Allons enfants de la Patrie, le jour de gloire est arrivé! If... (cleppe.be)

Nicolas Sarkozy has been elected with 53% of the votes last weekend as President of the French Republic. Although there are still elections coming up on 10 and 17 june in which he has to gain a parlementary majority, with the risk of becoming a lame duck when he loses, it appears clear what Nicolas must do to get France back on track:

1. Restore Law and Order

Even if one is a staunch anarcho-capitalist and one disapproves of the state doing anything, one should still be in favour of someone bringing law and order. It is clear that the current situation in France is not sustainable, as last year a list was published by French police of 751 "zones urbaines sensibles" (ZUS, or sensitive urban areas) which are no longer under the control of the authorities.

2 Reduce taxes

With 45,8 % of wealth being taken by the French State, this level is unacceptably high from the standpoint of human rights, of which property rights clearly are one of the most fundamental.

3 Privatise “National Champions”

In order to cover the massive reduction in taxes, one might need some money, and the most obvious way to get money is to sell your property. So, Nicolas, go ahead and start selling your “national champions”: the monopolistic electric utility EDF (87 percent government-owned) and natural gas utility Gaz de France (34 percent government-owned) are the first obvious candidates, but I’m sure you’ll be able to find more.

4 Cut the Government

How to get even more money for your massive tax decreases? Cut the government! Where to cut? Everywhere and anywhere, except maybe in providing the vital services the State still should offer: police and justice. Honourable mentioning: cut the CAP. Now. Fully.

5 Deregulate the Economy

Not only in the field of labour law, but in virtually every field that the government has its ugly foot between the door. The French bureaucrats have done it back in 1985 for the banking sector. Let’s do it again, because the banking deregulation was of great success, as you can read here.

6 Privatise Education

“In France, everybody can go to university, without paying anything.” Well, don’t forget then that Higher education is divided into Business and Engineer Schools at the one hand and Universities at the other. You can guess which are the free ones and which are the best ones… In other words: if you want a quality degree (HEC, Science Po), you have to pay for the degree and for the taxes that keep old, bureaucratic, low quality universities in place. If you want to start working right away, you have to pay taxes for those universities as well. So, Nicolas, do as Tony Blair: raise fees for students at universities, but then don’t forget to lower taxes drastically of course, so they can have a cheap loan. This makes professors more responsible, and students more motivated.

And what about the poor? The authoritative OECD study on education (called “PISA”) debunked some common myths about education. "Socialized economies do not guarantee an equitable distribution of education. In countries such as Germany, France and Belgium, the parents' socio-economic background has a much greater impact on the student's performance than in capitalist America”, as the WSJ comments on PISA 2003.

Nicolas, this shows the “democratisation of education” has failed. It might have made things worse, when one thinks of the middle class French family that cannot let their children go to a GOOD university, because they have to pay taxes for the worthless bad universities.

7 Abolish all tariffs

Less tariffs means more competition on your market. This drives prices down, and that is good for customers. Just imagine we would forbid or hamper Samsung, Microsoft and Nike to enter our markets? It would make Nokia, Siemens and Adidas more expensive and less qualitative. Well, let’s welcome Chinese cars, Brasilian corn and skilled third world people (through green cards).

8 Integrate Foreigners and poor people by eliminating the welfare state

Integrate foreigners and poor people in the economy by scrapping all incentives that keep them into unemployment: lower taxes, abolish regulation, reduce social housing (privatise those GDR flats) , reduce child allowances, … If you think they will all fall into despair, well, keep a minimum social safety net. Reality will prove they won’t need it. They want to work, but the system prevents them to.

9 Keep your hands off Trichet!

Nicolas, don’t touch Jean-Claude and his euro. We don’t trust Jean-Claude of governing our money with his “one size fits none” - interest rate, but we certainly don’t trust you. Anyway, Nicolas, the Germans were maybe so foolish to let their currency be replaced by a euro and ECB that resembles the Bundesbank, they will definitely not let you touch the euro. I know you want to print euros, but that’s not how it works. Anyway, if you would propose that governments accept private money for payments to the government, we would all be on your side.

10 Make institutional change happen, but decentralise, not centralise

Nicolas, France has great people, food and culture, but its State is only something that humanity should be ashamed of. However, let’s not start complaining about the past but rather look to a confident future. A future where France will be split up, in order to be replaced by a web of privatised gated communities, a future where the European Union becomes not a superstate with super bureaucrats, but a treaty negotiating platform where free trade treaties are being negotiated among governments, companies and individuals. You can start with all that, allowing gated communities, decentralising the French state and its health care systems, making Corsica, Bretagne, Pays Basque and Flandre independent and stopping the European superstate.

Read more...

Leterme Pleegt Kiezersbedrog (Vincent De Roeck)

Afgelopen zondag was een bijzondere dag voor de CD&V en zijn kleinkatholieke achterban, want wie die ochtend ovenverse broodjes en een gratis zondagskrant bij de bakker haalde, vond als bijlage bij De Zondag een 44 bladzijden tellend magazine Wij Allemaal. Met deze éénmalige publicatie, op maar liefst 600,000 exemplaren, geeft de Katholieke Partij de aftrap voor haar verkiezingscampagne. In Wij Allemaal deelt Yves Leterme mee dat hij op 10 juni 2007 wel degelijk de Senaatslijst trekt van het kartel CD&V-N-VA. In de loop van zondag reisde Yves Leterme een groot aantal Vlaamse steden af om er zijn kandidatuur nog extra in de verf te zetten. Dit werd de mediageile kroon op een maandenlange spreidstand van Leterme en diens “vernieuwde” partij. Vooral met zijn ongelukkige keuze voor de stad Antwerpen als plaats delict voor de officiële persconferentie, zette bij de VLD kwaad bloed. De VLD hield dezelfde dag immers ook zijn programmacongres in Antwerpen. Yves Leterme heeft het begrip tsjevenstreek terug van onder het stof weten te halen, en de term verbazingwekkend actueel gemaakt.

Ik vind deze gang van zaken uitermate betreurenswaardig. Dat Leterme de Senaatslijst zou trekken, kwam bij geen enkele weldenkende Vlaming nog als een verrassing aan. De VLD noemde het een “mediacircus”, terwijl de SP.a voor de omschrijving “kroniek van een aangekondigde kandidatuur” opteerde in het VRT-programma De Zevende Dag. Ik stel vragen bij het kostenplaatje van zijn magazinebijdrage, temeer daar de banden tussen Knack-Roularta (die “toevallig” ook De Zondag uitgeven) en de CVP-CD&V zéér nauw zouden zijn. De door de clan van Rik De Nolf geleverde hand- en spandiensten bewijzen ergens zelfs het gelijk van Noël Slangen in zijn recente aanvallen naar het adres van Knack-Roularta.

Ik verwijt Yves Leterme platvloers populisme en kiezersbedrog. Leterme hekelde jarenlang de overstap van Patrick Dewael naar de federale regering toen die laatste Vlaams minister-president was, en doet nu - ondanks zijn eigen dure eden en mooie woorden - exact hetzelfde. Dat hij dit met mooie verhaaltjes tracht te verbloemen, is zijn goed recht, maar dat hij het inhoudelijke debat naar de achtergrond tracht te verbannen door net dit weekend uit te kiezen voor de officiële bekendmaking van zijn kandidaatstelling, bewijst het gebrek aan inhoud en visie binnen de oubollige standenpartij die de CD&V vandaag de dag nog steeds is. Uit goede bron heb ik zelfs vernomen dat Yves Leterme het premierschap na 10 juni aan de VLD zal laten om zijn Vlaamse post toch maar niet te moeten verlaten, op voorwaarde dat de federale tripartiete regering na een communautaire ronde in 2009 valt, en er dus in hetzelfde jaar nieuwe federale verkiezingen komen, die samenvallen met de Vlaamse en Europese stembusslagen. En zo is de Tsjeef weer helemaal terug, van nooit echt weggeweest.

Deze opinie van Vincent De Roeck werd als persbericht van Jong VLD Berchem naar tal van media verstuurd (zie www.jongvldberchem.be).

Read more...

Sarkozy zegt neen aan de cultuur van de verloochening

De verkiezing van Nicolas Sarkozy tot president van Frankrijk is alvast goed nieuws. Zijn eerste toespraak na de verkiezing was sterk in vele opzichten. Maar ik zou er toch een zinnetje willen uithalen dat velen misschien liever ongemerkt zullen laten: hij wil een einde maken aan de "repentance qui est une forme de la haine de soi" en herhaalt dat "la haine de soi est le commencement de la haine des autres" (dit alles is uitvoeriger gezegd in de toespraak van Sarkozy in Metz van 17 april 2007). Vrij vertaald: hij verzet zich net als Roger Scruton (hier gerecenseerd door Dirk Verhofstadt) en paus Benedictus XVI tegen een cultuur van de verloochening, een cultuur van de Verneinung. De door sommigen sterk bekritiseerde verwijzing naar mei '68 als wortel van het kwaad heeft daar evenzeer mee te maken, want die maand staat symbool voor het ontstaan van die cultuur van de verloochening, van de zelfhaat van Europa.

Op dezelfde dag was Guy Verhofstadt onder het mom van een strijd tegen diegenen die mensen of groepen tegen elkaar opzetten, weer precies aan het doen wat hij beweerde te bestrijden - ja was hij weer de cultuur van de verloochening aan het verderzetten, die de oorzaak is van de haat tegen andersdenkenden. Wie in de waarden van Sarkozy gelooft, zal in België toch al zeker niet voor de "open" VLD moeten stemmen.

Read more...

Het Postmodernisme (Vincent De Roeck)

In onze huidige samenleving, die ergens het directe gevolg is van de ondergang van de verfoeilijke Sovjet Unie en van zijn marionettenstaten, wordt de term ‘postmodernisme’ steeds meer gebruikt om alle gedragingen aan te duiden van een zogenaamd ontspoorde massa, die zich zonder idealen, verwachtingen en ethische waarden voortsleept tot aan het volgende ‘filosofische keerpunt’. Het verdwijnen van de voortdurende bedreiging onder dewelke het mensdom heeft moeten leven gedurende een halve eeuw van Koude Oorlog en ‘proxy-oorlogen’ resulteerde in een gevoel van collectieve euforie. De illusionaire lokroep naar absolute vrijheid bleef echter onbeantwoord.

Het postmodernisme vloeit rechtstreeks voort uit de modernistische ideologie, die onder meer door Erasmus in het leven geroepen werd. De modernisten revolteerden in de zeventiende eeuw tegen de hegemonie van kerk en staat, die volgens hen teveel invloed had op de vrijheid van het plebs. Het zelfbeschikkingsrecht van het volk werd de leidraad doorheen het modernisme, dat zich resoluut kantte tegen elke dogmatische opwerping en/of taboe vanuit om het even welke instantie. De scheiding tussen kerk en staat moest bewerkstelligd worden. ‘Geef de keizer wat de keizer toekomt, en God wat God toekomt’, was dan ook de onderliggende boodschap. De aardse werkelijkheid was in de ogen van de modernisten autonoom en bijgevolg ook de ‘a-religieuze’ wetenschapsbeoefening en meningsuiting.

Het ideaal van de Verlichting leidde enerzijds via het primaat van de empirie tot reusachtige wetenschappelijke vooruitgang, waardoor het mensenras zijn eigen instandhouding kon bewerkstelligen. Dit aspect moet unaniem aanzien worden als een zege voor het mensdom. Maar het andere grote aspect van het modernisme faalde, namelijk de transformatie van de waarden. Het toetsen van de waarden, hoofdzakelijk ingegeven door de katholieke kerk, aan de empirie en aan de ratio, vloeide voort in een devaluatie van de waarden, aangezien er over ethiek niet beslist kan worden door de mensen. Wanneer we ons aangesproken voelen door een welbepaalde waarde, kunnen we onmogelijk proclameren dat het een ‘onwaarde’ is, die niet geldt omdat ze niet voortvloeit uit een rationele benadering van de werkelijkheid. Ook de abstractie van het rationele waardenideaal tegenover een nieuwe wereldorde of een nieuwe maatschappij zorgde ervoor dat de ‘vermodernisering’ van de waarden schromelijk tekortschoot en mislukte.

In tegenstelling tot het vooropgestelde ideaal van de rationalisering, werd veelal echter de liberalisering van het individu bewerkstelligd. Deze negatieve vrijheid resulteerde in een gevoel van wetteloosheid en ethische verwaarlozing. De enige waarde die nog stand hield op collectief vlak was de opvatting dat de vrijheid van het individu beperkt was door de vrijheid van zijn medemens. Alle andere waardenopvattingen werden uit het collectief verwijderd en naar de privé-sfeer overgeheveld. De mislukking van de grote emancipatiegedachte ten voordele van de liberale maatschappij is het enige ‘grote zingevingsproject’ dat tot op heden grotendeels standhoudt.

Het modernisme is ontstaan vanuit het prémodernistische gedachtegoed van het protestantisme in het algemeen en van het Amerikaanse puritanisme in het bijzonder, die predikten dat het geweten van de mens de enige beoordelingswaarde mag zijn. Volgens sommige sociologen ligt ook net hier de oorsprong van het vulgair ‘liberalistisch materialisme’, dat eigen is aan de Amerikaanse decadente levenswijze. De poging om orde te scheppen in een wereld van chaos liep op een sisser af en uiteindelijk verkreeg men een destabilisatie van alle tradities, ook van die tradities die men had willen behouden en verankeren in de nieuwe wereldorde. Grote brokstukken van deze vervlogen tradities drijven echter nog steeds rond in onze geesten, maar ze worden stelselmatig onderdrukt door de nieuwe narcistische waarden. Men verliest immers maar al te vaak uit het oog dat waardenbeleving vanuit een narcistische levensopvatting eigenlijk onmogelijk is. De zoveelste paradox van het modernisme.

Het modernisme mag ook niet louter beschouwd worden als het falen van dit ‘nieuwe’ waardenideaal, want ook het volledige maatschappijbeeld van de ‘moderne mens’ stortte in. Aanvankelijk werden het onderwijs, de vakbonden en de aanverwante politiek getinte groeperingen gebruikt als mechanismen om de aanhang van een welbepaalde politieke strekking te vergroten. In ons postmoderne era is deze fragmentering - die men ‘verzuiling’ noemt - volledig aan het verdwijnen. Onze traditionele politieke partijen zijn in een dergelijke mate naar het centrum verschoven, dat het niet meer mogelijk is om variaties te vinden binnen het grijze kluwen. Enkel de drukkingsgroepen staan heden ten dage nog voor hun oorspronkelijke kleur en ideeëngoed, met alle gevolgen van dien.

Een andere paradox in onze postmarxistische samenleving is het feit dat de huidige maatschappij, door de massa op hooghartige wijze als ‘beschaafd’ getypeerd en tot ‘summum’ verheven, niet meer overeenkomt met het oorspronkelijk modernistisch ideaal, maar louter voortvloeit uit de excessen en uitwassen ervan. De scheiding tussen individuele waardenbeleving en liberale economie is er het beste en bijgevolg ook het meest frapperende voorbeeld van. Nooit in de mensengeschiedenis is de mens in zulke enorme mate louter een bijproduct van de economie geweest. De arbeider-consument is geëvolueerd tot een volbloed consument en het arbeiden draagt er enkel toe bij.

De tegenstrijdigheden stapelen zich op. Proclameerden de modernisten niet dat het individu centraal staat in de nieuwe wereldorde? Hoe verklaren ze dan de onstuitbare drang om zichzelf een imago aan te meten en om de eigen ik te verloochenen? Herman De Dijn klaagt in zijn boek Hoe overleven we de vrijheid? en in zijn essay Het laatmoderne individu tussen vrijheid en beperking dan ook de teloorgang van een culturele avant-garde aan en de ermee samenhangende vorming van een pseudo-culturele elite, die zichzelf enkel waardevol acht en door derden enkel waardevol geacht wordt als ze er telkens in blijft slagen om op de nieuwe trends in te spelen en op een zo kort mogelijke tijdspanne de consumenten te bedienen. De Dijn gebruik zelfs het begrip ‘uitzuigen’.

Velen verwarren het postmodernisme met een vorm van antimodernisme. Dit is een foutieve voorstelling van de werkelijkheid, in de hand gewerkt door bepaalde marginale splintergroepjes die de ‘utopische revolte’ prediken om de vooruitgang terug verscheidene eeuwen terug te draaien. Postmodernisme is gewoon het voortvloeisel van het modernisme. De mens beseft dat de wereld veranderd is en past zich aan. Hij leert om te gaan met de nieuwe liberalistische samenleving, zowel uit eigen geïndoctrineerde overtuiging als uit gebrek aan alternatieven. Dit laatste vooral sinds het verdwijnen van de laatste grote ‘volksidealen’ of legitimaties tot verzet, eigen aan de verkapte zelfmoord van de restanten van Moderne Vaderstaten, zoals de Leninistische USSR en het Maoïstische China.

Tenslotte moeten wij, als weldenkende mensen, tevens concluderen dat ondanks de vele negatieve aspecten aan onze postmoderne maatschappij ze ook verscheidene positieve hervormingen verwezenlijkt heeft, zoals de uitroeiing van ziektes, de verbetering van de hygiëne, de wetenschappelijke vooruitgang, de economische heropleving, de politieke stabiliteit en het instandhouden van twee fundamentele filosofische waarden. Enerzijds is het belang van vriendschap, familie en liefde niet verloren gegaan, maar integendeel zelfs belangrijker geworden in onze sterk geïndividualiseerde samenleving. Anderzijds is ook de drang naar een transcendent iets enorm toegenomen. Onopgeloste vragen die vroeger door God beantwoord werden, worden nu door aanverwante superieure krachten verklaard. De mens durft eindelijk zelf toe te geven dat bepaalde zaken nooit ontdekt, en bepaalde vragen nooit beantwoord zullen kunnen worden. Daarenboven zullen bepaalde ‘fundamentele’ waarden - uit welke filosofische traditie dan ook - altijd blijven bestaan op Aarde.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Zingeving En Jongerencultuur (Vincent De Roeck)

In de zestiger jaren, de ‘golden sixties’, het hoogtepunt van kapitalistische grandeur, welvaart en oneindige toekomst-perspectieven, werd de kerk voor het eerst geconfronteerd met zijn eigen gebreken. De kerk had geen voorgekauwd antwoord klaar voor de opkomst van moderne fenomenen als wetenschap, dekolonisatie, emancipatie, tolerantie en de lokroep naar een ‘global village’ en dit resulteerde in een identiteitscrisis, die de kerk tot op vandaag nooit helemaal te boven gekomen is. De invloed van de kerk op de samenleving is sinds 1960 gestaag afgenomen en is nu zogoed als verdwenen. De kerken zijn leeg. De jeugd blijft weg. De pseudo-wetenschap van de kerk is definitief vervangen door objectieve en onafhankelijke wetenschapsbeoefening. De aarde draait rond de zon, ook al beweert de kerk nog steeds eizona het tegendeel.

Na de ondergang van het ‘Rijk van het Kwade’, de Sovjet-Unie, deed het postmodernisme zijn intrede in de moderne samenleving. De verloste massa eiste zijn zelfbeschikkingsrecht op om los van transcendente dogma’s zijn eigen levensweg en zingeving te bepalen. De kerk proclameerde dat het individualisme en het narcisme het mensdom ten gronde zullen richten, maar vergaten daarbij steeds wel, dat het conservatisme, de huichelarij en de lafheid van de kerkfabriek het mensdom zelf op de rand van de afgrond heeft gebracht. Hoe kan de weldenkende geest ooit vergeten dat de kerk duizenden onschuldige jongeren aangeraden heeft om het nazistische ‘anti-ideaal’ aan het Oostfront te gaan verdedigen? Hoeveel Joden zijn er niet vergast omdat de laffe Vaticaanse clerus dat tolereerde?

Sinds de jaren zestig heeft de kerk allerlei strategieën uitgewerkt om de kerk als eeuwig instituut in stand te houden. Meestal draaiden deze laatste sluiptrekkingen van een ontspoorde instelling uit op een versnelde teloorgang van de Kerk. Modieuze aanpassingen lokten niet meer jongeren naar de kerken, maar joegen de conservatieve kerkgangers zelfs weg. De Kerk zou beter meer tijd steken in de sanering van de eigen gelederen, gevuld met pedofielen, homoseksuelen, gefrustreerden en hier en daar een zeldzame idealist. Hoe kunnen de jongeren zich associëren met een orgaan dat enerzijds het intrinsiek goede belijdt, maar anderzijds voortdurend in opspraak komt door intrinsiek slechte gedragingen, zoals het in de hand werken van genocide in Rwanda, het schenden van de eerbaarheid van kinderen in katholieke scholen en vele gelijksoortige wandaden die de VN steevast aanduidt als ‘misdaden tegen de menselijkheid’?

De ethiek is losgeweekt van de godsdienst en leeft nu een eigen leven, een leven dat mede bepaald wordt door de vrije naoorlogse samenleving. De ethiek die ooit integraal bepaald werd door de kerk, is quasi intact overgenomen in de atheïstische postmoderne maatschappij, mits enkele aanpassingen aan onze hedendaagse waarden en waardeverloedering. Men mag vandaag de dag immers autopsies uitvoeren voor een betalend publiek, zoals dokter Günter Von Hagen bewees met zijn exhibitie ‘Körperwelten’. Men ontdekt ook steeds vaker dat bepaalde waarden, die door de conservatieve garde uit Vaticaanstad als fundamenteel aanzien worden, in een vrij en open maatschappelijk debat niet meer zo integraal fundamenteel blijken. De Kerk trekt hieruit de conclusie dat de ethische gewaarwording van de massa verwatert en vervangen wordt door een vorm van ‘a-moralisme’. Het mensdom leeft niet langer voor die ethische waarden, maar stelt zelf zijn gedragsregels op. Als de waarden in een open discussie niet overeind blijven, zijn ze dan wel zo fundamenteel als men vanuit de gouden salons van Vaticaanstad blijft beweren?

Herman De Dijn kan het als rasechte anti-kapitalist in zijn oneindige originaliteit niet laten om dé allergrootste marxistische cliché ‘geld maakt niet gelukkig’ aan te wenden in Hoe overleven we de vrijheid?, zijn laatste bekende boek. ‘Men mag het zingevingsproject zelf niet beheersen, want het moet iemand als een geschenk te beurt vallen. Men kan geluk niet kopen, men moet zich ontvankelijk tonen voor de transcendente machten en zo zal het eeuwige geluk de mens uiteindelijk te beurt vallen.’ Volgens hem kan onze lotsbepaling nooit een factum worden maar zal ze altijd een fatum blijven. Het pessimisme regeert in het boek van De Dijn, en dat verwondert vandaag de dag ook niemand meer.

Waarden zijn niet de creaties van het mensdom, maar het mensdom is de creatie van de waarden. Nog nooit heeft iemand de erfenis van Ludwig Feuerbach zo verdraaid om ze te kunnen inpassen in een poging tot verdediging van religie en ethiek! Waarden worden ons aangereikt door onze katholieke traditie en zijn zo indirect ontsproten uit het katholicisme. De mens is slechts mens doorheen zijn contact met de waarden en via deze ethische waarden ziet de mens pas in welke identiteit hij heeft. Men wordt slechts mens door in relatie met anderen te treden en de waarden maken dit mogelijk. Waarden drukken steeds een vorm van mysterie uit. Niemand kan de oorsprong rationeel bepalen of aantonen waardoor iets een waarde geworden is. Ethische waarden zijn intrinsiek kwetsbaar omdat ze geen materie bepalen maar eerder een gevoel benoemen. De mens heeft getracht om de ratio toe te passen op ethiek door de waarden te abstraheren en ze als materiaal voor te stellen. Door deze materiële projectie en incarnaties zijn waarden kwetsbaar.

Religie is een vorm die de mens bijstaat in het leren omgaan met de kwetsbaarheid van transcendente waarden, met de beperktheid van de nietige boreling en met het risico van zinverlies. In dit zingevingsproject dat de mens ‘gratuit’ aangereikt krijgt, is de enige fundamentele voorwaarde het vertrouwen in de transcendentie van een superieure kracht die orde schept in chaos, die ‘zin’ geeft. Door de illusie te koesteren dat geluk beheersbaar is, vervalt de mens vaak in cynisme en utopisme. Frustratie zal zijn deel zijn omdat hij de werkelijkheid vergeet en keer op keer met zijn eigen beperkingen geconfronteerd wordt. De mens zal nooit de Graal, de Steen der Wijzen of de Gnose vinden en zelfs indien hij er toch in zou slagen, zou de mens in zijn narcisme deze aanwenden om zichzelf ten gronde te richten. De mens is een kuddedier en deze levenshouding resulteert onvermijdelijk in een paradoxale samenleving van collectieve narcisten. Het individu staat centraal, maar om zichzelf van de anderen te kunnen onderscheiden, heeft hij nood aan een groter geheel.

Personificatie gaat immers steeds gepaard met socialisatie. Deze houding wordt tevens in de hand gewerkt door het falen van grote zingevingsprojecten waarbij individuen volledig opgingen in de samenleving, zoals de Sovjet-Unie en zijn marionettenstaten. De grootste paradox van de individuele vrijheden is de opgedrongen leefwijze door manipulatie van media. Het groepsconformisme is goed ingeburgerd en regelt alles voor de mens, maar toch voelt iedereen zich vrij! Het vertrouwen wordt hier veranderd in blindelingse participatie, geraffineerde dominantie en vanzelfsprekendheid, of zoals Johan Wolfgang von Goethe het ooit treffend wist te verwoorden: None are so hopelessly enslaved as those who falsely believe they are free.

De belangrijkste, meest bedreigde en snelst beïnvloedbare bevolkingslaag van de huidige maatschappij is de jeugd en dan vooral de adolescenten, die hun eigen seksuele aard nog moeten ‘assumeren’. De problematiek van de zoektocht naar de eigen persoonlijkheid en de allesoverheersende wil om volledig autonoom te kunnen oordelen over de eigen toekomst, vormen de pijlers van de jeugdige zingevingsthematiek. Enerzijds verwerpt de massa adolescenten elke vorm van door de traditie opgelegde zingeving, maar anderzijds volgt ze slaafs de zaken die door de media aangeprijsd worden. De mensen zijn nog nooit zo fundamenteel onvrij geweest en de mensen hebben zich paradoxaal nog nooit zo gelukkig gevoeld.

De wensen van de adolescenten stroken meestal niet met de wil van de ouders en dit resulteert vaak in een probleemsituatie tussen het ouderlijk gezag enerzijds en de anarchistische lokroep naar zelfbeschikking anderzijds. Deze onafhankelijkheidsstrijd loopt steeds op een sisser uit door toedoen van allerlei toevallige determinaties, zoals het eigen lichaam, de tijdsgeest, de plaats, het sociaal milieu, de financiële aanhankelijkheid e.a. Door het chronisch gebrek aan innerlijke zekerheid, kracht en weerbaarheid worden jongeren slachtoffer van faalangst, het gevoel ‘tekort te schieten’. Zo worden ze in de armen van streng autoritaire sektes gedreven, waar ze geen kans meer krijgen om nog zelf na te denken. Deze foutieve opvatting over falen en slagen is ook de hoofdoorzaak van het hoge cijfer zelfmoorden bij adolescenten. Ze zoeken de ultieme uitweg uit een in hun ogen mislukt leven.

Verder koesteren de jongeren ook een doorgedreven fascinatie voor de grens. Deze vorm van arbitraire beknotting van de vrijheid resulteert in de teloorgang van de waarden. Jongeren voelen zich in hun vrijheid beperkt en gaan deze grens moedwillig overschrijden. Jongens worden plots homofielen omdat ze zo een ‘kick’ krijgen, omdat ze zich zo kunnen profileren als interessant. De meeste homofielen zoeken gewoon aandacht omdat ze zo hun oude frustraties hopen te verwerken. Deze extreme vorm van zich willen onderscheiden van de anderen getuigt van het belang om juist die kwetsbare groep onnatuurlijke en geneesbare zieken (homofilie is immers ofwel een ziekte ofwel een psychische afwijking) te helpen door hen een alternatief zingevingsproject aan te bieden. Men moet de maatschappij niet veranderen voor enkele excessen. Men moet enkel de uitwassen bestrijden.

Doorheen de mensengeschiedenis is het steeds de wanhoop, de mislukking of de fundamentele onwetendheid geweest die het plebs naar de kerken dreef. Bij vele jongeren is deze wanhoop inderdaad opgetreden en na de zoveelste maatschappelijke mislukking, plegen ze in extremis nog een zin te geven aan hun leven door zich aan te sluiten bij extremistische semi-religieuze sekten. In België is dit voorlopig nog niets meer dan een randfenomeen, maar deze dubieuze tendens is er wel. Het pad lijkt reeds geëffend en de eerste stappen reeds gezet.

Enkele edelmoedige idealisten koesteren nog wel diverse katholiek geïnspireerde waarden, zoals broederlijkheid en naastenliefde, maar de zeldzaamheid van deze individuen getuigt weerom van de ondergang van de ethiek, van de moraliteit en van elke andere vorm van waardebeleving. De enige andere optie is het uitzichtloze pessimisme, dat het van het katholieke juk bevrijde proletariaat te beurt valt. De proles willen niet langer instemmen met de katholieke waarden omdat ze zich bedrogen en uitgebuit voelen door de Kerk. De enige fout die de Kerk nog kan maken is zijn eigen traditionele waarden verloochenen en zich zonder meer aanpassen en enten aan de hedendaagse ontspoorde en bijgevolg mislukte samenleving. Ik hoop ook dat de kerkfabriek eindelijk beseft dat de kracht van een religie niet schuilt in het marmer van het Vaticaan, maar in het stof van de sloppen. Regulering vanuit de Kerk en een constructieve Reformatie dringen zich op om het eens oppermachtig katholiek galjoen niet te laten zinken. Iedereen heeft immers recht op een tweede kans.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Mentaal gehandicapten (Hoegin)

Herman de Croo meent dat flaminganten mentaal gehandicapt zijn, Silvio Berlusconi is dezelfde mening toegedaan over al wie niet voor rechts stemt in Palermo. En beiden trekken hun woorden terug: Berlusconi zei dat het maar een grapje was, terwijl De Croo zich verontschuldigde tegenover de gehandicapten.

Het moet eigenlijk hard aankomen bij de zelfverklaarde intelligentsia die Noord-België rijk is: amper een paar dagen geleden nog monkelden ze binnensmonds met de uitschuiver van Herman de Croo, want, alles wel beschouwd, er lopen er onder hen maar weinig rond die niet vinden dat flaminganten niet in speciale instellingen thuis zouden horen. En als Herman de Croo over de schreef zou gegaan zijn, dan inderdaad tegenover mentaal gehandicapten. Die verdienen immers respect. Vandaag doet Silvio Berlusconi precies hetzelfde als Herman de Croo, alleen is het deze keer links dat het slachtoffer van de vergelijking moet zijn. En dat maakt dat de zaak deze keer natuurlijk helemaal anders is: deze keer zijn het niet de mentaal gehandicapten die geschoffeerd werden omdat ze met links vergeleken werden, maar wel links omdat ze met mentaal gehandicapten vergeleken werden. Stel je even voor!

Als deze twee zaken al één ding duidelijk maken, dan wel dat er een klare rangorde bestaat in de media: aan links mag niet geraakt worden, mentaal gehandicapten verdienen respect, maar flaminganten mag men uitmaken voor rotte vis zonder dat daar iemand over maalt. Tenzij om excuses tegenover de rotte vis te eisen. Het is echter wel merkwaardig dat men in de berichtgeving in Vlaanderen wel de link weet te leggen van de «mentaal gehandicapten» van Berlusconi naar zijn «klootzakken» van verleden jaar, maar niet naar de «mentaal gehandicapten» van Herman de Croo van amper een week of twee geleden. Zou dat iets te kies liggen, heren en dames journalisten – of moet ik schrijven typisten en vertalers van internationale persberichten zonder enig eigen reflectievermogen? Misschien kan één of andere hippe columnschrijvelaar er anders tegen maandag wel iets mee doen. Feit is dat Silvio Berlusconi, zonder het zelf te weten en vanop zo'n duizend kilometer afstand Herman de Croo en zijn heimelijke supporters eens ferm de broek heeft afgedaan omwille van hun gehuichel. Je zou warempel nog gaan denken dat Silvio Berlusconi een geheime lidkaart van Forza Flandria op zak heeft!

Wat me echter enorm ontgoochelt in Silvio Berlusconi is dat hij zijn woorden terugtrok. Hij had beter volhard in de boosheid, en geantwoord dat zijn rechtse kiezers al jaren moeten aanhoren dat er bij hen toch wel een vijs moet loszitten als ze voor rechts kiezen, en dan zeker voor een rechtse Berlusconi. Hoe dikwijls hebben al moeten aanhoren dat «linkse intellectuelen» een pleonasme zijn, en «rechtse intellectuelen» een contradictio in terminis? (Met excuses aan mijn rechtse lezers voor zulke moeilijk woorden, niet waar.) En als er dan al eens een intellectueel ontdekt zou worden tussen het rechtse gepeupel, is de ondertoon gezet: wat jammer toch van de verspilling van zulk intellect aan het rechtse gedachtengoed. Ondertussen mogen en mochten linkse intellectuelen hand- en spandiensten verlenen aan de meest moorddadige régimes, zonder ter verantwoording geroepen te worden of wat dan ook. Voor sommigen was het vaak zelfs het ultieme bewijs van hun hogere intellect!

En meer zelfs, links maakt er graag een sport van om over rechtse achterlijkheid ook een wetenschappelijk sausje te gieten. Hoeveel wetenschappelijke studies zijn er ondertussen al in Vlaanderen gepubliceerd die zwart op wit moeten aantonen dat de kiezers van het Vlaams Blok/Belang laag geschoold zijn, als ze al geschoold zijn? Dat de mandatarissen ervan in de verscheidene parlementen en raden niet bepaald grote lichten zijn? En wie herinnert zich nog het lijstje met de IQs van de Amerikaanse presidenten dat een paar jaar geleden plots opdook, en waaruit moest blijken dat George W. Bush de domste Amerikaanse president ooit was? De studie was een hoax natuurlijk, maar ging er anders wel in als zoete koek. Trouwens, over George W. Bush gesproken, bestaan zijn kiezers niet uitsluitend uit achterlijke idioten, religieuze fanatiekelingen en kapitalistische schurken, de twee laatste categorieën overigens niet meer dan subvarianten van de eerste? Ik kan me niet voorstellen dat een links politicus of commentator ooit voor zulke stellingen in de pers zijn excuses zou moeten aanbieden.

Read more...

De ontkerstening van Vlaanderen en de nieuwe moraal (cleppe.be)

De Basiliek van Koekelberg: in de jaren ’30 van de 20ste eeuw moest het de centrale almacht van de Katholieke Kerk op de moraal symboliseren. Wordt het in de toekomst een Moskee die met de Islammoraal het huidige individualisme bestrijdt? Of tikt de echte demografische tijdbom in het nadeel van zij die in de Islamitische wereld een achterhoedegevecht leveren tegen de torens van Dubai?

Een interessant artikel door Koenraad Elst doet het verhaal van de ontkerstening in Vlaanderen. Elst beschrijft wat iedereen inderdaad zal bevestigen: de Katholieke Kerk heeft in vrij korte tijd haar bijzonder groot moreel gezag volledig verloren in ons land.

Officiële standpunten van de Katholieke Kerk, inzake euthanasie, zelfmoord, abortus, seksuele betrekkingen en huwelijk kennen geen enkel draagvlak meer in de Vlaamse maatschappij.

Elst maakt de bemerking dat de zogenaamde relance van het geloof in de V.S. ook niet moet overdreven worden. En inderdaad, ook daar begint de “evolutie”: Zo voerde Massachusetts in 2004 een regeling voor het homohuwelijk in. Aanzetten voor een euthanasieregeling vonden plaats in Oregon (1994), Texas (1999) en California (2005) . In 2006 waren 60% van de Amerikanen trouwens voorstander van euthanasie. Ook abortus geniet er een brede maatschappelijke steun: 77% van de bevolking was in 2003 voorstander van abortus, al dan niet met beperkingen.

Elst maakt de voorspelling dat vertegenwoordigers van de Katholieke Kerk in Vlaanderen wellicht “hun levensbeschouwelijke identiteit voortaan scherper gaan affirmeren”, scherper dan Godfried Danneels dat op dit moment doet. Goed mogelijk, en wellicht ook wenselijk, want iedereen is gebaat met de strijd der ideeën, en dat is enkel mogelijk wanneer men oprecht uitkomt voor de eigen overtuiging. Vraag is alleen of de ideeën die een Monseigneur Léonard, de gedoodverfde opvolger van Danneels, predikt, wel succes zullen hebben in onze maatschappij.

Immers is met het wegvallen van het moreel gezag van de Kerk geen vacuüm ontstaan. Er heerst in gans het Westen op dit moment een bijzonder wijd verspreide individualistische moraal, waar een heilig respect voor het individu vooropstaat. Dit is althans zo wanneer men de huidige situatie in historisch perspectief bekijkt, en dan kan men enkel concluderen dat het individualisme nog nooit zo sterk was als op dit moment van de geschiedenis.

In tegenstelling tot de vorige moraal, die van de Kerk, wordt de nieuwe individualistische moraal niet meer van boven naar beneden uitgedragen, maar eerder op een gedecentraliseerde wijze. Waar vroeger Mijnheer Pastoor de parochianen de moraal las, is moraal nu iets dat ontstaat vanuit de botsing der private overtuigingen.

Uiteraard is dit ietwat karikaturaal geschetst. In het verleden verdedigde de moraal van de Kerk op bepaalde cruciale punten ook een zeer individualistische visie, en heden ten dage worden rechten van individuen nog steeds vaak zwaar geschonden, ook in het Westen.

De vraag die zich men moet durven stellen is, of de individualistische moraal, zoals die nu op gedecentraliseerde wijze gedijt, wel bestand is tegen aanvallen van buitenaf. Wat als de demografie in het Westen de positie van de aanwezige Moslimbevolking zodanig versterkt dat zij erin slagen om de individualistische moraal te verdringen door een opnieuw gecentraliseerde religie? Wat als de Staat erin slaagt om het laken volledig naar zich toe te trekken, nu het concurrerend instituut dat de Kerk was geen macht meer heeft?

Voorbeelden uit het verleden zijn bekend. De Russische Hanzehandelsstad Novgorod, waar handel, vrijheid en individualisme hoogtij vierden, werd in 1570 tot op de grond vernietigd door de Russische Tsaar. Het individualisme in Rusland is nooit meer van de grond gekomen, en zoals bekend is het land een vruchtbare voedingsbodem voor autoritaire politieke systemen.

Talrijk zijn echter ook de voorbeelden die het omgekeerde illustreren: de Italiaanse steden, hoewel militair zwak, hebben nooit hun liberale ideologie verloren, onder welke heerser dan ook. Hetzelfde kan men zeggen van de lage landen en Engeland, die de liberale traditie nooit hebben verloren, ondanks alle oorlogen en ideologische pogingen. De gevluchte havelozen die naar Amerika vluchtten hebben het land uitgebouwd tot een ongekend ontwikkelingsniveau dat door wereldwijde verspreiding van ideologie en technologie de oude autoritaire restanten van de landen van oorsprong aanvalt. Eén les zou daaruit duidelijk moeten blijken: onderschat nooit de kracht van een moraal. Er is al een Russische Tsaar nodig, die erin slaagt om een gemeenschap volledig te verwoesten en iedereen te vermoorden, om een moraal te doen verdwijnen.

Bovendien mogen we de wereld buiten het Westen niet uit het oog verliezen. Die maakt op dit moment een evolutie mee die qua snelheid zijn gelijke niet kent in de geschiedenis. Landbouwsystemen veranderen op vijf jaar tijd door mobiele telefonie, de individualistische ideologie die het internet meebrengt dringt de donkerste krochten van de woestijnmoraal binnen, en heuse financiële centra ontstaan op plaatsen waar dertig jaar voordien nauwelijks iemand woonde. Dorpsoudsten, ayatollahs en feodale leiders proberen hun positie te verdedigen, maar weten dat zij een achterhoedegevecht leveren.

De ware demografische tijdbom is niet de Islamitische bevolking in het Westen. De ware demografische tijdbom is de bevolking in de derde wereld, wiens moraal langzaam maar zeker de oude moraal van de heersende klasse zal ondermijnen. Er is wel al eens beweerd dat de regimes van de derde wereld minder onbeschaafd zijn dan hun onderdanen. Als dat ooit al waar is geweest, zal dat in de toekomst alleszins veranderen.

Ook het feit dat de Kerk als concurrerend instituut verdwenen is, is wellicht geen voorbode van een Staat die al haar duivels ontbindt. De Staat is, hoe vervelend ze ook nog altijd is, meer en meer een speelbal aan het worden van internationale geldstromen, migratiestromen en alsmaar kritischer burgers.

Het zal echter niet vanzelf gaan, zoals de liberalen in de 19de eeuw verkeerdelijk geloofden. Eenieder die de individualistische moraal aanhangt, zal die moeten verdedigen. Gelukkig heeft de mensheid zich verbazend snel hersteld van de gruwelijke aberraties uit de 20ste eeuw. Het is dan ook eigen aan de mens om uiteindelijk ook die moraal te verdedigen die het meest aansluit bij wat het menselijk zoogdier is: een redelijk denkend en handelend wezen, dat alle aspecten van het dierenrijk van nature afstoot. Een mens die eens geproefd heeft van de geneugten van de meest menselijke der ideologieën, het individualisme, zal dan ook niet snel bereid zijn die op te geven.

Read more...

Eurocratische verblinding (Politiek Incorrect)

De manier waarop de Europese Unie zichzelf probeert te verkopen is soms lachwekkend. Een nieuw staaltje van platte demagogie waar zelfs Pierre Poujade nog stikjaloers op zou zijn geweest, werd eergisteren nog eens getoond door de griezels uit het Brusselse Berlaymonster.

The Addams Family, pardon, de Europese Commissie stelde namelijk met trots haar begroting voor het werkjaar 2008 voor (dat op 13 juli nog wordt besproken door de Europese Raad en het Europees Parlement). Normaliter is dat niet meer of niet minder dan een administratief akkefietje, maar deze keer werden wel de nodige toeters en bellen uitgehaald. Immers, de Europese Commissie is er eindelijk in geslaagd een van de grote breekpunten van de eurosceptici (incluis ondergetekende) te doen verstommen: het verwijt dat Europa teveel investeert in nutteloze en zelfs contraproductieve landbouwsubsidies, terwijl het economisch beleid en justitie ondergefinancierd wordt.

Voor het eerst wordt er immers MEER in economie en tewerkstelling geïnvesteerd dan in de zogenoemde 'landbouwsubsidies'. Even de harde cijfers op een rijtje: volgens het nieuwe begrotingsvoorstel zal er in 2008 129,2 miljard euro worden uitgegeven; een stijging van de totale uitgaven met 2% in vergelijking met 2007. 44,2% van dit budget ofte 57,2 miljard euro zal gaan naar de uitgavenpost "cohesie en competitiviteit voor groei en tewerkstelling". Dit omvat een breed gamma van beleidsmaatregelen gaande van infrastructuurwerken tot subsidies voor ondernemingen en grootschalige projecten. In het persbericht van de Europese Commissie (zie http://europa.eu/rapid/pressReleasesAction.do?reference=IP/07/597&type=HTML&aged=0&language=EN&guiLanguage=en) staat ook een taartdiagram afgebeeld waarop je de allocatie van die 129,2 miljard euro mooi kunt zien. De opsteller heeft alleszins mooi gebruik gemaakt van de truuk van het optisch bedrog: de 56,3 miljard euro voor het gemeenschappelijk landbouwbeleid werd mooi in twee stukken verdeeld, zodat het bedrag kleiner lijkt. Als je het diagram bekijkt, zou slechts 10,7% van de totale middelen gaan naar 'plattelandsontwikkeling' (wat direct geassocieerd kan worden met landbouwsubsidies). In werkelijkheid moet je hierbij ook nog de 32,9% optellen die voor 'directe hulp en marktgerelateerde uitgaven' - wat een platonisch taaltje zeg... - bedoeld zijn. Dan kom je op een totaalsom van 43,6% vd uitgaven ofte 56,3 miljard euro.

57,2 miljard versus 56,3 miljard euro. Hoe minimaal het verschil ook: er wordt dan toch voor het eerst sinds jaren minder uitgegeven aan landbouwsubsidies? Neen. Want er bevinden zich namelijk ook heel 'verdoken' landbouwsubsidies in het domein van die eerste en tevens grootste uitgavenpijler, zijnde de cohesiefondsen. Sommige 'infrastructuurinvesteringen' gaan immers naar landbouwprojecten en visserij. Die 'verdoken' landbouwsubsidies stegen in de periode 2002-2005 trouwens met 1,7%. Het zou interessant zijn om die evolutie naar 2008 toe ook te kennen. Bovendien kunnen zich ook ernstige vragen gesteld worden bij die 'cohesiefondsen en infrastructuurinvesteringen'. We hoeven hierbij niet alleen denken aan de subsidieramp in Henegouwen, maar men kan zich bijvoorbeeld ook afvragen waarom de Europese Unie subsidies verleent voor de aanleg van een kunstmatig meer in de Engelse stad Bradford (niemand die er echt kan zeggen wat het nut ervan is).

En zelfs als we die verholen landbouwsubsidies buiten beschouwing laten, dan nog liegt de Europese Commissie zomaar wat voor. Procentueel mogen de landbouwsubsidies dan wel gedaald zijn, in harde euro's is er zomaar eventjes een stijging van 15,7 miljard euro op te merken gedurende de periode 1997-2007.

De slotsom is dus dat ook anno 2008 de Europese Unie een logge subsidiemachine is en blijft. Bovendien zullen de uitgaven voor 'administratieve kosten' met niet minder dan 5,7% stijgen in vergelijking met dit jaar (mede door de stijgende pensioenkost voor de Europese ambtenarij). Alsof dit een uitgave is dat Europa op de wereldkaart zal zetten... Maar, eerlijk toegegeven, mijns inziens moet Europa evenmin meer investeren in zaken als 'competiviteit, economie en tewerkstelling'. Want indien je een beleid wil scheppen voor een competitief en arbeidslustig Europa, geldt in feite niets meer of niets minder dan een zeer bekende uitspraak van Margaret Thatcher: "Het beste tewerkstellingsbeleid is om er geen te hebben". Wijze woorden van een wijze dame, waar Eurocratië een enorm tekort aan heeft.

Read more...

Lichtblauw en donkerpaars (victa placet mihi causa)

.
In onze streken is het verschijnsel onbekend, maar bijvoorbeeld in Duitsland moet het geregeld voorkomen. Iemand ergert zich zodanig aan iets, dat hij op slag katholiek wordt. »Aus Ärger katholisch geworden«, zeggen de machteloze omstanders.
De ergernis waar wij het over zullen hebben lezer, is gelukkig van geringere orde maar toch een ergernis.
Vaker overkomt het me de laatste tijd, als ik ‘s ochtends in het Sint-Pietersstation een krant koop en uit gewoonte eerst even dé kop van Le Standaard bekijk –meer dan één kop gaat niet op hun formaat– dat ik dan besluit om De Morgen te kopen.
Dat beschermt een mens nog niet tegen ergernissen! .zult u zeggen, en dat is waar, maar tenminste is er op hun voorpagina al iets meer te zien over de binnenkant van hun krant, en wordt de lezende mens niet pardoes overvallen door een dominerende, resumerende, simplificerende, en vaak nog artistiekerige foto. Die Vandermeersch moest eens een plekje krijgen bij de commerciële TV.
Maar, ook al was vandaag hun foto niet zo erg als gewoonlijk, toch kocht ik De Morgen. Een ergernis kan soms dagen doorwerken. Zodoende las ik, tegen het eind van mijn treinrit, Walter Pauli zijn bespreking van de recente biografie van Ernest Mandel. Ik duidde met rood direct enkele woorden en zinnen aan, en stapte uit naar het werk.
Daar kwam mij toevallig een artikel uit The New Scientist onder ogen, want met Vlaamse kwaliteitskranten alleen keun ik mijne pap niet koelen, zoals ze in Gent zeggen. Het schijnt dat de Russen verschillende woorden hebben voor lichtblauw en donkerblauw. Voor hen zijn dat twee verschillende kleuren.
Ons kan dit feit wellicht verwonderen, en misschien De Croo weer niet, maar wat ook De Croo nog niet weet, is dat de Russen door deze loutere eigenschap van hun taal allemaal in staat zijn om tussen die twee, voor ons tinten van blauw, significant sneller onderscheid te maken. Bon, kleuren zijn één ding, blauw, paars, rood, vind het verschil maar.
Veel interessanter zou het zijn als wij, en de Morgenredacteurs met ons, twee of zelfs meerdere aparte woorden hadden voor de gradaties die er liggen tussen slim en heel slim.
Pauli had die biografie van Mandel echt gelezen verzekert hij ons, maar hij was na lectuur min of meer onbevredigd achtergebleven. Ik heb die biografie ook niet gelezen ...maar ik bespreek enkel de bespreking ervan, en die heb ik zoals gezegd wél gelezen.
Een interessante slotbeschouwing van Pauli was: Hoe slim deze intellectueel [Mandel] was, blijft een open vraag.
Kwantificeer dat maar eens inderdaad! En wat betekent voor jou de term intellectueel, Pauli? Leer eens duidelijk zeggen wat je te zeggen hebt, in je eigen woorden, woorden die je goed machtig bent en waar je zelfs niet over nadenkt. Probeer die wapens eerst eens uit. Ach Walter, mensen die Mandel ooit in een lezing bezig hebben gehoord, zoals uw dienaar, of die met hem school hebben gelopen of zelfs met hem in de klas hebben gezeten op het Antwerpse Atheneum (zoals ik iemand heb gekend), die weten dat wijlen Ezra, heu, donkerblauwslim was.
Als dat je slimste bedenking was, Pauli, aan het eind van een boekrecensie, dan is die lichtblauwslim.
En wat ongeveer wit was, ongeveer halverwege jouw recensie ... is dat je Mandels hoofdwerk Das Spätkapitalismus noemt.
Permitteer jezelf eens ne goeien diksioneir jongen, want dat werk van Mandel lezen, dat moet jij echt niet doen, en om je te troosten, ik heb het ook nooit gedaan.
.

Read more...

Lijst Dedecker opnieuw ver onder de kiesdrempel (Hoegin)

Le Soir en RTBf hebben op iets meer dan een maand voor de federale verkiezingen een nieuwe peiling laten uitvoeren. Opnieuw blijft Lijst Dedecker ver onder de kiesdrempel steken. Verder klopt de conclusie dat de liberalen de premier niet zouden mogen leveren, maar daar kan ook aan toegevoegd worden dat het een dubbeltje op z'n kant zal worden voor Yves Leterme en Elio di Rupo, met voorlopig een licht voordeel voor Yves Leterme.

De resultaten van deze peiling zijn opvallend gelijklopend met de twee andere peilingen van een maand geleden. Meer zelfs, de afwijkingen met de peilingen van maart vallen allemaal binnen de foutenmarge: de grootste afwijking is die voor het Vlaams Belang, dat bij La Libre Belgique in maart 2,0% hoger scoorde. Belangrijkste nieuws is misschien echter dat dit de derde peiling is die bevestigt dat de Lijst Dedecker weinig of geen kans maakt om in juni de kiesdrempel te halen. Een simulatie voor de zetelverdeling leert verder dat socialisten en christen-democraten even groot worden, waarbij CD&V-N-VA afgetekend de grootste partij wordt in de Kamer.

Voor CD&V-N-VA bevestigt de peiling overigens de lichtjes dalende trend van de laatste maanden. De vorige peiling van Le Soir en RTBf is echter zo oud dat de piek die het kartel bij de twee andere peilers had niet zichtbaar is. Voor het Vlaams Belang zijn de resultaten bij de drie peilers veel meer gelijklopend, en de partij is er gemiddeld ongeveer twee procent op achteruit gegaan de laatste twaalf maanden. Daarmee staat ze trouwens vandaag in de peilingen op ongeveer hetzelfde niveau als vlak voor de verkiezingen van 2004.

sp.a-SPIRIT blijft rond de twintig procent schommelen, deze keer met een score er net boven. Gemiddeld zit het kartel daarmee op hetzelfde niveau als de verkiezingsuitslag van 2004, maar een goede twee procent onder dat van de laatste peilingen van voor die verkiezingen. Dan zijn de zaken voor de Open Vld duidelijker: de partij staat een groot verlies te wachten, en de vraag is alleen maar hoe groot dat verlies zal zijn. Vergeleken met de verkiezingen van 2004 gaat het daarbij al gauw om een derde van de aanhang.

Groen! blijft stabiel tussen de zes en de zeven procent, genoeg om met wat reserve de kiesdrempel te halen in een aantal van de kieskringen. Voor Lijst Dedecker geeft deze peiling dan weer een resultaat dat tussen dat van de twee andere peilers ligt, en daarmee ver onder de kiesdrempel. Tenzij de lijst in Antwerpen of West-Vlaanderen lokaal kan stunten dankzij de naambekendheid van Jurgen Verstrepen of Jean-Marie Dedecker zit er voor die lijst dus voorlopig geen zitje in de Kamer in.

Over naar een simulatie voor de zetelverdeling in de Kamer, deze keer op basis van het gemiddelde van de laatste peilingen van de drie peilers. Wat onmiddellijk opvalt is dat CD&V-N-VA afgetekend de grootste partij in de Kamer wordt. De liberale familie verliest veel pluimen, zowel aan Vlaamse als aan Nederlandstalige zijde, maar socialisten en christen-democraten komen in deze simulatie op precies evenveel zetels uit. Dat geeft meteen een licht voordeel voor CD&V-N-VA om als grootste partij de post van Eerste Minister te mogen opvullen – Yves Leterme dus.

Ook over de mogelijke coalities kan één en ander gezegd worden. In principe zijn alle zes «redelijke» coalities mogelijk (paars, paars-groen, tripartite, rooms-rood, rooms-rood-groen en rooms-blauw). Alleen een tripartite beschikt daarbij over een bijzondere meerderheid om de Grondwet te kunnen hervormen, en die meerderheid is zeer ruim. Kijken we echter naar de meerderheden binnen de taalgroepen, dan blijkt dat noch paars noch paars-groen aan Vlaamse zijde over een meerderheid beschikken. Rooms-blauw dan weer heeft aan Franstalige zijde net geen meerderheid. Op basis van die regel blijven er dus nog slechts drie mogelijke coalities over: een tripartite, rooms-rood en rooms-rood-groen. Merk op dat slechts in één ervan de liberalen vertegenwoordigd zijn, wat kan verklaren waarom de Open Vld recentelijk zoveel belang is beginnen hechten aan een staatshervorming.

Coalitie	Uitslag 2003	Prognose 2007	NL	FR
Paars	97	76	36	40
Paars-groen	101	84	41	43
Tripartite	126	119	66	53
Rooms-rood	77	86	49	37
Rooms-rood-groen	81	94	54	40
Rooms-blauw	78	76	47	29

Deze simulatie moet natuurlijk met een grote korrel zout genomen worden, maar het is hoe dan ook duidelijk dat als paars, paars-groen of rooms-blauw aan een meerderheid zouden raken, die meerderheid niet bepaald ruim zal zijn en daarom moeilijk werkbaar. Het is daarom niet ondenkbeeldig dat de volgende federale regering van start zal gaan als een tripartite, met als vangnet een afslanking naar een rooms-rode coalitie na de staatshervorming moesten er onderweg problemen optreden.

Read more...

Citaat van de dag (LVB.net)

"Wij zijn socialisten, wij zijn de vijanden van het hedendaagse kapitalistische economische systeem dat de economisch zwakkeren uitbuit, met zijn oneerlijke lonen, met zijn onbehoorlijke waardering van een mens op basis van rijkdom en eigendom in plaats van op basis van verantwoordelijkheid en prestatie. Wij zijn vastbesloten om dit systeem in alle omstandigheden te vernietigen."

Dubbele bronvermelding:

1. Adolf Hitler in zijn eerste publieke toespraak in Berlijn op 1 mei 1927, geciteerd door John Toland in zijn biografie "Adolf Hitler", 1976 - pagina 306.
2. Nazi-ideoloog Gregor Strasser in het artikel "Gedanken über Aufgaben für die Zukunft" [Engelse vertaling], 15 juni 1926.

Read more...

Financieel fascisme bij groen! en abvv

ABVV-voorzitter Rudy De Leeuw pleit voor een “graaitaks”. Hij wil een plafond voor de lonen van managers, hierin bijgetreden door Vera Dua van Groen!. In feite pleit hij voor een maximumloon want al wat boven een bepaald bedrag is (door Vera Dua begroot op 500 000 euro per jaar) wordt weggegraaid door de overheid via extreem hoge belastingen.

Ik vraag me af met welk recht De Leeuw denkt dit als “rechtvaardig” te kunnen poneren. Bedrijven zijn privaat eigendom en aan niemand verantwoording verschuldigd over hun beleid, zolang ze de aangegane contracten maar respecteren. Als zij bij wijze van spreken aan een manager 100 miljoen willen geven, dan is dat hun zaak. Dat geld is immers eigendom van het bedrijf en zolang de eigenaars van het bedrijf daar mee akkoord zijn is er helemaal niets waar een derde zaken mee heeft.

Maar dit is weer typisch de Vlaamse kerktorenmentaliteit waar het een schande en bijna een misdaad is om succesvol te zijn. Vlamingen zijn stikjaloers op succesvolle mensen en al zeker op zij die rijk zijn. Ondernemers en hoogopgeleiden worden gewantrouwd en gestigmatiseerd, en enkel de harde, noeste werker die handenarbeid doet wordt gerespecteerd.

Wat is de oorsprong hiervan? Waarschijnlijk effectief die kerktoren. In onze maatschappij worden mensen van oudsher onder controle gehouden door de kerk, sociale controle en geïnstitutionaliseerde jaloezie. Iedereen wil natuurlijk succesvol zijn en het hoge aantal deelnemers aan de lotto toont ook aan dat iedereen stiekem droomt om rijk te zijn. Stiekem want dat blijkt een of andere soort zonde te zijn.

Die mentaliteit werd gerecupereerd door links dat in onze maatschappij de rol van de Kerk heeft overgenomen en nu het monopolie heeft over beslissen of iets moreel is of niet. Dat merken we al snel als mensen die niet akkoord zijn met dit voorstel beginnen verontschuldigingen te uiten en excuses proberen te vinden om dit te verdedigen. Maar we hoeven ons helemaal niet te verontschuldigen. Dit is een populistisch voorstel dat opnieuw maar weer de niet-arbeider viseert. Ondernemers, de bron van alle welvaart, worden weggepest en uitgezogen, nu is de jacht open op elke meerverdiener. Waar De Leeuw en Dua voor pleiten is geïnstitutionaliseerde diefstal en zal er op termijn voor zorgen dat topmanagers naar het buitenland verkassen, en bedrijven hun hoofdzetels in andere landen gaan plaatsen.

Als elke “rijke” persoon ridicuul hoge belastingen moet betalen op de meerinkomsten dan zal die persoon ofwel naar het buitenland verhuizen, ofwel gebruikmaken van het grijze circuit, ofwel na een bepaald inkomen op de rem gaan staan. Niemand wil immers werken om de fiscus te plezieren.

Overigens is het tekenend hoe links graag het fabeltje verspreidt dat meerverdieners dat geld onterecht krijgen of van een ander afnemen. De naam is ook al typisch. “graaitaks”. Weer maar eens Gramisci gelezen kameraden?

Bovendien, naast het feit dat niemand zaken heeft met toplonen en er niets mis mee is, hebben die lonen ook hun maatschappelijke meerwaarde. Topmanagers zijn schaars goed en hebben vaak de keuze voor wie ze willen werken. Hoge lonen met allerlei opties voor goede prestaties zijn voor bedrijven manieren om toptalent binnen te halen. Die managers zijn vaak de oorzaak van winst en groei, in feite krijgen ze vaak een percentage op hun prestaties. Dat zorgt ervoor dat het bedrijf winst maakt en mensen blijft werk geven/gewenste producten op de markt brengt aan schappelijke prijzen. Hoge lonen houden talent en bedrijven in België. De meerverdiener betaalt ook uiteraard meer belastingen en daar wordt de staat ook beter van.

Ik weet niet wat Dua bezielt. Ze is verstandig genoeg om te weten dat haar voorstel noch moreel noch economisch zinvol is. Maar qua populisme kan het wel tellen. En Groen! probeert de exodus van partijleden naar SP.A te stoppen en tegelijk stemmen van de extreem-linkse mini-partijtjes te ronselen.

En nu ga ik naar Taxman van de Beatles gaan luisteren. Een aanklacht tegen de absurde belastingen van 95% die meerverdieners, o.a. de Beatles zelf, in die jaren moesten betalen in het UK.

Read more...

Javaux of het neo-paternalisme

Staatssecretaris Javaux (Ecolo) heeft een “schitterend” idee om het geweld in de samenleving en de teloorgang van de rechtsstaat aan te pakken. Hij wil dat jongeren, naar analogie met de afgeschafte legerdienst, verplicht één jaar burgerdienst moeten verrichten bij een NGO of een gelijkaardige “burgerbeweging”. Het herinvoeren van de legerdienst, wat al werd geopperd door andere politici, vindt hij niet zo’n goed idee, waarschijnlijk omwille van het niet-pacifistische karakter van het leger.

Nu zijn er heel wat mensen die het “toenemende geweld” in de samenleving en de “continue ontsporing” van jongeren en het gebrek aan “normen en waarden” toeschrijven aan het afschaffen van de legerdienst. Daar leerde men “respect en discipline”.

Die denkwijze bezorgd me koude rillingen in dit nochtans prachtige weer. Legerdienst was het verplicht leveren van prestaties onder dwang en een harde indoctrinatie met een heel strenge vorm van bestraffing. Zoiets heten we dwangarbeid. Dat mag je ook tijdelijke slavernij noemen. Zoiets kan je slechts verdedigen vanuit een collectivistisch en totalitair gedachtegoed. Het individu is van geen tel meer.

Bovendien, het is nog eens zinloos op de koop toe. Want er is namelijk géén toenemend geweld! Er is wel een enorme toename van de media-aandacht voor zinloos geweld. Net zoals er na de zaak Dutroux plots wél aandacht werd besteed aan sexueel misbruik en verdwijningen. En de overgrote meerderheid van de jongeren, we hebben het hier over meer dan 80%, veroorzaakt helemaal geen problemen of geweld. Maar de verplichte burgerdienst zou wel iedereen treffen, dus ook zij voor wie dat helemaal niet “nodig” is (volgens de definitie van Javaux). En waarom gericht op jongeren? Plegers van geweld zijn van alle leeftijden. Waarom worden enkel jongeren gestigmatiseerd? Bovendien, zou het werken? Gaat er minder geweld zijn omdat iemand zich een jaar lang gratis heeft moeten inzetten voor, pakweg, greenpeace? Wel handig voor de NGO’s, gratis werkkrachten én een mogelijkheid om een jongere een jaar lang te indoctrineren.

Het voorstel van Javaux is kortzichtig, moreel verwerpelijk, onzinnig en inefficiënt. Bovendien opent het niet alleen de deur voor misbruik, het IS misbruik.

De grootste vijand van het individu is de persoon die dat individu wil hervormen en beschermen.

Read more...

A convenient truth. Voor Groen toch

Nu alle partijen een minister van klimaat in de volgende regering willen, en de VN een nieuw rapport over de mogelijke gevolgen publiceerde, is klimaat weer hot. Ik liet al eerder mijn twijfel blijken, en zaken als dit zijn wel een bijzonder typisch voorbeeld over hoe “eerlijk” het debat werd gevoerd. Maar dat terzijde. Ik merk dat dat de globale hetze in België alvast het gevolg heeft dat groen! weer in is. Iedereen is bezig met het milieu, iedereen maakt zich zorgen, en iedereen vind ecologie opnieuw een halszaak. 4 jaar Paars-Groen zorgden ervoor dat Agalev nét niet door de kiezer uit het perlement werd geschopt, maar de film van Al Gore, net voor de release van de rapporten van de VN, brengen daar straks waarschijnlijk verandering in. Iedereen werd plots een ecologisch geweten schopt en groen! zwaait driftig met het vingertje. Vergeten is het wat wereldvreemde beleid van Agalev-ministers, voorbij is de afkalving van de groene partij. Nu ecologie plotseling hét thema van zowat alles is geworden (als je het nieuws bekijkt tenminste), claimt groen! als geen ander de ecologische credibiliteit.

In één adem bleken ze ook bereid om een “minister van klimaat” te leveren in de volgende regering. En naar alle waarschijnlijkheid krijgen ze die ook. De groene verrijzenis is immers héél handig voor de huidige federale regering. Die gaat naar alle waarschijnlijkheid wat procentjes verliezen, maar als het verlies beperkt blijft kan ze gewoon Groen! mee in bad nemen. In ruil voor een minister van klimaat en wat lippendienst aan ecologie, staan de groenen zelfs te trappelen om hun hervonden politieke relevantie uit te buiten.

Onmiddelijk is de dreiging van CD&V N-VA wat minder erg en heeft Paars een joker.

Verliezers worden CD&V.N-VA die hun kansen om de meerderheid te breken zien afnemen én SP.A-Spirit dat probeerde om de groene kiezer naar zich te lokken.

Read more...

Tweede vragenlijst van Flahaut (Hoegin)

De laatste dagen was er nogal wat te doen rond de vragenlijst van André Flahaut waarmee hij racistische, separatistisch en, horresco referens, republikeinse tendensen binnen het leger wil opsporen. Wat de media echter niet berichtten is dat er naast de eerste, «rechtse» vragenlijst, ook een tweede, «linkse» vragenlijst de ronde deed, zij het dat die niet aan alle bemiddelaars in de eenheden werden uitgedeeld, doch enkel aan Franstalige kameraden-bemiddelaars.

Het zijn verkiezingstijden, en ook de PS moet haar lijsten gevuld krijgen met kandidaten van hoge kwaliteit. Probleem is echter dat een aantal van hen –totaal onterecht uiteraard– in het middelpunt van de belangstelling van het reactionaire gerecht terecht is gekomen, en dus moet de partij op zoek naar nieuwe kandidaten. En aangezien nu ook militairen verkozen kunnen worden, wil de partij van de nood een deugd maken en onderzoeken of er binnen het leger valabele kandidaten rondlopen om de lijsten van de PS te versterken. Het spreekt daarbij voor zich dat de partij liefst van al kandidaten aanwerft die qua levensvisie en -stijl niet te veel afwijken van de huidige mandatarissen, en de vragenlijst moet daarom een hulpmiddel zijn om het kaf van het koren te kunnen scheiden. Ziehier de lijst met vragen:

1. Ontvangt de kandidaat een deel van zijn loon in een bruine enveloppe? Heeft hij daar zelf om gevraagd, of gebeurde dit op uw voorstel en aanvaardde hij het zonder verpinken?
2. Heeft de kandidaat al fondsen kunnen werven voor de zwarte kas van de eenheid?
3. Heeft de kandidaat ooit geprobeerd een postje te vrijwaren voor een familielid? Idem voor dorpsgenoten, streekgenoten of partijgenoten.
4. Heeft de kandidaat ooit al eens zijn eigen streek voorgesteld als doel voor de volgende retraite van de eenheid? Doet hij dat regelmatig? Stelt hij daarbij ook uitstapjes voor die de lokale horeca ten goede kunnen komen?
5. Heeft de kandidaat ooit al geprobeerd om legeraankopen te doen bij bedrijven in zijn eigen streek? Heeft hij daarbij de wet proberen te omzeilen? Is hij daar ook in geslaagd?
6. Staat de kandidaat erop Frans te spreken bij contacten met Vlamingen? Zoekt hij contact met Vlamingen, of houdt hij zich zo ver mogelijk weg van hen?
7. Zoekt de kandidaat bij internationale opdrachten spontaan contact met Franse, Spaanse of Italiaanse soldaten? Staat hij afkerig tegenover Duitse, Britse of Nederlandse soldaten? Is hij ooit al op de vuist gegaan met Amerikaanse soldaten?
8. Heeft de kandidaat al een partijkaart? Probeert hij andere leden van de eenheid te werven voor de partij? Gebruikt hij daarbij afpersing, bijvoorbeeld compromitterende foto's genomen op uitstapjes of feestjes van de eenheid?
9. Zingt of fluit de kandidaat wel eens de Internationale? Probeert hij collega's mee te doen zingen of fluiten?
10. Beschikt de kandidaat over een kadaverdiscipline? Is hij daarbij loyaler aan de partij dan aan de eenheid?
11. Heeft de kandidaat al collega's verklikt bij zijn overste(n)?
12. Is de kandidaat in staat tot het innemen van industriële hoeveelheden alcohol, verspreid over meerdere uren? Is hij na zulke innames nog in staat knopjes in te drukken, en groene knopjes te onderscheiden van rode knopjes?
13. Werkt de kandidaat zich geregeld in de kijker? Maakt hij er daarbij een probleem van desnoods collega's hiervoor door het slijk te moeten sleuren? (niet alleen letterlijk)
14. Is de kandidaat al over lijken gestapt? (vooral ook letterlijk)

De lijst zou in de toekomst ook gebruikt worden wanneer er over bevorderingen beslist moet worden, maar dat is vermoedelijk slechts een wild gerucht. Het is immers niet zeker dat de PS ook in de volgende federale regering de post van defensie zal kunnen bemachtigen.

Read more...

Geert van Istendael is een verduldig man (victa placet mihi causa)

.
Na lectuur van de vele, en ik vind mooie boeken die van Istendael al geschreven heeft, is “verduldig” misschien niet het eerste adjectief dat bij zijn lezer zal opkomen om de auteur te karakteriseren, maar dat oordeel kunnen wij nu bijstellen.
Morgenjournalist Jeroen De Preter had zaterdag een interview met van Istendael, naar aanleiding van diens boek over Duitsland. Ik weet niets af van die wellicht nog jonge reporter, maar Jeroen stelde zijn vragen nogal raar, en ik meen dat van Istendael enkele keren op zijn tanden heeft moeten bijten. Hij deed dat met voorbeeldige gelijkmoedigheid. Gelassenheit had ik bijna geschreven, maar ik wil geen Heideggerianen in het harnas jagen.
Wat vroeg in zijn onschuld die jongeman De Preter zo aan van Istendael? en waarop gaf deze laatste antwoord met een waar fiat voluntas tua? Twee voorbeelden:
Tot mijn grote verbazing las ik in uw boek dat de fractuur, het typisch Duitse of gotische schrift, hoegenaamd niets te maken heeft met de nazi’s.
en iets verder: Kunt u verklaren waarom zoveel grote componisten – Schubert, Bach, Beethoven, Wagner – uit Duitsland komen?
Tot grote opluchting van zijn uitgever Atlas, zo vermoed ik, sprong Geert van Istendael hier niet uit zijn vel, nee, hij antwoordde gewoon. Hij liet met kalmte na om onze Jeroen er op te wijzen dat de Fraktur al in de vijftiende eeuw voorkwam, en dat Schubert een Oostenrijker is - tot voor de Anschluss nog geen deel van Duitsland.
Misschien heeft van Istendael iets van mededogen, of van een pedagogische eros gevoeld in het bijzijn van zoveel jeugdige argeloosheid?
Lovenswaardig is zijn houding in beide gevallen.

Dertig jaar geleden gaf Karel van het Reve, die schitterende man, al blijk van eenzelfde gelatenheid als die ons van Istendael liet zien. In zijn radiopraatjes voor de Nederlandse Wereldomroep (gebundeld in Luisteraars! en uitgegeven bij van Oorschot in 1995) vertelt hij aan de landgenoten in de Overzeese Gebiedsdelen hoe het gesteld is met de feitenkennis van de jeugd in het thuisland:

Als een universitair docent vroeger op college zei: Byron of Goethe of Marx, dan trok iedereen een gezicht van: ja natuurlijk, hoe was het alweer, Byron hè, George lord Byron, Engelse dichter 1788-1824, auteur van Don Juan, Childe Harold, manke poot had hij, groot vrouwenjager, een tijdje in Venetië gewoond, erg rijk, hield van zwemmen, gestorven in Griekenland, had Grieken geholpen in de oorlog tegen de Turken. Dat wísten de studenten van twintig jaar geleden natuurlijk niet allemaal, maar ze wisten wel, dat ze het behoorden te weten, dat ze geacht werden dat te weten. En als ze het niet wisten dan zochten ze het thuis stiekem op of ze vroegen het aan hun moeder, want ook in het gezelschap van hun medestudenten was het een beetje beschamend om openlijk te moeten bekennen dat je nog nooit van Byron had gehoord.

27 december 1979
.

Read more...

Drie verliezers na debat Leterme-Di Rupo

Als we de krantencommentaren moeten geloven eindigde het debat tussen Yves Leterme en Elio di Rupo op een gelijk spel. Het is best mogelijk dat het debat geen winnaars kende, maar toch vallen er drie verliezers aan te duiden.

Ik zal maar meteen bekennen: het debat heb ik niet gezien, maar het verslag ervan heb ik wel gelezen. Wat de inhoud van het debat betreft is het niet moeilijk het eens te zijn met de krantencommentatoren: potten werden er niet echt gebroken, maar op nog meer dan veertig dagen voor de verkiezingen valt dat misschien ook niet te verwachten in een debat tussen twee kopstukken die vandaag al weten dat ze na de verkiezingen hoogstwaarschijnlijk tot elkaar veroordeeld zullen zijn. Ik vraag me echter wel af wat de commentatoren eigenlijk verwacht hadden van het debat, wanneer ze concluderen dat het geen winnaars heeft opgeleverd: hoe had immers één van hen het debat kunnen winnen? De twee spreken immers voor een verschillend kiezerspubliek, hoewel ze er tegelijkertijd toch moeten voor oppassen dat ze door het kiezerspubliek van de andere niet als de baarlijke duivel opgevat worden. Dat betekent dat de strategie voor zo'n debat nogal gemakkelijk gekozen is: speel op veilig en ga de grootste controverses uit de weg, en dat is wat er ook gebeurd is. Dat tijdens het debat dus niets «interessants» verkondigd zou worden stond al op voorhand in de sterren geschreven. De enige die Yves Leterme onderuit had kunnen halen op het debat was Yves Leterme zelf, en idem dito voor Elio di Rupo.

Toch zijn er drie verliezers, hoewel niemand dat opgemerkt lijkt te hebben. Inderdaad, het feit dat het debat tussen Yves Leterme en Elio di Rupo ging toont nog maar eens aan dat Johan vande Lanotte, Guy Verhofstadt en Didier Reynders in het diepst van hun gedachten misschien wel kandidaat-premiers zijn voor na 10 juni, in de praktijk zijn ze echter alledrie outsiders, en dat werd nog maar eens onderstreept. Voor iemand als een Guy Verhofstadt, en die is nota bene op dit ogenblik premier, moet het toch pijnlijk zijn vast te stellen dat hij niet eens uitgenodigd werd. Hetzelfde voor Johan vande Lanotte die zich nog niet eens zo lang geleden zelf uitriep tot kandidaat-premier, terwijl Yves Leterme nog niet eens heeft willen zeggen óf hij überhauptwel aan de verkiezingen zal meedoen. En Didier Reynders is de enige andere Franstalige kandidaat-premier, maar niemand in Vlaanderen die het over hem heeft als het gaat over de vraag of een Franstalige Eerste Minister wel mogelijk zou zijn in België. Slotsom: geen winnaars, maar wel drie verliezers na het eerste kopstukkendebat in deze verkiezingscampagne.

Read more...

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (45) (Hoegin)

Volgens een nota van het kabinet van Brussels minister Benoît Cerexhe (cdH) zou het voor de Vlamingen geen goede zaak zijn als zij de komende federale verkiezingen in Halle-Vilvoorde daadwerkelijk zouden boycotten of in het honderd sturen. Deze nota gaat echter (impliciet) uit van een aantal veronderstellingen waar toch wel wat vraagtekens mogen bijgeplaatst worden.

Al naargelang het scenario zou het gevolg van een boycot in Halle-Vilvoorde kunnen zijn dat de Franstaligen tot zes extra kamerzetels in de wacht kunnen slepen in de kieskring. Of het er meer of minder zouden zijn, doet er eigenlijk niet toe, maar het is opmerkelijk dat een krant als De Standaard de resultaten en de conclusie van de nota publiceert zonder enige randbemerking, en zelfs de titel «Boycot verkiezingen zou Vlamingen geen goed doen» boven het artikel plaatst. Ik zit dus sterk met de indruk dat de krant meestapt in de redenering van Benoît Cerexhe, en denkt dat de nota een argument is tegen de actie van de burgemeesters. Laten we echter toch even de puntjes op de i zitten:

Ten eerste is het merkwaardig dat zulke waarschuwing uit de hoek van de Franstaligen komt. Als er een reële kans zou bestaan dat de Franstaligen extra kamerzetels in de wacht zouden kunnen slepen door de actie van de burgemeesters, dan zouden zij ook geen reden hebben om de actie van de burgemeesters te doen stoppen, wel integendeel zelfs. Het zijn echter vooral de Franstaligen die groot misbaar maken over de actie van de burgemeesters, wat mij doet vermoeden dat zij eigenlijk zelf niet in de conclusies van de nota geloven. En zelfs als hun misbaar ingegeven zou zijn door hun bekommernis om de Franstalige stemmen uit Halle-Vilvoorde die door zo'n boycot niet uitgebracht zouden kunnen worden, moeten we als Vlamingen daar toch niet al te naïef over doen: geen haar op mijn hoofd twijfelt eraan dat de Franstaligen zonder verpinken desnoods een heel miljoen Franstalige stemmen uit heel Vlaanderen zouden laten vallen als hun dat extra zetels zou opleveren in de Kamer in verhouding tot hun aantal in België. Op dat vlak kunnen we van hen nog wel iets leren: het onderscheid tussen het wezenlijk en het bijkomstige.

Een ander punt is echter dat de nota van het kabinet van Benoît Cerexhe ervan uitgaat dat in voorkomend geval de verkiezingen ook geldig zouden verklaard worden. En wie verklaart ook al weer die verkiezingen voor geldig? Precies: de federale Kamer. En om een meerderheid in de Kamer te halen, heb je zuiver wiskundig ook Vlaamse stemmen nodig. Dat zou dus betekenen dat de Vlaamse partijen eerst in Halle-Vilvoorde zouden zorgen voor een boycot omwille van de ongrondwettelijkheid van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, en vervolgens zonder problemen diezelfde verkiezingen geldig zou verklaren in de Kamer. Welke Vlaamse partij gaat daaraan meedoen? Ik zie zelfs een sp.a-SPIRIT in dit verband niet in staat een herhaling van het kunststukje dat ze afleverden in verband met het migrantenstemrecht op te voeren. Een Vlaamse partij die van plan is de verkiezingen geldig te verklaren na 10 juni zonder splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, zal ook niet in haar eigen vlees snijden door een boycot in Halle-Vilvoorde op 10 juni zelf.

Tot slot, zelfs als het tot een boycot in Halle-Vilvoorde zou komen, en er worden enkele Vlaamse stemmen gevonden om samen met de Franstaligen de federale verkiezingen geldig te verklaren –Groen! bijvoorbeeld– dan denk ik dat de Franstaligen daarmee meteen ook de onafhankelijkheid van Vlaanderen een zeer grote stap dichterbij zullen gebracht hebben. Zulke stap zou bijvoorbeeld ook internationaal de nodig aandacht trekken, en de erkenning van een Vlaamse onafhankelijkheidsverklaring aanzienlijk vergemakkelijken. De zes extra kamerzetels die het kabinet van Benoît Cerexhe meent te kunnen ontwaren in Halle-Vilvoorde zouden daarom niet meer zijn dan een Pyrrhus-overwinning, en misschien zelfs dat nog niet.

Ik denk echter dat het nooit zover zal komen. Indien de Vlaamse partijen over vijf minuten politieke moed zouden beschikken, was Brussel-Halle-Vilvoorde al lang geleden gesplitst. Een succesrijke boycot van de federale verkiezingen in Halle-Vilvoorde vergt echter meer dan vijf minuten politiek moed –enkele weken lijkt mij wat dat betreft een veel juistere schatting– wat mij op dit ogenblik doet vermoeden dat de verkiezingen in Halle-Vilvoorde zonder al te veel problemen zullen doorgaan. Ik betwijfel niet dat er bij de burgemeesters en vooral de actievoerders rond hen veel Vlaamse goede wil aanwezig is, maar vrees het ergste, en hoop dat ik ongelijk zal krijgen.

Read more...

De Franse verkiezingen en Di Rupo (Politiek Incorrect)

Afgelopen zondag vond in Frankrijk de eerste ronde van de presidentsverkiezingen plaats. Twaalf kandidaten dongen naar de hand van de kiezer, maar slechts twee werden genomineerd voor de tweede ronde die volgende week zondag zal plaatsvinden. Die twee zijn Nicolas Sarkozy (31,18%) en Ségolène Royal (25,87%), waarmee de tweede ronde direct uitdraait op een links-rechts confrontatie uitdraait.

Sarkozy's sterke score heeft hij naar alle waarschijnlijkheid te danken aan zijn duidelijk en direct discours omtrent immigratie en (on)veiligheid. Hiermee heeft hij een groot deel van het Front National kunnen opslokken, wiens presidentskandidaat slechts 10,44% van de Franse kiezers kon bekoren. Mijn bedoeling is hier niet een uitgebreide analyse te maken van de Franse verkiezingsstrijd (dat is immers louter een zaak van de Franse bevolking, en wie hier toch in geïnteresseerd is kan veel uitgebreider verslag en commentaar vinden in de editorialen van de Franse dagbladen Le Monde en Le Figaro), maar wel op de reacties uit eigen land op deze uitslag. Of toch alleszins de toch wel onthutsende reactie van één welbepaalde persoon, zijnde Elio Di Rupo.

Want één zaak is toch wel zeer leerrijk aan de Franse presidentsverkiezingen: als je het lijstje van de 12 kandidaten afgaat, merk je immers hoe groot de gelijkenis van de politieke systemen in Frankrijk en België (en dan in het bijzonder het zuiden des lands) is - en dat is zeker geen positief gegeven. Zelfs ondanks het feit dat Frankrijk een republiek is en België een monarchie. Want zowel in Frankrijk als in België heb je de keuze tussen linkse, linksere en uiterst-linkse partijen. En wie dan toch op een niet semi-marxistische manier zijn middenvinger wenst uit te steken naar de heersense klasse, is al genoodzaakt om op toch wel tamelijk dubieuze partijen te stemmen zoals het Front National (die ook in Wallonië dezelfde naam heeft, maar dan met een ander tricolore gekleurde toorts - sic!) Want buiten het gekende 'viermanschap' (Sarkozy, Royal, Bayrou en Le Pen), kwamen de overige 8 presidentskandidaten - op de amper gekende Philippe de Villiers na - uit communistische, trotskistische, maoïstische en watermeloenachtige kringen. In Wallonië is de situatie misschien ietwat anders, omdat daar 'de rode krachten' verenigd zijn in de almachtige PS, waardoor splinterpartijen als (het Belgisch georganiseerde) Parti du Travail de Belgique (PTB; PvdA in Vlaanderen) amper van de grond komen. Maar voor de rest zien we ook in Wallonië dat andere 'grote' spelers zoals het cdH en de MR het spelletje 'om ter politiek correctst' duchtig meespelen. In Vlaanderen overigens ook (vervang gewoon het cdH door CD&V en de MR door Open VLD). Met dat verschil dat je in Vlaanderen buiten het Vlaams Belang ook nog Lijst Dedecker hebt als 'partij van de middenvinger', hoewel hier dan weer de dreiging van de kiesdrempel kan spelen dat sommige potentiële Dedecker-kiezers toch nog beslissen voor de partij van Vanhecke te stemmen.

Maar terug over naar Di Rupo. Zoals twee alinea's hoger vermeld heeft deze een 'onthutsende reactie' maakt (niet dat dit hoeft te verwonderen...) in verband met de Franse verkiezingsuitslag. Ik citeer het desbetreffende deel van het persbericht zoals verschenen op de website van de (Waalse) PS:

"Aujourd’hui, grâce au 25,6% de citoyens qui ont voté Ségolène les Français sont devant un véritable choix de société : une société du progrès partagé ou celui du progrès confisqué par quelques uns. L’adversaire de Ségolène incarne à l’extrême le libéralisme brutal, celui qui exclut et laisse au bord du chemin les citoyens « moins rentables ou moins efficaces."

["Vandaag staat Frankrijk voor een waarachtige maatschappelijke projectskeuze, dankzij 25,6% van de kiezers die voor Ségolène hebben gekozen: een maatschappij van gedeelde vooruitgang, of een maatschappij van vooruitgang ten behoeve van een paar enkelingen. De tegenstrever van Ségolène (i.e. Nicolas Sarkozy) staat symbool voor het extreme, brutale liberalisme; het soort dat mensen uitsluit en de 'minder rendabele en minder efficiënte' lagen van de bevolking aan de kant van de weg dumpt."]

Tot zover Di Rupo's hoogst intrigerende analyse van het liberalisme. Het beeld dat Di Rupo evoceert over Sarkozy klopt echter volledig niet: Sarkozy meet zich dan misschien wel het aureool van het liberalisme aan; oud-landgenoten van hem zoals Aléxis De Tocqueville en Frédéric Bastiat draaien zich om in hun graven wanneer ze dit zouden weten. Want Sarkozy staat helemaal niet borg voor "extreem of brutaal" liberalisme - laat staan libertarisme. Zijn discours over veiligheid en migratie klonk dan misschien wel duidelijk, voor het overige klonk zijn programma net zo etatistisch als dat van de andere 11 kandidaten. Zo staat ook Sarkozy bekend als een verdediger van de ook ons bekende en beruchte 'positieve discriminatie' , en is ook hij het 'economisch pattriotisme' niet ongenegen. Zijn verkiezingsslogan 'Ensemble, tout devient possible' belichaamt dit ideeëngoed dan ook volop. En zijn rede na de verkiezingsuitslag was ook veelzeggend:

"Je veux parler à tous ceux que la vie a brisés, aux accidentés de la vie, à ceux qu’elle a usés, à ceux qui sont dans la détresse. Je veux parler aux malades, aux handicapés, aux personnes âgées, à ceux qu’une pression trop forte a épuisés, à ceux qui ont trop souffert. Je veux leur redonner de l’espérance. Je veux leur dire que la France dont je rêve est une France qui ne laisse tomber personne, une France qui est comme une famille où le plus faible, le plus vulnérable, le plus fragile a droit a autant d’amour, autant de respect, autant d’attention que le plus fort, une France où même dans celui qui n’a plus de force on reconnaît la dignité de l’homme et du citoyen."

["Ik wil me richten tot al diegenen wiens levens gebroken zijn, aan de slachtoffers van het leven, aan diegenen die zich misbruikt voelen, aan de wanhopigen. Ik wil me richten tot de zieken, tot de gehandicapten, tot de ouderen, tot diegenen die onder zware druk staan, tot zij die te zwaar geleden hebben. Ik wil hun terug hoop geven. Ik wil hun zeggen dat het Frankrijk waarvan ik droom een Frankrijk is dat niemand aan zijn lot overlaat, een Frankrijk dat zoals een familie is waar de zwakkere, de meest kwetsbare, de meest gevoelige evenveel recht op liefde, respect en aandacht heeft als de sterkste; een Frankrijk waar zelfs diegene die aan het einde van zijn krachten is de waardigheid van mens en burger wordt toegekend."]

Aldus sprak de die-hard ultralibertarische oerkapitalist Nicolas Sarkozy. Dat er solidariteit is met de zwakkeren in de samenleving is geen enkel probleem - deze moet er zelfs zijn - alleen is het probleem dat Sarkozy, zoals iedere traditionele politicus, hierin een grote rol voor de staat ziet. De Franse sociale zekerheid die momenteel 20% van 's lands BBP opslorpt zal dus niet meteen gekortwiekt worden.

Maar wat is de moraal van het verhaal? Als Di Rupo de softie Sarkozy al een emanatie van het brutale kapitalisme vindt, dan impliceert dit dat ook Guy Verhofstadt en zijn open bende op hun tellen moeten passen. Straks wordt Karl Popper - die postuum tot huisideoloog van de partij is verklaard - nog verketterd tot een bloedig alleen in winsttermen denkend monster. Terwijl Popper juist een brave sociaal-democraat - een liberal , zoals de term door zelfverklaard progressief-links in de Anglosaksische wereld is gekaapt - was, en in zijn werk zelfs het onderscheid niet maakte tussen 'samenleving' (het ongeordend, niet-hiërarchisch samen-leven van mensen) en 'maatschappij' (dat buiten de samenleving ook een hiërarchische structuur - een overheid; een staat - impliceert) (hoewel Popper natuurlijk wel verveeld zat met het feit dat hij zijn werk in het Engels schreef; waar 'samenleving' en 'maatschappij' allebei vertaald wordt als 'society'). Kortom, als Verhofstadt nog een derde termijn als Messias, pardon, premier wil opnemen, zal ie nog veel water bij zijn wijn mogen dien in aanloop naar 10 juni. Of beter gezegd: veel rode wijn bij het diepblauwe water. Maar na acht jaar regeringsdeelname kan dàt niet zo moeilijk zijn zeker?

Read more...