Virtueel en lucratief landbouwen (Politiek Incorrect)

De Britse eurosceptische denktank Open Europe bracht enkele dagen geleden opmerkelijk nieuws aan het licht in verband met de beruchte Europese landbouwsubsidies.

Na empirisch onderzoek werd immers ontdekt dat er een serieuze lancune in de Europese wetgeving zit, waardoor zelfs een bewoner van een appartement in een grootstad landbouwsubsidies kan claimen. Het probleem zit hem in het feit dat de term 'landbouwer' onvoldoende strikt is gedefinieerd. Volgens de Europese regelgeving kun je landbouwsubsidies claimen wanneer je 68 are of meer grond in pacht hebt, en dit voor minimum 10 maand per jaar. Het is zelfs niet vereist deze grond ooit in je leven te betreden.

Open Europe ontdekte dat er nu in Schotland een hele handel aan de gang is waarbij landeigenaars stukken bergachtig land verpachten tegen de belachelijke prijs van - omgerekend - 7,30 euro per 40 are (de Engelstalige berichtgeving maakt melding van 'one acre'). Per 40 are in pacht kun je dan tot maar liefst 1.400 euro aan landbouwsubsidies per jaar claimen! Het gevolg is dan ook dat er in Schotland enorm lucratieve handeltjes ontstaan waarbij heuse financiële experts en beursspecialisten te pas komen. Een 'veldwerker' - figuurlijk dan... - van Open Europe heeft een transactie afgesloten ter waarde van 821 euro. Het gevolg is dat dit 447 euro per jaar oplevert aan Europees manna, en dit de volgende hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid, wat ten vroegste 2013 kan zijn. Dat zijn dus ten minste zes jaar gewaarborgde sommen op de bankrekening: 2.682 euro. U ruikt winst?

Volgens schattingen zou er in Schotland alleen al 809 km² - om een idee te krijgen: ongeveer vier keer de oppervlakte van de stad Antwerpen inclusief agglomeraties - aan land op die manier verhandeld worden. Subsidies die bedoeld zijn wegens 'ecologische motieven om het landschap te vrijwaren'. De vraag is natuurlijk: is dit een louter Brits of Schots fenomeen, of zouden andere landen en regio's in de Europese Unie dit snel-rijk-spel spelen op kosten van de belastingbetaler? Immers, het Verenigd Koninkrijk krijgt maar ca 9% van het totale Europese landbouwbudget toebedeeld. Misschien dat de geit van Yves Leterme dan toch nog niet zo onschuldig is als ze er op het eerste zicht uitziet.

Read more...

Neen Tegen Tewerkstellingsquota !(Vincent De Roeck)

Minister van "Werk" Peter Vanvelthoven verklaarde onlangs in de pers dat hij de invoering van tewerkstellingsquota overweegt om meer allochtonen aan een baan te helpen. Volgens de minister moeten quota mogelijk worden indien andere voorziene maatregelen niet helpen. Ik wens mij met klem te verzetten tegen de mogelijke invoering van tewerkstellings- en andere quota voor allochtonen. Net als de minister van Werk ben ik bekommerd over de lage tewerkstellingsgraad van allochtonen. Een volwaardige deelname aan de arbeidsmarkt is volgens mij immers een van de belangrijkste hefbomen tot integratie van allochtonen en tot succesvol samenleven in diversiteit.

Quota hebben echter een aantal zeer nefaste neveneffecten. Ze verstoren de arbeidsmarkt, vervalsen de competitie tussen mogelijke kandidaten voor een functie, beperken de wervingsvrijheid van de werkgever en ten slotte stigmatiseren ze bepaalde bevolkingsgroepen. Quota kunnen zo het racisme in de samenleving bestendigen en verergeren. Ik ben gekant tegen dit selectief doelgroepenbeleid en pleit voor een arbeidsmarktbeleid waar het individu centraal staat.

Er zijn volgens mij andere en betere recepten die de allochtonen, en bij uitbreiding de arbeidsmarkt als geheel, ten goede zouden komen. Allochtonen zouden meer kansen op werk hebben in een meer geliberaliseerde economie. De scholingsgraad van allochtonen ligt op dit ogenblik gemiddeld immers aan de lage kant en heel wat wetten en regels remmen de creatie af van activiteiten die typisch veel laaggeschoolden tewerkstellen (distributie, logistiek, ...). Zo verhinderen de wetten op de openingsuren van handelszaken dat deze langer open zouden blijven en dus meer mensen zouden tewerkstellen. De wet op de vestiging van handelszaken maakt dat de opstart van een nieuwe handelszaak nodeloos lang aansleept. Erg restrictieve milieureglementeringen (bvb. geluidsnormen) remmen dan weer de groei van logistieke activiteiten af. Om allochtonen meer kansen op werk te geven, zouden al deze wetten en regels best worden afgeschaft of versoepeld.

Allochtonen zouden tevens meer kansen op werk hebben als het verschil tussen loonkost en netto-loon voor een laaggeschoolde in ons land kleiner zou zijn. Om allochtonen meer kansen te geven op werk moeten de lasten op arbeid dus drastisch worden verlaagd (= minder hoge loonkost), moet de belastingvrije schijf in de personenbelasting worden opgetrokken (= hoger netto-loon), moeten de uitkeringssystemen meer voorwaardelijk worden gemaakt en beperkt worden in de tijd. Ik besluit: "Werk maken van werk voor allochtonen: volmondig ja. Quota: volmondig neen". Daarbij zou ook een vlaktaks nog perspectieven openen.

Dit opiniestuk werd geschreven door Philippe Debacker.

Read more...

Wetenschap à la Draulans

Even mee genieten van wat Knack van 7 maart 2007, p. 61, wetenschap noemt: "Zwart wordt wit":

"Philip Dewinter zal het niet graag horen, maar de European Journal of Human genetics beschrijft een aantal blanke Britten die rechtstreeks afstammen van zwarte Afrikanen. Dat is normaal, zult u denken, want alle mensen stammen af van zwarte afrikanen (1). De wortels van de mensheid liggen namelijk in Afrika. Het speciale aan de beschreven personen is echter dat ze afstammen van mensen die tussen 1800 en 300 jaar geleden van Afrika emigreerden naar wat nu Groot-Brittanië is. Dat bleek uit gedetailleerd onderzoek van hun genetisch materiaal. Wat niet alleen bewijst dat er vroeger al een substantiële (2) migratie van zwarten naar Europa moet zijn geweest, maar ook dat zwart in rassentermen een rekbaar begrip is(3). of m.a.w. Philip Dewinter heeft ongewtijfeld het potentieel om zo bruin als een Marokkaan te worden (4)."

1. Zou Draulans echt bedoelen dat wij afstammen van voorouders die kunnen geklasseerd worden als wat wij nu zwarte Afrikanen noemen ? Dan is dat een erg racistische veronderstelling, want ze impliceert dat de zwarte Afrikanen van vandaag eigenlijk veel dichter staan bij onze voorouders van duizenden jaren geleden dan blanke Europeanen, die intussen duidelijk geëvolueerd zijn ..... Het zou dan al veel correcter zijn te stellen dat we waarschijnlijk gemeenschappelijke voorouders hebben met de zwarte Afrikanen van vandaag, maar dat is wel iets heel anders dan zeggen dat we ervan afstammen. Overigens is de Out of Africa theorie niet onbetwist is de anthropologie.

2. Gelukkig voor ons is het artikel waar Draulans beweert de mosterd te halen te vinden op internet: "Africans in Yorkshire? The deepest-rooting clade of the Y phylogeny within an English genealogy", in European Journal of Human Genetics (2007) 15, 288–293. Het artikel zegt namelijk dat het een zeer zeldzame ontdekking heeft gedaan, de aanwezigheid van "afrikaanse" genen in autochtone blanke Britten uit Noord-Engeland. Dat gen werd namelijk gevonden bij 7 (acht) Britten afkomstig uit Yorkshire uit éénzelfde familie, waarvan men 18 mannelijke naamdragers heeft gevonden. Die zouden allemaal van dezelfde voorouder met het WestAfrikaanse gen moeten afstammen. Stellen dat dit bewijst dat er vroeger al een substantiële migratie van zwarten naar Europa moet zijn geweest, is wel een zeer merkwaardige toepassing van de statistiek. Misschien is die er geweest, maar dit volgt alvast helemaal niet hieruit. Het is ook perfect mogelijk dat die zwarte voorouder nooit in Engeland geweest is. De aanwezigheid van zwarte Afrikanen vanf de 16e eeuw in Engeland is overiegns ook bewezen, maar niet dat een substantieel deel van de autochtone Britten daarvan afstamt. Maar natuurlijk, een beetje zuiver denken leidt niet tot de conclusie die in het ideologisch kraam van Draulans past.

3. Uit genealogisch onderzoek hebben de auteurs van het artikel in EJHG afgeleid dat het gen in de familie is sedert minstens halfweg de 18e eeuw. Men moet niet veel van genealogie afweten om te kunnen uitrekenen hoeveel voorouders men gemiddeld heeft in de eerste helft van de 18e eeuw: 9 generaties met een verdubbeling van het aantal voorouders per generatie geeft 2 tot de negende macht, d.i. 512. Die 7 Britten hebben dus waarschijnlijk 1 zwarte en 511 blanke voorouders. En Draulans is verbaasd dat die mannen er niet ten dele zwart uitzien ?

4. Philip Dewinter is natuurlijk een dankbare pispaal voor de linkse media. Maar het is niet omdat een onzinnige redenering op een pispaal betrekking heeft dat het geen onzinnige redenering meer zou zijn.

Van dit soort wetenschap(sjournalisme), verlos ons Heer ....

Read more...

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem? (43) (Hoegin)

De klok voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde heeft lange tijd stilgestaan, maar is nu opnieuw aan het tikken: een maand geleden beslisten immers de burgemeesters van Halle-Vilvoorde dat zij geen kiezerslijsten zouden opmaken.Volgens de wet moeten zij daar nochtans ten laatste op 30 maart mee beginnen.

In hoeverre alle burgemeesters die beslissing opgevolgd hebben is mij onbekend, maar op 21 maart zal de actie in ieder geval geëvalueerd worden op een staten-generaal in Merchtem. Meteen zal daar duidelijk worden of er toch al burgemeesters door de knieën zijn gegaan, en wie dat eventueel zou zijn. Hoe dan ook is er opnieuw een mechanisme in gang gezet met een concrete datum waarop politici en burgemeesters over de kwestie kleur zullen moeten bekennen. In het bijzonder is het uitkijken naar de reactie van de Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael indien enkele of alle burgemeesters voet bij stuk houden.

Wat duidelijk is, is dat het voor de burgemeesters deze keer moeilijker zal zijn om overstag te gaan voor onduidelijke beloftes van federale politici vergeleken met 2004. Voor VLD en sp.a is er in wezen weinig veranderd, en niemand verwachtte trouwens in 2004 dat zij het voortouw zouden nemen om de kieskring gesplitst te krijgen, maar voor CD&V en zeker N-VA stellen de zaken zich vandaag helemaal anders dan in 2004. Zij hadden immers gezworen dat zij niet in een Vlaamse regering zouden stappen zonder een splitsing, maar deden dat uiteindelijk toch omdat ze machteloos stonden tegenover de paarse federale regeringspartijen. Hun geloofwaardigheid heeft daarmee een serieuze knauw gekregen, en een nieuwe belofte dat zij niet in een federale regering zullen stappen zonder een splitsing kan daarom maar weinig indruk maken.

In het bijzonder voor de CD&V is Brussel-Halle-Vilvoorde een hete aardappel omwille van de vele tegenstrijdige belangen. Aan de ene zijde kan de partij de eis tot splitsing niet zomaar laten vallen, omdat daardoor ofwel het kartel met N-VA onmiddellijk (opnieuw) aan diggelen zou liggen, ofwel de N-VA totaal ongeloofwaardig zou worden binnen de Vlaamse beweging. Als bij de N-VA al vóór de verkiezingen «de dood in het hart» zou intreden, riskeert het kartel dat het laatste groepje Vlaams-nationalisten voorgoed in de armen van het Vlaams Belang (of Lijst Dedecker!) zou verdwijnen, met alle electorale gevolgen vandien, ook voor kartelpartner CD&V. Anderzijds kan de CD&V het ook niet té hard spelen in Brussel-Halle-Vilvoorde: wanneer enkele CD&V-burgemeesters er mee voor zouden zorgen dat de verkiezingen er volledig in het honderd zouden lopen, zou de partij wel eens al haar kansen voor een federale regeringsdeelname kunnen verspelen nog voor er nog maar één stem werd uitgebracht. Zelfs met 33% van de stemmen in Vlaanderen is de partij niet incontournable als Groen! bereid is in een nieuw paars-groen avontuur te stappen. Voeg daar nog eens de interne elementen aan toe die helemaal niet gediend zijn met een al te Vlaamse positionering van de CD&V, en het wordt duidelijk dat het afwachten wordt hoe die partij de komende weken en maanden de kwestie zal aanpakken.

Wat echter nu al vaststaat is dat de communautaire problematiek ondanks de verwachtingen en misschien vooral de hoop van sommigen wel degelijk een prominente rol zal spelen in de komende verkiezingscampagne. Voor het Vlaams Belang, dat het communautaire vooraan in zijn verkiezingsprogramma heeft geplaatst, is dit waarschijnlijk alleen maar een voordeel. Voor Groen! maakt het weinig of niets uit, en ook bij de sp.a en het kiespubliek van die partij leeft het thema niet echt. Erger is dit voor de VLD, dat nog steeds de «V» in haar naam voert, ook al wordt het belang van die letter vandaag afgezwakt door de nadruk op de «openheid» van de partij (en datzelfde geldt trouwens ook voor de «L», doch dit terzijde), terwijl de CD&V door de hele kwestie in een lastig parket komt, zowel intern als extern. Maar voor de N-VA is het toch wel ironisch te noemen dat precies een communautair thema uiteindelijk wel eens in het nadeel van de partij zou kunnen spelen: niet alleen riskeert de alliantie reeds voor de verkiezingen een enorme toegeving te moeten doen, bovendien doet de hele kwestie onvermijdelijk onverwijld terugdenken aan haar mislukking van 2004. Kiezers hebben over het algemeen een kort geheugen, maar geldt dat ook als zij met hun neus zo op de feiten gedrukt worden?

Read more...

Een genadeloos lucide romanticus (victa placet mihi causa)

.
Toen ik daarstraks zag hoe Vande Lanotte en di Rupo in Terzake een forum kregen, en hoe zij probeerden zich te positioneren, terwijl zij op hun stoelen vastgelijmd zaten en enkel een paar mantra's uit wisten te brengen, kreeg ik bijna medelijden. Bijna, want meer op zijn plaats is natuurlijk verachting voor politici die geen ernstig woord lossen, en die zelfs op bevriend terrein geen centimeter vooruit kunnen of willen of durven kijken. Kunnen en durven in één geval en willen in het andere.
Eén zin van Vande Lanotte beviel mij anders wel, want in zijn zenuwen zei de man: dat er geen wetenschap van de politiek bestaanbaar was – anders waren er geen politici meer, enkel nog wetenschappers. Mij goed, maar wat zullen zijn politicologische confraters daar van denken? Verder kwam er niets uit, behalve dat hij misschien, en misschien van de tewerkstellingspolitiek een puntje wilde maken, eventueel. (Dit alles gesteld natuurlijk, dat hij straks mee aan tafel zal mogen zitten? maar daar leek niemand aan te twijfelen.)
Ontroerend nog in deze uitzending, was de grote blijdschap die op alle gezichten stond na de schitterende resultaten van de enquête in de Libre Belgique.
Ach, ik wilde over iets anders spreken. De ons nu ontvallen Jean Baudrillard beweerde vijfentwintig jaar geleden dingen die ik toen wat scherp op de snee vond. Hij schreef wel heel mooi altijd, en grappig. Vooral daarom las ik hem, want zijn uitspraken klonken mij soms gewild provocerend in de oren, dandy- of goeroe-achtig zelfs. En diezelfde uitspraken, als ik ze herlees, klinken mij nu wat achterhaald ...in de zin van bewaarheid en vanzelfsprekend geworden. Baudrillard vond de "media" – hun manier om boodschappen uit te sturen – compleet ongeloofwaardig. Niet soms ongeloofwaardig, of in één of ander opzicht: .altijd en noodzakelijk.
Hij drukte dat ongeloof voortdurend uit in een onfilosofische stijl, scherp zoals ik al zei, maar met een flou artistique. Soms viel in zijn zinnen het werkwoord weg, soms het onderwerp, zolang zijn lezer maar kon invoelen wat er aan de hand was. Meer kon hij niet doen want Baudrillard was een romanticus (vertaalde eerst nog Duitse dichters) en hij vond zijn eigen boodschap al even problematisch.

Verdict d’incrédulité, de mécréance, qui s’étend aujourd’hui à tout ce qui nous est livré par le canal des média et de l’information, voire par celui de la science. Nous enregistrons tout, mais nous n’y croyons pas [...]. Il y a des gens aujourd’hui (ce sont les sondages qui le disent!) qui ne croient même pas à la navette spatiale! Il ne s’agit plus ici de doute philosophique quant à l’être et aux apparences, il s’agit de l’indifférence profonde au principe de réalité sous le coup de la perte de toute illusion. [...]
C’est ce qui fait que le bon vieux jugement critique et ironique n’est plus possible. On pouvait dire, pour en dénoncer la rhétorique: «Ça, c’est de la littérature!» On pouvait dire, pour en dénoncer l’artifice: «Ça, c’est du théâtre!» On pouvait dire, pour en dénoncer la mystification: «Ça, c’est du cinéma!» On ne peut pas dire, pour en dénoncer quoi que se soit: «Ça, c’est de la télé!» Parce qu’il n’y a plus d’univers de référence. Parce que l’illusion est morte, ou parce qu’elle est totale. Le jour où nous pourrons dire de la même façon: «Ça, c’est de la télé! Ça, c’est de l’information!» c’est que tout aura changé.

Jean Baudrillard.
Les Stratégies fatales.
Éditions Grasset & Fasquelle, 1983.

Verdict van stomme verbazing en ongeloof, dat zich vandaag uitstrekt tot alles wat wij geleverd krijgen door de kanalen van media en informatie en, waarom niet, door die van de wetenschap. Alles opslaan doen we nog wel, er geloof aan hechten niet […]. De dag van vandaag zijn er mensen (de peilingen zeggen het!) die niet eens in de space shuttle geloven! Geen sprake hier van een filosofische twijfel over schijn en zijn: de grondige onverschilligheid tegenover het realiteitsprincipe komt voort uit de teloorgang van elke illusie. […]
Zo komt het dat het oude vertrouwde kritische en ironische oordeel niet langer tot de mogelijkheden behoort. Als je iets artificieel vond, kon je zeggen: “Dat is literatuur!” Als je iets bedrieglijk vond, en dat aan de kaak wilde stellen, kon je zeggen: “Dat is cinema!” Wat je niet kunt zeggen, om wat dan ook aan de kaak te stellen is: “Dat is TV!” Omdat er geen allesomvattend referentiekader meer is. Omdat de illusie dood is, of omdat zij totaal is. Alles zal anders zijn, de dag dat wij het doodnormaal zullen vinden om te zeggen: “Dat is TV! Dat is informatie!”
.

Read more...

Als de PS-vos de tweetalige passie preekt… (Hoegin)

Elio di Rupo pleit voor tweetalig onderwijs in Vlaanderen, Wallonië en Brussel, en in het bijzonder in de grensstreken. Wat belet hem echter om dat eenzijdig in Wallonië te organiseren zonder zich in te laten met het Vlaamse onderwijs? En meer zelfs, betekent dit voorstel dat de PS eindelijk van plan is in Komen de wet na te leven en er het Nederlandstalige onderwijs te financieren?

Het pleidooi van de PS-voorzitter is eigenlijk een straf staaltje van Franstalige arrogantie: in Komen weigert de Franstalige Gemeenschap nog altijd de wet toe te passen en het Nederlandstalige onderwijs te financieren, maar Elio di Rupo wil wel tot op dertig kilometer van de taalgrens tweetalig onderwijs organiseren. Ja, in Wallonië en Brussel, maar uit het discours blijkt heel duidelijk dat dat tweetalig onderwijs vooral in Vlaanderen georganiseerd zal moeten worden. Hij vertelt er immers snel bij dat hij de taalgrens niet tot in Bergen wil verleggen, maar dertig kilometer past wel mooi om tot in Mechelen (lees heel Halle-Vilvoorde dus) Franstalig onderwijs te kunnen organiseren. Een tekeningetje zegt daarbij meer dan duizend woorden, zelfs al is het een heel braaf tekeningetje dat doet alsof Brussel als tweetalig gewest niet bestaat. Verder zal het wel aan mijn slecht karakter liggen zeker dat ik zo een zwak vermoeden heb dat als dit voorstel ooit in de praktijk omgezet zou worden, aan Vlaamse zijde de tweetaligheid tot in de punten en de komma's uitgevoerd zal worden, maar dat het aan Waalse zijde een heel ander verhaal zou zijn.

Verbazend, of misschien net niet, is dat Elio di Rupo zich überhaupt uitlaat over wat het Vlaamse onderwijs al dan niet zou moeten laten of doen. Als hij zo bezorgd is over de tweetaligheid van Vlamingen en Franstaligen, wat belet hem dan ervoor te zorgen dat in de eerste plaats het Franstalige onderwijs het onderricht van de Nederlandse taal zou opschroeven? Als meertaligheid binnen Europa werkelijk zo een grote troefkaart zou zijn (wat ik overigens niet betwist), zou het dan echt zijn probleem zijn als die Vlaamse steenezels dat niet zouden willen snappen en een erbarmelijk taalonderricht zouden aanbieden in hun onderwijs? Dat zou immers alleen maar een concurrentievoordeel voor Wallonië ten opzichte van Vlaanderen opleveren, wat misschien een beetje de torenhoge werkloosheid in Wallonië zou kunnen helpen afbouwen.

De zaak is echter dat dat het probleem helemaal niet is: over het taalonderricht in het Vlaamse onderwijs kan men veel zeggen, maar vergeleken met wat het Franstalige onderwijs presteert is in het bijzonder een voorzitter van de PS zeer slecht geplaatst om wat dan ook voor te stellen qua verbeteringen die aan Vlaamse zijde zouden moeten doorgevoerd worden. Integendeel zelfs: eens braaf komen vragen hoe het toch komt dat het Vlaamse onderwijs mijlenver boven het Franstalige staat, overigens niet alleen wat het taalonderricht betreft, zou hem veel beter gestaan hebben. Mijn vermoeden is dan ook dat het helemaal niet om de tweetaligheid van de Waalse kindjes gaat, maar dat dit niet meer dan een poging is om Vlaanderen ervan te overtuigen een verfransing van het eigen «grensgebied» zelf te laten betalen. Zoals Vlaanderen dat overigens al decennialang doet in de eigen faciliteitengemeenten. En grensgebied tussen aanhalingstekens dus, want het gaat letterlijk om meer dan de helft van Vlaanderen!

In een eerste reactie houdt Minister van Onderwijs Frank Vandenbroucke eerder de boot af, terwijl CD&V zegt «niet overtuigd» te zijn en de N-VA het voorstel verwerpt. Wat ik echter mis in die reacties is precies een referentie naar de schandalige toestand van het Nederlandstalige onderwijs in de faciliteitengemeenten aan Waalse zijde, en de verpletterende verantwoordelijkheid die de PS dus draagt voor die onwettelijke toestand. Of hoe men Elio di Rupo met zijn voorstel toch wel heel gemakkelijk in zijn hemd had kunnen zetten, maar dat niet deed. Van Frank Vandenbroucke en de CD&V kan ik een totaal gebrek aan zelfs de minste Vlaamse reflex nog min of meer begrijpen, maar dat een independentistische partij als de N-VA die niet bezat ontgoochelt mij.

Read more...

Een Gemiste Kans (Vincent De Roeck)

Ter gelegenheid van mijn laatste eurosceptisch artikel, een korte terugblik op een ander EU-vraagstuk, de Bolkesteinrichtlijn.

Nederlands VVD-Eurocommissaris Frits Bolkestein, een naam die volgens het ietwat archaïsch ogende Franse gepeupel niet voor niets op "Frankenstein" rijmt, stelde een baanbrekend document op dat zijn naam draagt en dat als "dienstenrichtlijn" ter stemming aan het Europees Parlement voorgelegd werd. Deze richtlijn viel aanvankelijk enkel te bejubelen omdat ze voor eens en altijd komaf zou maken met het protectionisme onder de EU-lidstaten dat de consument in West-Europa al decennialang te veel heeft doen betalen voor zijn dienstverlening. Deze "Bolkestein-richtlijn" behelsde de volledige vrijmaking van de dienstenmarkt in de EU, een doel dat we zowel in de beginselverklaring van het Benelux-, het EVKS-, het EEG- als het EU-verdrag terugvinden.

Onder druk van de - ook in de EU reeds oppermachtige - socialistische lobby, hierin gesteund door de katholieke arbeidersbewegingen die zichzelf inzake weerom tot ordinaire slippendragers van de linkse Geuzen degradeerden, werden er door allerlei sinistere organisaties in de marge van het politieke bestel echter "amendementen" uitgewerkt en via hun corrupte wereldvreemde "politieke afgevaardigden" aan de richtlijn toegevoegd. Het gevolg van deze achterhoedegevechten en van dit achterbaks neo-communistisch gedrag was de uiteindelijke goedkeuring van een zodanig verkrachte, gewijzigde en geamendeerde "dienstenrichtlijn" dat zelfs Bolkestein zijn naam niet langer aan deze richtlijn, nochtans zijn levenswerk, wou geven. Het vooruitziende liberale project van Bolkestein werd alzo gefnuikt door linkse arbeiders en meningloze katholieken. Van een krachtdadige aanpak in de EU kan er al lang geen sprake meer zijn. De Bolkesteinrichtlijn is hier het levende bewijs van.

Nochtans lag de oplossing voor de hand. De eerste versie van Bolkestein was perfect. De consument zou minder betalen voor een minstens evengoede dienstverlening. De bedrijven zouden minder snel delokaliseren over de buitengrenzen van de EU heen. Buitenlandse investeerders zouden terug graten zien in het Europese economische project. Tenslotte zouden de overheden van de deelstaten door de herwonnen marktvrijheid en open concurrentie gehersensibiliseerd worden om hun regionale wetgevingen (vooral in het corporatistische Zuiden en - ironisch genoeg - Westen) aan te passen aan de uitdagingen van de nieuwe eeuw en de nieuwe socio-economische constellatie. Dat dit niet gebeurde en dat het levenswerk van Bolkestein op het Marxistische altaar geofferd werd zonder rationele verklaring, vind ik uitermate betreurenswaardig. Ondertussen steekt China het Verenigd Koninkrijk voorbij als wereldeconomie. Het decadente Westen is niet langer in staat om zijn posities te handhaven. Voor de EU is het afschieten van deze intrinsiek goede richtlijn dan ook weerom een gemiste kans.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Tewerkstellingsgraad immigranten in Oslo (Hoegin)

Ter gelegenheid van de Internationale Vrouwendag publiceerde de Noorse hoofdstedelijke avondkrant Aftenposten Aften een interessante grafiek met de tewerkstellingsgraad van de immigranten in Oslo, verdeeld per geslacht en land van herkomst.

De grafiek spreekt voor zichzelf, en is trouwens opvallend consistent met de resultaten van het onderzoek van Tyra Ekhaugen twee jaar geleden dat een duidelijk verband gaf tussen het aantal jaren dat een immigrant in Noorwegen verbleef, de reden voor het verblijf en de achtergrond van de migrant, en of hij al dan niet openbare steun trok. De bevolking wordt ondertussen wel vriendelijk verzocht te geloven in de stelling dat we de migranten nodig hebben om onze pensioenen te kunnen betalen.

Read more...

De fabeltjeskrant van Marc Reynebeau en Misjoe Verleyen

Marc Reynebau, de kampioen van de demythologisering als het op Vlaamse of Belgische "mythes" aankomt (en ik erken ruiterlijk dat hij zowel Vlaamse als Belgische beelden probeert te deconstrueren) presteert het in de islâm-bijlage van De Standaard (6 maart) het sprookje over het ontstaan van de islâm zonder één kritische bedenking voor waar te presenteren. Misjoe Verleyen doet hetzelfde in een extranummer van Knack. Dat dit uit onwetendheid geschiedt kan ik me alvast bij Reynebeau moeilijk voorstellen: wie een klein beetje de wetenschappelijke literatuur volgt, zelfs nog maar via de kwaliteitskranten (en daarmee bedoel ik natuurlijk niet de Fabeltjeskrant "Standaard" maar kranten zoals Trouw (een indrukwekkende reeks historisch-kritische artikelen over "het ontstaan van de islam"), de Frankfurter Allgemeine (bv. deze bijdrage van Ohlig), die Welt ("Der Koran erklärt die Bibel auf Arabisch"), die Presse, die Zeit ("Keine Huris im Paradies"), the Guardian ("Virgins? What virgins?") of de Neue Zürcher Zeitung ("Wie aramäisch ist der Koran") weet dat de hedendaagse historische wetenschap en hulpwetenschappen van het klassieke verhaal over de vroege islâm nauwelijks iets heel laten.

De Standaard gaat nog steeds zonder enige kritische bedenking uit van de sirat an-nabi, verhalen die vanaf het begin van de 9e eeuw geschreven zijn over een profeet die meer dan 150 jaar voordien zou geleefd hebben (namelijk tussen 570 en 632 nC) en de naam Muhammad zou gedragen hebben. Die verhalen strekten er op de eerste plaats toe om de teksten van de Korân, die in vele gevallen voor de Arabieren van de vroege 9e eeuw onbegrijpelijk waren, te proberen te verklaren (de meeste Korânteksten bestonden inderdaad reeds in de 7e eeuw, daarover is er wetenschappelijk geen twijfel). In functie van de Korânteksten werden allerlei verhalen opgesteld die de duistere teksten probeerden te verklaren op basis van het leven van de persoon aan wie die verzen zouden zijn gedicteerd en die deze zou hebben doorgegeven (Dit is duidelijk aangetoond in het boek "De historische Mohammed" van prof. Hans Jansen). Een van de grote vergissingen die men daarbij volgens de hedendaagse taalwetenschappelijke studie van de Korân beging, is dat men ervan uitging dat Muhammad (woord dat in de Korân viermaal voorkomt) een persoonsnaam was, terwijl het in het Arabisch van de 7e eeuw naar alle waarschijnlijkheid enkel een adjectief was, namelijk "gezegend". Juister nog: het was een Aramees woord, dat overeenkomst met het Latijnse adjectief "benedictus". Als de Korân enkele malen schrijft "Muhammad is de gezant van God" betekent dat dus gewoon "gezegend is de gezant van God". De kans is zeer groot dat met de gezant van God gewoon Christus werd bedoeld. Talloze andere passages van de Korân hebben trouwens in de recente dissidente taalwetenschappelijke studies een heel andere en ook veel zinvoller betekenis gekregen dan in de klassieke tafsir of Korâncommentaren van de negende eeuw en latere eeuwen - het beruchtste voorbeeld daarvan zijn natuurlijk de hoeris die de vrome moslims en moslimas zouden ontvangen bij hun aankomst in het paradijs en die helemaal geen maagden maar wel witte druiven blijken te betekenen (heeft voordien niemand gemerkt dat het toch wel zeer vreemd is dat ook een moslima als beloning voor haar vroomheid bij aankomst in het paradijs 72 maagden zou krijgen ?).

De Standaard gaat er nog steeds van uit dat de islâm in de 7e eeuw zou zijn ontstaan in Mekka en Medina als een nieuwe godsdienst gesticht door de profeet Muhammad, en dat vandaaruit Syrië en Irak/Perzië werden veroverd. De moderne geschiedwetenschap gaat ervan uit dat Mekka nog niet eens bestond in die tijd (Medina wel) en dat de islâm in de 7e eeuw niets anders was dan een christelijke secte die intern de macht veroverde in Syrië en Irak/Perzië en zich pas langzamerhand (vanaf de 8e eeuw) sterker ging afzetten van het mainstream christendom. De Korân bestaat grotendeels uit Syrisch-christelijke teksten van monofysitische christelijke secten (de Syrische Jacobieten). Het monofysitiime wordt in de islaam geradicaliseerd tot een anti-trinitarische leer (Christus was niet letterlijk de zoon van God, er is maar één God in plaats van een Drievuldigheid). De Korân was een reciteerboek, een lectionarium (dat is ook de betekenis van het woord Qurân), dat zeer grote gelijkenissen vertoont met het diatessarion (ook diatessaron genoemd) of Syrisch-christelijke evangelieharmonie van Tatianus, een lectionarium bestaande uit aangepaste bijbelteksten in de Aramese taal) en dus allicht een vroeg-Arabische vertaling van dat diatessarion en aanverwante teksten (de volledige naam van de Korân betekent letterlijk "een lectionarium in het Arabisch"). Rémi Brague (in Phronesis) vat Luxenbergs revolutionaire conclusie als volgt samen: “Le Coran était ce que son nom dit très précisément, une fois qu'on le comprend à partir du syriaque : un lectionnaire (L, 56, 79), c'est-à-dire une anthologie de passages tirés de livres saints préexistants et adaptés en langue vernaculaire, anthologie faite pour la lecture liturgique (L. 275). C'est ce qu'affirme le début de la sourate XII, qui raconte l'histoire de Joseph (Genèse, 37-50), si on la traduit comme le fait Luxenberg : «Voici les versets de l'Écriture expliquée ; nous l'avons fait descendre comme un lectionnaire arabe, afin que vous puissiez comprendre. » (XII, 1-2) (L, 80s.) Ou encore XLI, 3 : «Écriture que nous avons traduite comme un lectionnaire arabe» (L, 96). Ou enfin LXXV, 17- 18 : «il nous incombe de le (le Coran, le lectionnaire) compiler (à partir d'extraits de l'Écriture) et de l'exposer (en enseignant). Si nous l'avons exposé (en enseignant), suis son exposé (c'est-à-dire la façon dont il t'a été enseigné)» (L, 97)”. Een Vlaamse oriëntalist (Jan van Reeth) heeft voor die stelling recent bijkomende argumenten gevonden: van het Syrische diatessarion bestaan er immers maar stukken meer in het origineel. Maar in het archief van de abdij van Sint-Truiden in Luik bevindt zich een Middelnederlandse bewerking van het diatessarion, dat door Van Reeth met de Korân werd vergeleken (gepubliceerd in Acta Orientalia Subisidia III).

De Standaard presteert het bovendien als belangrijkste bron voor de geschiedenis van de islâm een boek van de uitgetreden non Karen Armstrong te noemen. Nu kan het wel zijn dat die over islamitische spiritualiteit zinnige dingen geschreven heeft, maar historisch heeft haar werk de waarde van een sprookjesboek. Knack geeft een 6-tal boeken aan, maar al evenmin één wetenschappelijk historisch werk. Geen spoor van de massa kritisch-wetenschappelijke literatuur van de laatste 30 jaar: de boeken van de islâmhistorici John Wansbrough, Michael Cook, Patricia Crone, de filoloog Christoph Luxenberg (Die Syro-Aramäische Lesart des Koraan, 2e uitgave Hans Schiler Verlag 2004; zopas ook in het Engels verschenen (The Syro-Aramaic reading of the Koran), de archeoloog Gerd Puin die afwijkende oude Korânteksten uit archeologische opgravingen in Jemen analyseerde en samen met de godsdienstwetenschapper Karl-Heinz Ohlig het boek "Die dunklen Anfänge" publiceerde, de muntendeskundige Volker Popp, enz.

Het contrast met de informatie die een krant als Trouw ons geeft kan niet groter zijn.

Het gaat mij niet om de vraag of deze wetenschappers gelijk hebben; zij zijn het ook onderling niet eens (volgens sommigen hebben Muhammad en de vier eerste kaliefen werkelijk bestaan, volgens anderen niet; voor sommigen is er inderdaad vanuit Medina een verovering geweest van Syrië en Perzië, volgens anderen niet en ging het om een interne machtsovername; volgens sommigen waren de Umayyadenkaliefen in Damascus in de tweede helft van de zevende eeuw nC christenen, volgens anderen had de islâm zich dan reeds volledig tegen het christendom afgezet). De vraag is wél waarom de Standaard en Knack ons dit alles verzwijgen en van hun islâm-bijlagen dus een fabeltjeskrant maken. Zou het werkelijk enkel domheid zijn ? Of is het de schrik van de dhimmi om ook maar iets te zeggen, hoe wetenschappelijk ook, dat het zelfbeeld van de islâm over zijn historische grondslagen zou kunnen verstoren ?

Read more...

Een "Vlaamse" viering van 50 jaar Europa (Politiek Incorrect)

Op 25 maart 2007 wordt de 50ste verjaardag van de Europese Unie gevierd. Rechtshistorisch gezien is die verjaardagsdatum slechts gedeeltelijk correct: op 25 maart 1957 werd namelijk het Verdrag van Rome ondertekend dat de creatie van een Europese Economische Gemeenschap (EEG) bestendigde. Die gebeurtenis mag dan ook terecht gevierd worden, omdat vrijhandel nu eenmaal de meest optimale vorm van internationale economische samenwerking is. Die EEG ontpopte zich echter tot een antidemocratische en paternalistische moloch - die een nieuwe naam, de Europese Unie, kreeg - na de bezegeling van het Verdrag van Maastricht. De werkelijke verjaardagsdatum van die bemoeizuchtige schoonmoeder is dan niet 25 maart, maar 7 februari (met amper 14 jaar overigens een bijzonder jonge schoonmoeder)
Het zal echter vooral die schoonmoeder zijn die de komende weken en maanden gevierd zal worden. Verzameld eurocratië heeft ondertussen zelfs een speciale website gestart dat volledig gewijd is aan de 'festiviteiten' rond 50 jaar Europese onderdrukking, pardon, samenwerking: www.eu50.eu .

Wie een eerste blik op deze website werpt zal al wel gemerkt hebben dat ze nog niet voltooid is. Toch zijn sommige secties van de site al klaar. Op de thuispagina van de website kan de bezoeker bijvoorbeeld zijn of haar taalkeuze aanduiden (helemaal bovenaan vlak onder de vlaggenlijn). De gekozen taal verwijst echter niet alleen naar de pagina in de gekozen taal, maar ook naar het gekozen land. Zo zal de alerte bezoeker het wellicht zijn opgevallen dan je kunt kiezen tussen 'Deutsch' en 'Österreichisch', hoewel in zowel Duitsland als Oostenrijk Duits wordt gesproken. Wie dus 'Deutsch' kiest, krijgt een Duitstalige pagina te zien met algemene informatie over de 50ste verjaardag van de EU, alsook de geplande festiviteiten in Duitsland. Daar zal de lezer kunnen zien dat men binnenkort in de Duitse bakkerijen 'verjaardagstaarten' uit de 27 lidstaten zal kunnen bekomen. Van Flensburg tot München is men nu reeds aan het likkebaarden om weldra te kunnen smullen van Limburgse vlaai en Geraardsbergse mattentaart! Leve de EU!

Opmerkelijk is echter dat er geen keuze is om een 'Belgische' versie van de website te krijgen. Wel kan de Nederlandstalige bezoeker kiezen tussen een Nederlandse en zowaar een Vlaamse pagina! We klikken 'Vlaams', en we krijgen dit resultaat:

Ce que nous célébrons

De la signature du traité de Rome le 25 mars 1957 est née notre famille européenne. Cinquante ans plus tard, nous ne cessons de nous rapprocher. Tout en conservant notre diversité culturelle et linguistique et nos traditions, nous demeurons unis grâce à des valeurs communes: liberté, démocratie, État de droit, respect des droits de l'homme et égalité. Cinquante ans plus tard, nous avons beaucoup de choses à célébrer.

Geef toch toe: Vlaamser kan niet? Blijkbaar heeft men in eurocratië nog niet geleerd dat sinds de jaren 1960 België is opgedeeld in taalgemeenschappen. Ofwel is het een technische vergissing, maar dan toch wel heel "toevallig" dat je als Vlaming een bladzijde in de taal van Molière krijgt. Of hoe hard Vlaanderen zal kunnen rekenen op Europese steun voor haar onafhankelijkheid.

Read more...

Mijn Europa Bestaat Nog Niet (Vincent De Roeck)

De huidige Europese Unie heeft zijn laatste kredieten opgebruikt en stevent af op zijn eigen ondergang. De EU zal niettemin de geschiedenisboeken ingaan als een curieus unicum daar het de eerste en enige staatsvorm is die zonder ook maar enige vorm van externe bedreiging en/of conflict ten onder is gegaan. Het is immers de EU zelf - en de EU alleen! - die zichzelf ten gronde heeft gericht. Na de referenda in Nederland en Frankrijk die - terecht - het Europees grondwettelijk verdrag afgewezen hebben, verkeert de EU in een voortdurende identiteitscrisis waaruit geen enkele andere uitweg meer is dan het feitelijk opdoeken van de EU in zijn totaliteit.

Hopelijk beseffen de Europese leiders in hun ivoren torens tussen Straatsburg en Brussel dat de EU geen enkel maatschappelijk draagvlak meer heeft en bijgevolg zijn bestaansrecht - als dat ooit al bestaan heeft - verbeurd heeft. Het behoud van de huidige EU behelst immers automatisch een totale miskenning van de democratische basisbegrippen en een verregaande afbreuk aan de macht van de vox populi, de enige geldige macht in het “vrije” Westen. De mooie verhaaltjes van de Europositivo’s die de uitkomst van deze referenda willen negeren ten spijt, moet ik steeds aan de woorden van Bertold Brecht denken. Wäre es da nicht doch einfacher, die Regierung löste das Volk auf und wählte ein anderes? Zou het niet eenvoudiger zijn, mocht de regering het volk de laan in sturen en een nieuw volk in de plaats verkiezen?

Alle liberale economen spreken over de EU als een schande omdat ze via massale overheidssteun op kunstmatige wijze de vooruitgang in productiemiddelen tegengaat. Terwijl men overal in de wereld aan schaalvergroting, onderzoek en ontwikkeling doet, houden de Europese boeren vast aan hun subsidies en importtaksen. Het is een economisch factum dat kleine staten met vrije markt en crossboarder competition een hogere welvaart kennen dan protectionistische en corporatistische monsterstaten, de huidige EU en de oude USSR op kop.

Waarom houden onze leiders dan toch nog vast aan het mislukte contraproductieve en vrijheidsfnuikende Uniemodel? Het antwoord is uitermate eenvoudig. De EU-leiders zijn niet democratisch verkozen en ontsnappen bijgevolg aan elke vorm van controle. De huidige EU is verworden tot één grote farce, één grote uit de hand gelopen vaudeville, één façade ter rechtvaardiging van vriendjespolitiek, kleptocratie en nepotisme in de mooiste Afrikaanse traditie. De ideologische stichters van de huidige EU lijken zo niet Schuman, Monnet en consorten te zijn maar eerder Mobutu, Mugabe en andere dictators en/of potentaten uit het zwarte continent.

Want wie neemt er de beslissingen op het Europese niveau? De Europese Raad, een onderonsje van regeringsleiders die maar al te goed beseffen dat Europa niet bekend is bij hun electoraat. Hierdoor kunnen ze ongestoord hun gangetje gaan en hun eigen geheime onpopulaire agenda’s realiseren. Dit alles wordt dan ook nog eens schaamteloos verhuld onder de mantel van de “democratie” in de hoop alzo de talrijke critici de mond te snoeren. Dit is bedrog van de bovenste plank. De Europese Commissie is dan weer niets meer dan een ordinair samenraapsel van mislukte en weggepromoveerde ex-politici en partijslaven buiten de wil van de Natie om. Het Europees Parlement, het enige échte “democratische” aspect aan de EU, heeft nagenoeg geen enkele bevoegdheid die naam waardig. Men spreekt steeds van Wit-Rusland als laatste dictatuur van Europa, maar de EU is echter evenmin democratisch en zou nooit de onafhankelijke toets daarvan doorstaan ware het niet dat er geen enkele rechtbank bestaat die de Europese Unie en zijn instellingen an sich op het matje zou kunnen roepen, laat staan veroordelen.

In België werd plots een bocht van 180 graden gemaakt. Het aangekondigde referendum over de EU-grondwet werd gewoonweg van de baan geveegd. Uit angst voor de gevolgen? Uit nauwkeurig uitgekiende electorale overwegingen? Uit gebrek aan vertrouwen in de beslissingscapaciteiten van het ó-zo-bejubelde “volk”? Ik moet U op deze vragen het antwoord schuldig blijven. Nochtans kreeg de Belgische belastingbetaler dan weer wel een peperdure pro-EU-campagne voorgeschoteld waarin op hoogmoedige wijze verkondigd werd dat acht op de tien Belgen, 80% van de bevolking dus, de Europese Grondwet genegen zou zijn. Waarom riskeert de politieke kaste dan geen referendum, als ze toch zo zegezeker zijn?

De Belgische staat overspoelt de bevolking met propaganda waaruit Goebbels nog lessen zou hebben kunnen trekken. Extreem-rechts wordt met belastinggeld zwart gemaakt. Iedereen herinnert zich nog wel de dobbermancampagne van extreem-rechts, je weet niet wat je in huis haalt of het veel goedkopere open je ogen voor extreem-rechts ze sluit. Pluralisme wordt de bevolking opgedrongen. België wordt zelfs in eigen land gepromoot met een Engelstalig “.be”-filmpje! Hoe lager kunnen we nog zinken? Hoe zieliger kunnen we nog zijn? Welk modern Westers land heeft in godsnaam nood aan interne image building?

Daarbij worden ook nog eens leugens verkondigd over peilingen om het verkeerde spoor van de overheid te vergoelijken. Ik schaam mij voor een dergelijk bestel. Onze hoop voor een correctere politiek ligt jammer genoeg net in de handen van die Europese Unie, maar als we ons alle mistoestanden voor de geest halen, blijkt ook die hoop ijdel te zijn. Hoe groter de leugen, hoe meer mensen ze zullen geloven. Dit citaat vinden we terug in de correspondentie van Adolf Hitler en verschilt in niets met de instelling van het huidige Europese en Belgische establishment. Een ondemocratisch Europa heeft geen enkel bestaansrecht en ik hoop dat we dit tijdig in zullen zien alvorens we weerom moeten wachten op de Amerikanen om ons van het dictatoriale juk te bevrijden.

Tenslotte had ik nog graag teruggegrepen naar de magische woorden van Oliver Cromwell om een oproep te doen aan de zelfingenomen wereldvreemde Euro-elite, die bereid is tot alles - en daarvoor geen enkel middel schuwt - om zijn eigen agenda door te drukken, wat de bevolking ook moge zeggen en/of denken. I beseech you in the bowels of Christ, think it possible you may be mistaken!


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Jean Baudrillard a disparu

.
Jean Baudrillard is dood. Het staat op de site van Le Monde. Die man analyseerde, lang voor de meesten, op een scherpe, soms genadeloze maar altijd speelse en zelfs liefdevolle manier wat de consequenties zijn van ...niet minder dan de Verlichting, van de Rationaliteit zelve. Hij was bang voor l'utopie réalisée.
Grappige filosofen bestaan! En hij was er een.
Hier beschrijft hij, het is maar een splintertje van zijn gedachten, twintig jaar geleden de Marathon van New York — waar wij Vlamingen tegenwoordig ook sterk mee meeleven.

Je n’aurais jamais cru que le marathon de New York puisse vous arracher des larmes. C’est un spectacle de fin du monde. [...] Ils sont 17000 à courir, et on pense à la vraie bataille de Marathon, où ils n’étaient même pas 17000 à se battre. Ils sont 17000, et chacun court seul, sans même l’esprit d’une victoire, simplement pour se sentir exister. «Nous avons gagné!» souffle le Grec de Marathon en expirant. «I did it!» soupire le marathonien épuisé en s’écroulant sur la pelouse de Central Park.
I did it! [...]
J’ai couru le marathon de New York: I did it!
J’ai vaincu l’Annapurna: I did it!
Le débarquement sur la lune est du même ordre: We did it! Un événement moins surprenant au fond que programmé d’avance dans la trajectoire du progrès et de la science. Il fallait le faire. On l’a fait. Mais cet événement n’a pas relancé le rêve millénaire de l’espace, il l’a en quelque sorte épuisé.
Il y a le même effet d’inutilité dans toute exécution d’un programme, comme dans tout ce qu’on fait pour se prouver qu’on est capable de le faire: un enfant, une escalade, un exploit sexuel, un suicide.
[...]
Faut-il continuellement faire la preuve de sa propre vie? Étrange signe de faiblesse, signe avant-coureur d’un fanatisme nouveau, celui de la performance sans visage, celui d’une évidence sans fin.

Jean Baudrillard.
Amérique.
Grasset et Fasquelle, 1986.

___________
.
Misschien is het ongepast om het nu in herinnering te brengen, maar een verschrikkelijk onrechtvaardige zin van Leo Apostel vond ik altijd, toen hij schreef (in zijn Gebroken Orde, de vergeten toekomst van de filosofie, 1992) : Zowel in de Angelsaksische landen als in Frankrijk krijgen deconstructieve geesten als Deleuze, Guattari, Baudrillard, Lyotard en Derrida gezag van spreken. Deze vorm van intellectueel terrorisme is een verschijnsel van een algemeen crisisbewustzijn. [...] de ontoegankelijkheid van de wetenschap en het verdwijnen van ieder wereld- of waardebeeld, dit alles brengt een golf van antirationalisme teweeg en vermengt zich met lusteloosheid en apathie.


Op die manier kan alvast ik niet terugdenken aan de grote Baudrillard.
.
.

Read more...

Een broekzak-vestzak operatie

ZM Albert II zal door middel van de civiele lijst een bedrag van 185000€ betalen aan het ministerie van landsverdediging voor de frauduleus bekomen financiering van de werken aan de prinselijke residentie 'Villa Clementine' dat fungeert als woonplaats van Prins Laurent.

De Civiele Lijst is een jaarlijkse dotatie van de Staat aan de koning. Simpelweg: De koning zijne pré betaalt met belastingsgeld. Dus...belastingsgeld komt door middel van een frauduleus systeem te pas bij verfraaiingswerken aan Villa Clementine...en dat zal men nu terugbetalen aan het ministerie van landsverdediging met nieuw belastingsgeld.

Read more...

De Walgelijke Travestie Van De Verenigde Naties(Vincent De Roeck)

Stel u voor dat het met iemand anders gebeurd zou zijn. Er zou een tsunami van protest over het Westen rollen. Het ganse bestel zou op zijn grondvesten daveren. Een man werd gearresteerd en opgesloten op basis van een niet-gespecifieerde aanklacht. Een man werd overgeleverd aan de willekeur van een dubieuze rechtbank die maar over een twijfelachtig gezag en dito bevoegdheid beschikt. Een man bracht vijf jaar van zijn leven door in eenzame opsluiting. Wanneer hij aan de rechtbank toestemming vraagt om een hartspecialist te mogen bezoeken, willigt de rechtbank deze vraag niet in. Twee weken later sterft de man in de gevangenis aan een hartkwaal. En de man is nog niet eens door de rechtbank schuldig bevonden van iets. Hij is dus nog steeds onschuldig. Dood, maar nog steeds onschuldig.

Stel u voor dat deze man bijvoorbeeld een terreurgevangene in Guantanamo Bay geweest zou zijn. Overal in de wereld zouden er betogingen en protestmarsen georganiseerd worden. Er zouden overal parlementaire vragen gesteld worden. Regeringen zouden aan het wankelen gebracht worden. Hysterische lezersbrieven en opiniestukken zouden de media overspoelen. De Morgen zou wekenlang over niets anders meer berichten dan over deze schanddaad. Maar omdat het hier niet ging om een Guantanamo-gevangene, maar om Slobodan Milosevic was er geen haan die ernaar kraaide. Milosevic werd begraven, zonder tranen, zonder hysterie, zonder eer en zonder lof. Misschien allemaal inderdaad wel terecht vanuit een puur menselijk oogpunt, maar tegelijkertijd zo bedweterig, zo zelfingenomen, zo bescheten en zo oneerlijk.

Had it happened to anyone else, there would have been an earthquake of protest. A man is seized on unspecified charges, and whisked off to a court of dubious authority. He spends nearly five years in detention. He asks permission to visit a heart specialist, but it is denied. Two weeks later, he dies of heart failure, without having been found guilty of anything. Had the man in question been, say, a Guantanamo internee, there would have been angry demonstrations, questions in parliament, hectoring editorials in the Guardian. But because it was Slobodan Milosevic, he went to his grave unwept, unhonoured and unsung. (Daniel Hannan, MEP)

Zoals de befaamde ogen-openende auteur John Laughland openbaart in zijn laatste boek, is het "Internationaal Strafhof voor Joegoslavië" in Den Haag een "walgelijke travestie". Ik zou het een kangoeroe-rechtbank of inquisitiehof willen noemen, ware het niet dat kangoeroe-rechtbanken en inquisitiehoven ten minste snel en goedkoop zijn. Het Joegoslaviëtribunaal werkt zéér traag, zéér ontspannend, zéér gerelaxed en zéér comfortabel. Dat mag ook wel met een jaarlijks werkingsbudget van bijna 200 miljoen euro.

Voorstanders van deze groeiende internationale justitie stellen dat de soevereiniteit van de onafhankelijke staten geen excuus kan zijn om tirannen en massamoordenaars immuun te maken voor strafrechterlijke vervolging. Het probleem met deze redenering is echter dat hun oplossing nog véél erger is dan het probleem zelf. Ja, inderdaad. Er zijn in de wereld nog steeds authoritaire regimes, tenminste als we die definiëren als landen waar de leiders geen verantwoording verschuldigd zijn aan hun burgers? Ja, inderdaad. Er zijn nog steeds wantoestanden in de wereld. Ja, inderdaad. Massamoordenaars glippen nog steeds maar al te vaak door de mazen van het net. Maar internationale rechtbanken kunnen - door hun eigenste natuur - nooit geïmplementeerd worden in het democratische proces, en dat maakt van dit soort tribunalen échte vaudevilles, en van eventuele veroordelingen door deze rechtbanken échte Pyrusoverwinningen.

As John Laughland shows, the International Criminal Tribunal on Yugoslavia was a disgusting travesty. I would call it a kangaroo court, except that kangaroo courts are at least quick and cheap, whereas the ICTY is working its leisurely way through a $200 million a year budget. (...) Supporters of this growing international corpus of law argue that state sovereignty should not bestow immunity on tyrants. The trouble is that their purgative is worse than the original malady. Yes, some governments are authoritarian, in the sense that their leaders are not answerable to their peoples. But international tribunals, by their nature, cannot be rooted in the democratic process. (Daniel Hannan, MEP)

Begrijp me niet verkeerd. Ik ontken zeker niet dat Slobodan Milosevic waarschijnlijk zeer veel bloed aan zijn handen heeft, maar dat is in mijn liberale ogen geen reden om zijn rechten in te perken, en om hem de menselijke behandeling te ontzeggen waarop alle mensen in de wereld aanspraak moeten kunnen maken volgens het handvest van net die organisatie die Milosevic alles ontzegd heeft. De VN blijft één grote irreële grap, en het Joegoslaviëtribunaal bewijst dat nogmaals. Hoe kan de VN overal in de wereld landen berispen wegens vermeende schendingen van de mensenrechten als het zelf beschuldigden laat creperen in zijn eigen cellen?

De aangehaalde Engelse citaten verschenen op Hannan.co.uk, in The Brussels Journal en op het forum van het LVSV Leuven.

Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Over «deweverkes» en «anciauxkes» (Hoegin)

De frats die André Flahaut uithaalde in verband met het eredoctoraat voor Joseph Kabila wordt door sommigen in de pers omschreven als een «deweverke». Verleden zomer dook, in beste komkommertijd, al het fenomeen «anciauxke» op, toen de lezers van Gazet van Antwerpen uitgenodigd werden allerlei exuberante voorstellen in te sturen om op die manier de kolommen op te vullen met wat humoristische stof. Aan deze reeks neologismen willen we graag nog enkele exemplaren toevoegen.

Ik hoop dat deze lijst op geen «guchtje» uitdraait (een grove belediging waarbij je uiteindelijk alleen maar jezelf in je blootje zet), maar zou er zoiets als een «flahautke» bestaan? Misschien wel het uitdelen van een prijs aan iemand die net het omgekeerde heeft gedaan van dat waarvoor hij of zij de prijs krijgt, om in het gevlei van de betrokkene komen. Flahaut was overigens niet eerste: onze goede vrienden van het CGKR riepen op 18 december verleden jaar koningin Paola uit tot immigrante van de dag. Iemand die naar hier is gekomen op basis van gezinshereniging, nooit een poot heeft uitgestoken en uitsluitend op kosten van de staat leeft, en dan bovendien nog weigert de taal van de lokale bevolking te leren, die kan inderdaad wel tellen als rolmodel voor alle immigranten. Zelf immigrant zijnde moet ik toegeven dat ik aan geen één van de vier criteria voldeed.

Had Steve Stevaert vandaag nog geleefd, zijn stunts zouden geen stunts genoemd worden, maar «stiefkes». Hoe zaten die stiefkes ook al weer in mekaar? Het begon gewoonlijk met een interview dat vroeg of laat bij «de mensen» uitkwam, en waarin hij dan één of andere maatregel aankondigde, liefst gratis, maar er telkens wel voor zorgde dat de rekening niet bij hem maar bij één van de andere overheden terecht kwam. Van Hasselt naar Vlaanderen, van Vlaanderen naar België, en van België terug naar de steden en gemeenten. Een beetje zoals een burgemeester die op café luid trakteert, maar als de rekening komt plots naar het toilet verdwijnt en de notaris alles laat betalen. Vroeg of laat hebben «de mensen» dat natuurlijk ook door, en exit Steve Stevaert dus.

Nu we toch in Limburg zijn, ik had ook een «claeske» op mijn lijst staan, maar ben alweer vergeten wat dat nu weer was. De uitleg stond op een ander papiertje, maar dat is door een «vandenbrouckske» in rook opgegaan…

Ik kan me voorstellen dat niet zover van Limburg, in de streken rond Aarschot, de term een «daemske» eerlang zal opduiken. Ik stel mij dat zo voor, met twee buurvrouwen, pardon, buurmensen, die wat over de haag staan te kletsen:

— Zeg, Marie, heb je 't gehoord van de Kevin van hierover?
— De zoon van Gust? Neen?
— Awel, die was drie maanden geleden toch voor een week op retraite met 't school? 't Schijnt dat hij een daemske heeft gedaan met Gina, de dochter van de bakker in 't dorp. 't Zou voor eind augustus zijn.

Jaja, 't leven kan hard zijn, de volksmond ook.

Over scholen gesproken, ik herinner me nog uit mijn tijd dat voor d/t-fouten genadeloos twee punten werden afgetrokken, ook al ging de toets helemaal niet over d/t-fouten. Een wiskundige variant daarvan is het freyake, wanneer een leerling de plank misslaat bij het optellen of aftrekken van twee getallen, ook al moet daarbij de brug van twintig gemaakt worden. Ik weet niet of zulke toestanden vandaag nog toegelaten zijn –kijk maar naar wat er van mij geworden is door zulk terreurrégime– maar twee punten aftrekken voor elk freyake op de wiskundetoets zou de populariteit van dat vak bepaald niet veel goed doen, vrees ik.

En om af te sluiten, het verhofstadteke, want dat kon natuurlijk niet ontbreken op dit lijstje. Wat een verhofstadteke is, is niet moeilijk te raden: een ordinaire, platte leugen. Verkondigen dat de criminaliteitsstatistieken dalen voor de draaiende camera's, als de volgende dag blijkt dat ze eigenlijk gestegen zijn. Een sluitende begroting aankondigen als minder dan een week later al blijkt dat die met haken en ogen aan mekaar hangt, en bovendien een tekort vertoont. Dat een opeenstapeling van verhofstadtekes tot rampen kan leiden bleek al in 2002, toen Arthur Andersen kopje onder ging als gevolg van het Enron-schandaal. Zeg maar aan een overdosis verhofstadtekes, want de klanten wouden van Arthur Andersen niet meer weten. Misschien wordt Guy Verhofstadt straks op 10 juni wel zelf het slachtoffer van een overdosis verhofstadtekes als de kiezer zijn oordeel zal vellen over paars? Of zal hij erin slagen een «patrickske» te doen?

Read more...

Lijst Dedecker en de kiesdrempel (Hoegin)

Deze of volgende week zullen De Standaard en de VRT, tenminste als alles volgens plan verloopt, de resultaten van hun driemaandelijkse peiling publiceren. Deze peiling zal de eerste zijn waarin de Lijst Dedecker zal voorkomen, en daarom wordt er ook met spanning naar uitgekeken. Maar wat zullen de gevolgen zijn?

Boudewijn Bouckaert liet in een interview met Het Laatste Nieuws optekenen dat wat hem betreft twee procent in de peilingen de grens is tussen zijn en niet-zijn voor Lijst Dedecker. Ik denk dat die grens hoger ligt, namelijk rond de vier procent. Die grens is overigens niet specifiek voor de Lijst Dedecker, maar geldt evenzeer voor Groen!, en in het verleden ook voor SPIRIT, Vivant en de N-VA.

Nuchter beschouwd kan men zeggen dat er voor kleine partijtjes drie zones te onderscheiden vallen rond de kiesdrempel van vijf procent: de eerste zone gaat tot vier procent (A), de tweede van vier tot zes procent (B), en de derde start vanaf zes procent (C). Een partij die in zone A zit heeft nagenoeg geen kans om bij de verkiezingen zetels binnen te halen, en zal een sterke druk voelen, ook van binnenuit, om een kartelpartner op te zoeken. Vivant en SPIRIT zaten en zitten zonder twijfel in deze zone, en voor SPIRIT staat het opblazen van het kartel met de sp.a dan ook gelijk met electorale zelfmoord.

Een partij die in zone B zit heeft het veel moeilijker. Enerzijds kan die partij wel een zetel binnenrijven in één van de kieskringen, zoals de N-VA in 2003 bewees, maar op veel meer dan één of twee zetels moet zo'n partij niet hopen. Anderzijds gaan een groot aantal stemmen verloren, en vaak maakt de kiesdrempel daarbij zelfs niet eens het verschil. Zowel Groen! als de N-VA kunnen ervan meespreken. Gevolg is dat potentiële kiezers uitwijken en strategisch voor één van de grotere partijen stemmen, terwijl net die stemmen het verschil kunnen maken tussen één of geen zetel in een kieskring.

Van zodra een partij erin slaagt zes procent of meer te halen, kan ze in meerdere kieskringen zetels binnenhalen, en verdwijnt de druk om in een kartel te stappen met een partner. Dat betekent niet dat de roep om een kartel zal verdwijnen, zoals de partijleiding van Groen! ondervindt, zeker als de partij in de peilingen stilaan weer richting kiesdrempel zakt. Maar wanneer een partij consequent meer dan zes procent haalt verdwijnt uiteindelijk ook de druk van buitenaf om een kartel te vormen. Vier jaar geleden stond Agalev onder grote druk om toch maar een kartel te vormen met sp.a-SPIRIT, maar na de verkiezingen van 2004 is van die druk vrijwel geen sprake meer.

Voor de Lijst Dedecker is het dus uitkijken naar de uitslag van de komende peilingen: ligt de uitslag in zone A, zal de druk om toch maar in een coalitie te stappen met het Vlaams Belang en VLOTT groter worden. Slaagt de partij erin zone C te bereiken, kan ze zonder veel problemen alleen naar de kiezer stappen, maar als ze in zone B blijft hangen, zal er de komende maanden ongetwijfeld veel energie gebruikt moeten worden, zowel intern als extern, om te verantwoorden waarom de lijst alleen naar de kiezer wil gaan. Of niet alleen naar de kiezer durft te gaan.

Een andere factor is natuurlijk ook welke uitslag de media en de politici Lijst Dedecker gunnen. Zo heeft het Vlaams Belang er belang bij Lijst Dedecker onder de grens van vier procent te praten, doch echter niet té ver onder die grens om nog tegenover de eigen achterban te kunnen verklaren waarom Jean-Marie Dedecker de derde plaats op de senaatslijst zal mogen bekleden. Politici van CD&V en N-VA zullen de partij dan weer liever net boven of onder de kiesdrempel van vijf procent plaatsen om de interne strijd bij Lijst Dedecker in combinatie met de effecten daarvan op het Vlaams Belang aan de gang te houden. Als dat er uiteindelijk toe leidt dat Lijst Dedecker alleen opkomt en toch geen zetels haalt winnen zij twee keren: minder oppositiezetels op rechts, en zelf afgetekend groter dan het Vlaams Belang. Eenzelfde verhaal geldt eigenlijk voor de VLD, al zal daar ook de rancune tegenover de persoon van Jean-Marie Dedecker een rol (blijven) spelen. sp.a-SPIRIT kan ondertussen met plezier vanop de zijlijn toekijken en hopen dat rechts zo zwak mogelijk uit de kiesstrijd zal komen, terwijl de hele discussie om begrijpelijke redenen de kouwe kleren van Groen! en haar kiezers niet kan raken. Zij hebben overigens al meer dan genoeg aan hun eigen electorale problemen.

Read more...

Moslims zesmaal oververtegenwoordigd in Oslose verkrachtingsstatistieken (Hoegin)

Noorwegens belangrijkste krant Aftenposten meldde eerder deze week dat buitenlanders voor 65% van de verkrachtingen in Oslo staan, terwijl zij slechts 23% van de bevolking uitmaken. Aanleiding voor het artikel was de oproep van de Verkrachtingscommissie (Voldtektsutvalget) aan de imams om verkrachtingen en de houding tegenover vrouwen op de agenda te zetten. Zou zo'n artikel ook in Vlaanderen mogelijk zijn?

Buitenlanders zijn meer dan zesmaal oververtegenwoordigd in de misdaadstatistieken wat betreft verkrachtingen in Oslo. In de eerste twee maanden van dit jaar zijn er zestien verkrachtingen en verkrachtingspogingen geweest, en de drie mannen die voor vier van de feiten gezocht worden hebben één ding gemeenschappelijk: ze hebben alledrie een buitenlandse achtergrond. Vooral Somaliërs en Irakezen laten zich opmerken in verband met verkrachtingen.

Dat een artikel dat de feiten even op een rijtje zet in Noorwegen mogelijk is betekent niet dat het niet controversieel zou zijn. De sociaal-democratische minister Bjarne Håkon Hanssen was er als de kippen bij om een koppeling tussen verkrachtingen en de islam te veroordelen. Volgens hem is het fout de hulp in te roepen van de imams, «want we doen toch ook geen oproepen aan de Noorse bisschoppen wanneer een Noor een verkrachting pleegt». De man had blijkbaar niet begrepen dat het hele debat gestart was naar aanleiding van de enorme oververtegenwoordiging van precies moslims in de verkrachtingsstatistieken. Iemand van slechte wil zou misschien zelfs durven suggereren dat hij een andere agenda heeft dan het terugdringen van het aantal verkrachtingen in de Noorse hoofdstad.

Maar terug naar het artikel: zou een gelijkaardig artikel mogelijk zijn in Vlaanderen? Ik betwijfel het ten zeerste. Zo kan ik me amper voorstellen dat de politie van de regering de toelating zou krijgen zulke statistieken te publiceren. En als ze die zou publiceren, dat een krant het zou wagen die statistieken over te nemen, en dan zeker onder een titel die zo duidelijk de link legt tussen verkrachtingen en moslimimmigranten als deze week het geval was in Aftenposten («Roept hulp imams in tegen verkrachtingen»). De Algemene Vereniging van Beroepsjournalisten in België (AVBB) heeft echter andere prioriteiten, en vindt dat de berichtgeving over allochtonen in Vlaanderen nog steeds te wensen overlaat. Correcte en volledige berichtgeving is blijkbaar niet hun eerste zorg, wel dat de media ook al eens een immigrant die in de file staat aan bod laten komen. Hoeft het te verbazen dat slechts een kwart tot een zesde van de Vlamingen nog iets wil geloven van wat de media hem proberen voor te schotelen?

Read more...

Politici schrijven geschiedenis (Skender)

Het is niet nieuw dat politici proberen vastleggen wat de "correcte" versie van de geschiedenis is. We hebben al jaren een wet tegen het minimaliseren of ontkennen van de jodenvervolging tijdens de tweede wereldoorlog en er worden geregeld voorstellen gelanceerd om die wetgeving uit te breiden naar andere oorlogsmisdaden. Maar voor sommigen gaat dit niet ver genoeg.

De Duitse minister van onderwijs lanceerde vandaag een voorstel voor een Europees geschiedenisboek. Het boek zou door de EU worden opgesteld en in alle Europese scholen worden gebruikt. De bedoeling is "de culturele identiteit van Europeanen versterken en bijdragen aan toenadering tussen de inwoners van de lidstaten"

Bij monde van minister Oliver Paasch reageerde België alvast enthousiast. De Polen zien dit idee minder goed zitten. De herinnering aan dat ander regime waar de staat de schoolboeken schreef zit dan ook nog vers in hun geheugen.

Read more...

A Convenient Lie ? (Vincent De Roeck)

Sinds de eerste vertoning van de propaganda-film "An Inconvenient Truth" is de wereld in de ban van het klimaatvraagstuk. Al Gore's vroege populistische verkiezingsstunt zette iets in beweging, en iedereen wil daar nu een graantje van meepikken. Staten verdringen elkaar op het wereldtoneel in hun queeste naar oplossingen. Burgers van alle komaf verenigen zich onder deze nieuwe seculiere moraal en zijn bereid tot grote offers om de zogenaamde opwarming van de Aarde te stoppen. Wetenschappers prostitueren zich om het "volk" gelijk te geven, terwijl ook zij weet hebben van de empirische leugen. Slechts 5% van alle broeikasgassen hebben immers een menselijke oorsprong. De aarde warmt zichzelf op, én wij, de mensen, zijn gedoemd eeuwig toeschouwer te blijven, hoe hard we er ons ook tegen verzetten.

De bekende Amerikaanse moraalfilosoof Grover Norquist heeft dan ook overschot van gelijk dat hij alle vrije kritische burgers waarschuwt voor een groot gevaar dat om het hoekje loert, namelijk dat de zelfverklaarde milieuprofeten de hype zullen misbruiken om de staat nog meer macht te geven en om iedereen te dwingen in hun verhaal mee te stappen. The people who have a quasi-religious belief in man-made global-warming are entitled to their religious beliefs, but they are not entitled to make the rest of us worship in their church. De geschiedenis heeft bewezen dat collectieve hypes steevast leiden tot collectieve staatsprojecten, en dus aanleiding geven voor dictatuur. Het is aan de burgers om deze dreiging te onderkennen en te bestrijden, willen we ons op een dag niet terugvinden in de ketenen van tirannieke slavernij.

Via de link (http://www.lewrockwell.com/orig5/lowi5.html) kan je het opiniestuk "Warming or cooling, you be the judge" lezen, dat geschreven werd door ingenieur Alvin Lowi, één van de onderzoekers achter het "Earth Link Project".

Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

Read more...

Naar een financieringsverbod op clustermunitie?

Vandaag kwam Netwerk Vlaanderen op de proppen met informatie over banken die investeren in bedrijven die cluster/submunitie produceren. VRT Nieuws maakt ook melding van een wetsontwerp om de financiering van clustermunitie een halt toe te roepen, ontwerp dat vandaag in de kamer ter stemming zal komen. Inderdaad punt 22 op het agenda van de plenaire zitting van de kamer komt het wetsvoorstel ter sprake.

Op de website van de kamer maakt melding van twee documenten:

"Wetsontwerp inzake het verbod op de financiering van de productie, gebruik en bezit van antipersoonsmijnen en submunitie." emanerend uit de Senaat, senator Mahoux.

Tekst Wetsontwerp dat vandaag ter stemming zou komen.

"Wetsontwerp tot aanvulling van de wet van 3 januari 1933 op de vervaardiging van, de handel in en het dragen van wapens en op de handel in munitie, wat betreft het verbod op submunitie." emanerend uit de Senaat van diezelfde senator en werd aangenomen op 16 december 2006.
Tekst van aangenomen wetsontwerp.

Vervolg op de vorige post: Verbod op clusterbommen, Belgisch verbod clustermunitie & aanpassing voor Waalse wapenindustrie.

Read more...