Jean Baudrillard a disparu

.
Jean Baudrillard is dood. Het staat op de site van Le Monde. Die man analyseerde, lang voor de meesten, op een scherpe, soms genadeloze maar altijd speelse en zelfs liefdevolle manier wat de consequenties zijn van ...niet minder dan de Verlichting, van de Rationaliteit zelve. Hij was bang voor l'utopie réalisée.
Grappige filosofen bestaan! En hij was er een.
Hier beschrijft hij, het is maar een splintertje van zijn gedachten, twintig jaar geleden de Marathon van New York — waar wij Vlamingen tegenwoordig ook sterk mee meeleven.

Je n’aurais jamais cru que le marathon de New York puisse vous arracher des larmes. C’est un spectacle de fin du monde. [...] Ils sont 17000 à courir, et on pense à la vraie bataille de Marathon, où ils n’étaient même pas 17000 à se battre. Ils sont 17000, et chacun court seul, sans même l’esprit d’une victoire, simplement pour se sentir exister. «Nous avons gagné!» souffle le Grec de Marathon en expirant. «I did it!» soupire le marathonien épuisé en s’écroulant sur la pelouse de Central Park.
I did it! [...]
J’ai couru le marathon de New York: I did it!
J’ai vaincu l’Annapurna: I did it!
Le débarquement sur la lune est du même ordre: We did it! Un événement moins surprenant au fond que programmé d’avance dans la trajectoire du progrès et de la science. Il fallait le faire. On l’a fait. Mais cet événement n’a pas relancé le rêve millénaire de l’espace, il l’a en quelque sorte épuisé.
Il y a le même effet d’inutilité dans toute exécution d’un programme, comme dans tout ce qu’on fait pour se prouver qu’on est capable de le faire: un enfant, une escalade, un exploit sexuel, un suicide.
[...]
Faut-il continuellement faire la preuve de sa propre vie? Étrange signe de faiblesse, signe avant-coureur d’un fanatisme nouveau, celui de la performance sans visage, celui d’une évidence sans fin.

Jean Baudrillard.
Amérique.
Grasset et Fasquelle, 1986.

___________
.
Misschien is het ongepast om het nu in herinnering te brengen, maar een verschrikkelijk onrechtvaardige zin van Leo Apostel vond ik altijd, toen hij schreef (in zijn Gebroken Orde, de vergeten toekomst van de filosofie, 1992) : Zowel in de Angelsaksische landen als in Frankrijk krijgen deconstructieve geesten als Deleuze, Guattari, Baudrillard, Lyotard en Derrida gezag van spreken. Deze vorm van intellectueel terrorisme is een verschijnsel van een algemeen crisisbewustzijn. [...] de ontoegankelijkheid van de wetenschap en het verdwijnen van ieder wereld- of waardebeeld, dit alles brengt een golf van antirationalisme teweeg en vermengt zich met lusteloosheid en apathie.


Op die manier kan alvast ik niet terugdenken aan de grote Baudrillard.
.
.

Read more...

Al dan niet ...en alleszins een eeuw geleden (victa placet mihi causa)

.
Naast het interessante en uitgebreide nieuws, vandaag op BBCworld over een bepaalde Big Brother-uitzending waarrond iets al dan niet racistisch te signaleren viel, a row noemden zij het,

• resumerend en halfbegrijpend gezegd, en noodgedwongen mij verlatend op de BBC-beelden: er werd een mooie niet-blanke, ik denk Indische kandidate weggestemd door een vreselijk lelijk blank vrouwmens; .of misschien werd zij door het publiek zelf van de show weggestemd, soit ––

voelde deze geëerde redactie zich toch verplicht om, zij het meer in het kort, ook verslag te doen van de moord op de journalist Hrant Dink, vandaag in Istanbul..

Die vermoorde journalist zei de BBC, had melding gemaakt van zekere gebeurtenissen “a century ago” en die woorden waren niet bij alle Turken even goed aangekomen. Turkse “nationalisten” in het bijzonder waren kwaad geworden, en hadden de man nu vermoord.
Men keurde deze daad onverbloemd af. Maar de meeste BBC-aandacht ging toch naar de protestbetoging die ‘s avonds volgde. En al kregen wij nauwelijks overzichtsbeelden van de omvang van het populair protest, zij waren in their thousands wist de correspondente.
Eén promille, misschien zelfs 2‰, denk ik dan, in een stad van miljoenen en miljoenen.
Bij ons was de berichtgeving analoog. Ik hoorde een enthousiaste correspondent, medebetoger wellicht, vertellen hoe kwaad het Turkse volk wel was: “Wie het moesten ontgelden in de slogans was extreemrechts dat van Hrant Dink een publieke vijand had gemaakt, naar aanleiding van uitspraken over de al dan niet genocide door de Turken op de Armeniërs aan het begin van de twintigste eeuw.”

Er scheelt iets aan deze berichtgeving. De Turkse minister Abdullah Gull heeft, al mag Erdoğan vanavond nog gelijk wat vertellen, ondubbelzinnig gezegd (via zijn gezant in Parijs): Notre position est bien connue [...] nous ne reconnaissons aucun soi-disant génocide et nous ne le reconnaîtrons jamais".

Het gaat dus niet om “nationalisten” zoals de media vertellen: het gaat in dit laatste geval alvast om de legitieme Turkse regering, die zich in haar negationisme gesteund weet door de bevolking in haar geheel (op onze enkele betogers na).

Nog minder gaat het om gebeurtenissen “a century ago”, zoals de perfiede Britten beweren, nee het gaat om een eeuwenoude politiek van uitmoording van christenen en Armeniërs, ook nog flink na de stichting van zijn lekenstaat door de fascistoïde Atatürk: tot op vandaag namelijk.
En het gaat al zeker niet om een al dan niet.

Noot van 21 januari: de Nederlandse site NederOpinie geeft een mogelijke beweegreden voor de moord, die vanzelfsprekend niet wordt vermeld in de gewone media: NederOpinie plaatst deze laatste misdaad in de eindeloze rij van islammoorden op christenen.

Read more...

Jean-Pierre Vernant (victa placet mihi causa)

.

France Culture heeft vandaag, naar aanleiding van het overlijden vorige week van de grote classicus Jean-Pierre Vernant, een uitzending gemaakt van volle zes uur. Ik kwam te laat thuis voor alle zes uren, maar de laatste twee heb ik, als was ik bevroren aanhoord.
Dat komt omdat Vernant – die 93 is geworden en zijn laatste college in oktober gaf – vanuit zijn ongeëvenaarde kennis van de wereld van Homerus, ook enkele boeken heeft geschreven voor leken zoals u en ik.
Hij schrijft dan over de helden Achilles of Odysseus, als waren die nog in leven en onder ons. Bij hem worden hun problemen en eigenaardigheden de onze.
Tot slot van de uitzending gaf France Culture gewoon heel dat laatste college van Vernant. Hij gaf toelichting bij enkele passages uit de Odyssee.
Een oude maar vaste stem hoorden wij, vijftig minuten zonder verspreking, maar dat is niet het bijzonderste, nee, met een aantal invallen en situationele dingen die de lesgever terplekke verzon. Die 93-jarige frisse geest sprak, tot ergernis van zijn dokters bekende hij, een lesuur lang tot zijn geliefd publiek van jonge studenten, en hij besloot:

Vive l'Odyssée! [applaus]
et maintenant, vous l'avez remarqué les jeunes [...iets dat ik niet verstond] ...ma voix et beaucoup d'autres signes: il est temps que les vieux aillent au dodo.
.

Read more...