Een zwarte zondag voor liberalen en Eurosceptici

De resultaten zijn binnen. We hebben gefaald. Zowel voor liberalen op binnenlands als voor Eurosceptici op Europees vlak was het gisteren een zwarte dag. Samen halen Lijst Dedecker en Open Vld net geen 30 zetels in het Vlaams Parlement, wat zonder meer een historisch record zou zijn voor het liberalisme in Vlaanderen, maar toch blijven beide met een wrang gevoel achter. De verwachte LDD-dijkbreuk bleef uit. In de peilingen piekte Jean-Marie Dedecker op 12%, maar uiteindelijk moest hij zich met minder dan 8% tevreden stellen. Bij Open Vld was de vernedering nog groter. Zij scoorden niet enkel slechter dan de peilingen maar ook veel slechter dan vijf jaar geleden. Bart Somers heeft zijn ontslag als partijvoorzitter reeds aangeboden. N-VA verbaasde vriend en vijand met haar monsterscore, net als de CD&V. De resultaten van GROEN en SP.A lagen in de lijn van de verwachtingen en ook het UF kon haar zetel opnieuw veilig stellen. SLP haalde nergens de kiesdrempel en het Vlaams Belang werd letterlijk gedecimeerd. In mijn ogen zijn er nu drie opties voor de volgende Vlaamse regering: CD&V-NVA-Open Vld, CD&V-NVA-SP.A of CD&V-SP.A-Open Vld. Uit schuldgevoel bij de Tsjeven sluit ik die derde optie eigenlijk wel uit. Het "Vlaams Kartel" zal gewoon van onder het stof gehaald worden, zij het dan in een licht andere vorm. Vlaanderen heeft mij gisteren eens te meer zwaar teleurgesteld.

Op Europees vlak is het zowaar nog erger. Daar haalden niet enkel neo-nazi's in Hongarije (Jobbik, 3 EP-leden), Italië (Fuerza Nova, 1 EP-lid), Bulgarije (Ataka, 2 EP-leden), Roemenië (Romania Mare, 2 EP-leden) en Groot-Brittannië (BNP, 2 EP-leden) zetels, maar konden ook de groenen en links-extremisten hun zetelaantal op peil houden. De socialisten werden op Europees niveau gewoon afgestraft en de christendemocraten konden hun favorietenrol waar maken. Zij behouden evenveel zetels in het EP dan in de vorige legislatuur en dit ondanks een drastische vermindering van het totale aantal EP-zetels. De liberalen klokken af op 84 zetels, komende van meer dan 100. Libertas haalt de door mij vooropgestelde 10 zetels niet, en dat is een blamage. Zelfs Declan Ganley zal waarschijnlijk niet verkozen geraken in Ierland. Mijn vrienden van UKIP deden het dan weer wel schitterend in het Verenigd Koninkrijk. Daar haalden zij net geen 18% van de stemmen en mogen zij nog meer EP-leden naar Brussel afvaardigen dan de 12 van 2004. In het Verenigd Koninkrijk werd Labour afgestraft en konden de Tories met 27% van de stemmen hun toppositie in de peilingen verzilveren. Ex-Belg en ex-LVSV'er Jean-Paul Floru geraakte evenwel niet verkozen voor de Tories in Londen.

In het Europees Parlement betekent dit dat de nieuwe fractie rond de Britse Tories, de Poolse PIS en de Tsjechische ODS meer dan 70 EP-zetels zal bezetten in het Europees Parlement, wel 30 minder dan de door William Hague vooropgestelde 100 zetels. Verder zal de "Independence/Democracy"-fractie rond UKIP terugvallen naar 19 zetels, acht te weinig om te kunnen blijven bestaan, en de "Union for a Europe of the Nations" zal tot 35 zetels herleid worden. In de wandelgangen suggereert men al langer dat IND/DEM en UEN misschien zouden fuseren, waarbij de gematigdere leden van de UEN de nieuwe Tory-fractie "European Conservatives and Reformists" zouden gaan vervoegen. In dat geval kan de Tory-groep de kaap van de 80 zetels ronden en kan er een nog meer uitgesproken Eurosceptische fractie ter rechterzijde van ECR gevormd worden. Of "vuil" extreem-rechts ook een eigen fractie zal oprichten is nog onduidelijk. Maar alleszins is een gemiddelde opkomst van 43% een absolute schande, en ook al hebben de Eurosceptici niet hun ultieme doorbraak in aantal zetels gekend, toch is zo'n abominabele opkomst misschien wel de duidelijkste motie van wantrouwen tegen de Europese Unie... Hieronder geef ik jullie nog tien videoclipjes mee vanuit de Libertas-campagne. De eerste vijf zijn van mijn hand.



"Spot the odd one out"



"It’s evening again in Europe"



"Off with your money"



"Back in the EUSSR"



"Democracy at work"



"Tell it to the people of the West"



"Eline’s bungee-jump"



"Internetspot Libertas-Nederland"



"Hey Jim, what are you hiding?"



"Disclose expenses and slash salaries"

Read more...

Hoe Carl Devos zichzelf ontmaskert als klein ventje (Hoegin)

In het diepst van zijn gedachten vindt Carl Devos zichzelf ongetwijfeld een god van kennis en wijsheid, en vooral objectiviteit ook. Wie anders kan immers de zware taak op zich nemen om de openbare omroep VRT te voorzien van interessante objectieve politieke commentaren, zonder het gevaar te lopen dat ze uitmonden in propaganda vóór de ene of tegen de andere partij? Op de vooravond van de verkiezingen slaagde hij er in ieder geval perfect in zichzelf te ontmaskeren als een klein ventje, in dienst van het regime.

Wie is die Carl Devos eigenlijk? Volgens de Nederlandstalige Wikipedia is hij een Belgisch politicoloog, en alvast het adjectief «Belgisch» past de man perfect. Hij is namelijk ook één van de leden van de Paviagroep, die te pas en vooral te onpas pleit voor een federale kieskring, niet beseffend dat ze zich daarmee telkens weer collectief een brevet van onkunde toekennen. Verder is Carl Devos hoofdredacteur van het maandblad Samenleving en Politiek, dat rustig in de rode wateren gesitueerd mag worden. Dat de man bovendien ooit nog op een sp.a-lijst gestaan heeft zal zeker geen hinder gevormd hebben om bij de VRT wekelijks zijn stukje te mogen komen afscheiden, wel integendeel. Dat hij desondanks regelmatig opgevoerd wordt als de politicoloog die boven al het partijpolitieke gewoel staat en objectieve analyses brengt waar geen speld tussen te krijgen is, past dus helemaal in het plaatje van volksbedrog dat men aan de Reyerslaan zo vaak en met zoveel plezier opvoert, op kosten van de belastingbetaler. Àlle belastingbetalers overigens, en niet alleen het marginale bevolkingssegment dat ondanks alles toch nog bereid gevonden wordt om een bolletje voor de lijst van de sp.a of Groen! rood te maken.

Wat presteerde nu dit heerschap op de vooravond van de verkiezingen? Hij bracht een analyse, een voorbeschouwing op de verkiezingszondag, waarin hij voordoet de voorbije verkiezingscampagne samen te vatten en al eens vooruit te blikken naar wat ons na 7 juni te wachten staat. Alle partijen passeren daarbij nog eens netjes de revue, behalve natuurlijk die ene, de onuitspreekbaren, de onuitnodigbaren, de onvermeldingswaardigen en onvermeldbaren. Geniet mee: «Een stem tegen het systeem kan gaan naar LDD of PVDA+.» Juist ja. Ik meen me nochtans te herinneren dat de partijvoorzitter van één van die twee anti-systeempartijen behoorlijk gekrenkt was toen hij in de nasleep van de vorige verkiezingen niet op de thee uitgenodigd werd bij de vertegenwoordiger bij uitstek van het Systeem, koning Albert II. En dat hij vervolgens blij als een klein kind was toen hij bij een latere gelegenheid wél uitgenodigd werd.

Voor het gemak van de lezer heb ik eens nageteld hoe vaak Carl Devos elke partij vermeldt in zijn stukje, behalve die ene partij dus die niet één enkele vermeld werd, of niet vermeld mocht worden:

• 15 keer: N-VA
• 12 keer: sp.a
• 10 keer: CD&V
• 9 keer: Groen!, LDD en Open Vld
• 2 keer: PVDA+
• 1 keer: SLP

Lezers die kunnen raden welke partij niet vermeld werd, hoeven niet op een premie te rekenen…

Nu klopt het wel dat die ene partij op deze campagne inderdaad niet veel heeft kunnen wegen, laat staan de agenda heeft kunnen zetten. Maar dat op zich is toch ook al een vermelding waard, zou men zo kunnen denken, zeker als men bedenkt dat die partij bij de vorige regionale verkiezingen nog een kwart van de Vlaamse stemmen kon verzamelen, en vandaag waarschijnlijk een fikse pandoering zal krijgen. Niet zo in dit propagandastukje, verspreid via de servers van de openbare omroep onder het mom van een objectieve commentaar. Misschien is de Belgische politicoloog wel niet helemaal zeker van zijn stuk, en vreest hij dat die ene partij vandaag dan toch niet zoveel klappen zal krijgen als hij hoopt? Dan toch nog maar een laatste keertje de vertrouwde strategie toepassen, en die partij doodzwijgen, in de hoop dat de lezer het niet merkt.

En o ja, op het einde heeft hij het over de verrassingen van elke verkiezing. Ik hoef de lezer waarschijnlijk niet uit te leggen dat het er vingerdik op ligt dat Carl Devos hoopt dat er deze keer geen verrassingen te noteren vallen, en de peilingen het voor een keertje bij het juiste eind hadden. Vermoedelijk vooral voor die ene partij dan.

Read more...

Mozi, tegenpool van Confucius?

Afhankelijk van een klein toeval had de Chinese beschaving veel meer op de Europese kunnen gelijken. Met wat meer invloed had de wijsgeer Mozi zijn land die wending kunnen geven.



Mo Di, beter bekend als Mozi ofte “meester Mo”, werd geboren in vermoedelijk 479 v.C., het sterfjaar van Kongzi ofte Confucius. Gedurende de daaropvolgende eeuwen werden de twee vaak samen genoemd als de twee grote morele voorbeelden, totdat de staatspatronage voor het confucianisme onder de Han-dynastie Mozi de schaduw in duwde. Daar zou hij min of meer blijven zodat vandaag maar weinigen binnen of buiten China zijn werk kennen. Als de daoïsten zijn werk niet in hun Daoïstische Canon een plaats gegeven hadden, zou het wellicht verloren gegaan zijn. Maar nu brengt uitgeverij Pelckmans ons een inleiding tot het leven van Mozi en zijn denken, het mohisme. Het boek is geredigeerd door de KU Leuvense sinologieprofessoren Nicolas Standaert en Carine Defoort, en bevat bijdragen van nog vier andere sinologen.

In mijn tijd als student sinologie lazen we uit “de Mozi”, de klassieke verzameling van Mozi’s of aan Mozi toegeschreven tekstfragmenten, weinig meer dan het hoofdstuk Jian Ai, “De universele liefde”. Dat was dan ook wel een kerngedachte van het mohisme waarmee het zich afzette tegen het confucianisme. Terwijl dit laatste de familie centraal stelde, en de graad van liefde die men aan iemand “verschuldigd” was als evenredig zag met de graad van verwantschap, leerde Mozi de “inclusieve zorg” (want dat is de in dit boek geprefereerde vertaling van jian ai) om allen in gelijke mate.

Een andere maar daarmee samenhangende kerngedachte, hier behandeld door Karen Desmet, was de meritocratie, het toekennen van ambten op basis van bekwaamheid. In het oude feodale stelsel heerste een principieel nepotisme, postjes werden op basis van afkomst toegekend. Loyauteit ging toen minder uit naar de staat of het algemeen welzijn, maar naar het clanhoofd en de clanverwanten, wat tot toestanden leidde die men vanuit het oogpunt van het staatsbelang en het goede bestuur “corruptie” moet noemen. Mozi wil hier de beginselen van de vrije markt toepassen: wie degelijke en mooie klederen wil en de mogelijkheid heeft om te kiezen, zal zich tot de beste kleermaker wenden. Zijn beeldspraak wijst er trouwens op dat hij, net als de daoïst Zhuangzi, thuis was in de wereld van de ambachten, waar niet de afkomst van de werkman maar wel zijn vaardigheid gewaardeerd wordt. Laat de heerser dus ook bekwaamheid als maatstaf nemen bij de vrije keuze van ambtenaren ongeacht hun afkomst.

Zonder als aparte school overleefd te hebben, heeft het mohisme toch zijn stempel op de Chinese beschaving gedrukt. Na de instelling van het gecentraliseerde keizerrijk door Qin Shihuang in 221 v.C. werd het meritocratische beginsel ook in praktijk gebracht, en het werd de sleutel tot het succes van China. In contrast met de conservatieve gehechtheid aan de “verworteling”, werd ambtenaren door regelmatige rotatie verhinderd om wortel te schieten in de omgeving waarover zij het bestuur voerden. Een stelsel van staatsexamens zorgde voor de selectie van de bekwaamsten. Vandaag nog kan je op het domein van de Confuciustempel te Beijing de examenzaal bezoeken waar over de loopbaan van zovelen beslist is.

Het in oorsprong aristocratische confucianisme heeft een aantal ideeën uit het egalitaire mohisme overgenomen, zodat dit laatste ook na zijn verdwijning als aparte school toch een grote invloed is blijven uitoefenen. Zo besteedden de confucianen grote zorg aan de volkswelvaart. Dat wordt hen soms verweten, bv. toen ze deze bekommernis inriepen om de 15de-eeuwse Ming-keizers een einde te doen maken aan de “verspilling” van Zheng He’s ontdekkingsreizen tot in Afrika. Daardoor heeft China zijn kans op koloniale expansie gemist, maar dat was misschien wel de bedoeling: zowel confucianisme als mohisme en daoïsme sluiten ideologisch aan bij de behoudsgezinde opvatting van Sunzi, denkmeester van de krijgskunde, dat men vooral het eigen domein moet vrijwaren eerder dan het te riskeren door voorwaartse avonturen. In hun zorg om de volkswelvaart waren de confuciaanse geleerden verre van consequent wegens hun fundamentele minachting voor arbeid en vooral voor handel. Het gaat dan ook om een waarde die veel logischer in het mohisme past, en daaraan ontleend is in de loop van de polemiek tussen de beide scholen.

Het egalitarisme van Mozi betreft gelijke kansen, niet gelijkheid in resultaat. Na de selectie van de bekwaamsten ontstaat er natuurlijk wel ongelijkheid in positie. Evengoed als in de aristocratische zienswijze is de ondergeschikte hier gehoorzaamheid aan en respect jegens zijn meerderen verschuldigd. Deze worden opgevat als “vereenzelviging met de meerdere”. Om echt gezag af te dwingen, roept een meerdere zijn ondergeschikten niet op tot gehoorzaamheid aan zichzelf maar aan zijn eigen meerdere, uiteindelijk aan de keizer of “zoon des Hemels”. De meerdere gaat de mindere dus vooraf in gehoorzaamheid aan een nog hoger geplaatste. Zijn recht tot bevelen aan minderen is gebaseerd op zijn eigen gehoorzaamheid aan weer een meerdere. De zoon des Hemels gaat op zijn beurt het volk voor in de gehoorzaamheid aan de Hemel zelf.

De Hemel is een centraal begrip in het mohisme. Meer dan bij confucianen of daoïsten krijgt het een persoonlijk karakter. De Hemel “wil” en “houdt van” en “haat” bepaalde ontwikkelingen en gedragingen in de mensenwereld. De Hemel “ziet” ook iedereen en is bekommerd om iedereen, net zoals hij iedereen gelijkelijk zon en regen geeft. Volgens een bekend cliché kende China een schaamtecultuur, waarin mensen hun gedrag laten leiden door de publieke goed- of afkeuring. Volgens prof. Standaert wijkt Mozi hiervan af met een notie van een individueel geweten dat zich niet naar de omstanders maar naar de alwetende Hemel richt.

Een deels verloren gegaan deel van Mozi’s nalatenschap bestaat uit militaire teksten. Het mohisme was pacifistisch, omdat de grootste verstoring van het volkswelzijn doorgaans de oorlog was. Het in oorlog geriskeerde verlies is altijd vele malen groter dan de beoogde winst, zo vat Paul van Els één van Mozi’s argumenten samen. Dat valt vooral op vanuit het standpunt van het gewone volk, want de generaal kan bij overwinning macht en roem vergaren, terwijl de gewone dienstplichtige op niet meer kan hopen dan levend en ongeschonden weer thuis te komen. Verder is er het ethische argument: wie de oorlog verklaart, is even schuldig aan moord als de gewone moordenaar, en het is hemeltergend dat de eerste vaak met lof en buit overladen wordt en niet, zoals de laatste, voor de beul gebracht wordt.

Uit een hele reeks beschouwingen halen we nog deze aan: Mozi wantrouwt de retoriek van “rechtvaardigheid” in verband met oorlog, want elke agressor kan wel verklaren dat hij zijn buurland toch alleen maar “van een tiran bevrijdt” door het te veroveren (recent nog van toepassing tijdens de VS-agressie tegen Servië en Irak). Adder onder het gras: Mozi erkent nochtans het recht op “bestraffing”, en rechtvaardigt de aanval de Zhou-leenman op zijn Shang-leenheer, uitmondend in de installatie van de Zhou-dynastie, als een noodzakelijke uitvoering van een bevel des Hemels, een “gehoorzaam” ingrijpen in een vervalproces. Met het gevolg dat elke staatsgreeppleger zich sindsdien op een gewijzigd “Hemels mandaat” zou beroepen. En dat de presidenten Clinton en Bush hun agressie zeer wel in mohistische frasen hadden kunnen hullen.

De Hemel speelt een grote rol in Mozi’s denken, ondermeer in een andere stellingname die erg modern aandoet: zijn internationalisme. In een oorlog tussen bv. Qin en Chu strijden mensen van Qin tegen burgers van Chu, maar in feite zijn zij allen burgers van de Hemel. Ongeacht welke van de twee staten er wint, de Hemel ziet altijd een deel van zijn onderdanen sneuvelen. Onze trouw aan onze staat is eigenlijk een verraad aan onze echte soeverein, de Hemel.

Radicaal pacifisme biedt weinig waarborg tegen een agressor, dus legden de mohisten zich paradoxaal genoeg toe op landsverdediging, hier dus niet opgevat als eufemisme voor oorlogvoering in het algemeen maar wel degelijk louter defensief. Dit met eigen milities, zoals je die tegenwoordig in de VS hebt. Zij brachten de oude spreuk: “Si vis pacem, para bellum”, in praktijk (of de nieuwe: “Put the fist back into pacifist”). Geholpen heeft het niet, want in de volgende twee eeuwen nam de strijd tussen de Chinese staten alleen maar toe, totdat de vorst van Qin “vrede” stichtte door de alle overblijvende staten te onderwerpen.

Interessant is de aandacht die het boek besteedt aan de bijdragen van het mohisme die het niét gehaald hebben. Wat zou er anders geweest zijn in China als het de dominante ideologie geworden was? Karel van der Leeuw behandelt de logica van de latere mohisten, de enige Chinese school die de logica verkend heeft. Op dit punt wezen zij China een weg die het veel dichter bij Europa zou gebracht hebben, maar die uiteindelijk niet gevolgd werd. Uiteraard zij er verschillen, vooral dan dat tussen de focus van Aristoteles c.s. op de waarheid van uitspraken en die van de mohisten op de juistheid van namen. Mijns inziens is dat verschil louter formeel en wordt het ongedaan gemaakt door de namen te ontleden als impliciete uitspraken.

Ik deel echter de zucht van de auteur dat we nu nooit zullen weten hoe de Chinezen de logica verder ontwikkeld zouden hebben als de school van Mozi niet verzwonden was. Blijkbaar zou het verschil met de Europese beschaving (zeker zoals Europeanen zich die ideaaltypisch voorstellen) beduidend minder groot geworden zijn. Minder exotische tierelantijntjes, meer nuchterheid; minder formaliteit, meer ethiek; minder literatuur, meer wetenschap.


Carine Defoort & Nicolas Standaert: Tien stellingen tegen Confucius: Het pleidooi van de Chinese wijsgeer Mozi, Pelckmans/Klement 2009, ISBN 978-90-289-4962-1, 192 pp.

(verschenen in Nucleus, mei 209)

Read more...

Overzicht laatste peilingen in Wallonië

Ook in Wallonië werden er op de valreep voor de verkiezingen resultaten van drie nieuwe peilingen gepubliceerd. De eerste peiling kwam van Le Soir, gevolgd door een uitgebreide peiling per kieskring van Vers l'Avenir en de RTBf, ten slotte afgerond door de driemaandelijkse barometer van La Libre Belgique.

Waar in Vlaanderen de strijd zich vooral situeert rond de vraag welke de tweede grootste partij van Vlaanderen wordt, draait het in Franstalig België rond de vraag wie de grootste partij wordt. Die strijd is al een aantal jaren aan de gang tussen PS en MR, maar sedert kort geven de peilingen aan dat ook Ecolo een kanshebber is om met de titel van grootste partij in Wallonië te gaan lopen.

Wat PS en MR betreft, is het duidelijk dat er voor geen van de twee partijen veel winst in zit vergeleken met de federale verkiezingen van twee jaar geleden. Tegenover de regionale verkiezingen van vijf jaar geleden mag de MR wel hopen op een lichte vooruitgang. Voor de PS is zo'n vergelijking ronduit catastrofaal te noemen, met een achteruitgang van vermoedelijk tien procent of meer. De tijd dat de PS in Wallonië absoluut incontournable was lijkt daarmee voorlopig over te zijn.

Mag Ecolo hopen op een eerste plaats? De peiling van Vers l'Avenir en RTBf was duidelijk een uitschieter voor die partij, en het meest realistische scenario is waarschijnlijk dat de partij stevig op de derde plaats zal eindigen. Vergeleken met vijf jaar geleden gaat de partij er vermoedelijk tien procent op vooruit, en steekt cdH afgetekend voorbij. Die laatste partij blijft dan weer stabiel, of een licht verlies vergeleken met 2004. De stugge houding van de partij op federaal vlak lijkt haar dus geen electorale winst opgeleverd te hebben.

Front National blijft het slecht doen, en flirt met de kiesdrempel. Dat betekent dat de partij er kan in slagen in een kieskring hier of daar een zetel te veroveren, maar veel zal ze niet kunnen wegen op de Waalse politiek de komende jaren. LiDé ten slotte is in de peilingen helemaal van de radar verdwenen, en zal allicht helemaal geen rol van betekenis kunnen spelen.

Bijlage: Overzicht alle peilingen in Wallonië sedert 2006 (PDF).

Read more...

Mia Doornaert verslaat een Frans TV-incident

Bij François Bayrou slaan de stoppen door
in aanval op Daniel Cohn-Bendit

Een tv-debat tussen Franse lijsttrekkers ontspoorde door een hevige ruzie.

De centristische leider François Bayrou viel helemaal uit de rol van wijze, gematigde politicus die hij zich jaren wist aan te meten. In het programma 'A vous de juger' op de openbare tv-zender Antenne2 [sic] ging hij hevig tekeer tegen de groene lijsttrekker, de Frans-Duitse Daniel Cohn-Bendit. […]

De centrist viel Cohn-Bendit hevig aan omdat hij 'driemaal geluncht heeft' bij president Nicolas Sarkozy. Voor Bayrou, die een viscerale afkeer van Sarkozy heeft, wees dat op 'medeplichtigheid' met het beleid van de president.
Meestal weet 'rode Danny' zijn kalmte en humor te bewaren. Maar de hardnekkige aanvallen van Bayrou kregen Cohn-Bendit toch kwaad. 'Je zal nooit president worden', beet hij Bayrou toe. 'Tu es trop minable' ('Je bent een stumperd').
Bij dat misprijzen voor zijn presidentiële ambities sloegen bij Bayrou de stoppen helemaal door. Cohn-Bendit zou de term 'minable' beter op zichzelf toepassen, zei hij, gezien zijn standpunten over seksuele contacten met kinderen.
Bayrou verwees daarmee naar een boek dat Cohn-Bendit 34 jaar geleden schreef, en dat onder meer gaat over zijn ervaringen als kleuterleider in Frankfurt. In de libertaire sfeer van die tijd lijkt 'rode Danny' milde seksuele spelletjes met kinderen enigszins goed te praten. Cohn-Bendit heeft al jaren geleden gezegd dat hij die 'slechte tekst' zelf ook afwijst.[…]
Bayrou weigerde gisteren excuses uit te spreken. 'Ik bedrijf geen politiek van excuses', zei hij.

Voor Vlaamse journalisten is het normaal, zoals ik hier al vaker zei, om feiten onnauwkeurig te rapporteren, om ze bij voorkeur zelfs scheef voor te stellen, en vooral om ze goed te duiden, want er zijn tenslotte figuren die ontzien moeten worden. In bijvoorbeeld Frankrijk en Duitsland komen zulke zaken ook wel eens voor, maar hier zijn ze de regel.
Nu, Mia Doornaert ként waarschijnlijk niet de juiste toedracht van wat Bayrou heeft gezegd, en wellicht had zij ook niet de tijd om met de teksten vóór zich na te trekken wat er precies aan de hand is geweest ...34 jaar geleden tenslotte.

Bijgevolg, helaas, is wat zij schrijft zonder meer een leugenachtige voorstelling van zaken.
Cohn-Bendit noemde op France2 zijn tegenstander "minable", sprak hem ook nog aan met "tu", en kreeg meteen lik op stuk. Volgens Doornaert kun je dit aldus samenvatten: "bij Bayrou slaan de stoppen door". Bovendien, vindt zij, had Bayrou (!) zich moeten verontschuldigen.
Cohn-Bendit daarentegen viel weinig te verwijten: In de libertaire sfeer van die tijd lijkt 'rode Danny' milde seksuele spelletjes met kinderen enigszins goed te praten. Cohn-Bendit heeft al jaren geleden gezegd dat hij die 'slechte tekst' zelf ook afwijst.

Wat Cohn-Bendit in zijn boek echter deed, was niet milde seksuele spelletjes enigszins lijken goed te praten, maar kort en goed erkennen dat hijzelf pedofiele handelingen had gesteld. Dat hij die tekst nu slecht vindt, hem zelfs afwijst, zal iedereen wellicht begrijpen. Voor Mia Doornaert volstaat het afkeuren van die tekst al lang.
Over de handelingen zelf is onze baronesse mild, immers er was toen een libertaire sfeer. Een beetje zoals de graaicultuur in het bankwezen ook de georganiseerde diefstallen van bankiers kan vergoelijken. Genoemde pedofiele handelingen, schrijft zij in haar verslag overigens niet aan Dany zelf toe: als je haar leest, lijkt het wel of de man heeft enkel een bekritiseerbaar theoretisch opstel gepleegd.
Ik weet niet of de toevallige Standaardlezer wel een goede voorstelling van zaken krijgt, als hij enkel de tekst van Mia, baronesse Doornaert te zien krijgt... laten wij daarom kleuterleider Daniel zelf zijn verhaal doen:

«Il m’était arrivé plusieurs fois que certains gosses ouvrent ma braguette et commencent à me chatouiller. Je réagissais de manière différente selon les circonstances, mais leur désir me posait un problème. Je leur demandais: "Pourquoi ne jouez-vous pas ensemble, pourquoi m’avez-vous choisi, moi et pas les autres gosses?" Mais s’ils insistaient, je les caressais quand même.»
“Het is me vaker overkomen dat bepaalde jochies mijn gulp openmaakten, en mij begonnen te strelen. Ik reageerde verschillend al naargelang de omstandigheden, maar hun begeerte stelde mij voor een probleem. Ik vroeg hen: ‘Waarom spelen jullie niet met elkaar, waarom hebben jullie mij uitgekozen, mij en niet de andere kinderen?’ Maar als ze aandrongen, streelde ik hen toch maar.”

En Cohn-Bendit heeft nog lang niet gedaan. Tenslotte waren die pedofiele lotgevallen slechts anekdotisch, futiliteiten eigenlijk, en een politiek analist van zijn kaliber hoort zulke zaken in een breder kader te plaatsen, voor enige duiding te zorgen.
Wat waren de sociale implicaties bijvoorbeeld? Volgens pedofiele Dany was het voornaamste gevolg dat Daniel ...op een bepaald moment zijn job als kleuterleider dreigde te verliezen!

Alors on m’accusait de «perversion». Il y a eu une demande au Parlement pour savoir si j’étais payé par la municipalité, toujours au nom de la loi qui interdit aux extrémistes d’être fonctionnaires. J’avais heureusement un contrat direct avec l’association des parents, sans quoi j’aurais été licencié. En tant qu’extrémiste je n’avais pas le droit d’être avec des enfants. C’était trop dangereux. L’interdiction d’exercer des fonctions dans l’enseignement frappe les gauchistes, les communistes et même parfois les sociaux-démocrates de gauche.
Men beschuldigde mij nu van “perversie”. Er kwam een vraag in het Parlement om te weten of ik door de gemeente betaald werd, natuurlijk in naam van de wet die aan extremisten verbiedt om ambtenaar te zijn. Gelukkig had ik een rechtsreeks contract met de oudervereniging, zoniet had men mij ontslagen. In mijn hoedanigheid van extremist had ik niet het recht om met kinderen om te gaan. Dat was te gevaarlijk. Het verbod om een functie op te nemen in het onderwijs treft de gauchisten, de communisten et soms zelfs de linkse sociaal-democraten.
.

Daniel Cohn-Bendit
Le Grand Bazar
Mai et Après
Entretiens avec Michel Lévy,
Jean-Marc Salmon, Maren Sell
Bibliothèque Méditations
Denoël/Gonthier, Paris, 1975
p. 203

.
____________

P.S. bij Luc Van Braekel staat een link naar France2, en daar kun je ook nog even horen dat de journaliste, Arlette Chabot, het heeft over "une vieille histoire", als ik goed begrepen heb. Ze valt D C-B bij was mijn indruk, maar ik heb de uitzending zelf niet gezien. In het uittreksel dat LVB geeft is echter te horen dat Dany zelfs zo ver gaat om behalve dat tutoyeren, zijn politieke tegenstander ook nog "mon pote" te noemen, "maatje"! een onbeschaamdheid die ik niet eerder hoorde, nog van geen Berlusconi.

.

Read more...

Overzicht laatste peilingen in Vlaanderen (Hoegin)

In deze laatste week voor de verkiezingen werden nog de resultaten van drie nieuwe opiniepeilingen gepubliceerd: één van La Libre Belgique op maandag, één van Het Laatste Nieuws op woensdag en tot slot gisteren één van De Standaard en VRT. Maar welke van de drie is de meest betrouwbare?

Welke peiling er het dichtstbij zat, zullen we pas morgenavond weten, maar wanneer we naar de technische fiches van de drie peilingen kijken, steekt die van Het Laatste Nieuws met kop en schouders boven de twee anderen uit. Vooreerst is er de grootte van de steekproef (2000 Vlamingen), dubbel zo groot als bij de twee andere peilers. Bovendien werden voor die peiling de resultaten per provincie opgesplitst zodat er een prognose voor de zetelverdeling gemaakt kon worden. Dat laatste maakt het natuurlijk een pak gemakkelijker om concreet over mogelijke coalities te praten, in plaats van met een flou artistique te moeten werken zoals Wim Winckelmans vandaag in De Standaard deed. Want ja, hoe weet je nu of een coalitie in zetels al dan niet over een meerderheid beschikt, als je dat niet even nagerekend hebt?

Starten we zoals gewoonlijk onze analyse bij de grootste partij, de CD&V. In alle drie de peilingen staat deze partij afgetekend op de eerste plaats, en er kan dus weinig twijfel over bestaan dat ze na de verkiezingen de grootste partij in het Vlaams Parlement zal zijn en de post van Minister-President zal kunnen opeisen. Dat neemt niet weg dat de partij voor een historisch lage score staat, ook al kan ze waarschijnlijk haar score van 2003 (21,4%) deze keer toch nog evenaren. Vraag is alleen maar of de partij werkelijk tevreden kan zijn met minder dan een kwart van het Vlaamse kiezerspubliek achter zich.

Welke partij de tweede van Vlaanderen wordt is op dit ogenblik hoogst onzeker. De meest waarschijnlijke kandidaat is de Open Vld, al kunnen noch Vlaams Belang noch sp.a volledig uitgesloten worden. Dat Lijst Dedecker of zelfs N-VA als tweede partij in Vlaanderen uit de stembus zouden komen zou een verrassing betekenen. Het verschil van die twee partijen met topfavoriet Open Vld bedraagt immers in elke peiling vijf procent of meer. Dit alles neemt niet weg dat de Open Vld op een licht verlies afstevent, want de partij balanceert tussen een status quo en een verlies van 2,5% vergeleken met twee jaar gelden (en dus nog meer vergeleken met de laatste regionale verkiezingen).

Na Open Vld volgen twee partijen die vrijwel zeker morgen een verlies zullen moeten incasseren, zeker wanneer vergeleken wordt met de verkiezingsuitslag van 2004. Vlaams Belang kan tot tien procent achteruitgaan vergeleken met 2004, terwijl bij sp.a het verlies beperkt zou blijven tot zo'n vijf procent. Voor beide partijen betekent dit in ieder geval een gevoelige achteruitgang.

Een partij die morgen een overwinning mag verwachten is Lijst Dedecker. In het Vlaams Parlement komt de partij vanuit het niks op vermoedelijk een vijftiental zetels uit, met meer dan tien procent van de stemmen. Daarmee steekt ze ineens de meer gevestigde partijen Groen! en N-VA voorbij. Vergeleken met twee jaar geleden gaat de partij ongeveer vijf procent vooruit, toevallig of niet ongeveer evenveel als het verlies voor het Vlaams Belang. (Een analyse van het stemgedrag van de Vlamingen zou in dit verband zeer welgekomen zijn!) Of deze overwinning in de pers ook de perceptie van een overwinning zal meekrijgen, is een andere zaak. In de peilingen scoorde de partij immers een tijdlang boven de vijftien procent, en in één van de peilingen werd ze zelfs uitgeroepen tot de tweede partij in Vlaanderen. Het zou daarom wel eens kunnen dat de partij toch nog met een kleine kater blijft zitten, en psychologisch een verlies van twee–drie procent zal moeten verwerken.

N-VA zal van dat laatste vermoedelijk minder last hebben, ook al zijn daar de verwachten hoog gespannen. De laatste keer dat de partij alleen naar de kiezer trok, in 2003, haalde ze slechts 4,9%, terwijl nu een score tegen de tien procent aan verwacht wordt. De partij zou daarmee wel vooraan Groen! kunnen blijven, dat vergeleken met de laatste verkiezingen stabiel blijft. Het is echter mogelijk dat een aantal van de kiezers van Groen! in laatste instantie besluit toch maar een «strategische» stem uit te brengen ten voordele van de sp.a, om te vermijden dat een centrum-rechtse coalitie van CD&V–Open Vld–LDD en CD&V–Open Vld–N-VA tot stand zou komen. Hoe dan ook is een score van zeven à acht procent voor een ecologische en anti-kapitalistische partij in deze tijden van globale opwarming en financiële crisis niet bepaald iets om een hoge borst over op te zetten.

Kijken we naar de prognoses voor de zetelverdelingen, dan is en blijft de meest waarschijnlijk coalitie één van CD&V, Open Vld en sp.a. Op zich is dit natuurlijk wel een beetje merkwaardig, aangezien alle drie de partijen vermoedelijk verlies zullen lijden, en twee van hen misschien zelfs een historisch lage score zullen neerzetten Sluiten we het Vlaams Belang uit als mogelijke coalitiepartner, dan blijft verder alleen een coalitie van CD&V, Open Vld en Lijst Dedecker over wanneer we een coalitie met slechts drie partijen verkiezen. Coalities met Groen! lijken politiek onwerkbaar, net zoals coalities waarin N-VA een noodzakelijke partner zou zijn. (Merk op dat mijn prognoses waarschijnlijk het aantal zetels voor N-VA onderschatten en die voor CD&V overschatten.) Van een separatistische meerderheid in het Vlaams Parlement is er overigens nog lang geen sprake, maar de kaap van een derde van de zetels zal deze keer vermoedelijk wel gehaald worden.

Bijlage: Overzicht alle peilingen in Vlaanderen sedert 2004 (PDF).

Read more...

Rothbard Zomeruniversiteit

Het is niet mijn gewoonte om hier boudweg reclame te maken voor eigen initiatieven*, maar dit is een uitzondering.

De Rothbard Zomeruniversiteit, komende september te Kortenberg, is een vierdaagse bijeenkomst waar we grondig ingaan op vele van de kwesties die op In Flanders Fields in de artikelen, en niet in het minst in de commentaren, ter tafel gebracht worden: Wat is de dieperliggende oorzaak van de economische crisis? Wat is een vrije samenleving en hoe kunnen we die richting uit? De Rothbard Zomeruniversiteit wordt geen libertarische praatbarak, maar integendeel een academische conferentie, waar we samen met nationale en internationale academici de fundamentele vragen stellen en ons niet tevreden stellen met ideologische boutades als antwoord.

Als u interesse heeft, neem een kijkje op de aankondigingspagina.

Laat ik nog melden dat de Zomeruniversiteit van het Rothbard Instituut niet samenvalt met het door onze Leuvense en Antwerpse (Vincent de Roeck!) collegae georganiseerde Liberty Seminar. De echte liefhebbers kunnen zich met andere woorden voor beide initiatieven aanmelden :-)


*Ik ben medewerker bij het Rothbard Instituut. Ik denk ook niet dat IFF er beter door zou worden als dergelijke reclame vaak zou verschijnen, maar ik meen (en by all means correct me if I'm wrong) dat bovenstaande bijeenkomst toch even onder de aandacht mocht komen van een vrijheidslievend en kritisch publiek als dit.

Read more...

Wat doet Europa eigenlijk? (Vincent De Roeck)

Deze week viel mijn oog op een initiatief van het ministerie van binnenlandse zaken. In verschillende Vlaamse media werd een “praktische gids bij de verkiezingen-2009” gepubliceerd. Mijn oog viel onmiddellijk op het Europakatern in de gratiskrant “Metro” die uitpakte met de woorden: “We komen vaker in contact met Europese regels en afspraken dan we denken, vandaar dit overzicht van de belangrijkste Europese wetten die de voorbije vijf jaar gestemd werden en een grote invloed op ons dagelijks leven hebben.” Het ministerie van binnenlandse zaken heeft groot gelijk. Meer dan 80% van alle wetten in België hebben ergens een Europese grondslag of connectie, en in totaal werden over de laatste vijf jaar meer dan 10,000 nieuwe stukken wetgeving door de Europese instellingen uitgebraakt. Op het eerste zicht leek me dit dan ook een interessant initiatief, ook al was het zéér duidelijk met belastinggeld betaald. Amper acht EU-verwezenlijkingen werden in de versie van “Metro” weerhouden. Als dat een graadmeter is voor het nut van de Europese legislatieve diarree, dan is amper 0,08% van de regels eigenlijk maar relevant. En voor mijzelf als libertariër is de relevantiegraad zelfs nog lager.

De eerste relevante EU-ingreep volgens het ministerie van binnenlandse zaken is het terugdringen van de roamingtarieven. “Mobiel bellen goedkoper maken,” heet dat dan in overheidsjargon. Ik vond deze overheidsinterventie net één van de zwartste momenten uit de recente EU-geschiedenis. Plots werden verkozen politici gemandateerd om los van elk marktproces de maximumprijzen voor telecommunicatietarieven te gaan bepalen. Economische waanzin is dat. De gevolgen van deze richtlijn zijn nog niet bekend, maar ik vrees reeds het ergste. Economen weten immers dat kunstmatige prijszettingen enkel maar kunnen leiden tot slechtere of mindere dienstverlening (bedrijven werken doorgaans met marktprijzen, dus moeten ze besparen om de kunstmatig bepaalde lage tarieven te kunnen halen), duurdere tarieven in aanverwante producten (als bedrijven de kosten van transnationaal dataverkeer en communicatie moeten verminderen, moet de prijs van andere producten omhoog) en misschien zelfs gewoon tekorten (als een bedrijf niet langer winst mag maken en zijn verlies aan inkomsten door regulering niet kan compenseren, zal het de geviseerde dienst gewoon niet langer aanbieden). Uiteindelijk is de consument hierdoor slechter af.

De tweede en derde bejubelde ingrepen zijn de Reach-richtlijn die de chemische sector nog zwaarder reglementeert en het controleren van de veiligheid van buitenlandse producten. “Chemische stoffen veiliger maken” en “Speelgoed gifvrij maken,” heet dit dan in “Metro”. Opnieuw dwaalt het ministerie van binnenlandse zaken hier. Niet enkel worden traditionele gebruiken als “Kinder Surprise” of speelgoedjes in chips of ontbijtgranen door deze maatregel zwaar aan banden gelegd, het uiteindelijke doel is zelfs het verbod hierop “voor de veiligheid van de consumenten”, maar ook goedkoper speelgoed uit het buitenland wordt nu van onze markten geweerd. Consumenten zouden vrij moeten zijn om los van de overheid te kiezen voor duur “veilig” speelgoed of goedkoop “giftig” speelgoed. Moesten de door de EU gecertificeerde producten allemaal zo perfect zijn, zou ik het nog kunnen begrijpen, maar de grootste acties om bepaalde producten uit de rekken te halen, hebben wel met autochtone goederen te maken. Het is gewoon een verkapte vorm van protectionisme. Hetzelfde geldt ook voor de Reach-richtlijn waarvan de meerkost voor de producenten mee verantwoordelijk is voor de hausse van de voedselprijzen, o.a. ook door het gedeeltelijke verbod op pesticiden en het rendementsverlies dat daarmee gepaard gaat.

De vierde en vijfde EU-realisatie kunnen we ook samen bekijken. Het gaat om “Vergoedingen voor vertragingen en annulaties eerlijk maken” en om “Vluchtprijzen duidelijk maken”. Kennelijk vinden de Eurocraten de gangbare vergoedingen, ook al heeft elke consument die expliciet bij het boeken van zijn vlucht zelf aanvaard, “oneerlijk” en denken zij dat zij door de samenleving gemandateerd te zijn om privé-initiatief te fnuiken en vrij ondernemersschap ondergeschikt te maken aan de grillen van de Brusselse bureaucratie. Idem trouwens voor het opleggen van “duidelijke” prijzen. De “full-fare airlines” hanteerden altijd al heldere prijsinformatie, het waren de “low cost carriers” die daar echter anders over dachten. Maar dat is en blijft hun recht. Consumenten konden kiezen tussen gebrekkige informatie en een goedkoop ticket of duidelijke informatie en een duurder ticket. De EU verstoort hier opnieuw de marktwerking. Wat is de volgende stap? Ik weet het niet, maar houd al wel mijn hart vast.

De zesde impact van de Europese Unie wordt door het ministerie van binnenlandse zaken omschreven als “Een groener Europa”. Dat “klimaatpakket” van de EU stelt tegen 2020 het volgende voorop: een 20% vermindering van de uitstoot van broeikasgassen, een 20% aandeel van hernieuwbare energie en een 20% verhoging van de energie-efficiëntie. Dit plan mag dan al wel mooi klinken, maar het is gewoon een farce. Het pakket is een grap dat niet enkel weigert rekening te houden met de wetenschappelijke argumenten tegen de global warming, maar dat ook totaal niet begaan is met het kostenplaatje van dit pakket. Verder is het gewoon lachwekkend te moeten vaststellen dat het pakket geen bindend beleid voorschrijft maar alle EU-lidstaten vrij laat deze doelstellingen al dan niet na te streven en hen de keuze laat in de wijze waarop deze voorschriften gerealiseerd zouden kunnen worden. Mooie woorden, hoogdravende verklaringen en veel misplaatste arrogantie zijn vaak de kern van het EU-beleid, en dat is hier niet anders. De zevende impact is dan weer “Werken over de grens” waarbij de EU-lidstaten voortaan elkaars diploma’s en kwalificaties zullen gaan erkennen. Een uitstekend idee, ware het niet dat de EU elke lidstaat de vrijheid laat om al dan niet nog extra controles door te voeren. Deze wederzijdse erkenning bestaat dus enkel maar op papier. Knap werk alweer, Europa.

De laatste relevante Europese verwezenlijking is de “Zwarte lijst voor vliegtuigmaatschappijen” die bepaalde carriers de toegang tot de Europese luchthavens ontzegt. Dit mag de meeste mensen aangenaam in de oren klinken, het is en blijft fout. Het zou de keuze van elke luchthavenuitbater moeten zijn om te beslissen welk soort toestellen of welke luchtvaartmaatschappijen van hun faciliteiten gebruik mogen maken. En zelfs als men dit zou collectiviseren, dan nog komt zoiets in de eerste plaats aan de nationale lidstaten toe. Ik vind het persoonlijk ook steeds ironisch om bij het opzoeken van de lijst van vliegtuigongevallen via Wikipedia te moeten vaststellen dat deze geweerde maatschappijen zelden of nooit met rampen of ongevallen te maken hebben, terwijl dat bij vele door de Europese Unie erkende maatschappijen geheel anders is. Ik denk bijvoorbeeld niet dat Air France, toch de maatschappij die de laatste jaren 450 passagiers de dood injaagde met twee crashes, op de EU-lijst staat. Natuurlijk zijn de Europese maatschappijen veel groter en hebben zij veel meer vliegtuigen en luchtverbindingen dan de "zwarte" maatschappijen, dat weet ik ook wel, maar desalniettemin zet het je aan om de ganse zwarte lijst-propaganda van de Europese Unie eens in een ander kader te bekijken. En opnieuw vergeet de EU rekening te houden met de keuzevrijheid van de consument. Elke mens weet dat een Kongolese maatschappij minder veilig is dan een Amerikaanse. Laat de passagier dan toch die keuze maken in plaats van Vadertje Staat!



De verkiezingen zijn vlakbij. Dit is je kans! Stem de Eurofielen weg!

Meer over de kost van EU-regulitis op www.tpa.co.uk.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...

Libertas Convention 2009 (Vincent De Roeck)

Tijdens het lang weekend van 1 mei 2009 barstte de Italiaanse hoofdstad letterlijk uit haar voegen. Niet enkel stonden er toen de traditionele festiviteiten van de dag van de arbeid en het jaarlijkse WTA-tennistornooi gepland, maar in het eeuwige Rome, de geboorteplek van de Europese Unie, vond dat weekend ook de Libertas-conventie plaats. Een kleine 1,200 militanten vanuit alle 27 EU-lidstaten zakten naar Rome af om de officiële lancering van de allereerste pan-Europese partij bij te kunnen wonen. Sommigen hadden zelfs meer dan een etmaal per bus of boot gereisd om ons in Rome te kunnen vervoegen, en anderen konden enkel nog maar een hotel vinden op meer dan 100km van de stad zelf. Maar niemand liet dat aan zijn of haar hart komen. Samen met de honderd journalisten die op de conventie present tekenden, gaf deze mensenzee de Libertas-rally de allures van een heuse Amerikaanse conventie. Plaats van het gebeuren was het “Aditorium della Musica”, één van de grootste conventiecentra van Italië. Voor een tot de nok gevulde zaal passeerde een hele resem Libertas-kandidaten en -supporters de revue. De conventie was over de ganse lijn een succes. Alleen jammer dat het echte momentum achteraf in vele landen een beetje uitbleef. Vandaag wordt er al in Nederland en het Verenigd Koninkrijk gestemd, en in de volgende drie dagen zijn ook de 25 andere EU-lidstaten aan de beurt. Libertas heeft de formele steun van “The Sun” en mikt in totaal toch op 30 zetels in het Europees Parlement. Of dat echter haalbaar is, weet ik niet. We wachten alleszins in spanning af.


Teodoro Buontempo mocht op de conventie de spits afbijten. Dit Italiaanse parlementslid lag mee aan de basis van het opgaan van “La Destra”, “Pensionati”, “Alleanza di Centro” en “Movimiento Autonomia” in Libertas. Buontempo is een rechts politicus van het zuiverste water en schilderde de EU in zijn speech meesterlijk af als een tirannieke oligarchie. “Maar het einde van dit regime is nabij, want Libertas zal in juni de vlag van de vrijheid in gans Europa laten wapperen,” aldus de flamboyante Buontempo. In Italië wist Libertas één provinciegouverneur, twee gewezen ministers, vier parlementsleden en twee Europarlementsleden te strikken voor haar lijst. Na Buontempo was het de beurt aan de Nederlandse libertarische Eline Van den Broek, die de conventie ook presenteerde, om haar kijk op Europa uit de doeken te doen. Zij peilt in Nederland met haar “from scratch” opgebouwde Libertas-partij op minstens één zetel en maakte zelf furore in de neen-campagne tegen de Europese Grondwet. Van den Broek wil de verkiezingen van juni omvormen in een proxy-referendum over het Verdrag van Lissabon en de EU terugloodsen naar haar oorspronkelijke wortels (vrede, veiligheid, welvaart en vrijheid). In haar speech hekelde ze vooral de ontzaglijke publieke middelen die steeds naar de pro-campagnes gaan.


De oprichter van Libertas, Declan Ganley, was de volgende persoon die op het podium zijn opwachting mocht maken. Hij schilderde de EU af als een ondemocratisch, verspilzuchtig, ontransparant en machtshongerig orgaan dat de Waarheid ondergeschikt gemaakt heeft aan de politieke correctheid, een latent gebrek aan leiding ten toon spreidt en een enge afgesloten kijk heeft op de wereld. Ganley sprak zich tevens uit tegen de bail-outs en pleitte voor meer privé-initiatief in de economie om een ware Europese renaissance mogelijk te kunnen maken. “De burgers van Europa moeten hun lot terug in eigen hand nemen, en samen de toekomst en richting van de EU bepalen,” aldus de goed op dreef zijnde Libertas-voorzitter. Na hem was het de beurt aan het Franse kandidatenduo Philippe De Villiers en Frédéric Nihous, twee parlementsleden en gewezen presidentskandidaten die tevens de voorzitters zijn van respectievelijk het conservatieve “Mouvement pour la France” en het traditionalistische “CPNT”. Zij hielden een sterk pleidooi voor gezond verstand en voor de échte waarden van de EU, niet de decadentie van de stedelingen, maar de deugden van het platteland. In Frankrijk zitten er vijf zetels in.


De gewezen Letse premier Guntar Krasts, een zittend Europarlementslid en de grondlegger van de economische hervormingen van de jaren 1990 in Letland, verliet zijn partij “Voor Vaderland en Vrijheid” om de Libertas-lijst te kunnen trekken. Zijn speech was één lange aanval aan het adres van de Brusselse bureaucraten en één lang pleidooi voor de vrije markt. Zijn tegenhangers in Estland en Litouwen delen diezelfde voorliefde voor vrijheid en liberalisme. Daar worden de lijsten getrokken door de rechterhand van de gewezen Estse premier Mart Laar, die toezag op de invoering van de allereerste vlaktaks in de wereld, en door de zittende parlementsvoorzitter en waarschijnlijke volgende president. In België, Cyprus, Roemenië, Hongarije, Slovenië en Luxemburg zijn er geen kandidaten, in Zweden steunen we de Eurosceptische centristen van “Junilistan”, in Finland de nationalisten van “True Finns”, in Bulgarije de rechts-conservatieve “Freedom Party”, in Oostenrijk de pro-democratische burgerlijst “Liste Hans-Peter Martin” en in Denemarken de libertarische “Liberal Alliance”.


De Slowaakse oud-premier Jan Carnogursky was de volgende notabele op het podium in Rome. In Slowakije ging Libertas in zee met twee kleine partijen en met enkele gewezen toppolitici die momenteel actief zijn binnen de “Hayek Foundation” zoals Vladimir Palko, de gewezen minister van binnenlandse zaken. Carnogursky, die onder zijn regering in Slowakije de vlaktaks wist in te voeren, gebruikte de Libertas-conventie als forum voor zijn radicale liberale en anti-Europese ideeën. Hij vergeleek de Eurofilie met het communisme, de centralisering van macht binnen de EU met de Sovjet-Unie en pleitte in niet mis te verstane bewoordingen voor meer individuele vrijheid, minder regulering, minder bureaucratie en meer vrije markt. “De EU herhaalt de fouten van het communisme, het zal daar ook aan ten onder gaan,” aldus de gewezen Slowaakse premier. Na Carnogursky was het de beurt aan Michael Duran, de schatrijke blinde woordvoerder van de Spaanse brailleliga. De leider van de “Partij van de Burgers” vergeleek de EU-landen met die daarbuiten en stelde dat de EU dubbel zoveel werklozen telt dan vergelijkbare Westerse landen, en gaf de “ziekte van de bureaucratie” daarvoor de schuld.


Manolis Kaligiannis was zonder twijfel de meest begeesterde spreker van de ganse conventie. De voorzitter van de Griekse centrumliberale partij “KPH” hield een bevlogen pleidooi voor liberaliseringen en tegen Turks lidmaatschap van de EU. Onder luid applaus schudde hij zinnen als “Een fascistisch land dat een lidstaat van onze Unie bezet, hoort niet binnen de EU thuis; nu niet, morgen niet, nooit!” uit zijn mouw. Het publiek droeg hem op handen. Tsjechisch parlementslid Vladimir Tlusty sloot de sprekerslijst af. Samen met zijn collega Jan Schwippel verliet die de regeringspartij ODS nadat die het Verdrag van Lissabon mee hielp goedkeuren. Het ontslag van deze parlementsleden leidde kort daarop zelfs tot de val van de regering-Topolanek. Libertas-Tsjechië krijgt de steun van president Vaclav Klaus en heeft naast deze twee parlementsleden ook twee zittende Europarlementsleden op de lijst staan. Tlusty deed de Tsjechische ratificatie van het Verdrag van Lissabon af als “hoogverraad” en beschuldigde oud-premier Mirek Topolanek ervan alles gedaan te hebben om Europees Commissaris te kunnen worden. Verder bepleitte hij een vlaktaks, lage belastingen, meer democratie, meer vrije markt en minder EU-bijdragen. Fiscale harmonisering was nog iets waartegen Tlusty zich met hand en tand zou blijven verzetten.


Op het podium van de conventie werden eveneens Libertas-vertegenwoordigers van alle 27 EU-lidstaten ontboden om één voor één de Libertas-petitie voor een referendum over het Verdrag van Lissabon te komen ondertekenen. Het gewezen Maltese nieuwsanker Mary Gauci, de voorzitster van een Duits ondernemersverbond Eva Schöller, de gewezen Britse luitenant-kolonel Robin Matthews, het gewezen Portugees parlementslid Pedro Graça en de gewezen Poolse minister Daniel Pawlowiec tekenden allemaal in naam van de Libertas-afdeling van hun land. De landen waar Libertas zelf niet opkomt, werden vertegenwoordigd door geïnteresseerde aanwezigen. Zo mocht uw dienaar bijvoorbeeld in naam van België tekenen. Maar uiteindelijk was het toch de verrassingstoespraak van gewezen Solidarnosc-leider Lech Walesa, de “held van Gdansk”, de bevrijder van Polen, die de conventiegangers het meeste beroerde. Walesa riep de aanwezigen immers toe dat het Libertas-project een schitterend iets was en dat hij ons in de campagne zijn volledige steun toezegde.


Gelukkig was er naast de conventie ook tijd voor wat fun in Rome.

Op de foto's ziet u van boven naar onder en van links naar rechts (1) de persconferentie van de conventie, (2) de conventieruimte, (3) Teodoro Tuempore, (4) Guntars Krasts, (5) Philippe De Villiers, (6) Vladimir Tlusty, (7) Manolis Kalligiannis, (8) Lech Walesa, (9) Declan Ganley, (10) Michael Duran, (11) Jan Carnogursky, (12) de petitie-ondertekenaars, en (13) uw dienaar met Eline Van den Broek.

Read more...

Consolatio Philosophiae (vpmc)

Sloterdijk: [...] von siegen im Sinne einer großen Gestaltungsvision, wie der Kommunismus des 19. Jahrhunderts sie formuliert hat, kann heute ja nicht mehr die Rede sein. Also es geht nicht mehr, es geht gar nicht mehr um Gestalten, sondern es geht darum, wie man das Datum der Selbstzerstörung ein wenig aufschiebt, um Spielräume für irgendetwas Gestaltungsartiges in der Zukunft noch zu eröffnen.
Man muss das ganz ernst nehmen, weil jetzt zum ersten Mal so etwas wie eine apokalyptische Endspielsituation eingetreten ist. Wir haben immer geglaubt, die Apokalypse ist nur eine symbolische Struktur oder eine Schreibweise für Texte, mit denen Fanatiker sich selber aufputschen wollen, ja?
Wir bekommen aber inzwischen von unseren Freunden, den Meteorologen, von unseren Freunden, den Ozeanografen, von den Wirtschaftsstatistikern, von den Demografen aus allen möglichen Bereichen, in denen äußerst nüchterne Personen Forschung betreiben, wir bekommen von allen Fronten relativ gleichzeitig gleichlautende Hinweise darauf, daß im Augenblick die Krisenspannung an 20 Fronten gleichzeitig steigt.
Müller-Schmid: Haben Sie persönlich Zukunftsangst?
Sloterdijk: Dazu bin ich ein wenig zu alt. Die Alten lehnen sich zurück und sagen: Nach uns die Sintflut! Die Jungen haben zu einer Sintflut ein ganz anderes Verhältnis, weil es sie in ihren besten Jahren treffen würde.

Sloterdijk: Van zegepralen in de zin van een groot toekomstproject, zoals in de XIX^de E. .het Communisme er nog een heeft geformuleerd, kan vandaag geen sprake meer zijn. Met andere woorden, het gaat niet meer –helemaal niet meer– om projecten, maar om de vraag hoe men het moment van de zelfvernietiging nog een poosje voor zich uit kan schuiven, zodat er in de toekomst nog wat speelruimte open blijft voor iets dat met een project toch enige gelijkenis vertoont.

Je moet dat heel ernstig nemen, omdat er nu voor de eerste keer zoiets als een apocalyptische eindspelfaze is aangebroken. Wij gingen er altijd van uit dat de Apocalyps louter een symbolische structuur was, of een literaire vorm waar fanatiekelingen zichzelf mee willen opzwepen, toch?
Maar inmiddels krijgen wij van onze vrienden de meteorologen, van onze vrienden de oceanografen, van de ecomomen-statistici, van de demografen, uit alle mogelijke toepassingsgebieden dus, waar bloednuchtere lui vorsingswerk verrichten, wij krijgen van alle fronten min of meer gelijktijdig gelijklopende aanwijzingen, dat op dit moment de crisisspanning op 20 fronten tegelijk oploopt.
Müller-Schmid: Hebt u persoonlijk angst voor de toekomst?
Sloterdijk: Daar ben ik een tikje te oud voor. De oudjes leunen achterover en zeggen: Na ons de Zondvloed! De jongeren staan heel verschillend tegenover een zondvloed, omdat die hen in hun beste jaren zou treffen.
.

Read more...

N-VA, de kruiwagen van links!

Hat tip: Wouter Vermeersch

Read more...

Brussel moet dringend op dieet

Onder de Barroso-commissie werden bijna 10,000 nieuwe wetten uitgevaardigd. Libertas wil daar na de Europese verkiezingen van juni verandering in brengen. Een persbericht van Libertas.

Aan de vooravond van de verkiezingen hebben Europeanen eindelijk de kans om voor verandering te stemmen. Libertas klaagt al lang de machtswellust aan van de ondemocratische EU-instellingen en hun verwoede pogingen om zich nog meer macht toe te eigenen. Brussel maakt mooie claims over hoeveel wetten en regels zij al afgeschaft heeft, maar dat is puur gezichtsbedrog. De regels die bepalen welke vorm aardbeien mogen hebben of hoelang je mag zonnen, zijn inderdaad al uit de Europese codices verdwenen, maar daar stopt het.

José Manuel Barroso ambieert een tweede termijn als voorzitter van de Europese Commissie en pronkt maar al te vaak met zijn realisaties op vlak van administratieve vereenvoudiging en betere regelgeving. Maar dit zichzelf op de borst kloppen van Barroso berust louter op leugens en bedrog. Een eenvoudige blik op het officiële EurLex-register leert ons immers dat de Barroso-commissie toezicht gehouden heeft over de afkondiging van 9,863 nieuwe wetten sinds haar aantreden in 2004. Het totale aantal EU-wetten is in amper vijf jaar tijd met de helft toegenomen tot 30,675 stuks. Als Barroso hetzelfde beleid nog vijf jaar zou voortzetten, en alles wijst daar ook op, zou het aantal EU-wetten tegen 2014 opgelopen zijn tot 45,000.

Zonder enige uitzondering werden al deze wetten achter gesloten deuren beslist door niet-verkozen bureaucraten. Het was Barroso zelf die in het Europees Parlement onlangs moest toegeven dat er onder zijn voorzitterschap zelfs geen enkele stemming gehouden werd onder de 27 Eurocommissarissen. Het Europees Parlement fungeert als democratisch schaamlapje want zelfs deze assemblee staat er machteloos bij en kijkt ernaar. Van de 1,799 EU-wetten die dit jaar afgekondigd werden, had er maar één de goedkeuring van het EP.

Libertas gaat voor de twee-voor-éénregel waarbij de afkondiging van elke nieuwe EU-wet gepaard zou moeten gaan met de afschaffing van (minstens) twee andere EU-regels. Verder wil Libertas “sunset clauses” verplicht maken in elke nieuwe EU-wet en alle bestaande Europese wetten binnen afzienbare tijd toetsen aan hun relevantie, hun meerwaarde en - vooral - hun kostenplaatje.

Libertas-voorzitter Declan Ganley: “Moest voorzitter Barroso zich aan de kiezers moeten aanbieden met deze staat van dienst, hij zou geen kans maken om herverkozen te worden. De EU werd helemaal niet transparanter en meer open onder zijn Commissie. Erger nog, meer regels dan ooit tevoren werden door zijn bureaucratie uitgespuwd. Wil Europa opnieuw op de steun van haar burgers rekenen, moet dit systeem van onaansprakelijkheid, gesloten deuren en ongecontroleerde regelneverij drastisch hervormd worden. Libertas is de enige partij die zo’n hervorming vooropstaat. Brussel moet dringend op dieet en uitgekuist worden.”


Libertas is een pan- en pro-Europese beweging die meer democratie, aansprakelijkheid en transparantie nastreeft binnen de instellingen van de Europese Unie. Bijna 600 kandidaten over gans Europa zullen zich in naam van Libertas aan de kiezer aanbieden in juni.

Read more...

De oorzaken van de economische crisis

In het najaar van 2008 organiseerden we met het Rothbard Instituut een reeks van acht seminaries waarin Koen Deconinck de wortels van de huidige financiële crisis blootlegde. Deconinck vertrok bij de economische basisinzichten en bouwde die stap voor stap uit naar een integrale verklaring voor de huidige crisis. De seminariereeks vormde een volwaardige mini-cursus economie.

Deze bijzonder informatieve seminaries zijn nu integraal beschikbaar in mp3 formaat —ideaal om jezelf achter het stuur, op het perron, of waar dan ook bij te scholen over de dieperliggende oorzaken van de economische crisis en de basisbeginselen van de Oostenrijkse theorie. Veel plezier!

Read more...

Prague Conference on Political Economy 2009(Vincent De Roeck)

Van 24 tot 26 april 2009 vond de vijfde editie van de “Prague Conference on Political Economy” plaats. Ik tekende ook zelf voor de eerste maal in de Tsjechische hoofdstad present op deze ode aan de vrijemarkteconomie. De driedaagse conferentie werd andermaal georganiseerd door het “Liberalni Institute” in samenwerking met de “University of Economics”. Ook kreeg deze conferentie ditmaal steun van de conservatieve denktank “Obcanska Institute” en van het privé-opleidingsinstituut “Cevro College”. De initiatiefnemers Josef Sima en Pavol Minarik mochten beide dan wel uitgesproken libertariërs zijn, toch was het gros van de paneldiscussies en paperpresentaties dat zeker niet. Er vielen minstens evenveel monetaristen, traditionele liberalen en fiscale conservatieven te vinden onder de tachtig deelnemers als échte libertariërs, klassiek-liberalen en anarcho-kapitalisten. Het weekend kenmerkte zich door uitstekende lezingen, scherpe discussies, diepzinnige debatten, exquise diners, vermakelijk avondlijk vertier en de algemene sfeer van kameraadschap die zo archetypisch is binnen de (veel te kleine...) libertarische beweging.

Naast de voorstelling van het laatste nummer van “New Perspectives on Political Economy” (hun academisch tijdschrift) en enkele interessante schetsen van de recente evoluties binnen het socio-economische beleid van Tsjechië door de professoren Josef Sima en Pavol Minarik, was er ook een bijzonder interessant en leerrijk paneldebat over “stolen goods” tussen de academici Dusan Triska, een gewezen minister in verschillende Tsjechische regeringen en de architect van de privatisering van de Tsjechische staatsbedrijven na de val van het communisme, en Svetozar Pejovich, een Joegoslavische banneling onder de heerschappij van Tito. De liberale conservatief Triska verdedigde de privatiseringen, terwijl de anarcho-kapitalist Pejovich de collectivistische methode van Triska aanviel. Na de privatiseringen werden de inkomsten immers onder de ganse Tsjechische bevolking gelijk verdeeld. Pejovich vond dat onaanvaardbaar en stelde dat de staatsbedrijven via aandelen aan hun rechtmatige eigenaars hadden moeten teruggegeven worden. Verder hekelde Pejovich ook de zelfbedieningscultuur van een bepaalde klasse die ook in Tsjechië zwaar geprofiteerd had van de privatiseringen. Ik deel ergens wel de visie van Pejovich, maar de praktische realiteit (de immense moeilijkheid/quasi-onmogelijkheid om zoveel jaar na datum nog juist te weten wie de rechtmatige eigenaar van deze “stolen goods” was) dwingen mij toch om het eerder met Triska's mening eens te zijn.


De deelnemers moesten door het gigantische aantal workshops en discussies wel een keuze maken omdat velen gelijktijdig gehouden werden. “Wie kiest, verliest,” zegt een oud Vlaams gezegde en dat was in Praag niet anders. Het liefst had ik ze natuurlijk allemaal bijgewoond. Mijn keuze viel op regulering en taxatie, internationale handel, milieueconomie en economische geschiedenis. Een persoonlijke vriend van mij, Fernando Herrera, lobbyist voor het Spaanse “Telefonica”, legde in zijn lezing uit waarom het “broadband for all”-beleid van menig Europese overheid haar doel volledig zal missen omdat het kunstmatig verlagen van de tarieven tot tekorten zal leiden. Tomas Otahal van de universiteit van Brno onderwees ons over de oprichting van de “Federal Reserve” in de VS onder impuls van private bankiers die zo een feitelijke staatsgreep konden plegen. Laura Baraldi van de universiteit van Napels gaf duiding bij de sterke groeiverschillen tussen de Italiaanse regio’s en trok parallellen met de verschillende politieke en institutionele situaties. Selim Inancli van “Sakarya University” viel de onzichtbare handelsbarrières aan die door de WTO niet eens in beschouwing genomen worden. Verder analyseerde Sevil Acar van de universiteit van Istanbul de gevolgen van liberalisering en een openmarktbeleid, en beschreef de aard van de winnaars en de verliezers. Art Kovacic van het Sloveense “Institute for Economic Research” was zonder twijfel de vreemde eend in de bijt. Deze pro-Europese academicus hemelde de Lissabonagenda van de EU op tot enige graadmeter van de “EU competitiveness” en kreeg daarvoor vanuit de zaal natuurlijk bakken kritiek over zich.


Onze eigen Johan Albrecht van de UGent en het “Itinera Institute” was dan weer het andere uiterste. Zijn kritische kijk op de inzet van publieke middelen in de promotie van alternatieve energiebronnen was puur economisch van aard, wat hem aardig wat bijval deed oogsten. Ondrej Sramek van de Praagse “University of Economics” gaf ons tenslotte ook nog enkele fundamentele inzichten in sharia-bankieren en Fernando Zanella van de “United Arab Emirates University” besprak de alternatieve straffen voor misdadigers in het koloniale Portugal. Daar kregen veroordeelden de kans om hun vrijheid terug te winnen door als “degredos” (bannelingen) voor de kust van onbekende gebieden gedropt te worden en zich daar trachten te integreren. De kracht van het Portugese apparaat zat hem net in die “degredos” die zich, tenminste als ze het eerste contact wisten te overleven, integreerden in de lokale samenleving en later een uitermate belangrijke verbindingsrol met de kolonisator op zich zouden nemen. Maar uiteindelijk waren het misschien toch gewoon de twee “keynote lectures” van de eerste dag die echt het verschil maakten. Professor Hans-Hermann Hoppe van de universiteit van Nevada behandelde het “yield”-vraagstuk van spaargeld en trok de bestaande pro-consumptieideeën van klassieke economen in twijfel. Professor Svetozar Pejovich van de universiteit van Texas gaf zijn lezing de alleszeggende titel “From socialism to socialism” en vergeleek het gebrek aan afdwingbare eigendomsrechten in Oost-Europa, o.a. door EU-infrastructuurwerken, met de Sovjet-tijd.


Op de eerste foto zien jullie de openingsspeech van Josef Sima, op de tweede de voordracht van Hans-Hermann Hoppe, op de derde de paneldiscussie met Sima, Pejovich en Triska, en op de vierde en vijfde mezelf op en onder de Karelsbrug na een lange "werkdag".

Meer over deze driedaagse op www.libinst.vz/pcpe09/.
Meer teksten van Vincent De Roeck op www.libertarian.be.

Read more...