Belgische Justitie is terminaal ziek

Rechtvaardigheid werd door de gemeenschap aan de Staat toevertrouwd om te voorkomen dat mensen zelf gerechtigheid (wraak) zouden laten geschieden; opdat ruzies beslecht zouden worden door een neutrale partij in plaats van gevechten die kunnen ontaarden in bloedvetes.  Justitie dient de wet te laten gelden, misdaden aan te klagen (openbaar ministerie), de strafmaat bepalen (rechters) en daarna de strafmaat laten uitvoeren (gevangeniswezen).

In dit land hebben we een fundamenteel probleem dat al langer dan een decennium aansleept. Een Minister van Binnenlandse Zaken mag zoveel miljarden werpen in de strijd tegen criminaliteit (veiligheidsbeleid), zolang Justitie (onder de Minister van Justitie) niet kan volgen is dit dweilen met een afgebroken kraan.

Wat is het nut dat Justitie gerechtigdheid laat geschieden door het uitspreken van een strafmaat, al dan niet meteen overwegend tot een alternatieve strafmaat (ipv reguliere). Of nadien de strafmaat te ondermijnen via de voorlopige of vervroegde vrijlating? Kan Justitie eigenlijk nog wel gerechtigdheid laten geschieden?

Binnen de blauwe wereld stelt men zich deze vraag al decennialang. Alleen heerst er eerder een cultuur van geitenwollensokkenbehandeling van gevangenen die meer aanzien worden als slachtoffer die onttrokken worden aan de maatschappij dan gestrafte dader. Met als toemaatje een verouderde en verwaarloosde infrastructuur door Statelijke geldtekorten (en politieke onwil).

Het kan nog erger. Het recente terreurincident verduidelijkt dat het justitiebeleid niet echt in lijn ligt met het antiterreurbeleid. Ook daar faalt Justitie.

Decennialang miserie.

Al decennia bijten Ministers hun tanden stuk op de hervorming van Justitie, van het rechtswezen, en vooral de digitalisering en archiefbeheer (bewijslast) van heel het rechtswezen om de logheid en achterstand van Justitie weg te werken. Jarenlang hebben we mogen aanhoren hoe de gerechtshuizen verouderd of afbrokkelend waren, opslagruimtes volgestouwd en slachtoffer van schimmels. Dossiers verloren…

Af en toe horen we de vrijspraak van verdachten omwille van procedurefouten, waartoe de Procureur des Konings op moet toezien….men zou verwachten dat middels digitalisering de kans op procedurefouten zou kunnen annihileren.

Het gevangeniswezen kreunt al decennia onder stress, personeelstekort, overbevolking en sterk verouderde infrastructuur. Hoeveel stakingen hebben we niet gehad het afgelopen decennium? Ja, er komen nieuwen gevangenissen bij en men tracht de gevangenissen te legen door ‘alternatieve straffen’ en het uitstellen van strafuitvoering.

Een mens zou durven stellen dat in België Justitie kampioen zou zijn in het innen van geldboetes, maar ook daar scheelt er iets. In het verhogen van de geldboetes en het uitvinden van geldboetes zijn we zeker kampioen,  gezien Justitie talmt hebben we daarom GAS-boetes.

 Justitie is terminaal.

Vrijheid aan de gevangenen!

Al meer dan een decennium pleiten politici en allerhande voor alternatieve straffen en verzwakte strafuitvoering. Thuis zitten met een enkelband dat nauwelijks te controleren valt, uitvoeren van gemeenschapstaken voor een aantal uren…in plaats van gevangenisstraffen. Minder dan 6 maanden celstraf wordt niet uitgevoerd. Herinner u de diverse politiereportages in het zog van de terreuraanslagen van 2016. Hoe vaak kwamen daar geen mensen voor die al in aanraking waren gekomen met het gerecht, zonder strafuitvoering of die ‘ondanks’ een alternatieve straf toch terug op het slechte pad waren.

In het begin van uw criminele carrière ontspringt een crimineel de dans om hij/zij nog een kans te geven in onze maatschappij. Toegegeven, iedereen kan wel eens een fout maken. Maar ondertussen spreken we niet echt meer over koorknapen die alternatieve straffen krijgen. Bovenop is er een systeem van voorlopige en vervroegde vrijlating (wet Lejeune).

Ter verduidelijking, het recente voorval te Luik waarbij een tijdelijk vrijgelaten geradicaliseerde gevangene een mededader vermoordde, gevolgd door een terreurdaad waarbij 2 hulpagentes en één burger het leven lieten – naast nog een aantal gewonde politieagenten, is niet het gevolg van de wet Lejeune. De Wet Lejeune regelt de vervroegde vrijlating van gevangenen.

De Wet Lejeune ten tijde van Dutroux is lang niet dezelfde ‘wet Lejeune’ als vandaag, maar toch hervallen we blijkbaar in een gelijkaardige fout – namelijk het niet uitvoeren van strafmaten.  Destijds was de vervroegde vrijlating een gunst verleend door de Minister van Justitie. Een zekere Marc Dutroux kreeg deze gunst destijds, waarna hij recidiveerde. Na een wetswijziging in 2006 werd dit een verworven recht te beslissen door een strafuitvoeringsrechtbank. Toen kwam een zekere Michelle Martin vrij, en ondertussen ook een andere kompaan van Marc Dutroux. Ten tijde van Dutroux geloofde de goede gemeenschap dat ze zouden wegrotten in een cel; rara ze lopen vrij rond. In 2011 werd de wet verstrengd.

Er bestaat echter nog een achterpoortje. Gevangenen moeten – zo gaat dit in onze geitenwollensokken strafuitvoeringsbeleid – zich kunnen ‘herintegreren’ in de maatschappij. Hiervoor bestaat oa het penitentiair verlof en de uitgaansvergunning, verleent door de Minister via de Dienst Individuele Gevallen, zoals geregeld door de Wet Lejeune. Het is een instrument bij uitstek – naast de alternatieve strafuitvoering – om de gevangenissen te ontvolken. Daarnaast is er nog de voorlopige in vrijheidheidstelling, geregeld via een Ministeriële omzendbrief - maar dit is voor het verwijderen van ongewenste personen naar het buitenland of uitlevering van personen.

Het is des te wraakroepend dat de dader van deze terreurdaad ondanks recidive en het al eens niet naleven van de voorlopige invrijheidstelling opnieuw tijdelijk werd vrijgelaten…terwijl de persoon gekend staat wegens Islamistische radicalisering. Als je de vader van de dader hoort verklaren dat hij zijn zoon in een psychiatrische instelling wou na zijn voorlopige vrijlating. Hoe komt een labiele persoon, GERADICALISEERD in tijden van terreur – nog voorlopig vrij?

Het is misschien tijd dat men grondig nadenkt over een nieuw geboren Justitie, waarin strafmaten die wettelijk bepaald zijn en door een rechter opgelegd ook effectief ten volle worden uitgevoerd. Waarbij de maatschappelijke herintegratie in onze maatschappij van nabij wordt opgevolgd; na volle uitvoering van straf of een eventuele uitzonderlijke vervroegde vrijlating na gunst (door een expertenpanel) – maw. als uitzonderingsmaatregel. In het kader van de vervroegde vrijlating kan men eventueel trapsgewijs en met nabije opvolging een traject opstellen naar een definitieve of vervroegde invrijheidstelling.

Justitie niet in lijn met antiterreurbeleid.

Het meest onverklaarbare is hoe iemand binnen het Justitiële apparaat het in zijn hoofd krijgt om een Islamitisch geradicaliseerde recidivist voorlopig vrij te laten. Het is al langer geweten dat onze gevangenissen kweekvijvers zijn voor ‘religieuze radicalisering’. Al een decennium is er zogezegd een deradicaliseringsproject.

Advocaat van Syriëstrijders Abderrahim Lahlali (CD&V) stelt in De Afspraak (30/05/2018) dat er op 10.000 gevangenen in België ongeveer 4.000 een Islamitische achtergrond hebben, daarvan stelt OCAD dat er 450-tal ‘vatbaar zijn voor radicalisering’ (later werden de cijfers ineen 2000 gevangen en 200-tal vatbaar voor radicalisering). Het cijfer van het aantal ‘Moslims’ in onze gevangenissen is een taboe. Statistieken op basis van religie bijhouden is bij wet verboden. Anderzijds heb je een VZW zoals Dar el Ward die in het kader van het suikerfeest (Iftar) voor gevangenen 7.000 maaltijden tracht aan te bieden. Hoeveel Moslims zitten er nu eigenlijk in onze gevangenispopulatie (10.000 totaal); 2.000; 4.000 of 7.000?

27 ‘religieuze?’ medewerkers worden door Justitie tewerkgesteld ter begeleiding. Op een populatie van 4.000/2.000/7.000 moslims (40/20/70%) heb je 27 medewerkers die hen religieus moet bijstaan en niet bezig houden met deradicalisering (450 potentiële daders). Wat scheelt aan dit plaatje?Onafhankelijk of dit een gemeenschapsmaterie geworden is na de 6^e Staatshervorming.

Al onze terroristen zijn personen die op zoek zijn naar een identiteit. Dat behoort tot hun profielomschrijving. Er zijn idealisten – de zuiveren van geest – en er zijn diegene die radicaliseren als identitaire evolutie. Ze zetten zich af tegen onze maatschappij, waarden en normen. Hun criminele achtergrond is indicatief voor een andere ethische visie inzake geweld en indicatief voor een wereldbeeld waarbij ze zich afzetten tegen onze maatschappij. We moeten ook rekening houden dat niet iedere terrorist een ‘allochtoon’ is of een inwijkeling… er zijn ook nog de baptisés. De gedoopten, meelopers die met hen opgroeide of die willen behoren tot hetzelfde wereldje. Destijds zag je ze, de ‘autochtoon met allochtone allures’. Benjamin Herman is allicht in de gevangenis een Baptisé geworden. Hier werd al meer dan een decennium geleden door politieagenten op het terrein op gewezen, maar toen werden deze afgedaan als racisten of onheilspellers.

Het is gemakkelijk te stellen dat ze zich afgewezen voelen of géén uitweg meer vinden om zichzelf dan te ontpoppen tot zelfmoordterrorist. Ze hebben altijd gekozen voor de uitzichtloze en gemakkelijke weg, wentelend in een slachtofferrol. Anderen zijn succesvoller of radicaliseren niet.µ

Waar Justitie en de politieke goegemeente wel vlot in was is het hervormen van de Wapenwet op vraag van een Procureur Des Konings omdat men tijdens terreurhuiszoekingen wapenladers vond maar géén vuurwapens. Zodus is het bezit van een lader voortaan vergunningsplichtig en kan men gestraft worden voor illegaal wapenbezit (6 mdn tot 5 jaar). In een land waar de strafuitvoering vierkant draait. Gevolg? De provinciale wapendiensten worden overspoelt door verzamelaars en wapenbezitters die zich in orde willen stellen.

Tegelijk gaat België aan Irak vragen om de doodstraf tegen Syriëstrijder Tarik Jadaoun om te zetten in levenslang want in België is men grondwettelijk tegen de uitvoering van de doodstraf. Misschien moeten we ons toch eerst bezighouden met ons eigen rotzooi?

Read more...

België, Staat zonder Staatsmannen

België is geen failed State. Neen, België is een failing State door langdurig wanbeleid, een grotesk tekort aan visie en financiële middelen. De radertjes in het uurwerk zijn versleten, de opstelling van het raderwerk is verouderd en er is geen geld om alles te vernieuwen.

De Belgische Staat komt decennia niet meer toe aan beleid. Er dient héél veel werk te worden verricht maar de budgettaire middelen zijn onbestaande, in het beste geval een druppel op een hete plaat. De politieke versnippering en het verouderde politiek systeem is alles behalve bevorderend om effectief beleid te voeren. De Staatsstructuren zijn dermate complex dat de verschillende bestuursniveaus een te versnipperde impact hebben of elkaars beleid teniet doen. Er zal echter geen parlementaire onderzoekscommissie komen naar de oorzaken van het financiële en beleidsmatige faillissement van de Belgische Staat. 

Het gebrek aan beleidsvisie is tekenend.

België is een land zonder Staatsmannen, politici die in het kader van het algemeen belang een nieuw concept van een staatsorganisatie kunnen uittekenen en doorvoeren, mensen met een gefundeerde lange termijnvisie.

Terreur, symbool van een staatsfalen.

Het recente veiligheidsprobleem is tekenend voor het nakend failliet van de Belgische Staat.  Het is het resultaat van decennia wanbeleid op vlak van asiel-, migratie- en integratiebeleid waarbij men resoluut koos voor een geldverslindende 'sociale(istische)' aanpak om 'allochtonen kansen te geven'. Alle andere ideeën of opvattingen waren/zijn politiek incorrect en de facto of bij wet ‘verboten’.

Het gevolg van dit beleid is de balkanisering van onze maatschappij. Binnen onze maatschappij leven andere maatschappijen die gedijen in eigen omgevingen met eigen taal, cultuur en religie. Er is geen sprake van integratie noch samenleving in de multiculturele maatschappij, maar van zelfsegregatie. Sommige bevolkingsgroepen binnen onze maatschappij zijn ronduit ‘geradicaliseerd’ maar hierop wijzen is en blijft politiek incorrect en wordt geklasseerd zonder gevolg – zie het verhaal van Hind Fraihi (Undercover in Klein-Marokko, 2005). Abdeslam en co zijn eigenlijk het slachtoffer van het Belgische wanbeleid inzake integratie, het linkiewinkie laissez faire beleid waarbij alles met de mantel der liefde diende te worden bedekt tegen de stoute Blanke Belg (en vooral die stoute racistische Vlamingen) – want ook dit is communautair.

De terroristen van enkele weken geleden waren de boefjes van destijds waarbij Justitie faalde in haar taak om het recht te laten gelden en deze personen ‘op het juiste pad te brengen’. Tot op heden laat men zelfs terroristen vrij rondlopen die onthoofdingen bekend hebben, enkelbandjes voor veroordeelden in terreurprocessen of radicaliseringsprocessen. Reden? De gevangenissen zitten overvol, men moest hoognodig gevangenissen huren in Nederland in afwachting van de bouw van nieuwe gevangenissen…en nog is het probleem niet verholpen. De oplossing in dit land is voorwaardelijke straffen, alternatieve straffen (werkstraffen) en niet-gecontroleerde enkelbanden. Vooral voor mensen met een ‘moeilijke jeugd en van slechte deugd’, mensen die ‘sociaal achtergesteld’ zijn. Hoeveel decennia praat men over de hervorming van Justitie? Ooit al iets van gemerkt?

Een slecht draaiende justitie zorgt voor een nullificatie van al het politiewerk. Het boefje dat voor de zoveelste keer betrokken is bij een klein crimineel feit dat verticaal geklasseerd zal worden door Justitie, zonder gevolg of misschien eens aanleiding zal geven tot een werkstrafje kwestie van zijn ‘toekomst’ niet te nullificeren. De flitsboete die zal men als de kippen komen innen, verkeersveiligheid loont. Criminelen aanpakken kost geld, operationele kosten voor het onderzoek, het proces en bijhorende verdediging, kosten voor huisvesting en rehabilitatie.  Zelfde politiediensten waarin mensen door een slecht draaiende justitie gedemotiveerd worden, waarvan  middelen worden weggenomen of ontbreken om echt baanbrekend werk te kunnen verrichten.

Is het dan niemand opgevallen dat de Politie steeds meer taken niet meer kan uitvoeren? Gasboetes uitgeschreven door ambtenaren om de openbare orde in toom te houden, parkeerboetes uitgeschreven door private bedrijven want de politie heeft er geen tijd voor. Men zou de snelheidsboetes (ea.) ook ‘administratief’ willen vereenvoudigen zodat er ‘meer blauw op straat kan komen’. Wanneer was het de laatste keer dat u de federale wegpolitie op de autosnelweg zag? De vervoersmaatschappijen hebben hun eigen veiligheidsdiensten omdat de politiediensten tekort schoten (gebrek aan motivatie, middelen, visie).

De politie kan niet eens meer instaan voor de openbare veiligheid, hiervoor dient Defensie op te draven om politiekantoren en openbare plaatsen te beschermen in tijden van terreur. Destijds heeft men de gemilitariseerde politie – de Rijkswacht – afgeschaft en samengevoegd met de lokale politie want zo’n paramilitaire organisatie was ‘buiten deze tijd’, maar nu zetten we militairen in. Mensen die de politiewereld kennen zullen u weten te zeggen dat er een breuk is tussen de oude garde en de jonge garde, tussen de dienstplichtigen en ex-vrijwilligers tegenover de post-dienstplicht ‘sociaal gerekruteerde’ lichtingen. De sterke arm der wet moest plaats maken voor de sociale gewauwel der ‘politievriend’.

Het gevolg is dat het blauw op straat zich terugtrekt en eigenlijk onttrekt aan haar primaire taak: handhaving van de openbare veiligheid. Voorbeeld? Luchthaven Zaventem, eis van de luchthavenpolitie dat eenieder eerst gecontroleerd wordt voordat men de luchthavenhal kan betreden. Controle wordt uitgevoerd door private bewakingsdiensten, daar waar mogelijk trekt men zich terug achter commerciële check-ins of private bewaking terwijl de politie net de eerste veiligheidslijn moet vormen. De oorzaken hiervan ligt niet bij de politiemensen zelf, maar is het resultaat van decennia wanbeleid op hoger niveau. Wie staat zoiets toe?

Defensie moet de bressen in de veiligheidsdijk dichten maar zit op haar tandvlees door opeenvolgende beleidsjaren aan besparingen. Defensie was ‘onbelangrijk’ en niet ‘populair’ want daarmee kon je de kiezer niet verleiden met mooie beloftes. Defensie was een nutteloze overheidsdienst, maar nu zijn ze meer dan ooit nodig. Alleen is er een personeelsgebrek bij het terreinpersoneel, er zit nog redelijk wat administratief volk. Op papier bestaat zoiets als de Militaire Reserve, maar er zijn geen oproepingen. De militaire aanwezigheid redt levens, door militaire technieken en tactieken. Maar op vlak van ordehandhaving hebben ze geen wettig beleidskader tenzij ondersteunt door een politiebeambte. Dit land heeft nog steeds geen wettelijke kader voor een noodtoestand waardoor al onze veiligheidsdiensten geketend moeten blijven ageren tegen een tegenstander die zich niet houdt aan de wet tenzij ter zijn verdediging.  

Oorzaken van het staatsfalen?

Het beleidsgebrek in België heeft een financiële oorzaak: geen geld, geen ruimte voor beleid. België kampioen in belastingdruk komt niet rond, hoe komt dit? Onze dames en heren politici streven toch al decennia naar meer ‘efficiëntie en bijhorende besparingen’. Het moet zijn dat er structurele problemen zijn die men verbergt. Nochtans dient men niet ver te zoeken.

De nakende pensioengolf van de babyboomers gaat ons heel veel geld kosten. Uw pensioengeld beste babyboomers is opgesoupeerd door voorgaande regeringen die gemakzuchtig dit geld gebruikt hebben voor uitgaven met als eindrekening ‘latere schulden’. Kortzichtig wanbeleid.

De complexiteit van de Belgische Staat op alle vlakken bemoeilijk coherent en degelijk beleid. Elk jaar produceren we duizenden pagina’s Staatsblad met daarin wetgevende werk waar geen kat haar jong meer kan in terugvinden. Overal achterpoortjes. Mooiste voorbeeld is de blijvende mogelijkheden van belastingontduiking (Panama papers) waarbij de huidige oppositiepartijen het hardste schreeuwen, maar beleidsmatig mee aan de basis liggen.

De Belgische Staatsstructuren zijn een financieel en beleidsmatig rampgebied. Versnippering alomtegenwoordig, tegenstrijdig beleid en vooral een zware financiële last. De realiteit is dat België als Staatsstructuur veel kost-efficiënter kan. In het zog van de Belgische politieke geschiedenis heeft men slechts twee keuzes: het opsplitsen van België of een radicalere hervorming van België. Merk vooral op dat ik het heb over de Belgische Staat, niet louter de federale overheid want alle bestuursniveaus liggen in hetzelfde bedje ziek.

De politieke kloof tussen Vlaanderen en Wallonië is al gekend, al decennia stemt men anders en wil men elk een ander beleid. De eerste federale coalitie met slechts één Franstalige partij benadrukt dit nogmaals; via Vakbondistan verduidelijkt men vooral ten Zuiden van de taalgrens dat men een andere koers wil varen. Hoe kan je dan nog aan gezond beleid toe komen?

Ons electoraal systeem komt neer op versnippering waarbij de democratische legitimiteit van onze beleidsmakers al decennia onbestaande is, zelfs ongrondwettelijk (BHV). Onze parlementen zijn praatbarakken die papier produceren, met een coalitie voor de regering en een oppositie met beperkte controlemogelijkheden. Parlementsleden vertegenwoordigen het volk niet, controleren de regering niet maar werken voor politieke partijen. Controle op de overheid kan enkel via informanten die op eigen risico hun job riskeren om wantoestanden trachten aan te kaarten.

Johnny Thijs heeft gelijk, dit land werkt niet meer…alleen werkt ze al decennia lang niet meer. 

Read more...