Moord op Joe: pappen en nathouden (Hoegin)

De week was nog zo goed begonnen: het Vlaams Belang had een congres gehouden, waar de maskers alweer eens waren afgevallen. Had de partij zichzelf nog met de laatste affichecampagne een zacht imago proberen aan te meten, was met een paar rake uitspraken van Filip Dewinter opnieuw duidelijk geworden dat de partij nog altijd niet losgekomen is van haar «Far-Westretoriek». En dan kwam woensdag.

Een arme schooier, uiteindelijk toch slachtoffer van de maatschappij, die door een brutale eigenaar (en is bezit op zich trouwens al geen diefstal?) de tanden wordt uitgeklopt – zie je wel dat ze het bij het Vlaams Belang nog altijd niet geleerd hebben! En het werd zelfs nog beter: buschauffeur Pierre Stukken, bekend van De Hel van Tanger en uitgenodigd op het congres, was er naar eigen zeggen goed ingeluisd door de partij. Hij dacht immers dat hij daar deel zou nemen aan een open debat, maar tot zijn stomme verbazing was dat niet het geval. Pierre Stukken moet zo ongeveer de meest naïeve man zijn die in heel Vlaanderen rondlopt als hij het gebeuren werkelijk niet zag aankomen.

Maar daar werden de eerste barstjes al zichtbaar. Blijkt dat Pierre Stukken een paar jaar geleden al eens een paar uitspraken liet noteren in het ledenblad van het Vlaams Belang, en die laten een heel andere kant van de man zien. En bovendien reageert het Vlaams Belang nogal schouderophalend op Pierre Stukken. Wat zich aandiende als een smeuïg verhaal, eindigt op een ferme sisser. Vrijwel iedere Vlaming snapt het plaatje, en zelfs de meest wereldvreemde kwaliteitsjournalist snapt dat aandringen hier geen zin heeft.

Vervolgens kwam dan die procureur Herman Daens uit Oudenaarde, die zomaar verklaarde dat politiekorpsen geen energie meer hoeven te steken in «kleine criminaliteit». Omdat er andere prioriteiten zijn. (Het uitschrijven van superboetes misschien?) Bovendien is dan nog de Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael zo snugger te verklaren dat hij dat wenst te veralgemenen tot heel Vlaanderen, in plaats van de procureur op de vingers te tikken. Meer heeft een Jean-Marie Dedecker niet nodig om de voorzet in te koppen, «je krijgt de indruk dat een defect fietslicht een zwaarder misdrijf is dan een gestolen fiets; het eerste kost je 50 euro, het tweede niets,» en het Vlaams Belang staat weer ruim op voorsprong. Ghostwriters van het Vlaams Belang, schrijft Jan Segers in Het Laatste Nieuws raak.

En dan, als een donderslag bij heldere hemel, een roofmoord bij dalende criminaliteitscijfers, omwille van een MP3-speler. Wie had het ook al weer over Far-Westtoestanden? Kom nu maar verkondigen dat de daders geen vakantie in Tanger verdiend hebben. Blijkt trouwens dat het niet de eerste keer was dat de kameraad van Joe overvallen werd:

Eén keer is hij zwaar in het gezicht geslagen. Ik ben twee keer met hem bij de metropolitie gegaan om een klacht in te dienen. Die mensen hebben die klachten altijd heel ernstig genomen en mijn zoon kwam altijd gerustgesteld buiten. Ik ben bang dat zijn vertrouwen nu voor altijd weg is. Hij is zeer zwijgzaam en dat verontrust me.

En nog:

Mijn vrouw en ik hebben mijn zoon geleerd dat hij problemen zonder geweld moet oplossen. Ik twijfel nu of ik daar goed heb aan gedaan.

Een ghostwriter van het Vlaams Belang zou het niet beter hebben kunnen formuleren. En als om de retoriek van het Vlaams Belang nog wat meer te onderstrepen, zag de kameraad van Joe zich zelfs genoodzaakt uitdrukkelijk te bevestigen dat Joe geen provocerende of racistische uitlatingen deed tegenover zijn daders. Misschien kan het CGKR zich toch «voor alle zekerheid», zoals ze dat vroeger nog gedaan hebben, burgerlijke partij stellen om Joe posthuum te laten veroordelen voor racisme?

Alhoewel. Ene Fouad Ahidar van de sp.a ontwaart dan toch enig omgekeerd racisme in de overval, omdat Marrokanen en Turken er volgens hem vooral ongelovigen zouden uitpikken. Ik denk dat de man ongelijk heeft, en wel omwille van zuiver ekonomische redenen. Ten eerste omdat er aan een kale kip niet veel te plukken valt: als je een slachtoffer uitzoekt om te overvallen, kies je beter een slachtoffer dat iets te bieden heeft. En ten tweede omdat je aan jezelf de anderen kent, en je als overvaller geen zin hebt zelf een mes tussen je ribben te krijgen. En ten derde omdat je een wraakactie riskeert als je toch ongeschonden weg raakt, of waarom zou die kameraad van Joe soms tegen elke prijs anoniem willen blijven?

Ik wil hier overigens een persoonlijke noot aan toevoegen, want er was in de pers nogal wat te doen over het feit dat niemand van de omstaanders ingreep. Hier in Oslo heb ik zelf ooit op het punt gestaan op het metroperron een jong gastje een ferme peer op zijn muil te verkopen omdat hij een volwassene eerst bijna ondersteboven had gereden met zijn fiets, en vervolgens, omdat die volwassene hem –terecht– daarover iets achternariep, hem nog een beetje kwam lastigvallen. Hij droop af zonder dat er meer gebeurde. Ik weet niet of ik uiteindelijk ook werkelijk tussengekomen zou zijn, maar ik weet wel dat die kans een pak kleiner zou geweest zijn als het jonge gastje geen blonde kop had gehad. Toch maar liever blode racistische Jan dan dode Jan.

De totentrekkerij in de pers is ondertussen om misselijk van te worden. Schreef Bart Sturtewagen op donderdag in De Standaard nog bijzonder scherp het volgende in verband met die procureur uit Oudenaarde:

De statistieken wijzen niet op een aanzwellende golf van geweldmisdrijven, maar wat is dat argument waard als de directie van de Brusselse metro zelf toegeeft dat er een veiligheidsprobleem is en als apothekers de overheid om camerabewaking smeken? Het is fout om het onveiligheidsgevoel louter als een perceptiefenomeen te benaderen. Als mensen zich onveilig voelen, is dat een feit dat hun handelen zal bepalen. Het mag dus niet weggerelativeerd worden met cijfers.

Mag dus niet weggerelativeerd worden met cijfers! Een dag later schrijft Guy Tegenbos in dezelfde krant:

Onze overheden sussen intussen dat het centraal station van Brussel al bij al een van de veiligste van Europa blijft en dat Brussel een van de veiligste hoofdsteden ter wereld is. En dat is ook zo. En het is schandelijk dat extreemrechts doet alsof dat niet zo is en alsof het nodig is dat de bevolking zich bewapent.

Ware het niet voor de loze praatjes van extreem-rechts, zou er dus niets aan de hand geweest zijn? En nog een dag later pakt de krant met twee artikels uit: «Geweld in Brusselse stations daalt» en «“Jongeren zijn niet gewelddadiger dan vroeger”». Mag dus niet weggerelativeerd worden met cijfers? Blijkbaar denken ze in Groot-Bijgaarden dat hun lezers allemaal goudvissen zijn die vandaag niet meer herinneren wat ze gisteren in dezelfde krant gelezen hebben.

En aangezien de dader een Marrokaan is, en het slachtoffer een Vlaming, is het al sereniteit dat de klok slaat. Guy Tegenbos wist op vrijdag, toen men zelfs nog niet wist of de beelden van de bewakingscamera's bruikbaar zouden zijn voor de identicatie van de daders, dat het om ontspoorde jongeren ging. Geen plaats voor hysterie dus. De verzachtende omstandigheden voor de daders worden al aangedragen, en zelfs het nachtlawaai van Zaventem kan daarvoor dienstdoen. De familie van Joe verzet zich ondertussen tegen ieder «geïsoleerd, partijdig initatief dat dit tragisch gebeuren dreigt te kapen». Zouden zij het over dat initiatief van Fouad Ahidar hebben? Of de PvdA-agitatoren die, zoals naar gewoonte, ongetwijfeld zullen opduiken in een eventuele manifestatie? Of misschien een Belgische recuperatiepoging in de vorm van een koninklijk bezoek?

Het zijn kwade dagen voor onze kwaliteitsjournalisten. Wat je de ene dag goedmenend schrijft, kan de volgende dag al in Brussel-Centraal tragisch onderstreept worden met een roodmoord waarvan de beschrijving in een pamflet een politieke partij al gauw de overheidsdotatie kan kosten. Wat kan je dan meer doen dan proberen pappen en nathouden, en hopen dat de lezers niet in de gaten krijgen dat je stilaan aan het einde van je Latijn gekomen bent? Het Vlaams Belang hoeft geen manifestatie te kapen, de daders hebben ze zelf verkocht. Voor een MP3-speler.

Read more...

Bekentenis van onwil

Er is goed nieuws. Een vergelijking van de misdaadcijfers van 2002 tot 2004 toont aan dat de Brusselse Stations veiliger zijn geworden.

Hoezo, veiliger? Waren die dat dan niet? Waren dat dan geen gezellige, drukke plaatsen waar gezinnen met kinderen, knikkerende schoolknapen en ontluikende meisjes ongestoord konden wachten op een trein die hen uit de, van leven en multiculturele tolerantie bruisende, hoofdstad terug huiswaarts zou rijden?

Wie een beetje pleinvrees had of niet tegen al te grote drukte kon, had er misschien wel eens een beklemmend gevoel. Maar omdat het alleen maar een gevoel was, een inbeelding die ingegeven werd door verkeerde informatie van slechtmenende antidemocraten, was er dus in werkelijkheid niets aan de hand.

Of toch?

Want het aantal overvallen met geweld in Brussel Centraal is de laatste jaren met niet minder dan 5 volle procenten gedaald. Het wordt met fierheid in de pers gegooid die er zich traditiegetrouw geen vragen bij stelt. De Volksverlakkende Radio- en Televisieomroep schiet er idyllische beelden bij. De verantwoordelijke minister klopt zich op de borsten of wat daarvoor moet doorgaan.

Alleen ik ben niet geïmponeerd door procenten. Ik wil concrete cijfers zien. En die zijn er ook. In plaats van 330 diefstallen met geweld per jaar, zijn er in het Brusselse Centraal Station nu nog maar 290 gepleegd.

God asjemenou! 40 brutale gangsterstreken minder op een heel jaar!

En wat is een ‘overval met geweld’? Dat is diefstal onder bedreiging van een wapen of minstens lijfsgevaar. Waarom worden de feiten genoteerd als ‘overval met geweld’? Omdat het slachtoffer zo verstandig is, de confrontatie niet aan te gaan en zich onmiddellijk te onderwerpen aan de arrogante afpersing door gewetenloos uitschot.

Tot wat het minste verzet kan leiden, werd voor drie dagen in datzelfde ‘superveilige’ Centraal Station nog ondervonden door een 17-jarige jongen die zijn mp3-spelertje wilde beschermen tegen normloze Noord-Afrikaanse honden die denken dat ze ’t warm water hebben uitgevonden omdat ze eens op hun poten pisten.

De oproep aan de Marokkaanse gemeenschap om zelf de daders te zoeken, is de zoveelste leugen, een bekentenis van onwil om de toestand te verbeteren en een belediging aan het verstand van elke weldenkende mens die dit afleidingsmaneuver meteen doorziet.
Aan huichelachtig gelul over kansarme jongeren, onderwijs dat niet zou aangepast zijn aan hun gebrek aan cultuur en andere roodgroene prietpraat, hebben Arme Joe en zijn ouders nu geen boodschap meer. De daders hebben niet alleen het beeld dat bestaat van hun eigen gemeenschap bevestigd, ze hebben ook alle politici en geitenwollensokkenneukers die hen proberen te vergoelijken, te kakken gezet.

Omgerekend zijn 290 overvallen met geweld synoniem van bijna een moord per dag in Brussel Centraal.

Het goede nieuws is, dat het er 40 per jaar meer hadden kunnen zijn.

Read more...

"Anti-islamstemming te vergelijken met antisemitisme" (Law & Justice)

Opmerkelijk artikel in De Telegraaf van 13 april: De negatieve stemming in Nederland jegens de islam verschilt niet veel van het antisemitisme in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Die stelling zal Abdul An-Na'im op 4 mei verdedigen in een lezing ("Dutch Exceptionalism, Cartoons, Remembrance and Imagination") aan de Universiteit Utrecht. Prof. Abdul An-Na'im, is onder meer hoogleraar Islam en Mensenrechten aan de Faculteit Rechtsgeleerdheid, Economie, Bestuur en Organisatie.

Dit lijkt me toch wel een zeer boude stelling. Ik ben benieuwd naar zijn argumenten...
Hier wat achtergrondlectuur.

Read more...

En u dacht dat een vlak taks van 25% een revolutie was?

Laurence M. Vance bespreekt op de blog van het von Mises Instituut het boek Flat Tax Revolution geschreven door Steve Forbes. Alhoewel Vance wellicht nog radikaler is dan Forbes, moeten we in Europa wel beseffen dat indien de USA deze vlaktaks van 17% met genereuse vrijstellingen adopteert, dit t.o.v. Europa een geweldig competitief voordeel zal uitmaken terwijl (Oude) Europa juist het tegenovergstelde probeert te doen. De vlaktaks is infeite geen vlaktaks maar een zeer progressieve (inkomsten) taks met een maximum van 17%. Wij zitten hier aan 50% en dan is men verwonderd dat er niet meer gewerkt wordt.
Lees verder de originele bespreking (in het Engels)...

In his new book, Flat Tax Revolution (Regnery, 2005), which is subtitled Using a Postcard to Abolish the IRS, Steve Forbes pulls no punches when describing the federal income tax code:

- A monster of a system.
- Abominably, appallingly confusing.
- A multi-headed hydra of countless brackets, deductions, and exemptions.
- Our horrifically heavy, appallingly complex, corruption-inducing tax code.

Forbes, of course, is the overseer of the Forbes publishing empire. He also sits on the board of the National Taxpayers Union. As a Republican presidential candidate in 1996 and 2000, he campaigned on a platform of medical savings accounts, a new Social Security system, school choice, term limits, a strong national defense, and a flat tax — the subject of his new book.

In addition to his accurate description of the horrific US tax code, Forbes also correctly points out the huge costs of complying with the tax code. Compliance costs in terms of time have skyrocketed from an average of 17 hours and 7 minutes fifteen years ago to 28 hours and 30 minutes today. Lost productivity is in the billions of hours. The cost in dollars is now about $200 billion.

The US tax code — with its "nine million word mountain of verbiage" — is so complex and "littered with impenetrable passages" that a fictional tax return given by Money magazine to forty-five tax preparers resulted in forty-five different calculations of the correct amount of tax due. This is not surprising since IRS employees (Forbes says that there are 97,440 of them) don't even give the same answers to tax questions. Forbes mentions a 2003 Treasury Department study which found that callers to the IRS toll-free help lines "gave the wrong answers to tax-related questions more than 25 percent of the time."

[Nota: België met 25 keer minder inwoners heeft hiervoor 30 000 ambtenaren die er stilaan ook niet meer in slagen de aanslag correct te berekenen. In dit opzicht is de USA nog efficiënt bezig !]

Forbes also reminds us that our tax code kills jobs by penalizing people for "productive activities," "punishes savings by taxing dividends," and breeds corruption by "encouraging the crassest, crudest political conduct." The estate tax "destroys capital." Tax increases exacerbated the Great Depression. High tax rates discourage investment, hamper economic growth, and "make it extremely difficult for most Americans to amass vital savings for college, retirement, or the starting of a business." Forbes also shows that the distortion of the health care system is due to the tax code creating "a disconnect between health care providers and consumers."

Forbes did not become the overseer of a publishing empire by just pointing out problems and not recommending solutions. In exchange for the current system, he calls for "a new tax system that is simple, honest, and fair" — a flat tax of 17 percent "with generous exemptions for adults and children" that can be filed on a twelve-line, postcard-sized form. Corporations too would have a similar plan, and have their profits taxed at the same rate.

The flat tax idea is not new to Steve Forbes. He mentions how the first proposal for a flat tax was made in Milton Friedman's Capitalism and Freedom in 1962. This should come as no surprise to those familiar with Friedman's statist proposals as outlined by Murray Rothbard in his classic 1971 essay, "Milton Friedman Unraveled." The "prime movers" behind the flat tax are acknowledged by Forbes to have been Hoover Institution economists Robert Hall and Alvin Rabushka, who authored The Flat Tax back in 1985 (2nd ed. 1995).

The Book

Flax Tax Revolution, with a foreword by that great champion of limited government, Newt Gingrich, contains glowing endorsements from a diverse lot: Donald Trump, Sean Hannity, Neil Cavuto, Lawrence Kudlow, and former congressmen Joe Scarborough and Jack Kemp. But is the Forbes plan a solution to the horrendous, convoluted, wealth-destroying federal income tax code?

There is no question that many people will have a lower tax bill and a shorter and simpler tax form to fill out under the Forbes flat tax plan. In this respect we can say that the Forbes plan is a solution if the problem is how we can shorten and simplify the tax code and at the same time allow people to keep more of their money so they will feel better about paying their taxes.

But as we shall presently see, there is another winner under the flat tax: the US federal government — a bloated, corrupt, monstrosity that now spends almost $3 trillion a year while redistributing the wealth of its citizens, enriching federal contractors and other special interests, and maintaining an empire around the globe. Is shortening and simplifying the federal tax code the solution or does it mask the problem? Will it perpetuate the federal leviathan or result in more liberty and less government?

Unlike other recent books that recommend a replacement for our current federal income tax system, like The FairTax Book, by Neil Boortz and John Linder, Flat Tax Revolution is well-written, and is not condescending to the reader. After a brief introduction, Forbes begins with the "nightmare on main street" that is the federal income tax code. Chapter two chronicles the "birth of the tax beast" — the attempts by the US government to establish an income tax, which finally came to pass permanently in 1913, and a brief account of how it has increased since then.

The next chapter shows how the "complexity and confusion of the current code corrupts our behavior and values and is ruining the quality of life for us as individuals and as a society." Chapter four presents the details of the Forbes flat tax plan. Because he believes that "the flat tax is the only way to bring back sanity and put an end to the clutter, confusion, and distortions of the current system,"

Forbes then spends a whole chapter on why he believes a flat tax is better than a national retail sales tax. He grasps what advocates of a national sales tax have never been able to understand: "Before a sales tax is put in place, we must first repeal the Sixteenth Amendment to the Constitution, which allows Washington to impose the income tax. Otherwise we will end up with the situation that exists in most states — and indeed in most other countries — and that is both an income tax and a sales tax."

Chapter six examines the "success" that other nations are having with a flat tax. The seventh chapter is an attempt to answer objections to a flat tax. Here Forbes discusses the effects of the flat tax on charitable giving, job creation, the poor, tax-free bonds, employee benefits, and deductions for interest and taxes. The last chapter and the six appendixes contain some useful information. So much for the book, what about the plan?

The Plan

Under our current income tax system, there are six tax brackets ranging from 10 to 35 percent and, as Forbes rightly says, "an avalanche of different personal exemptions and deductions." Under Forbes's proposed flat tax scheme, there would be "a single-rate federal income tax and corporate tax of 17 percent." There would no longer be any taxes on capital gains, Social Security benefits, interest earned, or dividends received.

Additionally, the estate tax and the Alternative Minimum tax would be done away with. Individuals would have "generous exemptions for adults and children" such as deductions of $13,200 for adults and $4,000 for dependents. Single mothers fare even better. They receive an exemption of $17,160 instead of the normal $13,200. Corporations could expense all investments — no more depreciation schedules (at least for tax purposes, accounting is another matter) — and would only be taxed on what they made in the United States.

As expected, Forbes believes that the adoption of his flat tax will

- Make us more prosperous.
- Invigorate the economy.
- Make us more competitive overseas.
- Give rise to a strong, innovative, and dynamic economy.

"The flat tax will free America," he says, "It will liberate us, as individuals and as a society, from the tyranny of the federal tax code." That may be true, but it should be noted that because it is only a replacement for the federal income tax, the flat tax will not eliminate Social Security taxes, Medicare taxes, or federal excise taxes. And neither will it have any effect on state and local taxes. But to his credit, Forbes does not make any grandiose claims for the flat tax like we read about a national sales tax in publications like The FairTax Book.

The Problems

If many people will have a lower tax bill and a shorter and simpler tax form to fill out under the Forbes flat tax plan then what problems could there possibly be the plan?

Problem #1: the flat tax is not a flat tax. It is a highly progressive tax that shifts the tax burden to the "rich" — the middle class and upper middle class that earn wages and salaries. Forbes obviously has no problem with a progressive tax; indeed, he proudly proclaims the progressive nature of his flat tax: "Those who complain that the flat tax isn't progressive are mistaken. Just look at the effective tax rates in the Flat Tax Rate Table."

Forbes says that under his plan "there would be one rate — 17 percent — after generous exemptions for adults and children." In another place he says that a key feature of the flat tax is "generous and refundable exemptions for adults and children." The significant words here are "after" and "refundable." The 17 percent tax is not applied until the "generous exemptions" are deducted from the taxpayers' income. This means not only that no one will actually pay 17 percent (everyone will in fact pay less than 17 percent unless he makes over about $5 million), but that people will pay different rates (just the opposite of what a flat tax is supposed to be).

Furthermore, the Forbes flat tax would enable "a family of four to pay no federal income tax on its first $46,165 of income." A family of six "would owe no income tax until its earnings exceeded $65,930." This is because not only does the Forbes plan include deductions for each adult and child in a family, it also includes a tax credit of $1,000 per child "as under the current system." This credit is refundable: "If the child tax credit exceeds federal taxes owed, the family can receive a refund." A refund of what? Why, a refund of other taxpayers' money. This is a welfare scheme, pure and simple. It is incredible that Forbes retains what he admits is a "complex relic of today's code."

In actuality, the flat tax has tax brackets just like the current system. There is the single bracket, the single mother bracket, and a series of married with children brackets. If you want an example of a real flat tax then look at the Medicare tax. The rate is 2.9 percent for everyone no matter how much or how little they make. What Forbes calls the flat tax may be a lower tax and a simpler tax than the system we have now, but it is not a flat tax.

Problem #2: the flat tax eliminates some key and longstanding tax deductions. If there is one theme that resonates throughout the book it is how unfair deductions, credits, shelters, and loopholes are. Most every one of these would be eliminated under the Forbes flat tax plan, as well as "the possibility of setting up complicated tax-avoidance schemes." Because when you mess with a man's home and his church you are asking for trouble, the mortgage interest deduction and the charitable giving deduction are two deductions that are of particular concern to some taxpayers. Both of these would be eliminated under the flat tax.

Naturally, Forbes assures us that any loss of benefit would be offset by additional benefits gained under the flat tax. And besides, the mortgage interest deduction "results in a disproportional benefit for taxpayers earning more than $100,000." On the corporate level, there will no longer be deductions for fringe benefits or interest payments.

Forbes says to "think of it this way: Washington politicians take one dollar from your pocket — and then return fifty cents in various tax deductions. Wouldn't it be better if they taxed you only that fifty cents in the first place?" No, it would be better if they taxed you only forty cents, thirty cents, twenty cents, or ten cents in the first place.

Not mentioned by Forbes is an important deduction for small business owners that would disappear under the flat tax: the deduction for one-half of self-employment tax paid. All small business owners, including those who own the smallest of home-based businesses, are currently entitled to this deduction because it helps to offset the self-employment tax paid on their profits. Currently, employers and employees each pay half of the 15.3 percent that is taken by the feds for Social Security and Medicare taxes. Self-employed individuals have to pay the full amount, hence the deduction for one-half of self-employment taxes paid.

Deductions, exemptions, credits, shelters, and loopholes all accomplish the same thing; albeit in different ways: they allow people to keep more of their money. But instead of arguing that people gain when they get to keep more of their money, Forbes maintains that the government looses: "Since 1993, the government has lost $85 billion in tax payments because of abusive tax shelters — money that could have been returned to you, the people." This statement also shows what Forbes believes should happen to the money that the government looses — it should be transferred to "the people." But what is wrong with letting the rightful owner of the money keep it in the first place?

But is Forbes really against tax deductions and credits? Well, first of all, we have already seen that his flat tax includes "generous exemptions for adults and children." Secondly, he criticizes the current system for phasing out some deductions and exemptions beyond a certain level of income. And third, the Forbes plan includes — are you ready — that fraudulent welfare tax credit scheme known as the Earned Income Tax Credit. Forbes even acknowledges that "there are people who receive the EITC but should not. An estimated $6.5 billion to $10 billion in EITC payments each year may be improper. That's about one-fourth of the dollars spent on the program." He claims that the EITC is "a back-door way of effectively refunding" the Social Security and Medicare taxes paid by "low-income families with children." Why is Forbes so concerned about "low-income families" paying half of their Social Security and Medicare taxes but not at all concerned about the self-employed small business owner who struggles with the whole amount?

Problem #3: the flat tax retains the withholding tax. Forbes modestly claims that his flat tax proposal "is a first, major step towards a total overhaul of the entire American tax system." But the Forbes plan is no "first, major step"; short of doing away with a tax on income altogether, it is the most drastic overhaul of the income tax system that has ever been devised. Yet, the flat tax contains no provision for the elimination of the withholding tax. Forbes recognizes that "most Americans don't realize how far the politicians reach into our pockets." He believes that "the politicians have anesthetized us to the scale of their tax larceny."

And he even specifically informs his readers what is wrong with the withholding tax:

The problem with withholding is that it reduces the discomfort of paying income tax by spreading payments out over the course of a year. Americans end up feeling a sting instead of a painful bite. Withholding made collection easier: But it also made Americans less acutely aware of the impact of taxes on their financial well-being — allowing the system to grow more easily and become less accountable. And, like income taxes themselves, withholding was supposed to be a temporary wartime measure!

So why is there no mention of the withholding tax in the chapter that outlines "how the Forbes flat tax will free America"? True, it doesn't state that the withholding tax will be retained. But since all the bad things in the current system that will be eliminated are mentioned in this chapter, I take Forbes's silence on the matter as consent. But what about "The Steve Forbes Flax Tax Form" found on page 73 of the book — there is no line for "income tax withheld" like we see on our current tax forms? The form in question is obviously just an example of how simple a form we would need under a flat tax plan that eliminated most credits and deductions. Since there is no space on this form for a taxpayer's name and address it obviously cannot be taken as an example of a "real-world" flat tax form. The "real-world" tax form that a smiling Steve Forbes holds in his hand in the picture on the book's cover reads differently than the form on page 73.

The withholding tax makes it possible for the government to silently steal the wealth from its citizens with little or no outrage about the loss. A flat tax that reduces the taxpayer's discomfort by masking how much tax is being paid while at the same time simplifying the filing process will eliminate both the sting and the bite of paying taxes.

Problem #4: the flat tax is still an income tax. As mentioned previously, Forbes calls for "a new tax system that is simple, honest, and fair." But what is so fair about a tax on income? And what is so fair about the government confiscating 17 percent of our income, even after "generous exemptions for adults and children." Ignoring for the sake of argument the fact that all taxation is theft, the least harmful and "fairest tax" would be a head tax (an equal tax) low enough for "low-income families" to pay. What is fair about requiring the "rich" to pay more just because they can afford?

In his chapter on the history of the income tax, Forbes criticizes the income tax the whole way through: "In 1909, President William Howard Taft's successful enactment of a corporate income tax laid the groundwork for acceptance of the idea of a personal income tax — allowing the beast to rise again." But if an income tax is so bad then why advocate one — like the flat tax? Yes, the tax rates would be lower under a flat tax than they are under the current system, but the rates were much lower back then without a flat tax.

The reason we "need" an income tax is because of the federal government's insatiable desire for money. Such was always not the case, as Forbes himself says: "Between 1817 and the start of the Civil War in 1861, the federal government operated successfully without having to levy any new internal taxes." Before the advent of the income tax, as Forbes again says, "The biggest source of tax revenue was tariffs on imported goods. There were also levies on a variety of items, including whiskey." The problem is clearly the size of the federal government.

The "best" tax system from the standpoint of liberty, and not from the standpoint of what the government says it needs, would be one that interferes the least with the free market. The ideal amount of taxes collected would then, of course, be zero. Therefore, the best type of tax reform is one that has for its goal the lowering of the amount of taxes collected. "The flat-tax movement, as explained by Murray Rothbard, "is part of a process by which the government and its allies have been able to split and deflect the tax protest movement from trying to lower the taxes of everyone, into trying to force everyone into paying some arbitrarily defined "fair share."

Problem #5: the flat tax increases government revenue. Proponents of other plans to change the US tax system usually talk about how their tax will be revenue neutral. Forbes does them one better:

The flat tax is a reform of our federal income tax system. It does not affect, for example, state and local taxes. But, contrary to what some may fear, it will generate increased government revenue.

A flat tax enacted in 2005 would, four years from now, produce $11 billion more for the government than the current system.

The flat tax will create some $6 trillion in new assets and $892 billion in additional payroll tax receipts.

From 2005 to 2015 the flat tax would generate $56 billion more in net government income tax revenue than the current tax code.

But how will cutting everyone's taxes increase government tax revenue? Although he doesn't mention it, Forbes is relying on the old Laffer Curve argument that there exists an optimum point on a curve that corresponds to a tax rate percentage that maximizes government revenue so we can in some cases lower the tax rates and still "get more tax money from the rich." Forbes has a paragraph heading on page 71 that reads: "The Numbers Show: The Flat Tax Will Create Wealth and Government Revenue." But what could possibly destroy wealth more than government revenue? Where does Forbes think government revenue comes from? Why would we want to maximize the government's tax revenue? And even if it were true that the flat tax would raise more revenue, what makes this government worthy of almost $3 trillion dollars a year for its spending orgy? Spending cuts and deficit reduction be damned — the flat tax allows members of Congress to maintain their obscene spending orgy and cut taxes at the same time. The masses get to enjoy their tax cut and their government subsidies — for a while. But after taxes inch back up and more deductions and credits are added, Congress can reform the tax system again by lowering rates and closing loopholes.

Forbes wants the government to have its revenue and spend it too. And what will the government do with all this extra revenue it receives under a flat tax? Forbes tells us that his flat tax plan will result in "more government revenue and dollars to fund programs like Social Security and Medicare" and will "give rise to a strong, innovative, and dynamic economy that will help us wage a successful war against Islamic terrorism." In other words: the flat tax will help perpetuate the welfare/warfare state.

Real tax reform
Forbes is a typical Republican. Reagan is praised as a great tax cutter, but no mention is made of the Social Security tax rate increasing from 10.16 percent when he took office to 12.12 percent when he left, or the Medicare tax rate increasing from 2.1 percent when he took office to 2.9 percent when he left. And what about Reagan's record spending and deficits?[1] Forbes also praises Reagan for "a massive military buildup" while he criticizes Carter for "gutting the military." The most laughable statements in the book are about President Bush. He is said to be "a genuine tax-cutter" who "is fully committed to a major overhaul of the tax code." The truth, however, is that Bush has presided over an increase in spending that Lyndon Johnson and his Democratic congresses only dreamed about.

The Solution

Let it not be said that I am too quick to criticize a proposed solution to a problem without offering a solution of my own. For starters, why not cut federal spending in half and at the same time cut federal income tax rates by an appropriate amount? Too drastic? How about an incremental approach: Cut spending by 10 percent each year and cut tax each year to match it. It doesn't matter what kind of tax system we have, if the rates are lowered enough then it will result in economic growth, but not necessarily increased revenue for the government.

You want a flat tax? Okay, but if we are going to have a flat tax then why make it 17 percent? In discussing the results of the flat tax in Russia (which also has a VAT of 20 percent), Forbes tells us that although his "proposal has a rate of 17 percent," Russian president Putin "instituted a 13 percent rate." Then he remarks: "I never thought the day would come when a former communist and KGB agent such as Vladimir Putin would be more radical on taxes than I."

Given Forbes's free market and limited government rhetoric, I never thought so either. How about a rate of 10 percent? In his Introduction, when trying to show how the flat tax idea has been around for decades, Forbes says that some view the flat tax "as a descendant of the 'tithe' which exacted 10 percent off the fruits of men's labor in biblical times." This is nonsense, of course, since the tithe went to the Lord's work and the flat tax goes to the government's work.[2] But why not make the flat tax 10 percent? Should government get more than God?

The invectives hurled at the federal tax code and the tax collection system are misplaced. The real problem is the very existence of the federal leviathan that feeds off tax dollars. A tax plan that perpetuates the welfare state and pays for the warfare state is not the solution. I would appeal to Forbes to consider not only something he said about taxes early in the first chapter of his book — "first and foremost, we pay too much" — but also that the reason we pay too much is that the federal leviathan devours too much. As Congressman Ron Paul (R-TX) so succinctly says: "The real issue is total spending by government, not tax reform."
--------------------------------------------------------------------------------
Laurence M. Vance is a freelance writer and an adjunct instructor in accounting and economics at Pensacola Junior College in Pensacola, FL. See his Mises.org archive. Send him mail. Comment on the blog.

[1] Must reading on the Reagan record is Robert P. Murphy, "Bread, Circuses, Tax Cuts, and Debt"; and Murray N. Rothbard, "Ronald Reagan: An Autopsy."
[2] The perceptive religious reader of Forbes's book will also note that his remark that "The Holy Bible has 773,000 words" is likewise nonsense — it has 788,258 words.

Read more...

Woordenlijst B van de Europese Unie (Hoegin)

Binnen de EU wordt door een ambtenarencommissie gewerkt aan een lexicon dat de puntjes op de i wil zetten (moeten we trouwens dat spreekwoord schrappen als Turkije straks EU-lid wordt?) wat betreft het spraakgebruik in verband met «terroristen die de islam misbruiken».

Er bestaat binnen de EU een ongetwijfeld daarvoor rijkelijk vergoede ambtenarencommissie die niets beters te doen heeft dan 1984 in de praktijk om te zetten. De laatste tijd hebben zij het woorden als «moslimterrorist» onder de loupe genomen, en daarvoor alternatieven uitgedokterd om jongere moslims niet te radicaliseren. Ik stel mij daarbij vragen.

Zo was er bijvoorbeeld amper een paar weken geleden het geval Abdoel Rahman, die Afghaan die zich van de islam tot het christendom bekeerd had en daarvoor de doodstraf riskeerde. De rechter baseerde zich voor zijn uitspraak op de shariah, onder meer dit vers (An-Nisa 4:89):

Zij verlangen ernaar dat jullie ongelovig worden, zoals zij ongelovig zijn, zodat jullie gelijk zijn. Neemt dus geen vrienden uit hun midden totdat zij uitwijken op de Weg van Allah. En als zij zich afkeren (van de Islam), grijpt hen dan en doodt hen waar jullie hen ook vinden. En neemt uit hun midden geen vrienden en geen helpers.

Hoe zal men zo een geval in de toekomst moeten duiden in de EU? Is die rechter een «moslimrechter», of «een rechter die de islam misbruikt»? En als hij de koran misbruikt, is An-Nisa 4:89 dan een «koranvers», of «een vers dat de koran misbruikt»? Ze zullen er een lange vergaderingen over moeten beleggen.

A propos, hoeveel Afghaanse ambassades zijn er de laatste weken in brand gestoken door woedende moslims die vinden dat deze rechter door zijn uitspraak de profeet Mohammed en zijn godsdienst beledigd heeft? Het zijn er ongetwijfeld tientallen geweest, maar onze dekselse islamvijandige media hebben weer verzuimd dat te berichten. Het wordt tijd dat iemand dat eens aan de kaak stelt. Lijkt me wel een kolfje naar de hand van het VN Hoog Commissariaat voor de mensenrechten. Doch dit terzijde.

Voor de bouwers van het lexicon is er in ieder geval nog veel werk aan de winkel in de strijd tegen samengestelde woorden. Zo het woord «vogelgriep». Is dat geen «griep die vogels misbruikt»? Riskeren we niet door het veelvuldig gebruik van de term «vogelgriep» dat we straks opgescheept zitten met een aantal geradicaliseerde paaskuikens die zich bij wilde trekvogels aansluiten precies om de griep op te doen? Nou dan! Ik wil dat in ieder geval niet op mijn geweten hebben.

Maar niet alleen samengestelde woorden moeten eraan geloven. Ook «jihad» mag niet meer, «omdat dit in de eerste plaats slaat op de interne strijd van de moslims om rechtschapen te leven». «In de eerste plaats» betekent mijns inziens in de eerste plaats «in de eerste plaats», met plaats voor een «in de tweede plaats», en eventueel ook een derde, een vierde en desnoods zelfs een vijfde. Maar niet «uitsluitend» dus. Ik heb echter ondertussen uit slecht ingelichte bron vernomen dat de Organisatie van de Islamitische Conferentie, sterk onder de indruk van dit lexicon, in een spoedvergadering de Palestijnse organisatie Islamitische Jihad opgeroepen heeft haar naam zo spoedig mogelijk te veranderen. Er zou gedacht worden aan «Palestijnen die actie voeren omdat zij het gelovige boek van de koran verkeerd interpreteren». Een mond vol, maar anti-islamitische opruiers kunnen er een puntje aan zuigen!

Ik merk wel op dat de ambtenarencommissie in haar werk een steekje heeft laten vallen door haar woordenlijst «lexicon» te noemen. «Lexicon» betekent immers in de eerste plaats «woordenboek» of «encyclopedie», en is afgeleid van het Griekse woord λεξικόν (woordenschat). De Griekse vertaler van dienst heeft zich ongetwijfeld nu al op voorhand ziek gemeld voor wanneer het document vertaald zal moeten worden. Verder zijn de voorgestelde termen te omslachtig. Welke Spaanse krant zou op 12 maart «terroristen die de islam misbruiken blazen trein op» gekopt hebben? De ambtenaren zullen dus alternatieve woorden moeten verzinnen. En daarom stel ik ook voor dat het document omgedoopt wordt tot wat het werkelijk is, of zou moeten zijn, namelijk een Woordenlijst B van de Europese Unie. Want zoals Georges Orwel zelf al schreef:

The B vocabulary consisted of words which had been deliberately constructed for political purposes: words, that is to say, which not only had in every case a political implication, but were intended to impose a desirable mental attitude upon the person using them.

Misschien een citaat om op te nemen in het voorwoord van de woordenlijst?

(Oorspronkelijk verschenen bij Diogenes)

Read more...

Onderontwikkelde roversbenden

Enige dagen geleden lekte uit dat de Europese leiders een ambtenarencommissie hebben in het leven geroepen om “een non-emotief lexicon te ontwikkelen dat toelaat het terrorisme te bespreken”.

Uitlekken? Komaan! Het werd luidruchtig in de openbaarheid gegooid door mensen die tegen hun overtuiging in, een waanzinnige opdracht moeten uitvoeren en om den brode niet kunnen weigeren. Iets, zoals de beulen van Auschwitz die echt die joden niet wilden vergassen, maar hun Führer had het bevolen…

De omschrijving ‘non-emotief lexicon’ alleen al, is om te kotsen. Eigenlijk bedoelen ze gewoon: censureer elk woord uit onze taal waardoor een islamofascist zich zou kunnen gepikeerd voelen.

Het staat er zelfs letterlijk: “De woordenlijst moet ten opzichte van alle godsdiensten neutraal zijn”. Djeezes, zeg! Of mag ik dat ook niet meer zeggen?

Het woord ‘islamterrorist’ zal je dus niet meer in Van Dale vinden. Er zal zelfs niet meer naar verwezen worden omdat het woord niet meer mag bestaan volgens de uitgerangeerde nationale politici die zich nu in de Europese speeltuin verrijken met een hinderlijke soort bezigheidstherapie voor randdebielen.

In de gewone spreektaal zal een ‘islamterrorist’ moeten omschreven worden als ‘een terrorist die de islam misbruikt’. In de praktijk zullen de slachtoffers nauwelijks het onderscheid merken.

Het is het zoveelste boerenbedrog van Europa. Een Unie die geen unie is, maar een wingewest voor politici die nog niet dood genoeg zijn voor mémoires, maar nog te levendig in de weg lopen van de nationale partijen.

Tindemans was de grootste leugenaar en volksmisleider die Vlaanderen ooit gekend heeft. Martens, Dehaene, Van Miert, Verhofstadt en vele anderen volgden zijn verwerpelijk voetspoor.

Maar Europa hinkt ook in dit geval voor de zoveelste keer achteraan. Wij hebben in Vlaanderen het beste onderwijs, de beste gezondheidszorg, het beste afvalbeleid, het beste bodembeheer van heel Europa. De Vlaamse decreten, voorbereid en opgesteld door gewetensvolle en deskundige ambtenaren, zijn in veel gevallen de inspiratiebron geweest van Europese flutrichtlijnen die alleen wat dactylo’s en vertalers aan het werk moeten houden, maar geen enkele meerwaarde leveren voor onze regio.

Zo ook nu. Volgens het Europese non-emotieve lexicon mogen we niet meer spreken over een jihad of heilige oorlog, maar over ‘een actie die ontstaan is door het gelovige boek van de koran verkeerd te interpreteren’. En wat doen wij in Vlaanderen? Wij hebben al jaren de woorden ‘Marokkaans crapuul’, ‘bruine straatrovers’, ‘Noord-Afrikaanse klootzakken’ uit ons woordenboek geschrapt en vervangen door het neutrale ‘jongeren’. Iedereen weet wat met dat woord bedoeld wordt, maar niemand mag het nog zeggen.

De verachtelijke demagogen die dat woord hebben ingevoerd, beseffen niet dat zij tegelijk een belediging uitspreken tegenover al de ‘jongeren’ die zich elke zondag inzetten in de jeugdbeweging, die auto’s wassen, mosselen kuisen of een wafelenbak organiseren ten voordele van de lokale kleuterschool, die boodschappen doen voor bejaarden, die hun vrije tijd doorbrengen in een toneelvereniging of een zangkoor of een gezonde voetbalclub. Jongeren, die studeren en daarna een baan zoeken om mee te bouwen aan de groei en de ontwikkeling van de maatschappij opdat die hen ook een goed leven zou bieden.

Jongeren, die niet op hun 18 in een décapotable BMW ongestraft door rode verkeerslichten rijden, verbaasde agenten voor de voeten spuwen en met een gsm, die boven elk normaal budget ligt, hun vuile zaakjes regelen.

Ik ga er volledig mee akkoord, dat in een harmonieuze samenleving best geen beledigingen over en weer worden gestuurd. Maar ten eerste is onze samenleving absoluut niet harmonieus meer, ten tweede voorkom je dat niet door woorden uit een lijst te schrappen. Daarvoor is een mentaliteit nodig die gebaseerd is op wederzijds respect en niet op angst voor een zich opdringende minderheid waar niemand om gevraagd heeft.

Misschien, heel misschien, hebben de Europese leiders toch gelijk. Ik zie hun gelijk niet, maar ik laat een deur open. Ik zie ook de intellectuele waarde niet van een Bert Anciaus of een Jos Geysels. Ik wacht nog altijd op het eerste argument van onelinerkoning Louis Tobback en van de vleesgeworden verzuring Etienne Vermeersch. Maar misschien, heel misschien, weten ze toch wel waarom.

Als ze nu eens begonnen met dàt aan de mensen te vertellen, in plaats van ze kwalijk te nemen dat ze het schandalig vinden dat een winkelier tot duizenden euro boete kan krijgen als hij voorbijgangers waarschuwt tegen criminelen waarvan de misdaden bewezen want gefotografeerd zijn. Of nog erger: in plaats van ze te verwijten dat ze niet begrijpen dat winkeldiefstallen geseponeerd worden, maar dat een juwelier die zijn broodwinning beschermt tegen niets ontziende, gewetenloze gangsters naar de gevangenis moet.
Is dit demagogische taal? Mij best. Zet er dan échte argumenten bij en ik begrijp misschien waarom we alle verworvenheden van onze westerse cultuur niet wensen over te laten aan onze kinderen en kleinkinderen, maar alles te grabbel gooien aan onderontwikkelde roversbenden.

Read more...

Seponering Kleine Misdrijven: Is Winkeldiefstal Belangrijker dan Kind? (Law & Justice)

In het nieuws gonst het vandaag van de scherpe reacties op de seponering van kleine misdrijven. Wel wel, kijk eens aan zeg. Maar toen in september vorig jaar werd aangekondigd dat klachten inzake de weigering van omgangsrecht bij scheiding zouden worden geseponeerd, was de verontwaardiging precies toch veel minder luid en alleszins minder algemeen. Al jarenlang gebeurt die seponering door de Belgische parketten op grote schaal.

Zie ook:

Kinderen niet belangrijk?

Kinderen niet belangrijk (2)

Advocate Mag Mannelijke Cliënt Niet Weigeren

Baby Seropositief? Vader Mag Het Niet Weten

Read more...

EU Lexicon to Shun Term "Islamic terrorism" (Law & Justice)

Last February The Daily Telegraph wrote that Mr Franco Frattini, the vice-President of the European Commission and the EU Commissioner for Justice, Freedom, and Security, was in favour of a kind of self-regulatory media code on reporting about Islam. Now, the EU officials are working on what they call a "lexicon" for public communication on terrorism and Islam. The lexicon would set down guidelines for EU officials and politicians. Reuters has more.

Read more...

"Het betere Marshallplan: Socio-economische autonomie voor Wallonië"

Er is de laatste tijd nogal wat beroering rond een behoorlijk objectieve maar gedurfde publicatie van de denkgroep “In de Warande”, getiteld “Manifest voor een zelfstandig Vlaanderen in Europa”. Onterecht worden dergelijke publikaties en standpunten enkel bekeken vanuit een separatistisch standpunt die het debat polariseren. Er zijn evenwel heelwat economische motieven die maken dat de Belgische burgers via een maximaal doorgedreven regionale aanpak er beter van kan worden zonder dat de politieke eenheid dient te verdwijnen. Meer dan 20 generatiepacten en marshallplannen samen.

Regio’s, niet de politieke staten zijn de economische polen.

Staatsgrenzen, van oudsher cultureel of militair ontstaan, hebben economisch nog weinig zin. Vandaag kan elke regio economisch en cultureel een succesvolle speler zijn op de wereldmarkt. Vooreerst is er het baanbrekende werk van Schumacher “Small is Beautiful: Economics as if People Mattered, 1973”. Hij verdedigt hierin dat een hogere macht telkens maximaal moet delegeren en zich enkel bezig houden met die zaken die het lagere niveau niet aan kan. Het resultaat is uiteindelijk meer macht voor de (afgeslankte) overheid en meer verantwoordelijkheid voor de kleinere eenheden. Merkwaardig genoeg haalt Schumacher hiervoor zijn inspiratie bij Paus Pius XI, al zal een aandachtige lezer ook bij Machiavelli dergelijke zinsneden kunnen vinden. Het principe van Schumacher is universeel en grotendeels terug te brengen tot het naakte feit dat alle organisaties tenslotte afhangen van de kracht die individuen halen uit hun zelfontplooiing. Het moge merkwaardig zijn, maar Schumacher’s principe wordt aangehaald in de meest diverse domeinen: duurzame ontwikkeling, decentralisatie voor grote bedrijven en zelfs voor de ontwikkeling van software.
Een recentere publicatie is “The Size of Nations, 2003” geschreven door Prof. Dr. Spolaore en Prof. Salesina. Het boek heeft bij zijn publicatie in 2003 een ware revolutie teweeggebracht in het denken betreffende het splitsen van staten in kleinere eenheden. In dit boek gaan de schrijvers vooral op zoek naar de ideale grootte van een staat. Veel aandacht wordt besteed aan de economische aspecten. Hun conclusie is duidelijk: hoe kleiner een staat, hoe meer kans hij heeft op een grotere welvaart. Paradoxaal genoeg is dit in de hand gewerkt door de toenemende globalisatie. Het aantal onafhankelijke staten is razendsnel gegroeid. Op het einde van de tweede wereldoorlog waren er in de wereld 76 onafhankelijke staten. Thans zijn er 193. Méér dan de helft hiervan hebben een bevolking van minder dan 6 miljoen inwoners, dus minder dan Vlaanderen of Wallonië. Van de tien welvarendste landen ter wereld, (volgens BBP/capita) zijn er slechts drie met méér dan zes miljoen inwoners (de VS, Canada en Zwitserland). Vier hebben een bevolking tussen 1 en 5 miljoen inwoners. De overige drie hebben minder dan 1 miljoen inwoners.

Socio-economische autonomie voor de Belgische regio’s

In tegenstelling tot de publicatie van de denkgroep “In de Warande”, die pleit voor een onafhankelijk Vlaanderen, zouden wij bij voorrang willen pleiten voor een vergaande socio-economische autonomie van de Belgische deelstaten: Wallonië, Vlaanderen en Brussel in de eerste plaats, maar daar hoeft men niet te stoppen. Het principe van Schumacher is schaalbaar naar beneden toe, zelfs tot op het niveau van de burger zelf. Hoewel vooral Wallonië in de huidige staatsstructuur helemaal niet meer bestuurbaar is en hiervan zeer belangrijke economische nadelen ondervindt, er zijn net zoals in Vlaanderen grote verschillen tussen de kleinere, dikwijls stadsgebonden regio’s. Het meeste logische scenario voor een verdere decentralisatie zou zijn dat het initiatief uitgaat van onze zuiderburen en niet van de Vlamingen want zij hebben er het meest bij te winnen. De huidige hybride toestand verlamt elke daadwerkelijke vooruitgang. Een socio-economische decentralisatie zou vooral toelaten dat de regio’s zich zelfstandig kunnen ontwikkelen en daardoor zouden zij vanuit een gezondere positie beter met elkaar kunnen concurreren maar ook samenwerken dan dat dit nu het geval is.

Nieuw denkkader

Vroeger waren staatsgebonden schaalvoordelen te verdedigen, zoals tijdens de industriële revolutie. Maar nu is er door de open markten zoals Europa een nieuw denkkader nodig. In de nieuwe structuur van de open markten kan men zowel politiek als economisch fors decentraliseren, wat vroeger niet het geval was. Het feit dat kleiner wordende eenheden (bv. kleinere staten) thans mogelijk worden, komt omdat de economische context groter is geworden. Voorbeeld: Een stad als Antwerpen of Luik heeft een hinterland nodig, maar dit is enkel economisch van aard, en niet van politieke aard. Dit hinterland is er sowieso ongeacht de structuur waarin Antwerpen of Luik functioneert. Vroeger was dit niet het geval, omdat de politieke en de economische structuren samen vielen. In de grotere vrijhandelszones van vandaag valt de noodzaak van een sterke politieke eenheid weg omdat de economische context er haaks op staat. Als Antwerpen of Luik een onafhankelijke staat(je) zou worden, dan zou er weinig aan het hinterland veranderen. Het kan veel beter bestuurd worden, omdat het de noodzakelijke maatregelen zelf kan nemen en niet meer afhankelijk moet zijn van een centrale (dikwijls zeer logge) bureaucratie, die met tal van politieke gevoeligheden moet rekening houden en die door een compromissen politiek een aanzienlijke rem zet op het economische dynamisme. De bevolking zelf kent zijn mandarissen ook beter en zal dan ook sneller een slecht beleid afstraffen. Openbaarheid van bestuur wordt vanzelfsprekend wat ook betekent dat de lokale overheid de burger beter van dienst zal zijn. In Het Groot Hertogdom Luxemburg bv. worden de verslagen van de gemeenteraad gratis in ieders brievenbus gestopt. In Zwiterserland beslist de burger via referendum mee over elke substantiële uitgave maar is er ook geen gedoogbeleid voor zachte of harde corruptie.
In tegenstelling tot wat eurofiele politici denken, doet de economische eenwording van Europa de nood aan politieke eenwording afnemen. Méér nog, de economische eenwording, maakt opsplitsen in steeds kleinere politieke eenheden mogelijk en zelfs wenselijk. Let wel, het principe van Schumacher leert ons ook dat dit geen alles-nietes voorstel mag worden. Infeite leert het ons dat omwille van het groter worden van de context, er juist moet gezocht gestreefd worden naar maximale decentralisatie, behalve voor die dingen die een algemenere coördinatie vergen. Dat is uiteindelijk de rol van de overheid: er voor zorgen dat het speelveld er komt en onderhouden wordt. In grote mate slaat dit op infrastructuur, orde en recht.

Ook Hans Herman Hoppe van Duitse afkomst, nu hoogleraar economie aan de universiteit van Nevada in Las Vegas, ziet in het opsplitsen in kleine staten enorme kansen voor de liberalisering van de economie. Kleinere socio-economische eenheden zullen immers met elkaar gaan concurreren in het uitwerken van het beste economische beleid om aldus investerende ondernemingen en mensen aan te trekken. Hoppe verklaart de economische bloei van de Nederlanden en van Noord-Italië in de Middeleeuwen door het feit dat deze regio’s uit een veelvoud van kleine zelfstandige stadstaten en provincies bestonden. Ierland heeft zijn groei ook grotendeels te danken aan het tegenstroom gaan varen t.o.v. het Europese vasteland. De overheidsschuld werd afgebouwd en de belastingen fors verlaagd. Zelfs Zwitserland is niet alleen rijk maar sterk gedecentraliseerd. Voor elke belangrijke beslissing heeft de burger medezeggenschap. Niet het referendum op zichzelf maar de voorafgaande openbare discussie versterkt er de democratie. De begroting is er geen geheim en ligt niet vast zolang de uitgaven niet gestemd werden.
Zelfs het grote Duitsland dat wel een gemeenschappelijke buitenlandse politiek voert is zeer decentraal georganiseerd op economisch vlak, maar ook op gebied van bv. onderwijs. Wie richting München rijdt, kan bij de grensovergang de ‘Freistaat Bayern’ niet missen. Beieren is dan ook een van welvarendste gebieden in Duitsland en de bakermat van veel technologische vernieuwing.

Geglobaliseerde economie

De globalisering van de economie maakt kleinere staatkundige entiteiten steeds leefbaarder en aantrekkelijker. Vroeger hadden grote landen een comparatief voordeel omdat de economische markten grotendeels nationaal georganiseerd waren. Grote landen genoten daardoor schaalvoordelen omdat ze in eigen land produceerden en veelal verkochten.
Door de globalisering zijn de handelsmarkten supranationaal geworden, zodat klein niet langer een nadeel is. Een klein land heeft thans toegang tot een even grote economische (geglobaliseerde) markt als een groot land. Vroeger was dit anders. Toen was er een wereld van tolgrenzen, protectionisme en handelsbelemmeringen. In die structuur was de grootte van een land wel belangrijk.
De toenemende economische integratie in supranationale organisaties, zoals de EU en NAFTA (Noord-Amerika) leidt bijgevolg tot een toename van de aantrekkelijkheid van bewegingen die streven naar lokale zelfstandigheid. Vrijhandel vergroot de kansen van kleine landen als regio waarbij de huidige staatsgrenzen dikwijls historische anachronismen geworden zijn. Ten lande bv. is het initiatief van DSP Valley een voorbeeld. Het werkingsterrein werd gedefinieerd als een straal van 200 km of 2 uur rijden rond het centrum van Leuven. Sinds kort heeft DSP Valley een afdeling in Eindhoven en wordt er uitgekeken naar Aken. Niet de Belgische grens is belangerijk, wel het vermogen van te communiceren en zich te verplaatsen binnen een straal van 200 km.

Huidige tendensen

De tendensen tot autonomie steken overal de kop op. Slechts enkele voorbeelden:

In de U.S.A. : West-Kansas wil los van de rest van Kansas. Noord Louisiana ergert zich aan Zuid-Louisiana. West-Michigan wordt zich bewust van zijn eigen identiteit. Het Noorden van de staat New York wil het juk van New York City kwijt. Binnen New York City zelf willen de State Islands een volledig onafhankelijke staat worden. New York State bestaat uit het dichtbevolkte New York City (NYC) in het Zuiden en uitgestrekte dunbevolkte landelijke gebieden in het Noorden. De Noorderlingen zien niet in, waarom zij rekening moeten houden met wetgeving en taxatie, die dikwijls specifiek zijn afgestemd op de stedelijke problematiek van de City. Binnen NYC zelf wil de meer welvarende buurt Staten Island zich losmaken van de rest van de stad.

Tsjechië en Slovakije: De motieven voor de splitsing, (die zich heeft doorgevoerd) zou men kunnen vergelijken met een mogelijke echtscheiding tussen Wallonië en Vlaanderen. Tsjechië was het beu om het meer socialistische Slowakije steeds geld toe te stoppen. Zeer leerrijk wat er is gebeurd: Slowakije heeft zijn economie open gegooid (o.a. vlaktaks) en is nu het grootste auto-assemblageland in Europa. Het kent een sterk groeiende welvaart en merkwaardig genoeg wordt nu door beide landen het Tchecho-Slovakisch imago terug nieuw leven ingeblazen omdat dat voor de buitenwereld een beter imago heeft.

België: Een verdere decentralisatie van België zou voor Wallonië meer dan waarschijnlijk hetzelfde resultaat hebben als voor Slovakije. Wallonië zal snel zijn het huidig statisch economisch beleid verlaten en overschakelen op een economie van groei.
De vroegere hoofdredacteur van de West-Europese editie van “The Wall Street Journal”, Matt Rees kent de Belgische situatie zeer goed. Hij gaf hierover destijds een interview met “Trends” (Trends 20 juli 1995). Hij zegt o.m. : “Ik zie niet in waarom je België slechts in twee zou opdelen, en niet in acht of negen of meer stukken. Waarom zou Waals en Vlaams separatisme mogen en Antwerps separatisme niet. Het idee is verleidelijk. Als Luxemburg onafhankelijk en welvarend is, waarom kan Antwerpen of Luik dat dan niet zijn? De “Vrijstaten Antwerpen en Luik” zouden een fiscaal paradijs kunnen worden. Internationale banken en bedrijven, die zich thans in Luxemburg vestigen, zouden kunnen gelokt worden, met een grote creatie van werkgelegenheid tot gevolg.

En Brussel?

André Monteyne, voormalig lid van het Brusselse parlement heeft heel wat studies gepubliceerd over de positie van Brussel ingeval er een opsplitsing van België zou komen. Hij is van mening dat het een verouderde opvatting is om enkel het alternatief te bekijken: “Brussel bij Wallonië of Brussel bij Vlaanderen”.
In het nieuwe denkkader zoals het ontwikkeld werd in het bovenvermelde boek “The Size of Nations” is hij van mening dat er een derde weg is, nl. een totaal onafhankelijke Brussel. Hiervoor geeft hij heel wat argumenten. Hij haalt ondermeer het voorbeeld aan van Singapore. Wat schrijft hij hierover:

“Een voorbeeld misschien op Brussel toepasselijk, is Singapore. Tweeëntwintig jaar geleden werd de voornaamste stad van Maleisië geplaagd door alle kwalen van een grootstad in verval en werd ze bovendien geteisterd door een massale inwijking van “gastarbeiders”, waardoor de bevolking opliep tot méér dan twee miljoen, samengeperst op een gebied dat niet zoveel groter is dan dat van de Brusselse agglomeratie. Zoals Brussel telde Singapore een heterogene bevolking met zelfs vier hoofdtalen. Toen deze stad onafhankelijk werd, zagen vele waarnemers hierin een onbegrijpelijk staaltje van collectieve zelfmoord.
Toch is Singapore heden een der zindelijkste en veiligste steden ter wereld. De republiek heeft de hoogste economische groeivoet in Zuid-Oost Azië en heeft inmiddels een welvaartspeil bereikt, dat ver boven dat van de buurlanden uitsteekt. Maar de staat had dan ook drastische maatregelen getroffen, die er op neer kwamen, een uiterst liberaal economisch klimaat te scheppen, met krachtige ingrepen op het vlak van de veiligheid, de strijd tegen vandalisme en de demografie. Niets zegt, dat Brussel, waarvan de problemen zeker nog niet te vergelijken zijn met die van het vroegere Singapore, deze evenmin zou kunnen oplossen, wanneer het daartoe verplicht zou worden . ( …….) Een zelfstandig Brussel zou waarschijnlijk in de EU blijven. In dat geval zou het gesofisticeerde financieel en economisch communicatieapparaat van Brussel optimaal benut blijven, ook de belangrijke relatie met het Antwerps handelscentrum zou behouden blijven.”

Het voorbeeld van Singapore kan voor Brussel leerrijk zijn. Het draaiboek is beschikbaar, men hoeft het maar aan te passen. Als Brussel onafhankelijk wordt hebben zij niet meer af te rekenen met Vlaanderen, noch met Wallonië. Zij zullen hun eigen baas zijn. En tussen haakjes, het piepkleine Singapore heeft zelfs twee grote luchthavens waar de halve wereld gebruik van maakt. Zonder twijfel zijn er meerdere formules mogelijk maar gezien Brussel de facto de hoofdstad van Europa aan het worden is en een groeiende kosmopolitische bevolking van tijdelijke of permanente immigranten kent, gaat het oorspronkelijke Belgisch karakter verloren en zou dit nieuwe statuut perfect aansluiten bij de werkelijkheid.

België: verder decentraliseren of niet?

Naar onze overtuiging zijn er voor ons land meerdere belangrijke redenen waarom een verdere daadwerkelijke decentralisatie niet alleen grote voordelen biedt, maar ook noodzakelijk is. Wij zullen ons hierna beperken tot een drietal redenen, (deels geïnspireerd op de hierboven genoemde publicaties) nl. onze huidige hopeloos ingewikkelde en onwerkbare staatsstructuur, een verschillende economische context in Wallonië, Vlaanderen en Brussel en tenslotte de eraan gekoppelde financiële transfers. Solidariteit is wenselijk voor een beperkte tijd, maar wordt pervers als het een mechanisme van afhankelijkheid in het leven schept.

België economisch onbestuurbaar wegens te ingewikkelde staatsstructuur

Heel wat grootsteden, met meer inwoners dan België, doen het met één burgemeester en een twintigtal schepenen. België heeft daar o.a. voor nodig: 6 regeringen, 7 parlementen, 51 ministers en staatssecretarissen, 650 gemeentebesturen met evenveel burgemeesters, 3000 schepenen, 3 gemeenschapscommissies, een overlegcomité en een Arbitragehof. Indien dezelfde ratio per inwoner zou gehanteerd worden voor een land als China, dan had dit land thans 6000 ministers!

De complexiteit is dusdanig dat dit onvermijdelijk leidt tot chaos in de besluitvorming, tenminste als het al tot een besluitvorming komt. Want heel dikwijls verdwalen voorstellen in het labyrint van de ingewikkelde structuren, of monden uit in een patstelling. In dit laatste geval na soms maandenlange discussies en vergaderingen om uiteindelijk vast te stellen, dat men met de talloos betrokken partijen tot geen overeenstemming kan komen. Recente voorbeelden kennen wij allemaal : het dossier DHL, het dossier Zaventem met de nachtvluchten, de (niet)-splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde. Heeft iemand al eens de kostprijs berekend van de verloren tijd (jaren) die aan zulke dossiers werd verspeeld? De impact op het huidige en toekomstige BNP is zelfs moeilijk berekenbaar, maar aanzienlijk. Tienduizenden werkplaatsen worden erdoor op de tocht gezet, maar de vraag wie de factuur zal betalen wordt angstvallig ontweken.
De structuur is niet alleen complex, maar ook de bevoegdheden zijn niet altijd duidelijk afgebakend, wat meermaals leidt tot overlappende of zelfs tegenstrijdige beslissingen. Geen enkele politicus laat staan burger lijkt nog in staat klaar te zien in het hele wespennest van wie bevoegd is voor wat. Er zijn gevallen bekend, waarbij niet minder dan negen ministers moesten betrokken worden om tot een beslissing te kunnen komen. Het kan alleen verbazing wekken, dat wij dit alles tot hiertoe hebben kunnen overleven. Maar hoe lang nog?

Een verschillende economische ideologie

Wallonië blijft nog steeds een grote nadruk leggen op de rol die de overheid moet spelen in het economische beleid. De privé-sector wordt er nog altijd argwanend bekeken. De gevolgen van deze aanpak zijn duidelijk negatief. Zo ligt de (officiële) werkloosheid in Wallonië met circa 18 % dubbel zo hoog als in Vlaanderen. Maar in werkelijkheid ligt dit percentage veel hoger. Wallonië heeft immers in plaats van mensen te laten stempelen, deze “tewerkgesteld” in allerlei overheidsinstellingen. Zo bedraagt de overheidstewerkstelling in Wallonië thans 40 % van de beroepsbevolking tegenover 25 % in het Vlaamse landsgedeelte (dat laatste cijfer is ook veel te hoog).
Nochtans is het in eerste plaats de privé-sector die onze welvaart voortbrengt en zorgt voor de belastinginkomsten van de overheidssector. Zonder een goed draaiende en winstgevende privé-sector kan de overheidsstructuur niet betaald worden en kan de overheid ook niet de noodzakelijke investeringen doen om het maatschappelijke en juridische kader te scheppen waarin de economie kan floreren. Dat is dan ook de reden dat Wallonië beroep doet op de Vlaamse belastingbetaler Jammer genoeg lijken onze Waalse vrienden niet zinnens een bloeiende privé-sector uit te bouwen, integendeel. Alle herstelplannen die tot hiertoe werden uitgewerkt gaan in grote mate uit van overheidssubsidies, waarbij men zich blijkbaar niet afvraagt vanwaar die subsidies moeten komen. Op 20 oktober 2005 verklaarde Elio Di Rupo, de Waals Minister-President aan het dagblad De Tijd het volgende : “als een bedrijf 8 % winst maakt en daarmee zijn toekomst veilig stelt, waarom moet dat dan per se 12% worden?”
Dergelijke verklaringen getuigen van weinig economische basiskennis. Winstmaximalisatie is levensnoodzakelijk voor een bedrijf om te kunnen overleven, ook al zal prijsconcurrentie die dikwijls automatisch in toom houden. Winsten zijn de bron van investeringen. En investeringen zijn de bron van de tewerkstelling. Indien een bedrijf belet wordt voldoende winst te maken en het niet voldoende kan investeren, dan wordt het van de kaart geveegd in de globale economie. Andere bedrijven uit dezelfde sector, die in een ander, meer fiscaal-vriendelijk en ondernemersvriendelijk klimaat opereren, zullen het bedrijf wegconcurreren. Alhoewel men zwaar subsidieert, blijft Wallonië nog in mindere mate dan Vlaanderen aantrekkelijk voor buitenlandse investeerders met blijvende hoge werkloosheid en armoede als gevolg.

De miskende neveneffecten van solidariteit

De hoge werkloosheid en de veel te dure staatsstructuur kan Wallonië zelf niet betalen, bij gebrek aan een bloeiende privé-sector die hiervoor het nodige belastinggeld zou kunnen leveren. Daarom doen de Waalse politici al vele jaren beroep op de Vlaamse belastingbetaler. Maar de bedragen die thans getransfereerd worden zijn zo omvangrijk geworden, dat het hele mechanisme dringend aan herdenken toe is. De meeste recente cijfers wijzen op een jaarlijks transfert van méér dan 10 miljard Euro. Zelfs voor Vlaanderen is het onmogelijk die last te blijven dragen. Die last draagt bij tot de zeer hoge belastingdruk op arbeid, ook al is het niet de enige reden. Die hoge belastingdruk begint ons economisch weefsel duidelijk te verzwakken met een toenemende werkloosheid als gevolg. Politieke stagnatie is er nu al een duidelijk gevolg van. Hier moet iets ingrijpend aan gebeuren of the stagnatie slaat om in een gevaarlijke instabiliteit en onafwendbare catastrofe.
Deze transfers zijn ook niet langer productief. Zij dragen ertoe bij dat Wallonië niet de nodige inspanningen doet om over te schakelen op een economie van groei, door aanmoediging van het privé-initiatief. Op die manier kan dit landsdeel niet loskomen uit de negatieve spiraal, waarin het thans gevangen zit. Een geleidelijke afbouw van de subsidiestroom is dan ook een conditio sine qua non om Wallonië aan te zetten om de juiste maatregelen te treffen, die tot een heropstanding kunnen leiden. Het Marshall plan is dan ook een illusie. Het bestaat voor 92 % uit subsidies waar de rekening eens te meer zal betaald worden door de hard werkende belastingplichtigen, of het nu Vlamingen, Walen of Brusselaars zijn. Liefdadigheid heeft grenzen net zoals ontwikkelingshulp. Solidariteit moet dienen om de andere de kans te geven de draad terug op te pakken, niet om hem afhankelijk en passief te maken. In dezelfde context is de inefficiëntie van de huidige Belgische Staat ook de reden waarom arbeid torenhoog belast wordt en meer dan een miljoen burgers virtueel gevangen houdt in een vorm van vervangingsinkomen. Ook dit was ooit bedoeld als solidariteit maar is dit nu verworden tot een toestand die noch vanuit moreel noch vanuit democratisch oogpunt aanvaardbaar is.

Tegenkanting is te verwachten

Het idee dat thans gelanceerd is om werk te maken van een verdere decentralisatie van België zal in talrijke middens zonder twijfel op enthousiasme onthaald worden. Ook in Wallonië is al het idee geopperd dat men wellicht beter af zou zijn zonder Vlaanderen en zonder de afhankelijkheid van de transfers. Niet iedereen zal daar even open over zijn want dergelijke objectieve analyses worden niet altijd even objectief onthaald.
Anderzijds zal men zich kunnen verwachten aan een sterke tegenkanting van unitaire krachten, die in ons land nog altijd zeer machtig zijn. Niet alleen de monarchie, maar ook de federale overheid is wellicht (ten onrechte) bevreesd voor een eventuele verdere splitsing, omdat beide instellingen dan hun bestaansrecht zouden kunnen verliezen. Instellingen vergaan, maar mensen blijven bestaan. Een splitsing zal voor elk van de deelgebieden grote economische voordelen bieden, en daar gaat het om. Hoe moeten we dan bv. het pleidooi van Premier Guy Verhofstadt in zijn boek “De Verenigde Staten van Europa” inschatten? Het spreekt vanzelf dat een verdere decentralisatie van België geen enkele afbreuk doet aan een Europese eenmaking. De Europese eenmaking zou evenwel beter geschieden volgens de oorspronkelijke opvatting, zijnde een van vrij verkeer van personen, goederen, kapitalen en diensten. De politieke eenmaking, zoals zij thans evolueert, gaat naar onze mening helemaal niet de goede richting uit. Het lijkt meer op de creatie van een logge en zeer dure centraal geleide bureaucratie, die niet steunt op een democratische inbreng, maar van bovenaf wordt opgelegd. Zoiets kan natuurlijk niet werken. En de Europese burger zou daar best van op de hoogte gebracht worden. Het Europese niveau moet zich beperken tot het scheppen van een gemeenschappelijke basis en zich niet inlaten, al dan niet als resultaat van lobbying, met de kleine details die het leven van de burger bepalen. Franse Brie hoeft niet verboden te worden omdat er al eeuwen heilzame bacteriën inzitten. Hetzelfde geldt voor het Belgische niveau. Als men de moed heeft de bevoegdheden ondubbelzinnig af te bakenen en te stoppen met het uitvaardigen van micro-maatregeltjes, dan kan dit niveau, weliswaar beperkt tot enkel die zaken die echt niet decentraal kunnen, nog een tijdje meegaan. In laatste eeuw heeft het kapitaal plaats geruimd voor het socialisme. Laat het socialisme nu zijn banden met het kapitalisme doorsnijden en plaats maken voor de burger.

Hopelijk zullen er echter voldoende weldenkende politici en beleidsmakers te vinden zijn, die de idee van een verdere socio-economische decentralisatie van het land, met zakelijke nuchterheid en met zin voor objectiviteit kunnen beoordelen. Paradoxaal genoeg kan dit op termijn terug de samenwerking tussen alle Belgen vergroten. Eens ieder zijn eigen boontjes dopt, is er geen reden meer om met afgunst of wrok naar de buren te kijken, maar kan daadwerkelijke samenwerking alleen maar een win-win situatie opleveren. Een socio-economisch onafhankelijk Wallonië, Vlaanderen en Brussel (of op niveau van de provincies) kan best zelf zijn eigen beste strategie kiezen. In het Oude Europa is Ierland dat ongeveer even groot is en geografisch heel wat minder gunstig gelegen een voorbeeld dat het anders kan. In de nieuwe lidstaten geldt Slowakije als een voorbeeld. Waarom zou Wallonië dit niet kunnen? Walen zijn ook Belgen en Belgen zijn bij uitstek pragmatici die kiezen voor oplossingen die werken. Le petit Belge tire son plan et n’est pas si con que l’on pense.

Willy De Wit Medewerker
Eric Verhulst, Voorzitter van de onafhankelijke denktank “Workforall

Read more...

Vlaamse elite wil meer autonomie

75 mensen, prominenten uit het bedrijfsleven, cultuur, politiek, de academische werelde,… pleiten opnieuw voor meer autonomie voor Vlaanderen. EN voor Wallonië. Het klinkt me in de oren als… als… ja als wat eigenlijk? Ik heb het immers al zo vaak gehoord. Ik heb het immers al zo vaak verkondigd. Ik deel die mening al jaren.

België was vroeger een statig maar verkommerd herenhuis. Op gegeven moment zijn we gaan renoveren en vormden we in dat herenhuis twee appartementen. Ze leven los van elkaar, maar toch ook een beetje samen, want ze gebruiken dezelfde voordeur, postbus, hal en trappen. En ook de tuin delen ze, wat tot heel leuke barbeque’s leidt. Of tenminste, dat is het uiteindelijke idee. Dat statige herenhuis is al deels omgevormd, maar staat nog altijd in de stijgers. Nu al jàren. Het is een bouwwerf geworden met alle problemen van dien. En zolang we niet verder gaan in de renovatie, blijft het een verkommerde bouwwerf.

Het huis met de appartementen is een confederaal België. Living Apart Together, de één boven, de ander onder, elk zijn eigen leefruimte en privacy. Sommige zaken die we nu eenmaal moeten delen, zoals de tuin of de hal, die delen we gewoon en maken gezonde afspraken, beseffende dat we beiden een even groot recht erop hebben. (Brussel?)

Maar wat niet kan is verder gaan op de huidige manier.

Gezondheidszorg, sociale zekerheid, fiscaliteit,… Allemaal regionaliseren. En dan samenzitten en overeenkomen dat we elk een deel van de kosten van de gemeenschappelijke ruimtes bepalen, zoals defensie, justitie en hoe we onze voordeur schilderen (buitenlandse zaken? )

De enige manier om België te “redden” is door het de facto om te formen naar een confederaal model. Het is dat of aanmodderen tot één van beiden het zo spuugzat is dat we splitsen. Laten we eerst het confederale proberen, waarin iedereen zichzelf kan zijn en we ook nog als België bestaan, want dat heeft ook zijn voordelen.

En als de Vlamingen België ooit doen splitsen, dan is het om de transfers naar Wallonië, die gebruikt worden om een gigantisch profitariaat te onderhouden, de economie te verzieken zodat de overheid er meer macht heeft, dan is het omwille van Waalse sabotage van vernieuwingen in Vlaanderne, dan is het omwille van de wafelpolitiek. Durft dan iemand zeggen dat het de “schuld” van de Vlamingen is? Als België ooit splitst zal Vlaanderen waarschijnlijk het initiatief nemen. Maar Wallonië zal de oorzaak zijn.

Een confederaal model is de enige manier om België te redden. Nu kunnen we nog. Straks moeten we misschien splitsen zodat we Vlaanderen kunnen redden.

Read more...

Ondernemingszin aangewakkerd en terug uitgeblazen (Politiek Incorrect)

De federale regering is de laatste weken blijkbaar zichzelf aan het hervormen tot de emanatie van de schizofrenie. Eind maart kon het Vlaamse en Waalse ondernemingsleven nog, bij wijze van spreken, de champagne uit het koelvak halen nadat de federale regering had besloten enkele "ondernemingsbevorderende maatregelen" te lanceren. Deze maatregelen bleken achteraf niet veel meer in te houden dan bijvoorbeeld de regionale (Vlaamse) steun voor O&O fiscaal vrij te stellen.

Maar het feest werd amper een goede week later door diezelfde federale regering vergald, nadat ze op de ministerraad van 31 maart laatstleden enkele aanpassingen op de wet van 4 mei 1999 in de steigers had gezet.

Die wet van 4 mei 1999 ofte de 'wet tot invoering van strafrechterlijke verantwoordelijkheid van rechtspersonen' voorziet - zoals de naam al laat vermoeden - dat ook rechtspersonen zoals vzw's en handelsvennootschappen, net zoals natuurlijke personen, strafrechtelijk vervolgd kunnen worden indien zij een misdrijf plegen. Op die wet valt uiteraard niets aan te merken, en was zelfs een positief initiatief van de toenmalige minister van Justitie Tony Van Parys (CD&V). Sommige verenigingen aka groupuscules in dit land van wie de naam begint met een 'A' en eindigt op een 'V' zouden zich overigens ook beter aan die wet onderwerpen, maar dat even terzijde...

Maar nieuwe tijden, nieuwe zeden. Ondertussen heeft Laurette Onkelinx (PS) het roer op Justitie overgenomen, en zij heeft een zeer vergiftigd geschenk - als er al over een 'geschenk' kan worden gesproken - voor het bedrijfsleven in petto. De aanpassingen aan hoger genoemde wet houden onder meer in dat het principe van de 'decumulatie van de verantwoordelijkheid van de rechtspersoon' wordt opgeheven. Dat principe betekent dat alleen de (rechts- of natuurlijke) persoon die het zwaarste misdrijf heeft begaan wordt veroordeeld, indien er een geïdentificeerde natuurlijke persoon mee verantwoordelijk is voor het misdrijf. Van dit principe wordt afgeweken indien de natuurlijke persoon "wetens en willens" heeft gehandeld: In dat geval worden én de natuurlijke persoon, én de rechtspersoon bestraft.

Dat dit principe nu wordt opgeheven, is een zware opdoffer voor het ondernemingsleven, gezien op die manier de kans veel reëler wordt dat een bedrijf (rechtspersoon) zal moeten boeten voor de capriolen van een individu. Op die manier wordt de ondernemingszin - laat staan de zekerheid van de werknemers - allesbehalve aangemoedigd.

Voorts heeft de regering, en de minister van Justitie in het bijzonder, enkele merkwaardige zaken in het voorstel tot wetswijziging geplaatst. Zo komt een veroordeeld rechtspersoon niet meer in aanmerking voor overheidsopdrachten. Dit is vreemd: Dient een overheid bij de toekenning van overheidsopdrachten niet automatisch een onderneming met een blanco strafregister te kiezen; indien niet vanuit wettelijk, dan toch vanuit deontologisch oogpunt? En zou deze plotse inlassing van dit nieuwe wetsartikel dan soms betekenen dat de (federale) overheid in het verleden reeds in zee is gegaan met bedrijven met een weinig doorlucht verleden?

Maar het meest gekke van al is de nieuwe voorgestelde bepaling die stelt dat een rechter in geval van recidive - nadat de rechtspersoon reeds tot een geldboete van meer dan 132.000 euro is veroordeeld - kan overgaan tot een verbod om activiteit uit te voeren die tot doel van de vennootschap behoort, of - erger nog - tot sluiting van een of meerdere inrichtingen van de rechtspersoon (onderneming); tot zelfs ontbinding. Voor de meeste ondernemingen betekent dit de finale doodsteek. Dat die maatregel niet geheel rechtvaardig is, komt omdat er geen rekening gehouden met de aard en omvang van de recidive. Ook op die manier kan het aantal faillissementen in dit land onmogelijk adequaat de kop in worden gedrukt.

Overigens staat er een kleine vorm van 'discriminatie' (hallo, Centrum-De Witte?) in de wettekst van 1999: In artikel 4 (betreffende de inlassing van een artikel 7bis in het Strafwetboek inzake misdrijven gepleegd door rechtspersonen) staat dat een van de sanctiemiddelen waartoe een rechter kan overgaan tot ontbinding van de rechtspersoon, doch: "...deze kan niet worden uitgesproken ten aanzien van de publiekrechtelijke rechtspersoon." Blijkbaar verheffen de staat en haar staatsbedrijven zich tot onfeilbare entiteiten waar zelfs geen rechterlijk kruid is tegen opgewassen. Wat andermaal de alomwaanzinnige macht van de staat bewijst.

Read more...

Niets te zien hier! Verder lopen aub! (De andere kijk)

Gisteren "Koppen" gezien? Het ging over de overvallenplaag in Brussel, gemiddeld worden er nu twee overvallen per dag gepleegd, in vele gevallen door minderjarigen.

Het was opvallend hoe de woorden 'moslim' of 'noord-afrikaan' geen enkel moment vielen en precies angstvallig leken te worden vermeden. De lezer zal misschien repliceren dat ik niet te snel conclusies mag trekken. Je mag die feiten niet zomaar in de voeten van die kutmarokkaantjes schuiven. Inderdaad, je kan niet voorzichtig genoeg zijn tegenwoordig, want voor je het weet, staat de GEDAPO aan je deur en duwt die een dagvaarding in je handen.

Ik heb dus goed nagedacht voor ik dit schreef. Waarop baseer ik me dan? Wel, op de woorden die wel werden gebezigd in de reportage: discriminatie, ghetto-wijken en nog zo van die termen die je normaal associeert met 'moslims' of 'noord-afrikanen', maar bij "Koppen" wilden ze dat blijkbaar niet gezegd hebben.

Wilden ze misschien vermijden dat ze door hun reportage een paar mensen in de armen van het Vlaams Belang drijven? Misschien, maar waarom dan überhaupt de (weliswaar gekuiste) reportage uitzenden? Waarom dan de kans laten liggen om het verhaal van discriminatie nog wat aan te dikken? Eerlijk gezegd sta ik er wat versteld van. Het lijkt wel alsof ze maar net een onweerstaanbare drang konden bedwingen om alle registers open te trekken.

Ik hoor de lezer al zeggen: stop met die complottheorieën, misschien heeft "Koppen" gewoon een evenwichtige reportage gemaakt? De gedachte kwam wel degelijk in me op, maar ik geloof het niet. Ik geloof niet dat de islam (het woord is er eindelijk uit) geen rol speelt: het is niet dat de overvallers onder kreten van Allahu Akbar hun slachtoffers zouden bedreigen of iets dergelijks, maar het is weinig aannemelijk dat de Arabische, islamitische achtergrond geen enkele rol zou spelen in het gedrag van die "jongeren". Al te gemakkelijk wordt er naar externe socio-economische factoren verwezen (geen diploma, geen werk, u kent het wel), terwijl de culturele factoren praktisch nooit belicht worden. Het feit alleen al dat "Koppen" hieraan hoegenaamd geen aandacht besteedde, moet dan ook vragen oproepen.

Het is toch opvallend dat, terwijl de wereld de vijf voorbije jaren gekenmerkt werd door de aanslagen van 9/11, 3/11, 7/7, de conflicten in Afghanistan en Irak, Car-B-Q's in Frankrijk, een heuse cartoon war en recent de trotse bekendmaking door een nu nucleair uitgerust fundamentalistisch Iraans regime, de meeste commentatoren die de kranten en de audiovisuele media teisteren nauwelijks verder zijn geraakt dan de reeds honderd malen in de pers, op televisie en in de boekhandel gerecycleerde theorieën over discriminatie, socio-economische achterstelling en Amerikaans imperialisme.

Ondertussen moet je voor alternatieve verklaringen, even gemakkelijk onder de noemer Islam samengevat, terecht bij blogs of bij Amazon. Ondertussen krijgen mensen die luid durven spreken een proces aan hun broek, voelen ze zich verplicht om onder bewaking te vergaderen, worden ze opgejaagd en bedreigd of zelfs koudweg vermoord.

Als de ene kant van het debat in het verdomhoekje zit, dan is er geen debat onmogelijk. Met stalinistische hardnekkigheid wordt de pensée unique gehandhaafd, terwijl ondertussen de situatie in de steden en in de internationale politiek verder verrot. Wie zijn handen tegen zijn oren houdt, zijn ogen sluit en hardop "lalalalalala" roept, moet weten dat zijn neus nog altijd de steeds sterker wordende stank ruikt. Tot die niet meer te harden is en je uiteindelijk flauw valt, maar dan is het natuurlijk te laat. Laten we het niet zo ver komen en het probleem onderkennen zodat we het ook kunnen aanpakken.

Read more...

inflandersfields.eu

In Flanders Fields is sinds vandaag ook bereikbaar via inflandersfields.eu.

Read more...

Dagen van Verhofstadt geteld (Hoegin)

In een interview met de krant De Morgen zegt Patrik Vankrunkelsven wat iedereen met een beetje politiek inzicht al lang weet: de fut is uit de paarse coalitie. Het is echter geen vanzelfsprekendheid dat een lid van die paarse coalitie dat meer dan een jaar voor de volgende federale verkiezingen ook durft toe te geven.

Soms vergt het moed –of domheid– om als lid van de meerderheid in een interview te zeggen dat de keizer geen kleren (meer) heeft. En dat de paarse keizer geen kleren meer heeft, weet men al lang. Ook zijn uitspraak «Denken dat dit soort coalitie 20 of 25 jaar kan bestaan, is absurd,» is niet meer dan een ingetrapte open deur. De conclusie van Patrik Vankrunkelsven is dat er na de federale verkiezingen van volgend jaar een coalitiewissel zal komen, maar dat dat niet noodzakelijk betekent dat er iemand naar de oppositie verhuist: «Zoals de kaarten nu liggen, wordt het een tripartite.» Klopt dit, en wat voor gevolgen heeft dat?

Beginnen we met de gevolgen als we aannemen dat de volgende federale coalitie inderdaad een tripartite wordt. In dat geval ziet het ernaar uit dat de PS de grootste partij van de coalitie wordt, tenzij CD&V en N-VA zich in de Kamer als één partij gaan gedragen. Logisch gevolg is dat de PS ook de Eerste Minister levert, of als het dan toch een Vlaming moet zijn, CD&V. Pas daarna is het aan de VLD de beurt, als de MR niet opnieuw even groot wordt, of zelfs groter. Exit Guy Verhofstadt dus, want zelfs als Elio di Rupo geen Eerste Minister wordt, lijkt het me onwaarschijnlijk dat Yves Leterme die post aan zijn neus voorbij zou laten gaan. Tenzij de VLD een zeer hoge prijs zou willen betalen, en zelfs dan nog.

Volgende vraag is hoe lang die tripartite aan de macht zal kunnen blijven, en wat voor coalitie haar zal opvolgen. Met aan Vlaamse zijde een Vlaams Belang dat naar de 30% gaat, en aan Franstalige zijde een Front Nationaal dat uitzicht begint te krijgen op 10% en Ecolo al voorbij lijkt gestoken te zijn, blijven er na een tripartite niet zoveel combinaties meer over. Tenzij men er een bonte Antwerpse coalitie wil van maken van één tegen allen. Zat ik in Laken, zou ik er absoluut niet gerust in zijn indien er in 2007 een tripartite uit de bus komt.

Maar wie zegt dat het in 2007 een tripartite wordt?

In tegenstelling tot wat Patrik Vankrunkelsven beweert, lijkt het er immers op dat de kaarten vele mogelijkheden openlaten, al zijn ze niet allemaal even comfortabel. Alvast één prognose voor het aantal zetels in de Kamer (die ik later deze week zal publiceren wanneer alle détails op hun plaats zijn) geeft nog steeds een krappe meerderheid van 4 zetels voor paars, tegenover 48 vandaag. Rooms-blauw heeft maar 2 zetels op overschot meer, terwijl rooms-rood naar 8 zetels stijgt.

Zijn die drie meerderheden volgens Vankrunkelsven te krap om te regeren, bestaan er nog altijd twee andere alternatieven voor een tripartite. Een eerste alternatief, paars-groen, werd in 1999 al eens uitgeprobeerd, maar de kater van de groenen is waarschijnlijk zo groot dat een herhaling daarvan voorlopig politiek nog niet haalbaar is. Bovendien is het niet echt een oplossing voor de paarse regeermoeheid. Dat neemt niet weg dat louter wiskundig gezien paars-groen 20 zetels op overschot heeft.

Een meer realistisch alternatief is misschien dat van een rooms-rood-groene regering, zoals die in Brussel aan Franstalige kant aan de macht is. Zo een coalitie heeft een meerderheid van 24 zetels, en heeft als voordeel dat er één partner naar de oppositie verhuist, en twee partners van de oppositie naar de meerderheid. Geen coalitieuitbreiding dus zoals Vankrunkelsven het ziet, maar wel degelijk een coalitiewissel. En aangezien nu reeds de spanningen binnen de Vlaamse regering zich vooral op de as CD&V-VLD voordoen, lijkt het me niet uitgesloten dat CD&V het liever eens met Groen! en Ecolo probeert. Bijkomend voordeel is dat N-VA op die manier geen chantage zal kunnen plegen op federaal vlak, terwijl ook de groene partijen die mogelijkheid niet zullen hebben. Overigens zal de N-VA ook in een tripartite geen andere keuze hebben dan braaf mee te regeren als zij een ministerportefeuille willen leveren, want in principe zijn zij niet nodig voor de meerderheid.

Overigens, wie goed opgelet heeft, weet dat slechts twee politieke families in àlle realistische coalities een plaatsje verzekerd zijn: rooms en rood. En blauw dus niet. Ik hoop dat VLD-senator Patrik Vankrunkelsven dat zelf ook snapt als hij eens werkelijk vooruit denkt.

Read more...

Stabiliteit troef bij De Stemmenkampioen (Hoegin)

Verleden week maakte De Stemmenkampioen de resultaten van de peiling van maart 2006 bekend. Deze resultaten waren zo goed als identiek aan de resultaten van de maand ervoor, wat betekent dat De Stemmenkampioen blijft volharden in zijn boosheid tegenover de andere peilers.

Samen met de andere opiniepeilingen zijn er nu 25 opiniepeilingen van na de laatste verkiezingen beschikbaar. De peilingen van De Stemmenkampioen zijn echter bijzonder controversieel geworden omdat ze resultaten leveren die bijna diametraal tegenover die van de andere peilers staan, en De Standaard vond er bijvoorbeeld verleden zaterdag niet beter op dan alleen maar te berichten over de populariteitspoll van De Stemmenkampioen.

Wat de resultaten zelf betreft is er dus alleen maar sprake van stabiliteit tegenover de vorige maand. Voor het Vlaamse Kartel van CD&V en N-VA betekent dit dat zij op hetzelfde hoge niveau van boven de 30% blijven drijven. Het Vlaams Belang blijft van zijn kant blijft op een niveau van ongeveer 27,5%.

sp.a/SPIRIT en VLD blijven laag scoren bij De Stemmenkampioen. De VLD blijft onder de 15% hangen, terwijl de aanhang van sp.a/SPIRIT nog maar eens een derde van een procent krimpt. Tot nog toe heeft sp.a/SPIRIT alleen maar achteruitgang geboekt bij De Stemmenkampioen: zelfs een status quo is er nog niet één keer bij geweest. In totaal is de partij er nu al bijna drie procent op achteruitgegaan sedert de eerste peiling van verleden jaar.

Groen! daarentegen kan voor de eerste keer een klein beetje winst noteren bij De Stemmenkampioen. De winst is niet meer dan een vijfde van een procent, maar waarschijnlijk toch een morele opsteker voor de partij. Ook bij de andere peilers noteerde de partij de laatste tijd een voorzichtige vooruitgang.

Al bij al dus vooral stabiliteit bij De Stemmenkempioen, wat eigenlijk ook te verwachten viel na een maand die eigenlijk relatief weinig politieke turbulentie heeft gekend.

Read more...