Peeters heeft de strijd verloren (Politiek Incorrect)

Deze zomer lanceerde Vlaams minister van Energie Kris Peeters (CD&V) om in Vlaanderen de veel gehate Elia-heffing eindelijk (vervroegd) af te schaffen (zie: www.politiekincorrect.web-log.nl/log/3320049). Helaas, de voormalige Unizo-topman heeft het pleit verloren, met dien gevolge dat de terecht gehate pestheffing onverkort blijft voortebestaan.

Het spreekt voor zich dat het de Vlaamse gemeentes waren die met een ongemeen zwaar lobbywerk de Vlaamse regering toch nog tot andere gedachten heeft kunnen brengen. Jammer, want hierdoor zien voornamelijk de ondernemingen hun elektriciteitsfactuur met 8% op jaarbasis stijgen. Uit ramingen blijkt namelijk dat de Elia-heffing komend jaar 170 miljoen euro in de fiscale lade moet brengen, waarvan zeker 3/4 door het bedrijfsleven wordt opgehoest. De rest van de kosten wordt aan de burger als paars verpakt geschenk gegeven. De gemeentes hebben echter blijkbaar maar weinig oren naar de nochtans niet te onderschatten grieven van het ondernemingsleven, en zijn willes nillens uit op de poen. Deze weinig van emptahie betuigende attitude wordt nog eens zo versterkt door de vaststelling dat de meeste gemeenten hun lokale belastingen wederom verhoogd hebben om hun geldhonger te stillen. Nochtans hebben de gemeenten alternatieven genoeg, zoals de verkoop van Electrabel-aandelen aan Suez, en de financiële reserves van de gemengde intercommunales.

Door de Elia-heffing tot zeker 2010 te handhaven zadelt de Vlaamse regering de nu reeds noodlijdende ondernemingen met een extra concurrentiehandicap op, wat een zeer betreurenswaardige zaak is. Maar in aanloop van de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 zal de Vlaamse regering waarschijnlijk meer oren hebben naar de grootse (kostelijke) campagnestunts van diverse lokale mandatarissen, danwel de noodkreten van de bedrijfswereld.

Read more...

Noorwegen, IJsland en de EU (Hoegin)

Hjörtur Gudmundsson schreef verleden week in Brussels Journal een stukje over IJsland, Noorwegen en de EU. Enkele kanttekeningen over de situatie gezien vanuit Oslo door een Vlaamse bril…

Hjörtur Gudmundsson schrijft dat de aansluiting van Noorwegen bij de EU reeds lang voorspeld wordt, maar dat die voorspelling voorlopig nog niet is uitgekomen, en dat het er niet naar uitziet dat daar in de nabije toekomst veel verandering in zal komen. Met de rood-groene regering die binnenkort aan de macht zal komen, ziet het er inderdaad niet naar uit dat er de komende vier jaren nieuwe onderhandelingen over een EU-lidmaatschap verwacht moeten worden, maar toch ben ik van mening dat Noors lidmaatschap slechts een kwestie van tijd is. Er is de laatste jaren immers veel veranderd in Noord-Europa.

Laten we beginnen bij 1994, toen Zweden en Finland wél voor een aansluiting bij de EU kozen, terwijl Noorwegen nipt tegenstemde. Later traden Noorwegen en ook IJsland wel tot Schengen toe. Daarna trad Finland tot de Europese Monetaire Unie (EMU) toe, en voerde de euro in, terwijl Zweden in 2003 ervoor koos buiten de EMU te blijven. Ook Denemarken en Groot-Brittanië behielden hun nationale munten. Ten slotte breidde de EU op 1 mei 2004 uit met onder meer de drie Baltische landen en Polen. Laten we er ook even aan herinneren dat Noorwegen, Denemarken en IJsland net zoals Polen en de Baltische staten lid zijn van de NAVO, maar Zweden en Finland niet. En dan is er nog de Europese Vrijhandelsassociatie (EVA), waar Noorwegen en IJsland lid van zijn, samen met Liechtenstein. Noord-Europa is dus werkelijk een lappendeken van staten die wel lid zijn van het ene, maar niet lid zijn van het andere, of er misschien toch wel een beetje lid van zijn door een of ander associatieverdrag.

Er zijn echter twee dingen die van belang zijn geweest voor de publieke opinie over lidmaatschap van de Europese Unie de laatste jaren. De uitbreiding van de EU met tien nieuwe leden in 2004 had tot gevolg dat de aanhang in de opiniepeilingen langzaam boven de 50% kroop, en zich nestelde rond de 55%. Deze resultaten gaven de Ja-zijde hoop, maar de Nei-partijen in de regering wisten via een zelfmoordsparagraaf een nieuw debat te blokkeren. Toen kwamen echter de referenda in Frankrijk en Nederland, en een maand later was de aanhang van Ja reeds geslonken tot pakweg 40%. De vraag is nu: welke van de twee niveaus was/is voorbijgaand: de meerderheid van 55%, of de minderheid van 40%? De tijd zal het moeten uitwijzen.

Verder blijft natuurlijk ook de vraag hoe de zaken zouden verlopen zijn indien Zweden wel Ja tegen de EMU had gezegd in 2003. Het is niet ondenkbaar dat de druk op Denemarken om ook de euro in te voeren ondraaglijk zou geworden zijn, en in Noorwegen was er een discussie aan de gang of het mogelijk zou zijn geweest om hier de euro in te voeren zonder lid te zijn van de EU. Indien de Zweedse en de Deense kroon waren verdwenen, zou de Noorse kroon waarschijnlijk politiek niet lang meer overleefd hebben, en lidmaatschap van de EU zou wel heel onafwendbaar geleken hebben.

Toch zit Noorwegen met een probleem. Formeel is het immers geen lid van de Europese Unie, maar voor vrijwel alle praktische zaken is Noorwegen (en IJsland) wél lid van de EU. Het is daarom m.i. fout te stellen dat het report van de VN dat Noorwegen en IJsland aan de top van de wereld plaatste qua levensstandaard het bewijs is dat beide landen de EU niet nodig hebben, tenzij men kan aantonen dat ze het nog beter zouden gedaan hebben zonder de EVA. Er zijn echter twee uitzonderingen wat dat feitelijke lidmaatschap van de EU betreft: de munteenheid, en de vertegenwoordiging in de Raad van Ministers (en het Europese Parlement, voor zover dat enig belang heeft). Zeker, Noorwegen heeft het recht een veto neer te leggen tegen directieven uit Brussel, maar geen enkele Noorse regering heeft daar tot nog toe gebruik van gemaakt. En ook al zégt de Centrumspartij (Sp) dat zij wel gebruik wil maken van dat vetorecht, is het toch maar zeer de vraag of zij ook de Arbeiderspartij (Ap) ervan zal kunnen overtuigen zo een drastische stap te zetten. Daarbij komt nog dat het lang niet zeker is dat dat vetorecht enig effect zal hebben, tenzij dan dat de EVA uiteindelijk aan diggelen zal liggen (iets waar de Centrumspartij overigens niet bepaald rouwig om zou zijn, want ook van de EVA willen zij niet weten).

Bovendien is er nog het psychologische effect van het feit dat de Baltische landen en Polen, die lange tijd slechts deel- of sattelietstaten van de Sovjet-Unie zijn geweest en dus feitelijk niets te zeggen hadden op het Europese politieke toneel, vandaag wel volop meespelen in Brussel. Noorwegen kan zich dan wel troosten dat het in de wereld een rol speelt als «vredesnatie», maar daar kom je ver mee als de EU je een quotum en een minimumsprijs aan je broek wil lappen voor je zalm.

En daarmee zijn we bij de vis aanbelandt, die ook een rol speelt in het pokerspel tussen Noorwegen en IJsland, al gaat het daar niet over zalm maar onder meer kabeljauw. Indien IJsland morgen zou beslissen lid te worden van de EU, kan je er donder op zeggen dat Noorwegen zonder dralen zal volgen, en omgekeerd. Het is immers onvoorstelbaar dat één van de twee lid zou worden van de EU zonder de andere. Reden hiervoor zijn de rijke visgronden in het Noorden, want voor Noorwegen zou het een absolute nachtmerrie zijn met de EU te moeten onderhalen over visquota in wateren die vlak voor de eigen kust liggen, terwijl Spaanse vissers er misschien wel een voorkeursbehandeling zouden kunnen krijgen. Bovendien eindigt vroeg of laat de uitzonderingsmaatregel waardoor Denemarken voorlopig buiten de EMU kan blijven, en zullen zowel Polen als de Baltische landen de euro overnemen. Wanneer dan ook de Zweedse kroon valt, vermoed ik dat gevolgen tot in Reykjavik voelbaar zullen zijn.

Read more...

Het dilemma van Al Qaeda in Irak (De andere kijk)

Bagdad werd de afgelopen dagen weer opgeschrikt door een reeks zelfmoordaanslagen waarbij tientallen doden en gewonden vielen. De aanslagen waren een voorsmaakje van de “totale oorlog” die Zarqawi, de leider van Al Qaeda in Irak, heeft verklaard aan de Iraakse sjiieten. Meteen hebben ook de media Irak weer ontdekt nadat ze de voorbije twee weken hun hartje hadden kunnen ophalen aan de nasleep van orkaan Katrina.

De recente aanslagen zijn een afleiding voor het serieuze pak slaag dat de “opstandelingen” krijgen in de Iraakse stad Tal Afar. Al twee weken (!) ondernemen Amerikaanse en Irakese troepen een operatie om de stad te zuiveren van Zarqawi’s jihadi’s. Op dit moment is de stad bijna volledig in handen van de coalitie.

Tal Afar ligt langs de Tigris tussen de Syrische grens en Bagdad. Net zoals in het geval van de Eufraat die zuidelijker eveneens vanuit Syrië door Bagdad stroomt, infiltreren de jihadi’s, samen met hun dodelijke ladingen, langs de rivieren vanuit Syrië, al dan niet met de actieve medewerking van het regime aldaar, in Irak om dood en vernieling te zaaien.

Reeds vanaf november vorig jaar, met de inname van Fallujah, zijn operaties aan de gang om deze bevoorradingslijnen te verstoren. Het is de bedoeling om de jihadi’s op te jagen, hen vrijhavens zoals Tal Afar te ontzeggen om uiteindelijk een constante aanwezigheid van coalitietroepen te verzekeren in deze gebieden. Naarmate de Iraakse veiligheidstroepen meer en meer op volle sterkte komen, kunnen zij meer verantwoordelijkheid dragen en kunnen meer troepen ingezet worden voor deze operaties.

Het is dan nog ook niet verwonderlijk, ook met het oog op het referendum over de Iraakse grondwet volgende maand, dat het aantal operaties toeneeemt. Niet alleen in Tal Afar, langs de Tigris, maar ook langs de Eufraat en aan de nog zuidelijker gelegen grensovergang worden operaties ondernomen.

Bill Roggio, die deze operaties op de voet volgt (lees het allemaal!), spreekt van een dilemma voor Zarqawi en co:

It cannot take and hold territory, thus it is unable to project real power. To remain relevant in Iraq and to erode the will of the American public, it must conduct mass casualty attacks. But these attacks increasing alienate the Iraqi citizens, even sympathetic Sunnis and members of the insurgency.

En hij besluit:

That the media cannot or will not recognize al Qaeda's dilemma is stunning, to say the least.

Inderdaad. terwijl de media spreken van een “uitzichtloze situatie” in Irak, is de situatie tenminste meer genuanceerd dan dat.

PS. Voor het goede nieuws uit Irak kon je tot voor kort terecht bij Arthur Chrenkoff. Hij is zopas gestopt met bloggen. Zijn round-ups zijn hier terug te vinden. Deze site treedt nu in zijn voetsporen.

Read more...

Zes visies op de problemen tussen de islam en het westen (LVB)

Vrijdag publiceerde De Standaard een column van Timothy Garton Ash, oorspronkelijk verschenen in The Guardian. In het artikel worden een aantal stellingen naast elkaar geplaatst over de fundamentele oorzaken voor de problemen en wrijvingen tussen de islamitische wereld en het westen.

Die problemen zijn volgens Garton Ash wel degelijk reëel, want:

De grote meerderheid van alle moslims is geen terrorist, maar de meeste terroristen die ons bedreigen, beweren wel dat ze moslim zijn. De meeste landen waar de moslims in de meerderheid zijn, verzetten zich tegen wat Europeanen en Amerikanen meestal beschouwen als een bewust gewenste moderniteit, met inbegrip van de essentiële elementen van vrije democratie.

Matthias Storme suggereerde mij om een webenquête te organiseren rond de zes stellingen van Garton Ash. Hoe denkt u over deze kwestie? Op het enquêteformulier, ondergebracht bij The Brussels Journal, vindt u de zes verschillende visies, waarbij ik telkens de uitleg van Timothy Garton Ash citeer. U kunt bij elke stelling aangeven of u er al dan niet mee akkoord gaat.

Deze enquête loopt tot en met zaterdag 24 september. De resultaten zullen na het afsluiten gepubliceerd worden.

Klik hier om de enquête in te vullen

Read more...

Wallonie, 'têrre d' accueil... si vous payez!' (Politiek Incorrect)

Als het van de Waalse minister van Mobiliteit Michel Daerden (PS) afhing, zou er naast de verwelkomende borden met het opschrift 'Wallonie - têrre d' acceuil' die te zien zijn op langs iedere auto(snel)weg die Wallonië invalt, nog een tweede plakkaat moeten komen met de melding 'Mais sans vignet on ne vous accueille pas." Want volgens de minister moet er dringend een Waals wegenvignet op de markt komen, opdat ook buitenlandse automobilisten zouden betalen voor het gebruik van Waalse autowegen (in Henegouwen overigens gesubsidiërde wegen, betaald door de Europese Commissie!!) Dat vignet zou de autoweggebruiker 25 euro kosten. De minister stelde wel voor om het luistergeld op de autoradio af te schaffen, als compensatie voor de meerkost aan het Waalse wegenvignet. Doch, Vlaamse en andere buitenlandse automobilisten zullen hier maar weinig aan hebben, gezien in Vlaanderen bijvoorbeeld het kijk- en luistergeld al lang is afgeschaft (één maal raden door wie!). Zij worden in tegenstelling tot de Waalse collega-weggebruikers wel extra belast, daar op federaal niveau reeds de eenmalige belasting op inverkeersstelling en nog eens een jaarlijkse wegenbelasting. Laten we rekening houden met het gegeven dat iedere Vlaamse automobilst ooit wel eens door Wallonië zal moeten rijden. Volgens de statistische databank van de Vlaamse overheid waren er in het jaar 2000 zo'n 2,7 miljoen personenwagens de baan op in Vlaanderen. Rekening houdende met een groeipercentage van zo'n 2% per jaar, betekent dit dat op dit moment pakweg 3 miljoen wagens in Vlaanderen rondrijden. Als de chauffeurs van die wagens elk een Waals wegenvignet van 25 euro zouden moeten kopen, betekent dit voor de Waalse overheid toch een dorstlessend appeltje van 75 miljoen euro. Gezien hoger genoemde federale belastingen echter al betaald worden, kan dit sommetje in de duistere annalen van de Belgische transfers mee worden opgenomen. Daerden verklaarde dan ook prompt dat dit geld nodig zou zijn om, onder andere, het Waals Marshallplan mee te financieren. En wij die dachten dat dat met uitsluitend Waalse middelen ging zijn? Duidelijk niet dus.

Het scheelde alleszins maar weinig, of Daerdens plannen zouden tegen uiterlijk 1 januari 2006 werkelijkheid worden. Doch, kritiek rees en niet in het minst uit Vlaamse hoek. De zelfstandigenorganisatie Unizo sprak zelfs over een 'terugkeer naar het middeleeuwse systeem met tolheffingen aan iedere stadspoort"... waarmee het feodale karakter van Wallonië andermaal bevestigd is. Ook Vlaams minister-president Yves Leterme vond dat er eerst overleg moest komen tussen 's lands drie gewesten. Daarom verklaarde Waals opperbevelhebber - 1e in bevel na Di Rupo natuurlijk - Jean-Claude Van Cauwenberghe dat het maar om een persoonlijk initiatief van minister Daerden ging, en niet om een officiële beslissing van de voltallige Waalse regering. En bijgevolg wordt het plan tijdelijk de koelkast ingestopt.

En hoewel het plan van Daerden nu in de koelkast staat, heeft het toch wel een belangrijke discussie over de financiering van ons wegennet losgeweekt. Het spreekt voor zich dat een vignet op Waals niveau ronduit ridicuul is. Daarvoor is het gebied uiteraard veel te klein. Ja, zelfs wanneer de drie gewesten tot consensus komen - in het Vlaams regeerakkoord stond namelijk ook de introductie van een gelijkaardig vignet in Vlaanderen - en men kan uitpakken met een heus 'Belgisch' (sic) vignet, dan nog kan men de vraag stellen of dit echt wel opportuun is. Gezien in onze regionen grensoverschrijdend verkeer zeer alledaags is, en het vanuit praktisch oogpunt haast onmogelijk is om aan iedere landsgrens te werken met een ander tolsysteem, is het wenselijker dat dit nu eens een van de weinige bevoegdheden is die overgedragen wordt naar het Europese niveau. In zekere zin is dit reeds gebeurd, gezien een Europese richtlijn nu reeds bepaalt welke de maximale tolheffing in de lidstaten mag zijn. Het innen van die gelden hoeft daarom niet per sé met een vignet gebeuren, maar kan eventueel gebeuren met een elektronisch systeem, zoals bijvoorbeeld bestaat in Noorwegen met autoPASS en in Duitsland via internet. Op die manier is het namelijk efficïënt te achterhalen hoeveel gebruikers de wegen op kunnen rijden, waardoor de lidstaten op eerlijkere manier hun geld zouden kunnen incasseren. Maar een feodaal systeem à la Daerden, neen bedankt.

Read more...

De volgende klap aan het Europees project (cleppe)

Na de uitslagen van de referenda in Frankrijk en Nederland is Turkije de volgende uitdaging die eurocentralisten zullen het hoofd moeten bieden om hun fundamenteel on-Westers project van machtscentralisatie te verwezenlijken.

Turkije voldoet formeel aan de toetredingscriteria die de EU stelt. Zo heeft Turkije eind juli de bestaande associatieovereenkomst met de EU van toepassing verklaard op de tien nieuwe EU-lidstaten, en dus ook op Cyprus. Volgens de EU-procedure kunnen de officiële toetredingsonderhandelingen op 3 oktober dus starten. Tegelijk bracht Turkije eind juli echter ook een eenzijdige verklaring uit dat het de staat Cyprus niet erkent.

Een door EU-voorzitter Groot-Brittanië voorgestelde verklaring ten aanzien van Turkije werd door Cyprus bevonden als niet streng genoeg. De Cyprioten moeten dus nog over de streep worden getrokken, en dan kunnen de toetredingsonderhandelingen beginnen.

Of toch niet? Want één klein detail belemmert de Europese regeerders dan nog in hun doen en laten: de geregeerden. Volgens een Duitse peiling is nog maar 22 % van de Europese bevolking voorstander van een Turkse toetreding.

Met andere woorden, 22% van de Europese bevolking wenst niet geregeerd te worden door een supranationale organisatie met als belangrijkste lid een staat die een traditie heeft van centralistisch dirigeren (maar op dat vlak heeft de EU niet veel advies te krijgen van de Turkse Staat), en waarbij mensenrechten niet worden gezien als fundamenteel en heilig, maar eerder als een vreemd gebruik uit een andere cultuur.

In Turkije zelf is het enthousiasme voor de toetreding ook al niet overweldigend. De steun ervoor bedraagt nu nog 63 %, en komt eigenlijk van 73 % vorig jaar. En gelijk hebben de Turken die niet willen toetreden. Vrijhandel heeft Turkije nu reeds met de EU. Een toetreding betekent onderwerping aan de welvaartsvernietigende Europese regulering, die niet enkel van de wetgevende instanties afkomstig is, maar ook van het Europese Hof van Justititie. Dat wendt zijn bevoegdheid om de regels voor de ene markt te harmoniseren al te grof aan om die harmonisatie te bewerkstelligen die de meest strikte regulering inhoudt. Als Turkije toetreedt, zal de Europese overregulering er voor forse prijzenstijgingen zorgen, net zoals dat gebeurd is in de nieuwe Oost-Europese lidstaten.

Een Turkse toetreding zou door de eurocraten opnieuw aangewend worden om een verhaal te verdedigen dat daarom nog meer centralisering nodig is, en dat het makkelijker moet worden om wetten te maken die de burger onderwerpen, net zoals bij het gehele project van Europese Grondwet het geval was. Of liever is, want op slinkse manier worden zoveel mogelijk provisies van dit document gerealiseerd, of de burger nu “neen” stemde of niet. Op onwettige wijze wordt bijvoorbeeld geld uitgetrokken voor een ruimte-agentschap.

De Eurocraten zijn zich bewust van het gevoel van crisis waaronder de EU lijdt. Niettemin stellen zij dezer dagen alles in het werk om nog zoveel mogelijk macht naar het gevaarlijk leerling-tovenaarsproject dat de EU is over te hevelen. Op het vlak van defensie-harmonisatie zijn het, wars van alle officiële eurosceptische retoriek van de Britse regering, toch diezelfde Britten die de beslissende stap zetten om defensiesamenwerking met de VS op te zeggen en integendeel voor de EU te kiezen. Daarover, en over het feit dat de EU militaire samenwerking opzet met China via Rusland, werd de laatste maanden uitvoerig bericht op de weblog www.eureferendum.blogspot.com.

Het gevoel van verhevenheid boven het gewone volk dat de eurocraten lijkt te kenmerken is fundamenteel tegengesteld aan de diepgewortelde Westerse traditie van juridische concurrentie, bestuur dicht bij de burger en aansprakelijkheid van bestuurders. De grootscheepse centralisatie van macht in Europa is in relatief korte tijd gebeurd, door misleiding van de Europese burger, maar de eurocraten onderschatten deze burger als zij denken daarmee weg te komen. De Unie mag juridisch gesproken dan wel de hoogste macht hebben, moreel bezit het daarvoor geen enkele legitimiteit.

De eerste aanzet van de tegenbeweging is met de referenda in Frankrijk en Nederland al gegeven. Frankrijk zal daarom ver gaan om de Turkse toetreding tegen te houden. Wellicht komt er een referendum over in Frankrijk, dat bijna zeker op een “non” uitdraait. Daarom zal Turkije wellicht niet toetreden. Een nieuwe nederlaag voor de eurocraten die hen al wat meer zal doen beseffen dat de legitimiteit van de Unie langzaam maar zeker afbrokkelt.

Read more...

Neelie Kroes: why men are socialist, and women are libertarian. (vrijhaven)

In an article of the Dutch EU-commissioner for anti-trust Nellie Kroes, she tells us that is likes to have Angela Merkel, of the CDU, as the next kanzler for Germany. She finds that it would be a historic change in Germany and that it will contribute that more women will find their way tot the top of politics and business life.

Why does Neelie Kroes like to have more women on high places. She thinks that there are some peculiar differences in the way that men or women lead a country. Men try more to control everything. Men in high places want to let people see that they know everything and can shape society. Contrary to men, women acknowledge that nobody can know everything. They want more to stress communication.

Regardless the fact that this is the opinion of Kroes and that generalizations are often incorrect, it is possible to make a link with a great libertarian, F. Hayek.

In an essay of 1945 (The use of knowledge in society) Hayek argues that the failure of socialist planning is due to the fact that socialist do no want to acknowledge that the can not know everything what happens in society. Socialist think the a centralize government can organize government as she wishes. Strange enough they do not see that there is a lot of information which people have to deal with in society. For instance when a government takes a measure to cope with a problem, they do not see that it is very possible that this measure will cause, in combination with an unknown factor, other events or even new problems. Government do not see which incentives she gives to different kind of layers in society. I call this the disease of "ceterius paribus". When government meddle in society and implement a certain policy, the often forget that society is dynamic and there for when one problem is solved, the other layers of society start to work.

That is the point that Hayek want to make. Government has to be skeptic and to realize that she can not plan society or the economy. This is something that Elio di Rupo has to learn.

To come back to Neelie Kroes her argumentation: men are in that way a little bit socialist, because they want to control everything, contrary to women, who realize that the world is a complex structure that is not easy to control.

To conclude we have to say spite the fact that generalizations are often fallacious, (some)men can learn something of female intuition.

Read more...

Rood-groene «meerderheid» in Noorwegen (Hoegin)

Ironie van het lot: net diegenen die in 2000 in Noorwegen zo hard schande riepen dat George W. Bush president werd hoewel Al Gore meer stemmen had gehaald, krijgen vandaag op exact dezelfde manier de regeringsmacht in handen.

Wie herinnert het zich nog: Al Gore haalde wel meer stemmen, maar George W. Bush kreeg een meerderheid van kiesmannen achter zich en werd daarmee president. Intellectueel links schreeuwde uit dat het een absolute schande, een democratie onwaardig, ook in Noorwegen. Vooral in de kringen van SV en de Centrumspartij kon men zich daar behoorlijk over opwinden. (Dat plus dat er geen hertelling mocht gehouden worden in een aantal niet toevallig uitgekozen kiesdistricten.)

Vandaag blijkt dat rood-groen in Noorwegen een meerderheid aan zetels in handen krijgt, hoewel het minder stemmen haalde dan blauw. Nadat in 432 van de 433 gemeentes de stemmen geteld waren, stond de teller voor de Arbeiderspartij, SV en de Centrumspartij op 1.265.628 stemmen, terwijl de Vooruitgangspartij, Rechts, de Christelijke Volkspartij en Links samen 1.287.338 stemmen hebben, een verschil van 21.700 stemmen in het voordeel van blauw dus. Rood-groen haalt daarmee 87 zetels, terwijl blauw op 82 zetels strandt. Eerste Minister Kjell Magne Bondevik toonde zich echter een waardig verliezer door –correct– te benadrukken dat het aantal stemmen «niet belangrijk» was.

De oorzaak voor deze paradox is eigenlijk precies dezelfde die George W. Bush een meerderheid van kiesmannen bezorgde. In Noorwegen worden de zetels voor het Storting verdeeld per kiesdistrict (fylker, te vergelijken met provincies), waarbij het traditioneel gemakkelijker is een mandaat te halen in dunner bevolkte districten op het platteland dan in centrale dichtbevolkte gebieden. Een meerderheid in het Storting heeft daarom niet noodzakelijk een meerderheid aan stemmen uit de bevolking achter zich.

Read more...

Oproep aan de medewerkers van In Flanders Fields (!!!)

Waarde collega-webloggers

Eerst en vooral wens ik me te excuseren voor het ongebruikelijke gegeven dat ik een eigenlijk voor intern gebruik bericht bij deze op de web-log plaats, en op dit eigenlijke moment ieder liberaal principe van persoonlijke vrijheid opgeef in ruil voor openbare bekendmaking, maar gezien ik van velen van u niet over de coördinaten beschik om u te contacteren, zag ik me genoodzaakt mijn bericht via de webstek van 'In Flanders Fields' te verspreiden.

Ik had het idee eerder al besproken met respectievelijk Pieter Cleppe en Luc Van Braekel, en zij stonden hier tot zover ik weet zeer positief over. Het idee is eigenlijk om na toch wel enkele succesvolle maanden van dit digitaal project, en een toch wel markante groei van het aantal bijdragers op deze webstek, het misschien aangewezen zou zijn om elkaar eens 'fysiek' te ontmoeten in een gezellig Vlaams etablissementje, dat bij voorkeur niet door de overheid wordt uitgebaat uiteraard, en bij die gelegenheid eens van gedachten te wisselen; daar het voor sommigen misschien wat vreemd aandoet met personen mee te werken die ze eigenlijk zelf niet of nauwelijks kennen.

Bij deze had ik graag uw reactie ontvangen op dit voorstel die u kunt doorsturen naar xavier_meulders @ hotmail.com (zonder spaties natuurlijk, maar ik kon de hyperlink anders niet verwijderen, en met deze is het nogal moeilijk leesbaar). Gelieve uw berichten beter ook te sturen naar luc@lvb.net en pietercleppe@hotmail.com. Het is tenslotte met hen dat ik dit idee besproken heb. Alleszins dank ik u voor uw medewerking, en wens u nog veel blogplezier toe!

Met de meeste hoogachting,

Xavier Meulders

Read more...

De kristallen bol van Manpower (Politiek Incorrect)

Het uitzendbureau Manpower heeft onlangs een enquête vrijgegeven over de tewerkstellingsvooruitzichten in Belgische openbare en particuliere ondernemingen naar het laatste kwartaal van 2005 toe, alsook een vergelijking met andere landen in Europa en de wereld. Voor België werd de peiling uitgevoerd bij 791 werkgevers, en het spreekt voor zich dat enkele markabele vaststellingen aan het licht komen (anders zou er geen artikel over verschijnen op deze webstek, uiteraard)

Vooreerst blijkt dat de gemiddelde Belgische ondernemer overwegend positief staat tegenover een uitbreiding van zijn of haar personeelsbestand. 14% van de ondervraagden meent meer personeel in de onderneming toe te kunnen laten, tegenover slechts 6% verzuurde fatalisten die een inkriming van de tewerkstelling tegemoet zien. 76% verwacht geen wijziging, en nog eens 4% heeft er geen flauw benul van. Dat maakt dat er een positieve groeiprognose van 8% in de Belgische ondernemingen mag verwacht worden voor de komende maanden. Maar ook hier duiken de communautaire demonen weer op. Wanneer we naar de resultatenlijst kijken, blijkt dat dit groeirato maar liefst 16% bedraagt in Brussel (+5% in vergelijking met vorig kwartaal); 11% in Vlaanderen (-2% t.o.v. vorig kwartaal) en slechts 2% in Wallonië (-2% t.o.v. vorig kwartaal). Het is dus ronduit ontzettend dat er zulk een grote kloof bestaat tussen Brussel en Vlaanderen enerzijds, en het Waals Gewest anderzijds. Het is inderdaad zo dat een kwartaalbevraging slechts een momentopname is, en dus geen echt betrouwbaar beeld geeft van welke de onderliggende oorzaken dat de verwachtingen in Wallonië minder hooggespannen zijn, maar afgaande op de resultaten van vorige jaren dient wel vastgesteld te worden dat de groeiprognoses in Wallonië steeds een vijftal percent lager lagen dan in andere gewesten.

Een verklaring waarom de Waalse werkgever zo pessimistisch is, staat niet te lezen. Maar veel kan bijvoorbeeld al gezocht worden in de hoogte van de loonkost, vergeleken tussen Vlaanderen en Wallonië. Want de globale loonkost ligt in Vlaanderen dan wel 7% hoger dan in Wallonië, hier dient wel aan toegevoegd te worden dat de productiviteit in eerstgenoemd gewest ook 13% hoger ligt. Dit betekent dus dat de eigenlijke loonkost (per eenheid product) in Vlaanderen 5% lager ligt dan ten zuiden van de taalgrens. En/of misschien heeft de modale Waalse ondernemer ondertussen wel door dat het met veel poeha uitgepakte Marshallplan van de Waalse regering eigenlijk bij voorbaat reeds een dode mus is, waardoor de mentale barometer bij de gemiddelde werkgever dan ook de nabijheid van een laagdrukgebied aangeeft.

Gesplitst naar de sectorale prognoses is de enquête van Manpower nog frappanter. Daaruit moge namelijk blijken dat er slechts één sector is waar een echte 'boom' aan tewerkstelling zal plaatsvinden. En die sector is de... sector van de openbare en sociale diensten! Daar wordt namelijk een positieve groei van 15% verwacht, terwijl die groei maar de helft is in bijvoorbeeld diensten aan bedrijven. Het is onrustbarend te moeten vaststellen dat de overheid de grootste pool begint te worden van tewerkstelling, gezien dit juist een sector is die economisch nauwelijks meerwaarde biedt en bovendien de belastingbetaler extra in de kosten drukt, gezien de overheidsweddes en royale ambtenarenpensioenen toch ergens mee moeten worden gefinancierd. Het is alleszins te hopen dat de werklieden van Manpower zelf maar niet in opdracht van de overheid opereren.

Read more...

Rood-groene meerderheid in Noorwegen (Hoegin)

Noorwegen wordt de komende vier jaar geregeerd door een rood-groene coalitie bestaande uit de sociaal-democratische Arbeiderspartij (Ap), de Socialistische Partij van Links (SV) en de Centrumspartij (Sp). De Vooruitgangspartij (Frp) van Carl I. Hagen wordt de grootste oppositiepartij.

Hoewel rood-groen het grootste deel van de avond op kop had gelegen, was het pas rond middernacht dat men durfde concluderen dat rood-groen de meerderheid in het Storting in de wacht had gesleept met 88 zetels tegenover 81 voor blauw. Dat betekent dat Noorwegen de komende vier jaren een meerderheidsregering krijgt. Voor elk van de partners in deze regering zal dit een nieuwe ervaring zijn. Voor de Arbeiderspartij is dit de eerste keer dat ze in een coalitie stapt. De Centrumspartij stapt dan weer voor de eerste keer in een coalitie met partners aan haar linkerzijde. Sedert 1963 heeft de partij namelijk zes keer deel uitgemaakt van een burgerlijke regering, de laatste keer van 1997 tot 2000 samen met de Christelijke Volkspartij (Krf) en Links (V). SV ten slotte, historisch een afscheuring van de Arbeiderspartij uit protest tegen het buitenlands beleid van die partij, stapt voor de allereerste keer in haar bestaan in een regering. Er bestond en bestaat daarom nogal wat skepsis tegenover precies die partij, zowel binnen als buiten de partij overigens, en het verklaart ten dele ook waarom de partij een derde van haar mandaten verloor. Er bestaat geen twijfel over dat nogal wat kiezers aan de linkerzijde strategisch gekozen hebben voor een sterke Arbeiderspartij in een rood-groene regeringscoalitie.

Overigens moet de verkiezingsoverwinning van de Arbeiderspartij sterk genuanceerd worden. Acht jaar geleden verloor de partij de regeringsmacht omdat ze amper een paar tienden van procenten onder de eis van 36,9% zakte. In 2001 behaalde de partij slechts 24,3%, en de 32,5% van dit jaar is historisch gezien het op één na slechtste resultaat sedert… de jaren '20. Of zoals een commentator op de commerciële omroep TV2 het gisteren uitdrukte: men kan ook verkiezingen winnen door bij de vorige enorm verloren te hebben.

Aan de rechterzijde zijn er twee duidelijke verliezers: Rechts (H) en de christen-democraten. Het grote probleem van Rechts tijdens de verkierzingscampagne was dat voorzitster Erna Solberg amper aan bod kwam in het gevecht Hagen-Bondevik-Stoltenberg over de post van Eerste Minister. Bovendien had de partij, hoewel ze de grootste regeringspartij was, ervoor gekozen geen eigen kandidaat voor die post naar voren te schuiven om tegenstellingen met de andere regeringspartijen te voorkomen, met als gevolg dat de partij zich minder kon profileren dan de anderen. Erna Solberg heeft al verklaard dat de partij er zich voor zal hoeden die fout opnieuw te maken bij de volgende verkiezingen in 2009. Verder kwam de partij nooit echt uit de startblokken wat haar politiek programma betreft, en bleef ze zitten met een asociaal imago omdat ze maar niet verklaard kreeg waarom een orthodoxe ekonomische politiek toch nodig is in tijden van hoge olieprijzen in de olienatie Noorwegen.

De christen-democraten van Eerste Minister Kjell Magne Bondevik verloren dan weer omdat de Noren een beetje uitgekeken waren op zijn figuur, en bovendien Carl I. Hagen van de Vooruitgangspartij verklaard had dat wat hem betreft Bondevik moest vertrekken. Tegelijkertijd is dat ook één van de redenen waarom de Vooruitgangspartij zo sterk vooruitging, want Carl I. Hagen was uiteindelijk de enige aan de rechterzijde die durfde te zeggen wat iedereen dacht en wist. Het heeft hem geen windeieren gelegd, en zijn droom om de partij naar een historisch hoogtepunt te brengen voor hij aftreedt als voorzitter is daarmee uitgekomen. Zijn tweede droom is overigens dat hij over een aantal jaren als eregast op een partijcongres welkom geheten zal worden door de Eerste Minister.

Hoe dan ook is de partij nu de grootste oppositiepartij, en ideaal gepositioneerd voor de verkiezingen van 2009. Het staat immers buiten kijf dat de partij een aantal populistische trekjes heeft, en zich in de oppositie als een vis in het water voelt, maar de partij eist naar mijn mening net iets te vaak een groter gebruik van geld uit het petroleumfonds om nog maar eens een probleem op te lossen. Anderzijds moet opgemerkt worden –en niet elke buitenlandse correspondent weet dat te ontdekken– dat de partij de enige systeemkritische partij in het Storting is. Er bestaat immers een ruime consensus onder de Noorse politiek partijen dat de sociaal-democratie in Noorwegen behouden moet blijven, zelfs bij het rechtse Rechts. De Vooruitgangspartij is echter van mening dat de mensen zelf meer verantwoordelijkheid moeten en moeten kunnen nemen, en ze voert de keuzevrijheid dan ook in haar vaandel. Verder is ze zowat de enige partij die Bush en de Republikeinen steunt, want Rechts, traditioneel geallieerd met de Republikeinen, hield zich naar aanleiding van de presidentsverkiezingen van 2004 wel heel erg op de vlakte. Ten slotte haalt de partij ook nogal wat stemmen wegens haar uitgesproken pro-Israëlische positionering.

Laatste partij in het rijtje dat vertegenwoordigers in het Storting zal hebben is Links, dat ondanks haar naam bij centrum-rechts hoort. De partij haalde deze keer de kiesdrempel en vervijfvoudigde haar aantal mandaten van 2 naar 10, maar het heeft niet mogen baten om een blauwe regering in het zadel te houden.

Vallen buiten de prijzen wat zetels in het Storting betreft: de Kustpartij (Kf) die vooral in Noord-Noorwegen sterk staat, en de Rode Verkiezingsalliantie (RV) die –vergis je niet– de gewapende revolutie niet in haar verkiezingsprogramma heeft staan. Beide partijen hadden een beetje hoop om misschien op de wip te kunnen belanden om zo een rol te kunnen spelen, maar die droom (of nachtmerrie, naargelang men het bekijkt) is dus niet uitgekomen.

Wat mogen we de komende jaren verwachten van een rood-groene regering? Eén ding staat zo goed als vast: SV zal niet de minister van Buitenlandse Zaken leveren. Het is echter vrijwel zeker dat het buitenlands beleid één van de strijdpunten binnen de rood-groene regering zal vormen, want Ap en SV staan hier diametraal tegenover mekaar. Het is mogelijk dat de Arbeiderspartij de ontginning van gas en olie in de Noordelijke IJszee en de bouw van gascentrales als pasmunt zal gebruiken. Een andere zaak is dan weer het EU-debat: Ap is voorstander van lidmaatschap van de Europese Unie, terwijl SV uitgesproken tegen is. Het is daarom mogelijk dat ook deze regering een «zelfmoordsparagraaf» zal bevatten, die zegt dat de coalitie niet meer bestaat zodra een EU-debat op gang komt. Wat de posten betreft verwacht men dat Ap de meerderheid van ministers zal leveren, omdat de partij groter is dan de twee andere partijen samen, en dat die partij ook de centrale posten zal krijgen. De formele gesprekken zullen echter vermoedelijk pas over een week van start kunnen gaan omwille van interne besprekingen in de partijen.

Praktisch is het zo dat de regeringsonderhandelingen rond moeten zijn voor de plechtige opening van het politieke jaar in het Storting op 11 oktober. Drie dagen later, op 14 oktober, legt de regering-Bondevik haar begroting voor aan het Storting, waarna Eerste Minister Kjell Magne Bondevik het Storting zal meedelen dat zijn regering aftreedt. Vervolgens gaat hij naar de Koning om zijn ontslag aan te bieden, zodat die op zijn beurt Jens Stoltenberg bij zich kan roepen. De nieuwe regering kan dan vermoedelijk het roer overnemen op maandag 17 oktober.

Read more...

Over Dirk Verhofstadt, orkanen en hoe hij uit de bocht gaat (vrijhaven)

Onweer, orkanen en regenbuien leidde tot een overhaast geschreven artikel van Dirk Verhofstadt waarin hij het liberalisme afwijst en kiest voor iets dat lijkt op pseudo-socialisme...

Het was te voorspellen. Nadat Dirk Verhofstadt al vaag iets van de sluier lichtte in een nietszeggend berichtje op het forum van Liberales (zie http://lvb.net/item/1670) verkettert hij in een opiniestuk in de Morgen de zogezegde 'neo-liberalen' en libertariërs tot het ergste wat de mensheid overkomen is. (http://lvb.net/item/1719#more )

Hij geeft hen zelf de schuld van de verwoestingen die de orkaan Katrina heeft veroorzaakt.Onlogisch probeert hij daarvoor linken te leggen met Thatcher en Reagan om zo bij George W. Bush aan te belanden. Deze laatste president zou door belastingverminderingen en begrotingveranderingen (alles naar defensie en niets naar de versterking van de dijken) de ramp veroorzaakt hebben.

De grootste fout die Dirk V. maakt, houdt in dat Bush geen liberaal is (integenstelling wat DV beweert) , noch in Amerikaanse zin of Europese zin. Ten eerste zijn zijn belastingenverminderingen geen echte, doch enkel gefinancierd met schulden.
De Amerikaanse economie verstrikt hij in een net van ongecontroleerde, nutteloze wetgeving. Zijn enorme budget gaat echter niet alleen naar Defensie maar ook naar talloze nutteloze andere projecten. Bush staat niet voor minder overheid, maar juist voor meer overheid! Niet echt liberaal (in Europese zin) dus. De dijkbreuk is niet ontstaan door een libertarisch bewind maar juist door overheidsfalen, door bureaucratisch gepalaver, door alles waar de libertariërs tegen strijden...

Zijn de verwoestingen na Katrina ontstaan door een liberale of libertarische politiek? Wel, dan moet in België, Zwitserland, Portugal, Duitsland, Oostenrijk volop volledige kabinetten van ultra-liberale (in Europese zin) minister zitten. Als er maar wat regen valt in Europa, voor dat je het weet is half Europa onder water gelopen. Dit heeft de recente zomer goed aangetoond. En waar waren die overheden dan...

Wat Dirk aanklaagt, zonder dat hij het weet, is het falen van een overheid, of dat nu in de USA of in Amerika is. Dit was zeker niet de bedoeling van Dirk. De overheid is niet in staat om grote rampen te voorkomen. Ze kan zelf nog niet voorkomen dat in een Socialistisch gedomineerd land zoals België bij een hevige regenbui een wijk niet onderloopt en de eigendommen van de mensen vernielt!!!

Zijn grote kritiek op Rothbard en Nozick slaat geen zin. Zijn kritiek op Rothbard zijn visie over discriminatie toont aan dat hij voldoende geïndoctrineerd is door de socialistische strekking. Prachtig materiaal voor socialisten.

Walter Pauli zijn commentaar bij het artikel getuigt van puur enthousiasme. Eindelijk kunnen ze de smerige libertariërs neerslaan. Ach, ik beschouw me als een liberaal in Europese zin en als libertariër en zo snel krijgen ze die nog niet klein.

Een artikel als dit verwacht je van een socialist. Van hen kan ik het begrijpen, doch niet van Dirk Verhofstadt. Hij stelt me hier in teleur...

in persoonlijke naam

Voor verdere discussie en voor verdere ernstige argumenten tegen DV opiniestuk verwijs ik naar de website van LVSV-Leuven, nog steeds liberaal in Europese zin: http://www.lvsvleuven.be/forum/viewtopic.php?p=3627#3627

Read more...

Een 'energie'ke regering (Politiek Incorrect)

Het debacle over de zogenaamde energiecheque is uiteindelijk toch dood en begraven. Weken geruzie tussen liberalen en socialisten over het al dan niet aan het inkomen relateren van de hoogte van de cheque heeft geleid tot de typisch paarse beslissing dat... er geen energiecheque zal komen!

In de plaats daarvan komt er een korting op de factuur van de huisbrandolie. Die korting bedraagt 17,35 percent op het totale bedrag; en iedere burger kan hier gebruik van maken. De korting geldt zolang de prijs van de huisbrandolie - inclusief korting - niet is gezakt onder de 0,50 euro per liter. De tussenkomst van de overheid komt eigenlijk neer op de terugbetaling van de BTW op huisbrandolie. Die tussenkomst is eigenlijk wel een handig middel om het Europese verbod om de BTW en accijnzen op huisbrandolie te doen verlagen te omzeilen. Want hoewel de federale regering zeer zeker terecht met de vinger kan gewezen worden voor de hoge energieprijzen vandaag de dag, is het ook zo dat de verenigde Europese bureaucratie met de vinger gewezen kan worden. Zo bedraagt de Europese minimumaccijns op huisbrandolie 0,018 euro per liter (dit is tevens ook de accijns die België op huisbrandolie heft). Indien die accijns in een globaal kader zou verlaagd of zelfs afgeschaft dient te worden, dan dient het debat zich niet alleen in onze Kamer en Senaat, maar - misschien zelfs nog belangrijker - in het Europees Parlement zich af te spelen. Want de burger krijgt dan misschien wel een zekere compensatie, ze is zeker niet structureel daar deze ingreep maar eenmalig is. Maar zoals reeds gezegd dient dat debat zich op Europees niveau te voltrekken.

Voor ondernemingen komt er echter niets uit de bus. Zij blijven maar kampen met hoge olieprijzen, en misschien zelfs nog erger, met hoge loonkosten ten gevolge van de automatische loonindexering. Die loonkosten zijn ten gevolge van de dure olie al met 1 miljard euro gestegen. Het is dan ook meer dan tijd dat de regering zich met een ingrijpende loonkostvermindering en de eindelijke stopzetting van de automatische loonindexering bezighoudt. Ook de transportsector en de automobolist zullen op de tanden moeten bijten. Er mag dan al wel een (halfslachtige) maatregel zijn voor de consumenten van huisbrandolie, maar een accijnsverlaging voor benzine komt er niet. Nochtans gaat maar liefst 58,13% van de prijs van benzine naar de overheid. Ook hier is Europees overleg meer dan gewenst, daar de Europese richtlijnen een minimumaccijns van 0,287 euro op benzine vereisen. Dit wil echter niet zeggen dat de Belgische regering niet unilateraal bij machte zou zijn stappen te ondernemen om een broodnodige accijnsverlaging door te voeren, gezien zij meer dan het dubbele van dit bedrag aan accijnzen int. Een totale afschaffing van het perfide cliquetsysteem dringt zich dan ook aan, maar zelfs daar denkt de paarse regering vooralsnog niet aan. Verhofstadt meldde echter dat het cliquetsysteem niet doorgaat, omdat de wettelijke maximumprijs voor benzine (€ 1,5/liter) en diesel (€ 1,1/liter) bereikt is. Alleen het omgekeerde cliquetsysteem zou nog doorgaan, waarbij een stijging van de conjunctuurgerelateerde benzineprijs leidt tot een automatische daling van de accijnsverlaging. Dit is echter de bevolking een rad voor de ogen slaan, gezien het nog steeds niet uitgesloten is dat de olie- en benzineprijs terug een dalende trend zou vertonen, zoals vandaag het geval is geweest (de Brent-olie is op de Londense beurs bijvoorbeeld met 3,13% in prijs gezakt tegenover vorige week)

De regering doet er dus best aan dringend het cliquetsysteem af te schaffen, en beter uit te kijken naar de economische constitutie van het land. Want de hoge accijnzen mogen de regering dan wel een meerinkomst van 275 miljoen euro opleveren (die nu welliswaar verdwijnt door de toegestane korting op de energiefactuur), volgens het Federaal Planbureau zorgen de hoge olieprijzen op termijn voor een gat in de begroting ten belope van maar liefst 1,2 miljard euro, te wijten aan de lage olieconsumptie van de gezinnen. Ook voor de overheid is er dus reden te meer om de accijnzen dringend te verlagen, maar waarschijnlijk zal ze pas tot dat inzicht komen bij komende begrotingscontrole en/of als Vande Lanotte als begrotingsminister weggepromoveerd zal zijn...

Read more...

Het Nederlandse kernenergievoorbeeld (Politiek Incorrect)

Net zoals België had de toenmalige paarse regering in Nederland eind jaren negentig beslist (de Belgische paars-groene regering deed dit aan de start van het nieuwe millenium) de kerncentrales in het land te sluiten. De centrale Dodewaard nabij de Duitse grens werd in 1997 reeds gesloten, en normaliter had de centrale Borssele gelegen in de provincie Zeeland de deuren moeten sluiten in 2004. Bij het aantreden van het kabinet-Balkenende in 2002 werd er aan de sluiting van Borssele enig respijt gegeven. De centrale zou dan pas tegen 2013 dicht moeten. Van het ene afstel komt blijkbaar ook het andere, en zoals de plannen er nu voor liggen, mag de centrale in Borssele zeker nog tot 2033 door blijven draaien. De Nederlandse regering is tot deze beslissing gekomen, omdat er gevreesd wordt dat de eigenaren van de centrale in Borssele - de energiemaatschappijen Delta en Essent - wel eens zouden kunnen aandraven met een schadeclaim van ruim 1 miljard euro. En geen enkele regering - zeker niet de zuinige Nederlanders - die dit bedrag graag over de balk gooit.

Maar er zijn ook nog andere redenen: Volgens het internationaal klimaatsverdrag dient Nederland de uitstoot van broeikasgassen met zes procent te doen verminderen. Nederland blijkt daar thans echter niet in te slagen, en wanneer de centrales sluiten, dient de elektriciteit opgewekt te worden door middel van fossiele brandstoffen, wat nog meer milieuverontreinigender is als kernenergie (België zal trouwens voor hetzelfde probleem gesteld worden tegen 2025). Vanuit beide optieken lijkt er dus beter op de kerncentrales nog wat langer open te houden.

In dit land waren de reacties op het Nederlands initiatief echter nogal lauw. Federaal minister van Energie Marc Verwilghen (VLD) wacht nog steeds met spanning op een rapport van het federaal Planbureau over kernenergie, dat echter pas in het voorjaar van 2006 zal verschijnen; en wil pas nadere mening bekend maken na lezing van dit rapport. Voor anderen, zoals SP.A-voorzitster Caroline Gennez is het ongehoord de kerncentrales langer open te houden dan voorzien. Ondertussen blijkt echter ook dat Frankrijk en Finland besloten hebben nieuwe kerncentrales te openen. Het is dus eigenlijk wel op zijn zachtst gezegd ongeloofelijk dat België zich kan gedragen als een moraliserend eiland temidden van Europa, zonder rekening te houden met de evoluties van de naaste landen. Dit zal ons dan ook op lange termijn zuur opbreken.

Read more...

Zo hoort u het eens van een ander

Johan Norberg verwijst op zijn blog naar enkele interessante bevindingen. Democratiën gaan zelden de strijd aan met elkaar, maar nu blijkt dat niet enkel democratie maar ook economische vrijheid heel belangrijk is als omstandigheid die oorlog voorkomt. link

Nu is dat niet zo vreemd aangezien Hayek’s en Friedman’s werk al het idee verdedigde dat economische vrijheid leidt tot democratie.

Economische vrijheid kan slechts bestaan in een democratie. Elke niet-democratie moet de markt wel proberen te reguleren. Ook al omdat economische vrijheid leidt tot persoonlijke vrijheid, bezit is immers een machtsverhouding en arbeid, initiatief en ondernemersschap ook. En waardoor worden oorlogen uitgelokt? Niet zelden economische belangen die collectief worden ervaren DOOR economische planning, (denk aan elzas-lotharingen) de machtswellust van een dictator,… En wie lijdt eronder? De gewone mensen, de middenstand, de niet-oorlogsindustrie. De enigen die er baat bij heeft is de oorlogsindustrie. In feite is oorlog dus een concurrentievervalsende subsidiëring van de overheid aan een bepaalde bedrijfstak. Ten koste van de hele economie en de levens van ontelbare mensen…

Read more...

Holebi Adoptie is in het belang van het kind

In Spanje en ook in Brussel betoogt men tegen holebi-adoptie. Wat een onzinnige betogingen, wat een kleingeestige denkwijzes! Een kind moet opgroeien in een milieu waarin het affectie krijgt en kennis opdoet. Dat de ouders bestaan uit enkel mannen of vrouwen is van geen énkel belang. Tegenstanders van deze redenering stellen dat een man en een vrouw het natuurlijkste koppel zijn. Ja en dan? Is dat daarom beter? Elke ziekte is natuurlijk, doodgaan is natuurljk, natuurlijk is geen synoniem voor goed of beter. Is er één negatief gevolg voor het kind? We weten ondertussen al dat de sexuele voorkeur van het kind niet gewijzigd wordt door de aard van opvoeding. (vaarwel dus homofobe berichten dat kinderen dan zelf ook homo worden). Zelfs dit non-argument is al volledig onwaar! Welk ander argument is er eigenlijk? Is een koppel dat uit partners van gelijk geslacht bestaat ergens minder goed in? Is er een gemis? Het antwoord is neen. Er zijn tonnen voorbeelden van kinderen die zo werden opgevoed en waar niets mis mee is. De betogers in de mars in Brussel pleiten ook voor de traditionele gezinswaarden. Ach zo? ? Welke traditionele gezinswaarden bedoelen ze? En vooral, waarom zijn die goed of beter? Opnieuw komt men aandraven met een overtuiging zonder argument dat staande blijft.

Laten we eens kijken naar het belang van het kind. Dat moet opgroeien in een milieu waar het affectie krijgt en gestimuleerd wordt. Homokoppel, heterokoppel, dat maakt zoveel niet uit. Het kind ondervindt er geen problemen door.

Verder nog opmerken dat het schandalig is dat wij allemaal belastingen betalen voor een instituut dat anti-wetenschap propagandeert, haat en homofobie verspreidt.

Read more...

Katrina in La Roche (Hoegin)

Terwijl heel «intellectueel» België zich nog ligt te wentelen in de Schadenfreude over New Orleans, loopt het halve land onder omdat het nog eens langer dan vijf minuten geregend heeft. Voor de vierde keer al deze zomer. In La Roche stond het water op sommige plaatsen zelfs een halve meter hoog na een «kort en krachtig onweer». Ik hoop maar dat ze een paar observateurs van de Amerikaanse ambassade hebben uitgenodigd, zodat die nog iets hadden kunnen opsteken over hoe men zoiets werkelijk aanpakt. Al dacht de brandweer in La Roche eerst wel dat het onweer een tornado was. Het had nochtans bijna een orkaan kunnen zijn! Bijna dan toch…

Read more...

De Stemmenkampioen bevestigt pandoering VLD (Hoegin)

De derde opiniepeiling van De Stemmenkampioen geeft een sterke stijging voor de CD&V weer. De partij zet daarmee haar stijging van voor de zomervakantie verder. Belangrijker is misschien dat de peiling de pandoering die de VLD kreeg bevestigt.

De grafieken hieronder vergelijken de resultaten van de drie traditionele opiniepeilers met de resultaten van De Stemmenkampioen (telkens aangegeven in de complementaire kleur). Het is daarbij belangrijk te onthouden dat De Stemmenkampioen een totaal ander type opiniepeiling is, die daarom niet helemaal met de andere opiniepeilingen vergeleken kan worden. De resultaten werden daarom ook niet in het vlottende gemiddelde verwerkt. Indien dat al wenselijk was geweest, zou het trouwens moeilijk geweest zijn het «gewicht» van De Stemmenkampioen tegenover de andere opiniepeilingen vast te stellen. Waar de anderen gewoonlijk ongeveer duizend willekeurig gekozen mensen telefonisch ondervragen, verzamelt De Stemmenkampioen de partijvoorkeur van tussen de vijf- en de tienduizend vrijwillige internauten, en dat heeft zo z'n gevolgen voor de betrouwbaarheid van de resultaten ervan. Daarom wegen de mensen achter De Stemmenkampioen de resultaten voor ze gepubliceerd worden, of met andere woorden: aan de resultaten werd gesleuteld in de hoop de scheeftrekkingen die uit de manier van peilen volgen te compenseren. Nogal wat mensen klasseren daarom De Stemmenkampioen onder de categorie vermaak, maar de politici horen daar traditioneel niet bij.

Allereerst het opmerkelijke resultaat van de CD&V dus. De partij schiet voor de eerste keer ruim over de grens van 30%, en eindigt daarmee liefst vijf procent hoger dan bij de laatste verkiezingen. Opmerkelijk is dat de stijging in de lijn ligt van de laatste opiniepeilingen van Le Soir en de RTBf, en dezelfde trend volgt als de peilingen La Libre Belgique, VTM, Het Laatste Nieuws en RTL, en daarom misschien niet helemaal af te schrijven valt. Binnen enkele weken weten we ongetwijfeld of de andere peilingen de trend van De Stemmenkampioen volgen of niet. Wat het Vlaams Belang betreft lijkt De Stemmenkampioen een status quo aan te geven, maar merk wel op dat de resultaten voor die partij bij De Stemmenkampioen hoger liggen dan bij de andere opiniepeilers.

Over naar de nummers drie en vier in het Vlaamse politieke partijlandschap. Voor sp.a/SPIRIT liggen de resultaten onder die van de drie andere opiniepeilers, maar het verschil is kleiner dan dat voor het Vlaams Belang. Hier valt op dat het kartel een lichtjes dalende trend heeft, terwijl het bij de drie anderen eerder lichtjes stijgt. De VLD heeft echter een groter probleem, want De Stemmenkampioen bevestigt voor die partij de katastrofale peiling van juni. De grafiek toont echter wel duidelijk het verschil aan tussen de drie opiniepeilers en De Stemmenkampioen. Uitkijken wat de eerste opiniepeilingen van de herfst voor deze partij in petto hebben.

Ten slotte dan Groen!, dat een lichtjes dalende trend kent bij De Stemmenkampioen. Hier moet opgemerkt worden dat er reden is om aan te nemen dat het kiezerspubliek van Groen!, dat zo al niet groot in aantal is, bij De Stemmenkampioen sterk ondervertegenwoordigd is. Hier geldt dus nog meer dan voor de andere partijen dat de resultaten met een korrel zout genomen moeten worden. Dat neemt niet weg dat men op het partijhoofdkwartier niet bepaald tevreden zou mogen zijn over de resultaten van De Stemmenkampioen voor deze partij.

Binnen een paar weken kan de eerste traditionele opiniepeiling van de herfst verwacht worden. Verleden jaar openden La Libre Belgique, VTM, Het Laatste Nieuwsen RTL het politieke peilingenseizoen op 27 september, terwijl de anderen ongeveer een maand later volgden. Ik zal niet nalaten de resultaten ervan ook dit jaar weer kritisch onder de loep te leggen.

Read more...

Over Turkije neuriede Schröder het bekende voluntaristische refreintje (victa placet mihi causa)

Eén uur en tien minuten ver waren we al in het Merkel-Schröder-debat toen het onderwerp Turkije even aan bod kwam. Eerst gaf Merkel haar visie, die inhield dat aan Turkije een bevoorrecht partnerschap moest worden aangeboden. Nu stelt Sabine Christiansen, sterjournaliste van de ARD volgende vraag:
"Mijnheer de Bondskanselier, bent u niet, net als de andere Europese regeringsleiders, veel te lang arrogant blijven voorbijgaan aan de eigenlijke bezorgheden die met betrekking tot de uitbreiding van de Unie onder de mensen leven?"
Het antwoord van Schröder was ontluisterend: verder dan het plaatsen van enkele laatdunkende opmerkingen kwam hij niet. Ook repeteerde hij in soort van aanroeping enkele gewichtige termen: "geostrategisch! geopolitisch!" Maar hij leek zelf vaag te beseffen dat deze mantra haar kracht verloren heeft en formuleerde dan maar enkele vrome wensen – waarvan iedereen helaas al een tijdje beseft dat ze volkomen irrealistisch zijn. Ten einde raad besloot hij met een sombere dreiging, die van de democratie een lachertje maakt:

"Ik geloof niet dat je dat kunt zeggen, maar laat ik wat Turkije betreft een woordje uitleg geven. Mevrouw Merkel u maakt hier alweer dezelfde fout die u ook bij het conflict in Irak hebt gemaakt. U begrijpt het geostrategische, geopolitieke belang niet van een opname van Turkije in de EU. En een geprivilegieerd partnerschap, dat is er toch al lang? Wij hebben associatieverdragen, en dat beetje dat u aan hen daar bovenop wil toekennen in de buitenlandpolitiek, dat volstaat echt niet om recht te doen aan dit geostrategische belang.

Ieder van ons kent toch de beroering die er in heel de regio is, in Irak, Iran, de Kaukasus? Als wij er in slagen om Turkije aan het Westen te binden, zó vast dat het er niet meer los van komt, als wij er daardoor in slagen in Turkije een niet-fundamentalistische Islam te koppelen aan euh, aan heu de waarden van de Westerse Verlichting, dan hebben wij in Duitsland, in Europa een versteviging van de veiligheid die gewoon onschatbaar is.
Daarom geloof ik dat u inzake buitenlandse politiek alweer een fout maakt die haar weerga niet heeft.

U zal dat niet kunnen doorzetten, daartoe, euh daarvoor zal worden gezorgd."

Read more...

Memories of 9/11 (De andere kijk)

Today, 4 years ago, terrorists destroyed the Twin Towers, hit the Pentagon, but, thanks to the heroism of the passengers of flight 93, failed to strike another target in Washington.

I spent five days in New York in May/June 2001, just a few months before the attacks. On 29 May, after I had visited Liberty and Ellis island, I walked along the beautiful esplanade from Battery Park to the World Trade Center. At first I couldn’t really find the Twin Towers as they were hidden behind the other big buildings of the World Trade Center. But then I came out on Liberty Street and suddenly I saw these huge towers in front of me. It was a colossal view. I lifted my head, but it seemed to me that I couldn’t see all the way up to the top even how hard I tried. I entered the South Tower and took the elevator which brought me in a few seconds to the Observation deck on the 107th floor. I looked through the small windows and the whole of Manhattan lay at my feet. I could see the North Tower with the antenna on its roof. The sky was dark and clouded as evening approached and as thunder and lightning rocked the air. It was an awesome view. You could see the cabs that, like yellow ants, swarmed through the streets. 411 meters above the ground, you couldn’t hear the noise that they were making. I was thinking: if man can build these Towers, there is nothing that he isn’t capable of. Little did I know that, 4 months later, 10 men in two planes would destroy what other men had built.

On 01/09/11 I was busy at work when I heard that something “had happened” in New York. I don’t remember if I heard exactly what had really happened. I don’t know whether that is because of my confusion or my disbelief. As soon as I could, I went home or better I rushed home. It was only when I saw the images of the plane hitting the South Tower and of the Two Towers cracking down, that it really sank in. I was enraged, furious.... This should not go unpunished. That day, or was it a few days later, I looked for the American Stars and Stripes that I had bought years ago and hung it against a wall in my room. I promised myself that I would return to New York.

I kept my promise. Two years after my first trip to New York, I went back making a stopover on my way home after a two-week tour along the Western Coast. On 9 June 2003, I came from the other side, from Church Street, upon the site where the Two Towers used to stand. All the time I was trying to imagine citizens, policemen, firemen running to help other people or to escape death. I started to walk round the big hole, I looked at the plates at the fence telling about the Towers, about what had happened, bearing the names of those who were killed. It felt so unreal: the Two Towers were no longer there. I made myself another promise: If they build another tower, I will come back, again.

Today I wanted to tell my personal story about 9/11 without all the politics. This is a day of remembrance. In this respect, I would like to recommend the following:
- a chronology of events according to the 9/11 Commission Report presented in 4-way split screen
- the book ‘102 Minutes’ by NYT-journalists Jim Dwyer and Kevin Flynn

Read more...