozen kamerleden. De huidige voorgestelde regeringscoalitie heeft in elke taalgroep een meerderheid: CD&V/N-VA en OpenVLD heeft samen 48 zeters (48/88), MR & cdH hebben samen 33 zetels (33/62). Belgique is een particratie, per partij drukt men normaal gezien hetzelfde knopje.

Samen bezit de coalitie echter maar 81/150 zetels en dat is inderdaad nog steeds 19 zetels ver van een algemene parlementaire 2/3 meerderheid in de Kamer.

Alleen weet men dat de SP.a (met 14 zetels, na verkiezingsuitslag) al liet verstaan dat ze niet zou tegenstemmen, het is ook niet in het politieke belang van het Vlaams Belang (17 zetels) om tegen meer Vlaamse bevoegdheden te stemmen. Groen! is onbetrouwbaar, Lijst Dedecker (5) zou normaal de neiging moeten hebben om voor de hervorming te stemmen.

Het probleem is dat het Vlaams Belang en de Lijst Dedecker voor de Franstaligen onaanvaardbaar zijn. Als ik die 'vuile' zetels schrap dan blijven er nog enkel de 18 zetels van Groen! en SP.a over, één zetel tekort om een 2/3de meerderheid te bekomen op een Politiek Correcte manier in de kamer. Vertrekkende uit een positieve stem van alle huidige coalitieleden wel te verstaan +19 zetels, dan heb je meerderheden in beide
taalgroepen (in de Kamer) en een algemene 2/3.

De Franstaligen willen geen Staatshervorming, dus ga ik ervan uit dat Ecolog, PS en FN tegen zullen stemmen om zich zo electoraal te kunnen profileren tegen 2009.

Welke regeringscoalitie zou er moeten komen om een
2/3de meerderheid te bekomen?

Er moeten 19 zetels bijkomen. Die bestaan langs Vlaamse zijde niet, toch niet zetels die 'aanvaardbaar' zijn. Groen! en SP.a hebben onvoldoende zetels (18 samen).

Als men een symmetrieregering wil dan moet SP.a/PS (14+20) in de boot komen, dan bekomt men een overschot van 13 zetels. De groene partijen hebben samen maar 12 zetels, dus te weinig en van FN zal zeker geen sprake zijn.

Als een symmetrieregering niet absoluut nodig is dan kan men 1 extra partner extra betrekken: de PS met haar 20 zetels, dan heeft men nog 1 zetel op overschot voor een 2/3de. Gegeven dat de particratie zegeviert en er een akkoord is waardoor iedereen groen licht geeft.

Wat valt er u op? Beide verhaallijnen lijken toch wel ergens een grond van waarheid te hebben.

Mikken wij Vlamingen gewoon op een parlementaire 2/3de meerderheid, dan is het nogal logisch dat de Franstaligen bokkig gaan doen omdat men dan het beeld schept dat men 'doelbewust het cordon sanitaire' doorbreekt. Een beeld waarnaar ze gisteren in het RTBF journaal verwezen.

De Franstaligen daartegen boycotten nogmaals de democratische spelregels van de parlementaire democratie door te eisen dat er een speciale 'Politiek Correcte' 2/3de meerderheid komt, hetgeen neerkomt op het nogmaals minoriseren van de 'Vlaamse' parlementaire meerderheidspositie. Hierdoor ontstaat langs Vlaamse zijde het beeld dat nadat men al onze meerderheid lieten steriliseren met alarmbelprocedures men nogmaals onze meerderheid moeten opofferen.

De meest logische oplossing voor de bovenstaande Franstalige 2/3-eis is het betrekken van de PS in de regering, hierdoor bekomt men een federale regering met een meerderheid aan Franstaligen (53 FR zetels VS. 48 NL). Niet echt aanvaardbaar in Vlaanderen tenzij men de SP.a zou betrekken dan krijgen we (53FR VS. 62NL). Lijkt nogal op het Knack verhaal.

Read more...

De kleine Johan, eenzaam en verlaten in Oostende (Hoegin)

Johan vande Lanotte vindt het onaanvaardbaar dat koning Albert II een pauze in de onderhandelingen inlast en de rooms-blauwe partijvoorzitters eens zelf aan de tand wil voelen. Hij zegt dat niet alleen als politicus, maar ook als professor grondwettelijk recht. Laat het echter duidelijk zijn: hij zegt dat vooral als voorzitter van een noch roomse noch blauwe partij die graag ook eens op Belvédère op de koffie was geweest.

Wat zegt Johan vande Lanotte daar allemaal? «De koning wordt nu degene die voor een stuk de onderhandelingen moet gaan voeren. Ik denk niet dat het staatshoofd dat kan en mag doen. Het is net belangrijk in een land als België dat het koningschap voor iedereen een neutraal gegeven is.» Ik loof de Nobelprijs voor de naïviteit uit aan degene die wil geloven dat als Johan vande Lanotte ook een telefoontje had gekregen uit Laken, hij precies hetzelfde zou gezegd hebben, niet alleen aan de pers maar vooral ook aan de koninklijke bode die hem de uitnodiging moest overbrengen. En dan nog als professor grondwettelijk recht. Wat meer is: als hij tussen de tijd dat ik dit schrijf en jij, lezer, dit leest alsnog een koninklijk telefoontje zou krijgen, durf ik te wedden dat hij over zijn eigen voeten zou struikelen om zo snel mogelijk in de wagen te raken richting Brussel.

Want dat is natuurlijk de reden waarom Johan vande Lanotte vandaag zo slechtgehumeurd is, vooral dan als professor grondwettelijk recht, namelijk dat hij zich in het verre Oostende vergeten voelt. Zelfs Bart de Wever kreeg een telefoontje om even te horen hoe het ermee zat, en of hij misschien ook op bezoek zou willen komen als ook Olivier Maingain dan zou mogen –Bart de Wever was gelukkig zo slim voor die eer te bedanken–, maar Johan vande Lanotte werd zelfs dat (nog) niet gegund. Hij voelt zich in dezelfde zak gezet als Vera Dua van Groen!, Frank Vanhecke van het Vlaams Belang en, horresco referens, stadsgenoot Jean-Marie Dedecker van Lijst Dedecker. Je zou al voor minder met een professoraal slecht humeur rondlopen.

En dan te bedenken dat hij in paarse en voor hem dus veel betere tijden nog zo zijn best heeft gedaan als biechtvader, samen met Didier Reynders, om Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen, of samen te houden, of wat het ook was, enfin, vooral om de federale regering bijeen te houden en de koning te dienen. Stank voor dank, zegt men dan: de ene biechtvader mocht in juni een lààààng nummertje opvoeren als informateur en mag straks misschien weer minister spelen, de andere rest niets anders dan in Oostende als burgemeester wat te zitten mokken en zich verder te concentreren op zijn carrière als professor. De koning heeft duidelijk een kapitale fout gemaakt door zo een trouwe en gewillige lakei als Johan vande Lanotte over het hoofd te zien.

En weet je wat ik denk? Dat het Paleis achter de schermen wel degelijk ook contact met Elio di Rupo van de PS heeft, of gehad heeft, en dat Johan vande Lanotte dat weet. Het Paleis zou gek zijn als het dat niet zou doen, maar Johan vande Lanotte werd daarmee wel met zijn neus heel hard op de feiten gedrukt: dat hij in het federale België, als puntje bij paaltje komt zoals vandaag, een quantité négligeable is, en dat doet pijn. Hier is een wonde geslagen, en om die wonde te helen zal er een gebaar moeten komen. Een uitnodiging om even op de koffie te komen, en desnoods maar over basketbal te praten bijvoorbeeld. Zolang hij maar in zijn auto mag kruipen om uitgebreid gefotografeerd te kunnen worden op de oprit van Belvédère, eerst om binnen te rijden –nieuwsflash op de radio!–, en een uurtje later weer buiten te rijden. En dan vooral heel gewichtig niets te zeggen, want: de Kroon mag niet ontbloot worden. Paris vaut bien une messe, Johan vande Lanotte dan toch ook une petite kermesse zeker?

Read more...

Hertoginnedal of Tranendal? (Politiek Incorrect)

Na iets meer dan 30 dagen is het circus in kasteel Hertoginnedal eindelijk afgelopen. De communautaire eisen van de Franstalige partijen – die nochtans bij reeds van het prille begin bij de regeringsformatie hadden bevestigd “demandeur de rien” te zijn – bleken voor de Vlaamse partijen, de tricolore VLD incluis en dat wil wat zeggen, onverteerbaar. De onderhandelingen zijn dus afgesprongen, en koning Albèrt II neemt nu tijdelijk de honeurs waar. Ook deze keer worden de oranje-blauwe ruziestokertjes in een kasteel ontvangen, zijnde de domicilie van Zijne Majesteit.

Wat opvalt is vooral de aard van het eisenpakket. Terwijl de Vlaamse partijen nog tamelijk bescheiden bevoegdheidsoverdrachten vragen zoals de regionalisering van de wegcode, de bevoegdheid RSZ-bijdragen te verminderen en vertegenwoordiging in de organen van het RIZIV; is dit volledig anders bij de Franstalige partijen. Toegegeven, de regionalisering van de personen- en vennootschapsbelasting is misschien wat revolutionairder, hoewel ook dit in een ‘normale’ federale staat geen probleem zou mogen zijn. Maar wat de Franstalige partijen als tegenvoorstellen poneren, grenst aan het absurde. Ronduit imperialistisch-fascistisch zijn de ideeën om Brussel verder uit te breiden met de faciliteitengemeenten, de afschaffing van de dubbele meerderheid in het Brussels Parlement en de organisatie van een talentelling in Halle-Vilvoorde.

De vraag is natuurlijk of de Franstaligen deze eisen wel ingewilligd willen zien, danwel een afschrikkingmiddel is om een verdere staatshervorming te saboteren. Want indien geen van beide partijen op de avances van de andere wenst in te gaan, dan resulteert dit logischerwijs in een status-quo. En MR-voorzitter Didier Reynders heeft er al meermaals op gewezen dat de vorming van een federale regering prioritair is aan een verdere staatshervorming.

Maar voor de Vlaamse beweging kan het eigenlijk alleen maar amusant zijn om te kijken hoe arrogant en agressief de Franstaligen zich opstellen tijdens de onderhandelingen. Hoe het scenario ook verder moge evolueren, in feite kan Vlaanderen er alleen maar baat bij hebben. Laten we een aantal van die pistes eens van naderbij bekijken, en zien wat de gevolgen hiervan op langere termijn kunnen zijn.

1) Mijns inziens is dit allicht het meest realistische scenario dat zich zal voordoen. De communautaire eisen, zowel Vlaamse als Waalse, worden in de (oneindig diepe…) diepvriezer gestoken (al dan niet op vraag van de Koninklijke bemiddelaar uit Laken), en de oranje-blauwe partijen gaan van start met een nieuwe regering. Doch, het gevolg hiervan zou kunnen zijn dat de MR en cdH in 2009 op handen zullen gedragen worden door de Waalse kiezer, want zij hebben België gered. Anderzijds zal in dat geval vooral het CD&V//N-VA-kartel allicht rake klappen krijgen, en mogen vooral Lijst Dedecker en het Vlaams Belang zich op een monsterzege voorbereiden. En de vraag of België zo’n verkiezingsuitslag zal kunnen overleven, dient hierbij negatief beantwoord te worden.

2) scenario twee: een overgangsregering bestaande uit de drie grote politieke families wordt in de steigers gezet. Ook hierbij gaan de communautaire eisen de diepvriezer in, en Guy Verhofstadt – niet toevallig populairder in Wallonië dan in eigen land… - treedt terug aan als premier. Het verkiezingsresultaat bij de regionale verkiezingen in 2009 zal allicht dezelfde contouren hebben als in scenario 1, met dat verschil dat in Vlaanderen de sp.a zich heeft ‘verbrand’ aan de macht, en niet in de (eventuele) winst zal kunnen delen.

3) De voorgestelde koehandel gaat toch door: Vlaanderen krijgt haar bevoegdheidsuitbreiding, en de francofone natte droom van een ‘corridor’ tussen Brussel en Wallonië wordt eindelijk verwezenlijkt. Joëlle Milquet wordt verheerlijkt als de nieuwe Jeanne d’Arc van Wallonië, terwijl zelfs honderd baarvoetse gangen naar Canossa voor Leterme niet zullen volstaan om vergiffenis bij de Vlaamse kiezer te vragen.

4) Allicht niet het meest realistische scenario, maar wel het meest wenselijke. Na 177 jaar afpersing, territoriaal imperialisme, verfransing, diefstal en chantage komen de Vlaamse onderhandelaars tot het besluit dat het zo niet verder kan. De tafels in Hertoginnedal worden terug in gebruik genomen, zij het slechts met één doel: de bespreking van het einde van België. Yves Leterme – die toch al het charisma van een notaris heeft – zal zich allicht in zijn nopjes voelen om deze echtscheiding te arrangeren.

Het lijkt er dus op dat Vlaanderen in alle vier scenario’s lijkt te winnen. Veel hangt natuurlijk ook af van het langetermijngeheugen van de modale Vlaamse kiezer tegen 2009. Dat België een totale farce is, is na het schouwspel in Hertoginnedal echter meer dan duidelijk geworden. De tijd is rijp voor een Vlaamse staat, hoewel ondergetekende als libertariër liever heeft dat ook deze zo snel mogelijk verdwijnt. Want secessie heeft geen vastomlijnd eindpunt.

Read more...

Een bloedernstige mededeling van De Standaard (victa placet mihi causa)

.
Tijd voor ironie! zegt De Standaard vandaag bloedernstig op haar p.2, in een artikeltje dat ondertekend is met fvg.
Professor doctor Kris Deschouwer van de VUB had namelijk een briefje op hun p.15. en dat moeten ze op de redactie zó kostelijk gevonden hebben dat zij hun lezers er apart nog eens op wilden wijzen. In geen geval overslaan domoren! was de boodschap.
Misschien kan iemand mij bij gelegenheid eens zeggen welke naam achter fvg schuilt, al hoeft dat niet echt, en zelf opzoeken is mij te veel.
Uit de politicologische mededelingen van Deschouwer citeer ik de aanhef van één zinnetje: “En als BHV toch gesplitst moet worden omdat de Vlaamse partijen daar al zo lang om vragen, […]”
Kijk professor, BHV moet gesplitst worden omdat, in een federale logica, de Belgische Wet dat vereist.
Wat is uw stiel eigenlijk mijnheer? zou ik bijna vragen, want tenslotte wordt uw vakgroep met publiek geld in stand gehouden.

Beste Kris Deschouwer, ik begrijp dat u niet zult antwoorden, maar twee oudere collega’s van u zeggen vervelende dingen over de politicologie, lees ik, en misschien kan u hén van antwoord dienen? Van zodra zij met emeritaat waren zegden zij dat, dus u heeft nog ruim de tijd om iets op papier te zetten. Wat die twee oude ratten zeggen kan ik zo samenvatten: politicologie is geen wetenschap maar enkel ideologie, of preciezer gezegd stemmingmakerij en agenda-setting.

Vóór enkele dagen legde in de NY Times de befaamde Harvardprof Michael Ignatieff volgende bekentenis af:

Having taught political science myself, I have to say the discipline promises more than it can deliver. In practical politics, there is no science of decision-making. The vital judgments a politician makes every day are about people: whom to trust, whom to believe and whom to avoid. The question of loyalty arises daily: Who will betray and who will stay true? Having good judgment in these matters, having a sound sense of reality, requires trusting some very unscientific intuitions about people.

En Ignatieff staat niet alleen, zoals ik op deze blog al herhaaldelijk schreef, maar in navolging van De Standaard beveel ik mijn eigen artikelen ook eens aan. Ook Roger Shattuck, u allicht niet onbekend want professor emeritus van Boston, zegt:

It would really be better, though university departments of "political science" are long established, to admit that the concept is absurd. It is noticeable that in the middle of the last century, when "political science" was much in the air, its spokesmen, such as the American scholars Charles Merriam and David Easton, did not claim that it existed but only that it ought to exist, that the day for it had come, that the world was in desperate need of it.

The NYreview of Books, Volume 52, Number 9 • May 26, 2005.

En om te besluiten, Karel van het Reve, die grote man, zei over politicologie, sociologie, maatschappijkunde en dergelijke: die vakken hebben niet veel om de hakken.

Laat ons misschien toch niet wachten op uw emeritaat professor? dat duurt nog zo lang.
___________________________

Ignatieff: Al heb ikzelf politicologie gedoceerd, ik moet bekennen dat deze discipline meer belooft dan zij kan opleveren. In de praktische politiek bestaat er geen wetenschap van de besluitvorming. Beoordelingen van wezenlijk belang, die een politicus dagelijks moet maken, draaien om mensen: wie is te vertrouwen, wie kun je geloven en wie moet je uit de weg gaan? De vraag naar loyaliteit is dagelijkse kost: wie zal verraad plegen, en wie zal standvastig blijven? Voor een goed oordeel in zulke kwesties, en een gedegen realiteitszin, zul je moeten afgaan op enkele zeer onwetenschappelijke intuïties omtrent mensen.

Shattuck: Al zijn de universitaire instituten voor “politicologie” sinds lang gevestigde waarden, eigenlijk zou het toch beter zijn als wij erkenden dat het concept absurd is. Opmerkenswaard is dat in het midden van de vorige eeuw, toen “politicologie” opgang maakte, haar woordvoerders zoals de Amerikaanse geleerden Charles Merriam en David Easton niet beweerden dat zij bestond, enkel dat zij zou moeten bestaan, dat de tijd er rijp voor was, dat de wereld er verschrikkelijk behoefte aan had.
.

Read more...

1 Milquet = 1 De Wever in het kwadraat (Hoegin)

Als zowel Joëlle Milquet als Bart de Wever dan toch als prototypes van de onredelijke politicus door het leven moeten gaan, kunnen we hun namen even goed gebruiken als maat van onredelijkheid. Wie bovendien Joëlle Milquet aan de gang zag na het overbrengen van de Franstalige communautaire eisen aan Yves Leterme zal het er ook niet moeilijk mee hebben haar naam te verbinden aan arrogantie. We hebben dan ook meteen het verband tussen arrogantie en onredelijkheid: 1 Milquet (arrogantie) komt overeen met 1 De Wever (onredelijkheid) in het kwadraat.

Volgens de Franstaligen is Bart de Wever (en met hem voorlopig ook de rest van de Vlaamse onderhandelaars) onredelijk omdat hij een aantal bevoegdheden van het federale naar het regionale niveau wil verschuiven. Onredelijk? Eigenlijk eist hij niet meer dan dat de Vlamingen in een aantal cruciale materies eindelijk zélf beslissingen zouden kunnen nemen, zonder Franstalige inmenging. Met als neveneffect dat ook de Franstaligen hun eigen boontjes zullen kunnen doppen. Met hun weigering zijn de Franstaligen klaarblijkelijk van mening dat dit een gevaarlijke zaak is, maar de enige reden die ik kan bedenken die niet uitgaat van een congenitale imperialistische drang van de Franstaligen om baas te blijven spelen in Vlaanderen is de volgende: angst dat de Vlamingen wel eens een beleid zouden kunnen uitstippelen dat beter is dan wat ze zelf kunnen bedenken. De psychose en de complexen waar de Franstalige politici vandaag mee geplaagd zitten is hoe dan ook voer voor psychologen.

De eisen van Joëlle Milquet zijn echter van een andere categorie: verschuiving van de taalgrens en opheffing van de taalpariteit in Brussel. En haar optreden voor de camera's toonde duidelijk aan dat die eisen meer als provocatie aan het adres van de Vlamingen dienst moesten doen dan als echte eisen aan een onderhandelingstafel. Het was haar aan te zien dat zij zich danig op haar ziel getrapt voelde omdat zij, als Franstalige, ondertussen al een volle drie weken aan tafel had moeten zitten met die boerenpummels van een Vlamingen die dan nog het lef hebben te weigeren hun verkiezingsbeloftes zomaar in te slikken op het signaal van haar vingerknip. Maak dat mee, en, erger nog, ten koste van een vakantie in het Zuiden van la douce France dan nog wel!

Hoe dan ook, haar eisen kunnen gemakkelijk uitgedrukt worden in vierkante kilometers: 161,4 km² voor het Brusselse Gewest en 50,78 km² voor de zes faciliteitengemeenten. Was Vlaanderen een soevereine staat geweest, had men al lang het Vlaams Parlement bij hoogdringendheid bijeengeroepen om deze claim te bespreken – en in duidelijke taal te verwerpen. Het is opmerkelijk dat voorzitster Marleen Vanderpoorten dat nog niet gedaan heeft, ook al is zij lid van diezelfde Open Vld die nu al enkele weken de ene straffe Vlaamse verklaringen na de andere aflegt. Misschien is het nog niet tot in Lier doorgedrongen dat partijvoorzitter Bart Somers zijn gewaden van flamingante Belg (wie herinnert het zich nog?) heeft afgelegd. En zo lang is de afstand tussen Mechelen en Lier nu ook weer niet.

Maar om terug te keren naar de eisen van Bart de Wever en Joëlle Milquet: waar ik de eisen van Bart de Wever opvat als eerder lineair, zijn die van Joëlle Milquet duidelijk op meer oppervlakte –durf ik «Lebensraum» schrijven?– voor de Franstaligen gericht. Daarom ook dat ik durf te stellen dat als Bart de Wever onredelijk is, Joëlle Milquet onredelijk in het kwadraat is. Wat koning Albert II haar verteld heeft tijdens de audiëntie op kasteel Belvedère weet ik niet, maar tenzij hij partij voor de Franstaligen heeft gekozen, moet hij haar eens goed ingepeperd hebben dat zulke claims voor meer grondgebied zeker niet evenredig met de Vlaamse communautaire eisen kunnen genoemd worden, en beter opgeborgen worden als zij nog van plan is ooit deel uit te maken van een Belgische federale regering. Heeft hij dat niet gedaan, dan rest Yves Leterme nog slechts één keuze wanneer hij op zijn beurt ontvangen zal worden in audiëntie: zijn ontslag als formateur in te dienen, vervolgens zijn partijvoorzitter de opdracht te geven samen met N-VA en het Vlaams Belang (en graag ook Open Vld, als zij het tenminste echt meenden met hun Vlaamse retoriek van de laatste weken) de onafhankelijkheid uit te roepen in het Vlaams Parlement, en hem voorlopig te laten installeren als president van de Vlaamse republiek tot er presidentsverkiezingen gehouden zijn later dit jaar. Ik kan me immers niet inbeelden dat een fatsoenlijk man en een fatsoenlijke partij verder nog iets te maken zouden willen hebben met het Franstalige geboefte dat nog steeds niet geleerd heeft de grenzen van Vlaanderen te respecteren.

Read more...

CD&V-pleidooi voor creationisme is belachelijk(Vincent De Roeck)

Afgelopen week verscheen er in De Standaard een zéér verontrustende tijding. De twee CD&V-boegbeelden in het Vlaams Parlement Luc Van den Brande (oud- minister-president) en Cathy Berx (partijondervoorzitster) stelden onomwonden voor om de theorie van het Bijbelse Scheppingsverhaal naast de bestaande wetenschappelijke interpretaties te plaatsen en ook als dusdanig in de scholen te onderwijzen. Gelukkig dat de CD&V geen absolute meerderheid heeft in het parlement om zulke ronduit belachelijke voorstellen zonder meer te kunnen doorvoeren.

Ik heb over dit thema vroeger ook al eens een tekst geschreven op mijn weblog. Dit artikel kan u terugvinden op dit webadres.

Open VLD reageerde hier alvast afwijzend op. Uittredend minister van Buitenlandse Zaken Karel De Gucht reageerde als volgt.

Het is toch duidelijk. Creationisme of een letterlijke interpretatie van het Scheppingsverhaal hoort niet thuis in de lessen biologie. Het brengt de lessen biologie niets bij, net zomin als alternatieve theorieën over ooievaars en savooikool onze jongeren kritisch denken zouden bijbrengen over de wonderen van de geboorte.

De discussie rond het “creationisme” was tot voor kort een uniek Amerikaans fenomeen, weinig relevant en dus niet bedreigend voor het Vlaamse onderwijs. Gelukkig maar, zou je denken, als je bekijkt welke geloofwaardigheid dergelijke pseudo-wetenschappelijke theorieën over het ontstaan van de mens in de VS genieten. Volgens een recente Gallup-peiling is 43 procent van de Amerikanen ervan overtuigd dat God de mens eigenhandig geschapen heeft, min of meer zoals die nu bestaat. Daarnaast gelooft 38 procent van de ondervraagden dat de mens doorheen de tijd geëvolueerd is, maar dat God dit proces begeleid of in gang gezet heeft.

Luc Van den Brande, Vlaams Volksvertegenwoordiger voor de Christen-Democraten, vindt het creationisme een ernstige discussie waard, aldus De Standaard. Hij vindt het primaat van het Darwinisme in de wetenschapsles een "indoctrinatie" (sic!) van onze kinderen. Cathy Berx vindt dan weer dat kinderen moeten leren openstaan voor verschillende opvattingen, en dat het creationisme één van die opvattingen moet zijn. Bij het horen van deze nonsens, stijgerde menig vrijdenker in Vlaanderen. Welk soort debat wil de CD&V hierover dan? Een "dialoog" tussen de Kerk en de wetenschap? En hoe lang zal het dan duren denkt u alvorens dit "debat" zal ontaarden in een dovemansgesprek tussen de rationeel denkende wetenschappers en de kleinkatholieke schriftgeleerden die de wetenschap compleet negeren? Van zoiets kan men maar weinig goeds verwachten.

De Raad van Europa oordeelde onlangs in een rapport dat het creationisme wereldwijd aan invloed wint, en dat deze pseudo-wetenschappelijke opvatting een zéér groot gevaar inhoudt voor ons onderwijssysteem, én dat het creationisme haaks staat op onze verlichte structuren en democratische instellingen. De basiswaarden van het seculiere Europa zouden zwaar onder druk komen te staan en de democratie zou ondergraafd kunnen worden. Het rapport van de RvE stelt dan ook de volgende conclusie voorop.

De onderwijsautoriteiten van alle Verdraglanden moeten de wetenschappelijke kennis over evolutie promoten en de wetenschappelijke pretenties van het creationisme met alle beschikbare middelen tegengaan.

Luc Van den Brande zit niet enkel in de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa, maar is ook voorzitter van de Christen-Democratische fractie aldaar. In naam van de "Europese Volkspartij" (of is het tegenwoordig de "Europese Vaticaanpartij"?) vroeg Van den Brande uitstel voor de publicatie van het rapport. Ter rechtvaardiging van zijn vraag, haalde hij het volgende aan.

Het rapport zou verhinderen dat mensen vanuit hun geloofsopvatting ook aannemen dat er buiten de evolutieleer of het wetenschappelijke aspect, wellicht nog een andere creator kan bestaan die aan de oorsprong van het leven ligt.

Dat dit soort minachting voor de wetenschap en voor de scheiding tussen kerk en staat, de liberalen in het verkeerde keelgat schiet, weten we al langer. Enkele maanden geleden stelde VLD-ster Annick De Ridder over deze problematiek al een parlementaire vraag. Toen bleek dat in een groot aantal "katholieke scholen" gebruik gemaakt werd van een creationistisch boek - dat bovendien het verband legde tussen het geloof in de evolutietheorie enerzijds en de Holocaust en de aanslagen van 11 september anderzijds - maakte de CD&V-fractie in het Vlaams Parlement eigenaardige bokkensprongen.

Hun repliek ging als volgt.

In het kader van de eindtermen moeten we goed bekijken op welke plaats deze zaken worden aangereikt. Wat in de eindtermen en vooral in de evolutieleer ook staat, leerlingen moeten worden geconfronteerd met teksten die daar misschien haaks op staan om er dan kritisch mee om te springen.

De CD&V mag dan wel vasthouden dat zij geen "fundamentalisten" zijn, maar als zij wel ruimte wil laten voor een "ruimdenkende visie" op de menselijke evolutie, verkondigt zij in wezen een wel zéér gevaarlijke misvatting. De theorie van het "Intelligent Design" is immers helemaal niet "intelligent" te noemen, maar eerder een nostalgische reactie tegen elke vorm van Verlichting en vrijheid op vlak van wetenschappelijk onderzoek en vrij kritisch denken. Het verwerpen van het Darwinisme, nochtans dé enige wetenschappelijke consensus rond de kern van de evolutie, is niet enkel uitermate belachelijk voor "opgeleide" mensen uit de 21ste eeuw, maar is ook een zéér gevaarlijke evolutie die we ten stelligste het hoofd moeten zien te bieden, willen we op een mooie Vlaamse morgen niet terug in de Middeleeuwen wakker worden.

Dat geen enkele CD&V-parlementair een wetenschappelijke achtergrond heeft, en dat niemand van hen voor deze stupiede uitspraken ten rade is gegaan bij een wetenschapper, maakt voor de Katholieke Partij niets uit. Zelfs zonder deze schijnbaar onontbeerlijke wetenschappelijke achtergrond, pretenderen zij, zonder zelf van wetenschappelijke feiten uit te gaan en zonder een alternatieve wetenschappelijke methode aan te dragen, dat zij minstens een evenwaardige waarheid in pacht hebben dan de Darwinisten. Vandaar dat zij de zogezegd broodnodige kritische confrontatie willen aangaan.

En hoe kan men zoiets doms het gemakkelijkst doorvoeren en op termijn probleemloos aanvaardbaar maken? Door kinderen in te schakelen. Door zich via het onderwijs te gaan richten op de nog-niet-kritische jongeren, door de jeugd te indoctrineren met een foute theorie. Door de kneedbare geesten van de schoolgaande jeugd te verstrikken met Bijbelse teksten en religieus gezever, overgoten met een sausje van "wetenschappelijkheid". Voor deze jeugdverstrikkende praktijken, waarvoor Dexiabank met zijn jongerencampagnes nota bene onlangs veroordeeld werd, heb ik maar één woord veil: schandalig.

Het naast elkaar, op gelijke hoogte, bespreken van creationisme en evolutietheorie is een logische onmogelijkheid. We moeten dit niet verder bekijken om te zien hoe we dit in het kader van de eindtermen aanbrengen. In de eindtermen - de basisvaardigheden, kennis en inzichten waarover iedere leerling van eender welk net bij het afstuderen moet beschikken - hoort dit duidelijk niet thuis. Nergens trouwens. Tenzij dan misschien in de Zondagscholen, de kerken of het partijgebouw van de Christen-Democraten.

Het afwijzen van deze pseudo-wetenschap heeft ook geen enkele invloed op het evenwicht tussen wetenschap en godsdienst waar Van den Brande zich op beroept. Zoals minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke in deze discussie al opmerkte.

De overheid houdt zich niet bezig met de inhoud van de leerplannen godsdienst. In de levensbeschouwelijke lessen kunnen dus zonder veel probleem verhalen aan bod komen die haaks staan op wat de les biologie aanleert. Dat hoeft geen probleem te zijn, zolang we erkennen dat zingeving en wetenschap van een andere orde zijn. Beide door elkaar halen, zoals creationisme het doet, opent een doos van Pandora waar enkel verwarring en wetenschappelijk analfabetisme uit te voorschijn komen.

Nochtans is het invoeren van het creationisme ook voor de (steeds in aantal afnemende) gelovigen nergens voor nodig. Nog nooit heb ik vanuit hun organisaties en instellingen de vraag gehoord om het creationisme via de overheid tot wetenschap te gaan verheffen. Nog nooit heb ik die verzuchting gehoord. Zelfs aan de "Katholieke" Universiteit Leuven wordt het creationisme nergens gedoceerd buiten de faculteit theologie. Zelfs de overtuigde Christelijke natuurkundige Gerard Bodifée heeft bewondering voor de wetenschap.

De wetenschap omvat niet enkel de authenticiteit van de kennis, maar ziet ook de begrenzing ervan in. (...) De wetenschap is de waarheid, maar niet de volle waarheid.

Karel De Gucht reageerde hierop als volgt.

Het statement van Gerard Bodifée lijkt me, of je nu vrijzinnig, christen of moslim bent, een zinniger uitgangspunt voor onze jongeren dan het creatief omspringen met wetenschap waar de CD&V ruimte voor wil laten.

Laat mij tenslotte nog even de tijd nemen om de Vlamingen te bedanken voor hun voortreffelijke keuze op 10 juni laatstleden. Uw onvoorwaardelijke steun aan de CD&V, waarschijnlijk in de eerste plaats omdat u "paars" (terecht) beu was, heeft deze partij in een zetelpositie geplaatst, waarvan we de gevolgen nog maar nauwelijks zullen kunnen overzien. Zonder een sterke liberale oppositie, al is het misschien vanuit de regering, en al omvat deze misschien in hoofdzaak niet uitsluitend de fractieleden van de Open VLD, is het hek helemaal van de dam. Een CD&V die zulke anti-wetenschappelijke standpunten heeft, moet met alle middelen bestreden worden. Want als we deze dogmatische kruistocht niet met wortel en al uitroeien, riskeren we de basiswaarden van onze democratie onderuit te halen.

Voor een theocratie is er in het verlichte Europa geen plaats, en het is aan ons om die herboren ultra-religieuze tendenzen het hoofd te bieden. Vlaanderen, nogmaals bedankt voor uw stem op 10 juni. Het Vaticaan en Opus Dei kunnen u maar niet genoeg bedanken. U heeft uw hemel zonder twijfel dubbel en dik verdiend.


Meer informatie over het creationisme op www.stanford.edu.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

PS staat voor "Pompéien Socialiste" ? (victa placet mihi causa)

.
Het moet niet altijd de slappe thee van Desmet of Vandermeersch zijn lezer, die hier besproken wordt. Die twee pastoors mogen even rusten met hun zoutloze preekjes, en wij spreken over ernstiger zaken:

In verreweg de meeste pissijnen die ik al bezocht heb – of om de zaak ook naar het andere geslacht open te trekken: de meeste publieke toiletten – zijn de muren van opschriften voorzien. Deze constatering zal hier of daar iemand storen, maar voor de verslaafde lezer is het een gelukkige omstandigheid. Hij heeft intussen iets omhanden. Ik meen zelfs dat elke gebruiker dezer gemakken, hij moge nog zo afkerig zijn van de Letteren, zijn gading hier kan vinden.
Natuurlijk, vaak zijn de teksten ontgoochelend. Zelden een rijm of een goed metrum. Wel veel na-aap-Engels, al moet ik toegeven dat het lang geleden is dat ik Kilroy was here nog heb zien staan.

In Pompeii schreef iemand op de muur van een bordeel: SABINUS HIC. In twee woorden: Sabinus was hier. Een andere klant was minder kort van stof: HIC PHOEBUS UNGUENTARIUS OPTIME FUTUET [Corpus Inscriptionum Latinarum IV, n° 2184]. Gave neukpartij hier gehad, schrijft ons deze parfumier Phoebus.
Staat u mij toe dat ik even verder vertaal, uit een boek dat in de Britse pers omschreven werd als “hard-hitting and beautifully written”: The Fall of Rome and the End of Civilization, van Bryan Ward-Perkins, 2005, Oxford University Press.

De muren van de hoofdstraten van Pompeii zijn vaak getooid met geschilderde boodschappen, en de regelmatigheid van tekst en lay-out verraden de hand van professionele reclameschilders. Er staan aankondigingen tussen voor zulke zaken als sportwedstrijden in het amfitheater; andere zijn steunbetuigingen voor kandidaten voor een openbaar ambt, uitgaande van individuen of groeperingen uit de stad. Deze steunbetuigingen zijn zeer gestandaardiseerd en meestal uitgesproken saai [excuus voor mijn ongelukkige woordgebruik hier, Peter, maar ik vind niet direct iets beters]: eerzame Pompeiianen verklaren dat zij kandidaat zus of zo steunen. Er is echter ook een fascinerend groepje van drie dat uit dit stramien breekt. Alle steunen zij eenzelfde ambtskandidaat, zekere Marcus Cerrinius Vatia. De ene boodschap zegt te zijn aangebracht op last van “al de slaapkoppen” van de stad [universi dormientes], een andere voor rekening van de “tweederangsdiefjes” [furunculi], en nog een voor de “late zuipschuiten” [seri bibi].
Óf die Marcus beschikte over een uitstekende zin voor humor, óf hij had politieke tegenstanders die bereid waren om hem een loer te draaien. Maar hoe dan ook spruiten zulke teksten voort uit een samenleving die niet enkel zo geraffineerd was dat zij professionelen haar politieke plakkaten liet schilderen, maar ook dat ze de spot kon drijven met het genre.

Na de verse ontwikkelingen in Charleroi, waar stilaan het voltallige schepencollege, nu ook inclusief de vervangende schepenen in verdenking zijn gesteld, zouden de overblijvende P.S.-furunculi misschien de elementaire dankbaarheid mogen opbrengen om ergens een pleintje of een straat te noemen naar hun patroonheilige: Place, of Rue Vatia.
.
_____________________

[p.153] .Walls on the main streets of Pompeii are often decorated with painted messages, whose regular script and layout reveal the work of professional sign-writers. Some are advertisements for events such as games in the amphitheatre; others are endorsements of candidates for civic office, by individuals and groups within the city. These endorsements are highly formulaic, and for the most part decidedly staid: worthy Pompeians declare their support for one candidate or another. However, a fascinating group of three breaks the mould. All support the same candidate for office, a certain Marcus Cerrinius Vatia. One claims to have been painted on behalf of 'all the sleepers' of the city, one by the 'petty thieves', and one by the 'late drinkers'. Either Marcus had a very good sense of humour, or he had political opponents prepared to deploy tricks against him. But either way these texts are from a society sophisticated enough, not only to have professionally painted political posters, but also to mock the genre.
.

Read more...

Hogere wiskunde en statistiek bij Het Belang van Limburg (Hoegin)

Wie dacht dat De Standaard het nogal bruin bakte in de berichtgeving over de peiling van La Dernière Heure van eergisteren, houdt zich beter weg van Het Belang van Limburg. Hogere wiskunde en statistiek is duidelijk de sterkste kant niet van de arme journalist die de opdracht kreeg over de peiling een stukje uit zijn toetsenbord te tokkelen.

Geniet mee van een deel van de bespreking van de peiling in kwestie in Het Belang van Limburg:

In Franstalig België zijn er blijkbaar dan weer alleen maar winnaars: MR 13,83% (+1,31%), PS 12,25% (+1,39%), cdH 8,50% (+2,44%) en Ecolo 12,85% (+7,75%).

De vraag van één miljoen is dan: hoe is dit mogelijk? Zijn er de afgelopen drie maanden verhoudingsgewijs veel meer Franstaligen meerderjarig geworden dan Vlamingen? Of zijn de Vlamingen in Brussel-Halle-Vilvoorde zo onder de indruk van de onderhandelingstechnieken en niet in het minst argumenten van de Franstalige partijen op Hertoginnedal dat ze massaal overgelopen zijn van de Vlaamse partijen naar de Franstaligen? Als dat waar is, kan Brussel-Halle-Vilvoorde misschien toch gesplitst worden voor de Franstalige partijen, op voorwaarde dat beide kieskringen naar het Waalse Gewest overgeheveld worden.

Of zou het kunnen dat de verhouding Vlamingen tegenover Franstaligen in de peiling van La Dernière Heure niet helemaal overeenkomt met de nationale verhoudingen, waardoor er een vertekening is ontstaan in het voordeel van de Franstaligen? Hmmmm, neen, dat laatste is zonder meer uit te sluiten, want dan zou La Dernière Heure dat ongetwijfeld vermeld hebben. De resultaten zijn gewoon «op zijn minst merkwaardig», om Het Belang van Limburg te citeren, maar meer moet daar dus vooral niet achter gezocht worden. Laat staan over nagedacht.

En als we ons aan een voorzichtige extrapolatie mogen wagen: als de Franstalige partijen op deze manier verder blijven «onderhandelen» op Hertoginnedal behalen ze tegen de verkiezingen van 2009 ieder apart misschien wel allemaal scores van boven de 100%? Dat de Vlamingen dan maar eens een tweederde meerderheid gaan zoeken voor hun staatshervorming!

Read more...

Dr. Ron Paul's run for U.S. President(Vincent De Roeck)

Het zijn alweer presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten. De peilingen en debatten zijn dan ook al geruime tijd in volle gang. De eerste "primaries" liggen immers al in het verschiet. Zowel bij de Republikeinen als bij de Democraten staat alles tegenwoordig in het teken van november 2008, wanneer het Amerikaanse volk een opvolger voor George W. Bush moet kiezen. Dat het een verrassende en bijwijlen zelfs ronduit vreemde verkiezing zal worden, staat al enige tijd vast. Bij de Republikeinen hebben we immers Rudolph Giuliani (de eerste Italiaans-Amerikaanse president), Mitt Romney (de eerste Mormoonse president) en John McCain (de oudste president) in "pole position". Bij de Democraten gaat het dan weer tussen de twee topkandidaten Hillary Rodham Clinton (de eerste vrouwelijke president) en Barack Obama (de eerste Afrikaans-Amerikaanse president). Maar naast dit olijke vijftal zijn er natuurlijk ook nog een aantal "outsiders" die misschien ook wel kans maken op het Amerikaanse presidentsschap.

Newt Gingrich (Rep.) en Al Gore (Dem.) kunnen zich alsnog in de race werpen, net als Michael Bloomberg (Ind.) die voorlopig als "third party candidate" wil opkomen. Ook John Edwards bij de Democraten is nog niet helemaal uitgeteld. Maar de échte verrassing is toch wel de succesvolle race van libertariër Dr. Ron Paul (Rep.), met als kers op de taart de recente "Iowa straw poll" waarin hij maar liefst 9,1% van de stemmen haalde. Een ongeziene prestatie voor een "outsider" die in de mainstream-media genegeerd wordt en afgedaan werd als iemand met het kiespotentieel van amper 1 à 2%.

Maar wie is die Ron Paul eigenlijk? Welke man gaat er eigenlijk schuil achter dé Republikeinse revelatie van deze race?

Lew Rockwell, stichtend voorzitter van het Amerikaanse Ludwig von Mises Institute zei ooit het volgende over Dr. Ron Paul.

We hebben in Washington D.C. geen politici als Ron Paul meer gehad sinds de dagen van de Founding Fathers. Ron Paul is de Thomas Jefferson van onze eeuw.

William Simon, de voormalige Amerikaanse minister van financiën, zei dan weer het volgende over hem.

Ron Paul is de enige uitzondering binnen de bende van 535 congresleden op Capitol Hill.

Congressman Ron Paul enjoys a national reputation as the premier advocate for liberty in politics today. First elected to Congress in 1976, Dr. Paul is the leading spokesman in Washington, DC for limited constitutional government, low taxes, free markets, and a return to sound monetary policies based on commodity-backed currency. He is known among both his colleagues in Congress and his constituents for his consistent voting record in the House of Representatives. In fact, Dr. Paul never votes for legislation unless the proposed measure is expressly authorized by the Constitution.

Ron Paul was born and raised in Pittsburgh, Pennsylvania. He graduated from Gettysburg College and the Duke University School of Medicine, before proudly serving as a flight surgeon in the U.S. Air Force during the 1960s. He and his wife Carol moved to Texas in 1968, where he began his medical practice in Brazoria County. As a specialist in obstetrics/gynecology, Dr. Paul has delivered more than 4,000 babies. He and Carol, who reside in Surfside Beach, Texas, are the proud parents of five children and have sixteen grandchildren.

While serving in Congress during the late 1970s and early 1980s, Dr. Paul's limited-government ideals were not popular in Washington. He served on the House Banking committee, where he was a strong advocate for sound monetary policy and an outspoken critic of the Federal Reserve's inflationary measures. He also was a key member of the Gold Commission, advocating a return to a gold standard for our currency. He was an unwavering advocate of pro-life and pro-family values. Dr. Paul consistently voted to lower federal taxes, spending, and regulation, and used his House seat to actively promote the return of government to its proper constitutional levels. In 1984, he voluntarily relinquished his seat and returned to his medical practice.

In 1988, Dr. Paul re-entered politics when he successfully won the nomination of the Libertarian Party for the U.S. Presidency. He spent much of the year campaigning across the country, promoting the ideals of limited government, low taxes, and personal liberty.

Dr. Paul returned to Congress in 1996 after successfully winning a House seat representing the 14th Congressional district of Texas. He was re-elected in 1998, 2000, 2002, 2004, and 2006. He serves on the House of Representatives Financial Services Committee, and the International Relations committee. On the Financial Services Committee, Rep. Paul serves as the vice-chairman of the Oversight and Investigations subcommittee. He continues to advocate a dramatic reduction in the size of the federal government and a return to constitutional principles. He has introduced bills calling for, among other things, ending gun control, getting the U.S. out of the United Nations, and abolishing the income tax.

Dr. Paul is the author of several books, including "Challenge to Liberty"; "The Case for Gold"; and "A Republic, If You Can Keep It". He has been a distinguished counselor to the Ludwig von Mises Institute, and is widely quoted by scholars and writers in the fields of monetary policy, banking, and political economy. He has received many awards and honors during his career in Congress, from organizations such as the National Taxpayers Union, Citizens Against Government Waste, the Council for a Competitive Economy, Young Americans for Freedom, and countless others.

(Deze biografie van Dr. Ron Paul werd geschreven door Sharon Harris, de voorzitster van de Advocates for Self-Government.)

In een toespraak in 2002 zei Ron Paul het volgende.

Het doel van alle politieke actie is het promoten van de individuele vrijheid. We moeten altijd blijven vasthouden aan de overtuiging dat vrije burgers in staat zijn om eigenhandig in te staan voor al hun noden en behoeften. Als de staat zich daarmee gaat bemoeien, ook al is het dan met de juiste bedoelingen, ondermijnt de staat in wezen de burgerlijke vrijheid.

Volgens de "Freedom Principles" van Ron Paul.

Rechten en vrijheden behoren tot het individu, niet tot doelgroepen. De burgers moeten eigendom verwerven, niet de overheid. Alle vrijwillige verenigingen moeten toegelaten worden, zowel de economische als de sociale. De rol van de staat in monetaire zaken bestaat uitsluitend in het behouden van de integriteit van de munteenheid, en niet in het bedrijven van fraude. De staat bestaat enkel om de vrijheid van zijn burgers te beschermen, en niet om welvaart te herverdelen of speciale diensten en privilèges toe te kennen aan zijn burgers. Het leven en de daden van de burgers zijn hun eigen verantwoordelijkheid, niet die van de overheid.

Het zéér consequent "voting record" van Dr. Ron Paul's gaf ooit aanleiding voor een collega-congreslid om het volgende te zeggen.

Ron Paul is de verpersoonlijking van het burgerpoliticus-ideaal van de Founding Fathers. Hij houdt vol dat hij nooit zal onderhandelen over zijn principes, en heeft dat nooit gedaan.

Een ander Congreslid voegde daar het volgende aan toe.

Er zijn maar zéér weinig mensen in de politiek die door dik en dun, door regen en zonneschijn, zo hard blijven vasthouden aan hun principes. Ron Paul is één van deze zéér zeldzame politici.

Ron Paul is aangesloten bij de "Republican Liberty Caucus", de libertarische belangengroep binnen de GOP, en is een adviseur van de lobbygroep en denktank "Advocates for Self-Government".


Meer over zijn presidentscampagne op www.ronpaul.com.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...