Fascisme in Zweden (Hoegin)

Bij de verkiezingen in Zweden van dit week-end behaalde de extreem-rechtse partij Zwedendemocraten (SD, Sverigedemokraterne) de hoogste score ooit: 2,9% op landsbasis. Vooral in Skåne in het Zuiden van Zweden staat de partij sterk – de invloed van de Deense Volkspartij (DF , Dansk Folkeparti) is daar ongetwijfeld niet vreemd aan. De partij had echter af te rekenen met allerlei sabotagepogingen uit anti-fascistische hoek.

Het meest merkwaardige aan de zaak is misschien nog wel dat de Anti-Fascistische Actie (AFA, Antifascistisk Aktion) op haar webstek uitgebreid over haar sabotage-acties mag snoeven, zonder dat de politie ingrijpt. Een opsomming van enkele van de «heldendaden» die haar leden de laatste weken verricht hebben:

• Verkiezingsplakaten van de partij werden systematisch verwijderd;
• Verkiezingspropaganda van de partij werd uit bibliotheken verwijderd;
• Verkiezingspropaganda van de partij werd op sommige plaatsen uit de brievenbussen gevist;
• Kandidaten op de lijsten van SD kregen (persoonlijke) dreigbrieven toegestuurd om zich terug te trekken, en sommigen trokken zich ook daadwerkelijk terug;
• Een verkiezingstoespraak in Västerås van de Nationaal-Democraten (ND, Nationaldemokraterne), een andere extreem-rechtse partij, werd grondig verstoord.

De meest ernstige zaak is echter dat de stembiljetten van SD systematisch weggehaald werden uit de kieslokalen, zowel op de dag van de verkiezingen als ervoor voor de mensen die op voorhand willen stemmen. Hier hoort misschien een kort uitleg bij over hoe men in Zweden stemt: in de kieslokalen liggen namelijk per partij stembiljetten met ofwel alleen de naam van de partij, ofwel de kandidatenlijst, en wanneer men op een partij wil stemmen steekt men zo'n biljet in een enveloppe die men vervolgens in de stembus stopt. Wanneer dus de stembiljetten voor een partij systematisch uit de kieslokalen verwijderd worden, kan men alleen nog via het derde alternatief voor die partij stemmen: op een blanco biljet de naam van de partij van voorkeur schrijven. Dat laatste houdt natuurlijk meer risico's in op ongeldigheid, plus dat het natuurlijk iets meer werk vraagt.

Ik wil me niet uitspreken over de vraag of er tussen de leden of aanhangers van SD, ND en konsoorten fascisten zitten, maar dat er bij AFA fascisten zitten een feit dat vaststaat. De methodes die AFA gebruikt kunnen immers bezwaarlijk democratisch genoemd worden.

Read more...

Paus morele overwinnaar (Hoegin)

De gebeurtenissen van de laatste dagen zijn uiteindelijk uitgedraaid op wat sommigen een «knieval» van paus Benedictus XVI voor de islam noemen. Wanneer alles even op een rijtje gezet wordt is het echter duidelijk dat hij wel degelijk de morele winnaar van de strijd is. Of de religieuze en politieke leiders die tegen hem geageerd hebben dat ooit zullen (of kunnen) snappen is een andere vraag.

Eigenlijk is het hele verhaal behoorlijk bizar. Wie de toespraak leest merkt op dat de paus helemaal geen uitspraken heeft gedaan over de islam in het algemeen en de jihad in het bijzonder, en toch worden er in het Midden-Oosten kerken aangevallen en ambassadeurs teruggeroepen uit Vaticaanstad. Alvast één parallel met de beruchte Deense cartoons kan zonder problemen getrokken worden: diegenen die het hardst van leer trekken tegen de paus, zijn net als toen diegenen die het minst geïnformeerd zijn.

Zo verklaarde de secretaris-generaal van de Centrale Raad van de Moslims in Duitsland (Zentralrat der Muslime in Deutschland) Aiman Mazyek dat hij niet inziet hoe de toespraak een belediging voor de moslims zou kunnen inhouden. Maar nog duidelijker was de verklaring van Ali Bardakoğlu, de voorzitter van de Kamer voor Religieuze Zaken (Diyanet İşleri Başkanlığı), een verklaring die kenschetst wat er werkelijk aan de hand is: nadat hij eerst in scherpe bewoordingen excuses van de paus had geëist, moest hij toegeven dat hij dat had gedaan op basis van de eerste foutieve persmededelingen over de toespraak. Hij deed dat echter niet helemaal spontaan, maar pas nadat commentator Mehmet Yılmaz hem in de Turkse krant Hürriyet eens goed de levieten gelezen had. Zijn commentaar gold overigens niet alleen hem, maar ook de rest van de islamitische wereld die kritiek uitte op de toespraak van de paus.

Ook de tussenkomst van de Duitse bondskanselier Angela Merkel gaat in dezelfde richting als die van Mehmet Yılmaz. In essentie zegt zij, maar dan op diplomatische wijze, eigenlijk niets meer dan dat de islamitische leiders die excuses van de paus eisen ofwel eerst eens de tekst van de toespraak zouden moeten lezen, ofwel er helemaal niets van gesnapt hebben. Indien die leiders ooit tot rede komen, zullen zij misschien beseffen hoe dom zij zich eigenlijk gedragen hebben. Misschien dat ook de reeds eerder geciteerde Tasnim Aslam dan zal beseffen wat voor een enormiteit zij eigenlijk uitkraamde.

Fundamenteler is misschien de vraag hoe het allemaal zover is kunnen komen. De paus is misschien de morele winnaar voor wie begrijpend kan lezen, maar anderzijds heeft hij ook niet veel meer keuze dan zich te verontschuldigen voor iets dat hij niet gezegd heeft wanneer er met bruut geweld gedreigd wordt, ja er zelfs al geweld gebruikt is tegen kerken in het Midden-Oosten (waarvan sommigen niet eens rooms-katholiek!). En een verwijzing naar Lukas 6:29 («Als iemand je op de wang slaat, bied hem dan ook de andere wang aan.») is daarbij misschien ook op zijn plaats. Maar dat hij zich genoodzaakt zag zijn spijt uit te drukken moslims gekrenkt te hebben zegt echter ook iets over de zwakheid –onwil of onvermogen?– van het politieke Westen om de islamitische wereld tot rede te brengen of te dwingen.

Ook in de Duitse kranten reageert men met verbazing op de hevigheid van de reacties uit de islamitische wereld, en vraagt men zich af of het conflict tussen de beschavingen misschien al begonnen is. Feit is dat grote delen van de islamitische wereld vandaag blijkbaar zelfs al geen aanleiding meer nodig hebben om te mobiliseren tegen de christelijke wereld, en dat leugenachtige berichten er in ijltempo de ronde kunnen doen zonder dat religieuze of politieke leiders de mensen tot rede proberen te brengen, ja zelfs liever nog wat olie op het vuur willen gieten en mekaar willen overtroeven in straffe verklaringen die kant noch wal raken. Van een moreel en intellectueel failliet gesproken, en als ultiem bewijs voor hoezeer de islam synoniem voor vrede en liefde is kan dat alvast tellen.

Read more...

Fallaci, Ratzinger en een namaakventje (victa placet mihi causa)

"I feel less alone when I read the books of Ratzinger."
"I am an atheist, and if an atheist and a pope think the same things,

there must be something true. It's that simple!

There must be some human truth here that is beyond religion."

Oriana Fallaci (29 juli 1929 – 15 september 2006)

Ik moet twee onaangename zaken vertellen. Eén van die twee is ridicuul, en laat mij daarmee beginnen.

De cursiefjes-schrijver Camps, die in de waan verkeert dat zijn artikeltjes in hoofdletters worden afgedrukt, en die heel fier is over het pseudohollandse taaltje dat hij zichzelf heeft aangeleerd, en die een soort van namaak-janmulderachtige droefgeestigheid ten toon spreidt die in zijn geest waarschijnlijk voor sérieux doorgaat: die man heeft op de eerste pagina van De Morgen vandaag een schandelijk In Memoriam voor Oriana Fallaci mogen schrijven.
Hij begint ongelukkig met haar “oud-journaliste” te noemen, daar waar “journaliste” had moeten staan. Een bekende stijlfout, in dit geval ook een ongevoeligheid, die bij De Morgen niet zal zijn opgevallen. De verstandige lezer weet dan genoeg en leest iets anders, maar ik had mijn bekomste nog niet en las verder. En verderop kwamen er geen stilistische onnozelheden meer, maar grofheden van het laagste soort. Laten wij Camps even zijn gang gaan.
Fallaci schreef bijvoorbeeld: “als de eerste de beste Ayaan Hirsi Ali“.

Die kleine zandgrondworm permitteert het zich om iemand te noemen die wereldwijd wordt geacht om haar fysieke moed, en waar er geen tweede exemplaar van bestaat. Hij noemt verder nog een hoop bekende namen, van Kissinger tot Cathérine Deneuve, maar daar las ik over, omdat ik begrip had voor een man die zijn kleine kolommetjes vol moet krijgen terwijl alles wat zijn geest simultaan bevatten kan makkelijk op een bierviltje gaat.
Camps wist nog iets, en in zijn vermeende CAPITALEN schrijft hij: “Oriana Fallaci was doorgeschoten in haat, zelfhaat wellicht. Ik, haar aanbidder, had alleen nog medelijden. Een mildere vorm van verachting. Was het de kanker die haar lichaam doorkliefde?”

Ik, en ik Camps durf zulke dingen vertellen!

En Camps weet niet waar de grenzen van het fatsoen liggen, maar aangezien zijn redactie dat ook niet weet zit hij op rozen.

o-o-o-o-o

Nu die tweede onaangenaamheid. Het Vaticaan laat weten dat Joseph Ratzinger zich verontschuldigt bij de moslims. Dat is bijzonder droevig, want ik zie niet in waarvoor hij dat zou doen.
In zijn redevoering heeft hij, zoals hier eerder gezegd, een XIVde E.’se Byzantijnse keizer geciteerd, Manuel II Paleologos. Die keizer had een aantal gesprekken met een Perzische geleerde, en Perzië was toen grotendeels al met geweld bekeerd. Hier het fragment uit Benedictus' redevoering waar de moslims zich aan storen (al is dat natuurlijk niet echt waar: zij hebben die rede immers nooit gehoord, laat staan gelezen; wat zij willen testen is de bereidheid van het Westen om op hun hegemoniale eisen in te gaan ...en dat lukt aardig):

In het door professor Khoury uitgegeven zevende gesprek (διάλεξις – controverse) raakt de keizer het thema van de djihaat aan, de heilige oorlog. De keizer was ongetwijfeld bekend met wat in Sura 2, 256 staat: Geen dwang in zaken des geloofs – en zoals kenners ons leren betreft het hier een der vroege sura’s, uit de tijd dat Mohammed zelf nog geen macht had en bedreigd werd. Maar de keizer kende natuurlijk ook de andere – later ontstane – onderrichtingen betreffende de heilige oorlog, die in de koran zijn neergelegd. Zonder in details te treden, zoals de verschillende manier van omgaan met “mensen van het Boek” en de “ongelovigen”, spreekt hij zijn gesprekspartner verwonderlijk abrupt aan, op een voor ons verbazend abrupte toon, en stelt hem heel simpel de centrale vraag naar de verhouding tussen religie en geweld. Hij zegt: “Toon mij dan, wat voor nieuwigheid Mohammed gebracht heeft, en dan zul je enkel slechte en onmenselijke dingen aantreffen, zoals zijn voorschrift om het geloof dat hij predikte door het zwaard te verbreiden.” Na zich zo sterk uitgedrukt te hebben gaat de keizer verder en legt hij gedetailleerd uit waarom geloofsverbreiding door geweld tegen de rede ingaat. Zij is onverenigbaar met het wezen van God en het wezen der ziel. “God stelt geen behagen in bloed”, zegt hij, “en niet handelen volgens de rede, „σúν λόγῳ”, gaat in tegen Gods wezen. Het geloof is de vrucht van de ziel, niet van het lichaam. Wie bijgevolg iemand tot het geloof wil brengen, zal de gave van het woord nodig hebben, en het vermogen om correct te redeneren, maar geen geweld of dreiging… Om een verstandige ziel te overtuigen, heb je je armen niet nodig, geen slagwapen noch ander tuig waarmee je iemand met de dood kan bedreigen...”.
Doorslaggevende zin in deze argumentatie tegen de bekering door geweld luidt: Niet handelen volgens de rede, gaat in tegen Gods wezen. De tekstbezorger, Theodoor Khoury geeft als commentaar: voor de keizer is deze zin een evidentie, want als Byzantijn is hij in de Griekse filosofie groot geworden. In de moslimleer echter is God absoluut transcendent. Zijn wil is aan geen van onze categorieën gebonden, niet eens aan die der rationaliteit. Khoury citeert daarbij een werk van de bekende franse islamoloog R. Arnaldez, die er op wijst dat Ibn Hazn zo ver ging te verklaren dat God niet eens door Zijn eigen woord gehouden was, en dat niets Hem er toe verplichtte ons de waarheid te openbaren. Als Hij dat wenste, dan zou de mens zelfs tot afgodendienst kunnen worden verplicht.

Iedereen mag oordelen, maar als U verontschuldigingen aanbiedt voor zulke tekst, en met de bijzondere achting die ik U toedraag Joseph Ratzinger, dan wijkt U af van het rechte pad. Wellicht denkt U aan het lot van de weinige christenen die nog zijn overgebleven in de islamitische rijken, en dat is een ernstige overweging, maar vriend Joseph: Oriana maakte een andere inschatting.

Read more...

The Christians did it again (Brigant)

The Pope and the Muslims.

The Pope has enraged the Muslim world because he qouted a Byzantine 14th century Emperor which ought to have proven that Religion & Violence do not go hand in hand.

The VRT (Belgian Flemish Public TV) seem to forget mentioning the latter part, unlike the Francopone counterpart RTBF. This is the part that seems to be deliberately forgotten (quoted from bbc website): "The emperor, after having expressed himself so forcefully, goes on to explain in detail the reasons why spreading the faith through violence is something unreasonable. Violence is incompatible with the nature of God and the nature of the soul. "God," he says, "is not pleased by blood - and not acting reasonably is contrary to God's nature. Faith is born of the soul, not the body.

Whoever would lead someone to faith needs the ability to speak well and to reason properly, without violence and threats.""

Muslims seem to interpret the words as if the Pope said that Islam is a religion of violence, which he didn't...he was talking about how religion and violence do not mix and quoted Manuel II Paleologus.

Personally, Islam for me is a violent religion and the Muslim reactions to the Papal words just provides me with further proof. The Beep has some pictures of the Muslim reaction as well as quotes. You can also find some quotes from the papal speech as well as this PDF file with the speech.

Some Muslims reacted by outing the 'Christian hypocrisy' referring to the Iberian Peninsula's Jews & Muslims as well as the Crusades. Hypocrites, that's exactly the word they shouldn't be thinking of using. The Crusades started after a growing Muslim Empire attacked the Byzantine empire, the latter calling for military assistance. The Iberian peninsula saw an invasion of Muslims who ravaged the region, there was no 'multicultural & peaceful' Islamic civilisation in Spain. Jews & Christians were less worthy than dogs. Let us not forget the Jihad's into Eastern Europe, the gates of Vienna, the slaughters not only there but also in the mediterrean.

Want to learn more? Buy Paul Fregosi's Jihad in the West.

How about the Slave Raids into deep Africa which lasted at least into the 19th century. Let us talk about who's keeping up Slavery these days. Islam has no lessons to give us in tolerence, democracy, freedom of speech, human rights and a lot more. I see this as further proof that we're in a 'clash of civilisations', open up your eyes it's not only 'Al Qaeda'...unless Al Qaeda controls States. The pope will probably say he's sorry and that they're misinterpreting his words. Personally, I would go televised and pull a Bart Simpson...(as in against the Australians) and show my bottoms whilst wearing a boxer short stating EAT MY SHORTS (well I have to clean up the act). I wonder if the Pope's Turkish tour will proceed as planned. Recently there was some concern about a book, called Papa'ya suikast,which described a murder plot against the Pope in Istanbul.

Read more...

Een keizer die zijn kleren niet van een Brusselse bisschop moest krijgen (victa placet mihi causa)

Vaak is er enkel plaatselijk nieuws, soms ook wereldnieuws. Vandaag waren ze er allebei, maar alleen het plaatselijke nieuws heeft onze Vlaamse journalisten kunnen boeien. Hun berichten gingen over het ontslag van een kleine keizer. Dat ontslag was onvermijdelijk luidde hun oordeel, en zoals altijd spreken onze jongens van de vierde macht uit één mond (niets ongewoons: zij laven zich tenslotte allen aan de gulle bron der Uitvoerende Macht). Waarin deze onvermijdelijkheid juist bestond, werd uit gewoonte in het vage gelaten: de kleine keizer was driftig, arrogant, eigengereid &cet. Psychologiseren kost niets en het is plezierig.
Dat het ontslag al jaren eerder had mogen komen, bijvoorbeeld kort na aanwerving, heb ik nergens gelezen. Dat ’s mans Nederlands ondermaats was – toch een handicap in een culturele instelling – werd niet vermeld bij mijn weten. Dat hij eerst nog reclamefoldertjes meende te mogen maken voor zijn Brusselse kleermaker Bisschop, en vervolgens met een rode kop moest verklaren dat hij nu nog meer zijn best zou doen om uit te vissen wat voor verplichtingen er bij deez job kwamen kijken, al evenmin. Wat betreft deze inzichten was onze adelaar aanvankelijk zo onschuldig als een lam, en minister Van Mechelen had naar niets gevraagd.
Laten wij deez zaak rusten, en eens kijken of er nog andere kwesties aan de orde zijn in de wijde wereld.
Vrienden, er is mogelijk een nieuwe cartoonkwestie in de maak! Benedictus de Zestiende heeft een reis naar Duitsland gemaakt, en hij heeft daar een opmerkelijke redevoering gehouden. In onze kranten lezen wij hooguit een zinsnede, maar in Le Monde online vandaag kunnen wij die rede toch partim nalezen, zij het onder de titel Verbatim.
Onze moslimbroeders blijken alweer gekwetst te zijn, en er zijn reacties tot in Azië. Onder meer Turkije, Libanon, Pakistan, en stemmen tot in Indië en Indonesië hebben zich laten horen. Ik vertaal snel wat ik lees, want de commentaar van de Fransen lijkt mij beter dan wat onze verzamelde pers zal voortbrengen in de komende dagen (gesteld dat zij door de feiten daartoe gedwongen worden):

"God is niet op bloedvergieten gesteld"

In zijn rede, gehouden dinsdag 12 september in Regensburg, heeft de paus geciteerd uit een werk van Theodor Koury, een theoloog uit Münster die in de jaren 1960 het verhaal van de “Zevende controverse” ophaalde, waarbij in 1391 de christelijke byzantijnse keizer Manuel II Paleologos (1350-1425) zich tegenover een Perzische geleerde bevond.
Op een manier die voor ons verwonderlijk abrupt mag lijken, stelt de keizer aan zijn tegenstander een vraag , de centrale vraag over het verband tussen religie en geweld. Hij zegt hem:
“Toon mij dan wat voor nieuwigheden Mohammed heeft gebracht. Je zult enkel slechte en onmenselijke dingen aantreffen, zoals de recht om te zwaard het geloof dat hij predikte te verdedigen.” De keizer legt vervolgens uit waarom het absurd is het geloof door geweld te verbreiden. “Dergelijk geweld is tegengesteld aan de aard van God en aan de geaardheid der ziel: God is niet op bloedvergieten gesteld. (…)
Hij die iemand tot het geloof wil brengen, moet zich kunnen verlaten op goede argumentatie en correcte redenering, niet op geweld en dreiging. (…) Om een redelijk wezen te overtuigen hoef je noch je armen te gebruiken, noch wapentuig, noch wat voor middelen ook waarmee je iemand met de dood kunt bedreigen.” (…)
In deze argumentatie van de keizer van Constantinopel, tegen de gedwongen bekering, is de beslissende zin deze: een onredelijke handelwijze gaat in tegen de aard van God. Voor de keizer, een Byzantijn die met de Griekse filosofie was opgevoed, is deze zin vanzelfsprekend.
In de muzelmaanse leer echter is God volkomen transcendent. Zijn wil is niet gebonden aan gelijk welke van onze categorieën, niet eens die van de rede. [*]

Dans son discours prononcé mardi 12 septembre à Ratisbonne, le pape a cité un ouvrage de Theodor Koury, théologien de Münster qui, dans les années 1960, avait rapporté la "Septième controverse" ayant opposé, en 1391, l'empereur chrétien de Constantinople, Manuel II Paléologue (1350-1425), à un érudit persan.
L'empereur pose à son interlocuteur, d'une manière étonnamment abrupte pour nous, la question centrale du rapport entre religion et violence. Il lui dit : "Montre-moi donc ce que Mahomet a apporté de nouveau. Tu ne trouveras que des choses mauvaises et inhumaines, comme le droit de défendre par l'épée la foi qu'il prêchait." L'empereur explique alors pourquoi il est absurde de diffuser la foi par la violence. Une telle violence est contraire à la nature de Dieu et à la nature de l'âme : Dieu n'aime pas le sang. (...)
Celui qui veut conduire quelqu'un vers la foi doit être capable de parler bien et de penser juste, et non de violence et de menace. (...) Pour convaincre une âme raisonnable, on n'a pas besoin de son bras, ni d'armes, ni d'un quelconque moyen par lequel on peut menacer quelqu'un de mort. (...) La phrase décisive dans cette argumentation de l'empereur de Constantinople contre la conversion forcée est la suivante : agir de manière déraisonnable est contraire à la nature de Dieu. Pour l'empereur, un Byzantin éduqué dans la philosophie grecque, cette phrase est évidente. En revanche, pour la doctrine musulmane, Dieu est absolument transcendant. Sa volonté n'est liée à aucune de nos catégories, pas même celle de la raison.

Dit lijkt mij duidelijke taal. Het betreft hier twee werelden, en zowel Ratzinger als Le Monde laten dat ook verstaan.

In die twee werelden gebeurde nog iets: de Nederlandse minister Donner van Justitie, neef van de betreurde schaakgrootmeester en auteur Jan-Hein Donner, zei dat als er ooit in Nederland een 2/3 meerderheid zou worden gevonden voor het invoeren van de shari'a ...dat de democratie zulks dan niet mocht verhinderen. Dat lijkt mij een degelijk democratisch standpunt, en de enige vraag is dus of wij het zover willen laten komen.

[*] Ik moet hem toch ook even aan het woord laten: in zijn voorwoord tot Histoire de ma Vie, zei Casanova: Je suis non seulement monothéiste, mais chrétien fortifié par la philosophie, qui n'a jamais rien gâté.
Ik ben niet enkel monotheïst, maar christen gesterkt door de filosofie, die nooit wat dan ook heeft bedorven.

Read more...

Noorse imam: «Bush zat achter 9/11» (Hoegin)

De leider van de Noorse imams Zulqarnain Sakandar Madni veroorzaakte op 11 september in Noorwegen een controverse door te beweren dat George W. Bush en de VS achter de aanslagen van 9/11 zitten. Bovendien ontkent hij dat er zoiets als al-Qaida bestaat, en worden de video's die zogezegd van Osama bin Laden komen volgens hem opgenomen in een studio. Dat deze imam bovendien de steunt krijgt van andere imams en gewone moslims in Noorwegen is niet van die aard om de controverse te doen afnemen.

De Noorse nationale krant Aftenposten had imam Zulqarnain Sakandar Madni uitgenodigd voor een netbabbel naar aanleiding van de herdenking van 11 september 2001. In het gesprek beweerde de imam echter dat volgens hem geen moslims maar wel George W. Bush en de VS achter de aanslagen van 11 september zitten. De islam predikt immers vrede, en staat niet toe dat burgers verwond of gedood worden, en dús kunnen moslims niet achter de aanslag zitten. Al-Qaida en Osama bin Laden zijn verder volgens hem verzinsels, en hun videoboodschappen opgenomen in een studio. Tot slot refereert hij naar de film Loose Change, die weerlegt dat de aanslagen van 9/11 door moslims gepleegd zou zijn. Hij maakt er daarbij een punt van dat de film Amerikaans is.

Nu is imam Zulqarnain Sakandar Madni niet de eerste de beste imam geplukt uit één of andere obscure moskee, maar de leider van de Verenigde Oelama van Noorwegen (Jamiat Ulama-E-Norway). Bovendien wordt de imam gesteund door andere imams, waaronder imam Hafiz Mehboob-ur-Rehman van het Islamitische Culturele Centrum en imam Syed Ikram Shah van de Islamitische Wereldmissie. Deze laatste beweert dat zelfs indien de kapers moslimnamen hadden, het Westen niet kan bewijzen dat zij ook echt moslims waren. Een andere imam, imam Nehmat Ali Shah van de Centrale Jamaat-e Ahl-E Sunnat stelt dan weer vast dat na vijf jaar nog steeds niemand door een onafhankelijke rechtbank veroordeeld is voor de aanslagen, en dat hij dus niet kan weten of de daders moslims waren of niet.

Uit enkele straatinterviews blijkt ook dat sommige «gewone moslims in de Noorse straat» er niet echt van overtuigd zijn dat moslims achter de aanslagen van 9/11 zitten. Enkele allochtone politici daarentegen nemen sterk afstand van de beweringen van de imams, daaronder Afshan Rafiq van het conservatieve Rechts (Høyre) en Khalid Mahmood van de sociaal-democratische Arbeiderspartij. Ook de Ministers van Buitenlandse Zaken en Integratie, Jonas Gahr Støre en Bjarne Håkon Hanssen, beiden sociaal-democraten, uiten kritiek op de beweringen van de imams. Jonas Gahr Støre verklaarde aan Aftenposten dat de vrijheid van meningsuiting gerespecteerd moet worden, maar dat de beweringen van de imams speculaties zijn waar hij het helemaal niet eens mee is.

Volgens onderzoekster Kari Vogt, die de islam als één van haar specialiteiten heeft, wijst de ontkenning van de imams op een dubbele breuk: enerzijds het gevoel van onbehagen en de schaamte dat moslims verbonden worden met zulke misdaden, en anderzijds het wantrouwen van hen tegenover de Westerse politici die beweren klare bewijzen te hebben dat de daders moslims waren. Zij wijst er bovendien op dat het soort samenzweringstheorieën dat de imams voorleggen al sedert 2001 de ronde doet, zowel bij de moslims als elders in Noorwegen en het buitenland. Anderzijds denkt zij dat het hoe dan ook om een kleine minderheid gaat, ook bij de moslims, omdat de meeste moslims wel degelijk een politieke voeling en een werkelijkheidsbesef hebben dat functioneert.

Als dat laatste inderdaad het geval is, is het toch merkwaardig dat vooraanstaande imams en moslimleiders beweringen kunnen afleggen die voor de grotere meerderheid van hun aanhangers als complete nonsens moeten overkomen, zonder dat dat noemenswaardige gevolgen heeft voor hun positie binnen de gemeenschap. Ook opvallend is het gemak waarmee zij kunnen wegkomen, wat niet kan gezegd worden van paus Benedictus XVI die de hele islamitische wereld over zich heen lijkt te krijgen omwille van een citaat waarvan hij afstand nam. Woordvoerster Tasnim Aslam van het Pakistaanse ministerie van Buitenlandse Zaken leverde in dat verband trouwens een pareltje van een contradictio in terminis af dat kan tellen:

Eenieder die de islam als intolerant omschrijft zet aan tot geweld.

Een godsdienst die werkelijk tolerant is heeft er namelijk geen probleem mee intolerant genoemd te worden, laat staan dat een bewering in die zin tot geweld zou aanzetten. En dat geldt a fortiori voor uitspraken die ter goeder trouw gedaan worden en die die godsdienst helemaal niet als intolerant afschilderen. Leidt zoiets wel tot geweld zoals nu het geval is, kan men zich afvragen of er misschien toch niet iets goed fout zit bij op z'n minst de leiders van die geloofsgemeenschap.

Read more...

De politisering van de VRT

In een niet zo ver verleden is er een artikel van mijn hand verschenen dat voorstelde om de VRT te privatiseren. Zo betoogde ik dat de kernfuncties van de VRT, namelijk haar informatieve en educatieve taak, evengoed door private bedrijven konden worden uitgeoefend. Daarbij voeg ik nu de nuance aan toe dat bij een mogelijke privatisering de overheid toch nog haar controle over bepaalde programma’s kan houden door middel van een openbare uitbesteding en de daarmee gepaard gaande kwaliteitscontrole.

Doch wat me nu het meest aanzet om te pleiten voor een privatisering van de VRT is de toenemende politisering in de VRT. Haar voorganger, de BRT, was daar jarenlang het slachtoffer van. Het beleid werd gestuurd door de politiek, mensen werden intern benoemd op politieke inspraak, verlieslatende en nutteloze producties een lang leven gegund enzoverder. De Franstalige tegenhanger van de VRT, de RTBF, lijdt er nog steeds aan en raakt derhalve niet bovenop.
Eind jaren negentig was de BRT in het zelfde straatje maar alles veranderde onder druk van de concurrentie van VTM en andere commerciële zenders. De regering Dehaene (en de regionale regeringen) besefte dat het niet meer verder kon en maakte de BRT daarom tot een autonoom overheidsbedrijf waarbij de invloed van de politiek afnam. De BRT veranderde in de VRT en onder Bert De Graeve ging de VRT eindelijk meer aandacht hebben voor economische aspecten. Het gevolg was dat de VRT groeide en terug succesrijk werd. Het is nu terug de sterkste speler op de Vlaamse televisiemarkt.
De Graeve was wel een politieke benoeming, net zoals zijn opvolger Mary maar op managementbeleid werden ze grotendeels met rust gelaten door de Vlaamse overheid. Alles was rust en vree tot dat Geert Bourgeois minister van media werd. Bourgeois heeft de neiging om zich met de dingen te bemoeien. Hij denkt dat het de taak is van de minister van media om de media te sturen, om ze onder controle te houden. Zo heeft hij ook plannen om de mediaconcentraties te beperken en om buitenlandse investeerders zoveel mogelijk uit de Vlaamse mediamarkt te houden. Onvervalst protectionisme.
Natuurlijk is er ook de factor Tony Mary die toch, het mag gezegd worden, een pretentieuze man is met een eigen visie voor de VRT, die dan ook al geregeld in conflict met zijn toezichthouders is geraakt. Het zou dan ook vroeg of laat een serieus conflict uitbreken met de Vlaamse regering, wat er dan ook gekomen is.
En over wat? Iets banaal als de uitzending van de reeks “Flikken”. De VRT had een contract gesloten met Belgacom dat de nieuwe reeks eerst op de digitale televisie (tegen betaling dus) zou worden uitgezonden en daarna op de VRT. Een handige truc om digitale televisie populair te maken en een praktijk die veelvuldig gehanteerd wordt in de BBC en haar digitale kanalen.

Bourgeois daarentegen was er niet mee akkoord. Het klonk immers, in de oren van iedereen die socialistische gedachten heeft, onrechtvaardig want de meerderheid van de Vlamingen zou de programma’s pas later zien. Naast deze zogezegde discriminatie vindt de minister dat er een ontoelaatbare dwang ontstaat om digitale televisie te kopen. Een soort chantage, in de ogen van de minister.

De Vlaamse overheid en de Raad van Bestuur van de VRT besloot dan ook Mary terug te fluiten. Dit is dan ook duidelijk in serieuze inmenging in het dagelijks beleid van het management en in een geldig gesloten contract. Het beheerscontract wordt herleid tot een vodje papier.

Tony Mary nam dit niet, legde het besluit van de regering naast zich neer en stapte naar de rechtbank waar hij eist dat hij herstelt wordt in zijn normale functies van dagelijks bestuur. Op het eerste zicht een verregaande maatregel maar een normale procedure in vennootschapsgeschillen. Het voornaamste argument van Mary was dat het management slechts kan functioneren als ze onafhankelijk zijn van politisering of welke politieke druk ook.

De reactie van de Vlaamse regering: voorstel tot ontslag van Tony Mary als gedelegeerd bestuur van de VRT. Van politieke inmenging gesproken…

Histoire à suivre

Read more...

Paarse rekenkunde (Politiek Incorrect)

Neen, we zullen het niet hebben over het administratieve slordigheidje dat bij de fiscus is binnengeslopen en waardoor de regering nu 883 miljoen euro is misgelopen. Zulke technische mankementjes kunnen nu eenmaal in iedere administratie voorkomen; die van de meest moderne modelstaat natuurlijk het eerst. Veel hallucinanter zijn wel de woorden van federaal inquisitiepater voor Sociale Zaken Rudy Demotte (PS) omtrent de sociale lasten. Volgens de minister is dankzij het schitterende beleid van deze paarse regering het officiële tarief inzake werkgeversbijdrage op het brutoloon gezakt van 45,36% naar 24,9%.

De Amerikaanse schrijver Mark Twain (1835-1910) wist meer dan honderd jaar geleden de wereld te verblijden met volgende uitspraak: "There are three kinds of lies: lies, damned lies and statistics.". Minister Demotte slaagt er blijkbaar in deze drie soorten leugens in één keer te gebruiken. Hij liegt, en hult zich in een cijfermatig rookgordijn (uiteraard geen tabaksrook...)

Want nee, de sociale lasten voor de werkgever zijn niet gedaald. Het tarief bedraagt immers nog steeds... 45,36%!!! Hierbij moet dan wel de werknemersbijdrage (13,1%) mee ingerekend worden. Maar uiteindelijk maakt dit absoluut geen verschil uit: het is toch de werkgever die bijde bijdragen naar de sociale zekerheid moet doorstorten. En in zekere mate is ook de personenbelasting op het loon van een werknemer op kosten van de werkgever, zij het via de bedrijfsvoorheffing. Bovendien staat zwart op wit in het recente verslag van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven (CRB) te lezen dat de Belgische lonen 2,1% sneller stijgen dan in onze buurlanden. Hallo, lastenverlaging?

Vervolgens probeert Demotte de werkgevers te paaien met een zogenaamde "Tegemoetkoming voor Bijkomende Werkgelegenheid", een specifieke lastenverlaging die bij elke nieuwe aanwerving een jaar geldig zou blijven. Voorts wil Demotte zich concentreren op drie werknemersgroepen (45-plussers, laaggeschoolden en personen die recent de arbeidsmarkt zijn toegetreden) om gerichte lastenverlagingen op uit te voeren. Dit zou kaderen in een algemeen beleidsplan om het "kluwen van lastenverlagingen" te vereenvoudigen. U noemt dit eenvoud? Lineaire lastenverlagingen en vlaktaksen; DAT is pas eenvoud! En veel efficiënter.

Trouwens, Demotte spreekt zichzelf dan weer enkele zinnen verder tegen. Hij pleit er immers voor de minimumlonen te verhogen. Uiteraard moeten meer werklozen terug de arbeidsmarkt op worden gestuwd, maar er kunnen ook veel meer kostbesparende maatregelen worden uitgevaardigd. Zoals de beperking van de werkloosheidsuitkeringen, niet alleen in tijd, maar ook in hoogte. Op die manier kan het gevaar van de werkloosheidsval evenzeer bestreden worden. Helaas heeft de regering daar in het kader van het Generatiepact anders over gedacht, en juist de sociale uitkeringen welvaartsvast gemaakt.

Dankzij Demotte zijn we het nieuwe politieke jaar - reeds gestart bij Leterme in Libération en Onkelinx' robuuste gevangenisdeuren - alleszins spetterend ingegaan. Zouden er soms verkiezingen op til zijn in Vloesberg?

Read more...

Vlaamse overheid wil in Schoten cordon sanitaire doorbreken (Hoegin)

Was ik Harrie Hendrickx in Schoten, ik zou niet bepaald opgezet zijn met het nieuwste initiatief van de Vlaamse overheid. Die overheid wil namelijk zo weinig mogelijk blanke mannen van middelbare leeftijd in de gemeente- en provincieraden zien. En was de doelstelling van de campagne niet «reëel en legitiem» geweest, dan zou het initiatief een overtreding inhouden op de wet van 25 februari 2003 ter bestrijding van de discriminatie op minstens vier punten.

In Schoten zijn er eigenlijk twee kandidaten voor de post van burgemeester. De eerste is de huidige CD&V-burgemeester Harrie Hendrickx, blank, 58 jaar, van het mannelijk geslacht, en voor zover ik weet zonder enige handicap. Aan de andere kant is er Marie-Rose Morel, weliswaar ook blank, maar verder slechts 34 jaar oud en van het vrouwelijke geslacht. Bovendien is ze lid van het Vlaams Belang, wat ongetwijfeld een handicap is. Voor wie naar de Vlaamse overheid luistert – en waarom zou men dat in Schoten niet doen – is de zaak dus zo klaar als een klontje: op Marie-Rose Morel stemmen dus. Een keuze voor haar zal er immers voor zorgen dat er wat meer diversiteit onder de burgemeesters komt, en dat kwesties al eens vanuit een andere achtergrond bekeken kunnen worden. Ja, misschien kan Marie-Rose Morel zelfs een paar frisse ideeën opleveren? Dat ze er in Schoten eens goed over nadenken wanneer ze er op 8 oktober het stemlokaal binnenstappen! Of zou de Vlaamse overheid het allemaal zo niet bedoeld hebben?

Read more...

Apenverhalen (Hoegin)

Volgens Bruno Segers is het een «apenverhaal» dat er een verband zou bestaan tussen zijn ontslag en de steun van MSN aan 0110. Dat zou dan meteen ook betekenen dat Microsoft in België als bedrijf bewust, en dus niet slechts onder de invloed van een CEO, kant kiest in het partijpolitieke debat. Misschien toch maar opletten met de spellingcontrole in Office 2007 wanneer die volgend jaar op de markt komt – of mogen we ons verwachten aan een speciale Office 0110 voor Vlaanderen?

Len Lavens citeert Bruno Segers als volgt op The Inquirer:

Microsoft en ik zijn sinds maanden uit elkaar aan het gaan in onderlinge toestemming. Dit was een langlopend proces waarover verschillende keren werd vergaderd. De steun voor het 0110 evenement heeft daar totaal niets mee te maken. Dat is een apenverhaal.

Nu heb ik alleen maar ervaring met hoe Noorse directeurs aan de deur worden gezet, maar het is best mogelijk dat het in België de normaalste zaak van de wereld is dat een bedrijf eigenlijk een beetje met de mond vol tanden staat wanneer er gevraagd wordt wie dan de vervanger is, zeker als het proces al maandenlang aan de gang was. Als ik dus met de verkeerde indruk zit dat er vrijdagmorgen «iets» gebeurd moet zijn bij Microsoft, dan weet de lezer nu waarom.

Ook Bart van Belle heeft het verhaal over 0110 en Bruno Segers opgemerkt, en het is voor hem zelfs twee artikeltjes waard. Eerst was er een artikeltje op zijn persoonlijke dEUS-blog Pocket Revolution, en een paar dagen later volgde een vermelding op de blog En nu even ernstig… bij De Standaard. Let in het eerste artikel vooral op het stevig stukje onderzoeksjournalistiek dat hij aflevert. Hij is geen ordinaire blogger in pyjama, laat dat duidelijk zijn: mijn artikel verscheen bij The Brussels Journal, Paul Beliën is de hoofdredacteur van The Brussels Journal, en zoals bekend getrouwd met Alexandra Colen, die kamerlid is voor het Vlaams Belang. De lezer mag er de «'nough said» zelf bij denken, maar toen ik het las voelde ik me voorwaar zélf een beetje kamerlid voor het Vlaams Belang. Voor Bart van Belle wil ik er echter aan toevoegen, kwestie van in het vervolg wat variatie te kunnen brengen in het uitvoeren van de karaktermoord op ondergetekende, dat ik een tante heb die voor de gemeenteraadsverkiezingen op een lijst van het Vlaams Belang staat. Maar ja, wie heeft dat tegenwoordig niet?

Read more...

Stem cliché

Plaats dit stemadvies op je blog:

<a href="http://not-a-real-namespace/http://not-a-real-namespace/http://www.stemnietcliche.be" target="_blank"><img src="http://not-a-real-namespace/http://not-a-real-namespace/http://lvb.net/media/1/20060914-stemcliche-400.jpg" width="400" height="360" alt="" title="" /></a>

Read more...

A Coup d'Etat in Sweden?

Read carefully the following article from Johnny Munkhammar of the Swedish trimbo think tank as published in the WSJ. The careful reader will recognise quite some similarities with our "Belgian" situation. The enemy is within. It might be your neighbour.

STOCKHOLM—In Sweden’s general elections on Sunday it seems possible that voters will end 12 years of Social Democratic rule. As a matter of fact, the Social Democrats have been in power for 65 of the last 74 years, so a government change would really be historic.

A group of four center-right parties known as the Alliance has been leading in opinion polls by three to five percentage points for weeks, but the race has tightened and appears too close to call now.

The Social Democrats, led by Prime Minister Göran Persson and his would-be successor, Pär Nuder, are hiding problems and campaigning on a non-reform agenda. The party is locked up with special interests and abuses its power, which has put a halt to further reform and created a democratic deficit.

The Social Democrats have not always opposed free markets and limited government. Before the 1970s, Sweden remained a low-tax country despite decades of Social Democrats in power. In the late 1980s, they cut marginal tax rates, proposed EU membership and deregulated the financial markets. But now, the Swedish Social Democrats are one of the least reformist parties in Europe.

Leading up to the elections, they have presented no vision or ideas for the future other than to increase taxes and labor-market regulations, and prohibit private competition in traditional public services, such as health care. Instead of new ideas, they want to get re-elected on their past record. But Sweden still has the highest taxes in the West, a highly regulated labor market and public welfare monopolies with growing problems.

McKinsey Global Institute estimates Sweden’s total unemployment rate to be 15%. That may surprise as Eurostat puts the official unemployment figure at 7.8%. But when you add jobless people in temporary government programs, as well as those parked in early retirement and disability schemes, the figure roughly doubles. During the last 15 years, Sweden has decreased the size of the work force more than any other European country. But is has doubled the number of early retirees, who now total 550,000, outnumbering entrepreneurs. There are 22,000 early retirees under the age of 30, up from 13,000 in 1999. Youth unemployment is 22%, the fifth-highest rate in the European Union.

So why hasn’t the opposition already wrapped up the election? And why, over the years, have there been so few shifts of government in Sweden?

The main reason is that the Social Democrats have become one with the state. They use and abuse public power to remain in government. Half of the taxes are hidden and people are not fully aware of the total tax burden. Labor-market regulations make it in practice mandatory for workers to belong to trade unions—which, in turn, support the Social Democrats.

The law forces employers to pay full-time wages to people even when they are engaged in trade union activities instead of working. During an election year, that means thousands of employees are working almost full time for the Social Democrats. The number of elected representatives for the biggest trade union, LO, is about 35,000. That is, they are party workers whose wages are paid by private employers, campaigning at the facilities of the companies. In addition, public authorities spent last year some Œ200 million on activities to shape public opinion, called “information” by the government. The boards of universities are filled with Social Democrats. And so are the boards of civic organizations that are supposed to be independent from the state. They even installed the former deputy prime minister as the chairman of Swedish Public Television. All of this makes it harder for countervailing arguments to gain credence in the public debate. The Social Democrats’ grip on power is so strong and has been so long-lasting that it seems almost abnormal to have a shift of government. A coup d’état is what the tabloid Expressen, only slightly tongue-in-cheek, called it last year—indeed the same words once used by Social Democrat Party Secretary Marita Ulvskog.

The Allliance recognizes the problems facing Sweden, particularly in the labor market, and proposes some deregulations, and cuts in welfare benefits and taxes in order to increase employment and get people from welfare to work. The program is not radical, but every long journey starts with a few steps. Swedish voters face a choice between a relaunch of reforms of the kind that have been successful in the past or standstill and worsening economic problems.

Mr. Munkhammar is program director for Timbro, a free-market think tank in Sweden.

Read more...

Het Nieuwe Zwarte Goud - The New Black Gold

Meeste mensen denken aan Olie wanneer het gaat om het 'zwarte goud'. Nu is er een nieuwe variant: Mensen (meestal uit Zwart-Afrika) die illegaal de oversteek wagen naar Europa. Khadaffi wil er nu geld uit kloppen zo'n 10 miljard € naast de financiële & humanitaire hulp die ze al krijgen.

Most people think of oil when it comes to black gold. Now there's a new one: people attempting the illegal crossing to Europe from Africa (mainly Africans). Khadaffi (Libya) can smell the money, he wants 10 billion €'s besides the financial and humanitarian aid African countries already receive from Europe.

Read more...

Nederlandse Politieke Partijen: Meer Optreden tegen Internetcriminaliteit (Law & Justice)

In aanloop naar de Tweede-Kamerverkiezingen in Nederland op 22 november heeft Webwereld de partijprogramma's van de belangrijkste politieke partijen vergeleken. Samengevat komt het er op neer dat de meeste grote partijen vinden dat de overheid meer moet optreden tegen internetcriminaliteit. De bedoeling is dat Nederlandse Internetsites geen broedplaatsen worden van racistische of terroristische groepen.

Een belangrijke vraag is natuurlijk wie zal oordelen of er al dan niet een inbreuk is tegen de anti-discriminatiewetgeving of het verbod op racisme. Een van de vele meldpunten ? Misschien het Meldpunt Discriminatie Internet dat zich in het verleden al niet onbetuigd liet naar aanleiding van een klacht tegen de Nederlandse cartoonist Gregorius Nekschot ?

Het is op dit ogenblik nog niet duidelijk wat de exacte plannen zijn maar wie de situatie in België kent, volgt deze Nederlandse voornemens met argusogen.

Read more...

Undercover (2) (De andere kijk)

Nadat eerder Lieven Decauter en Peter Vanhoutte zich onder de dekking van hun officiële bezigheden in de kranten te buiten gingen aan een tirade tegen voornamelijk de VS, was het vandaag de beurt aan ene Wouter Hessels om in De Tijd te declameren dat de "democratie in [de] VS door [de] 'war on terror' in [een] fundamentele crisis [verkeert]" (sic).

Wouter Hessels, in het professionele leven docent aan de Erasmushogeschool Brussel (RITS) (net als Lieven Decauter trouwens) en aan Talinn (!) University (BFM), is in zijn vrije tijd lid van Groen!-Brussel en was in die hoedanigheid vierde opvolger op de lijst van Groen( voor de Brusselse Hoofdstedelijke Raad bij de verkiezingen van 2004 alwaar hij welgeteld 109 stemmen haalde, het op twee na slechtste resultaat van de 33 groenen op de lijst.

Het is precies een besmettelijke ziekte aan het worden.

Read more...

Mislukte aanslagen in Duitsland (Hoegin)

De mislukte treinaanslagen in Duitsland zijn vrijwel volledig uit de actualiteit verdwenen, en hebben politiek geen gevolgen gehad. Merkwaardig dat slechts een onhandigheid of slordigheid van de daders het verschil kan maken tussen een mislukte aanslag en een aanslag waardoor een land en een continent wekenlang op stelten kan staan. In beide gevallen is immers de intentie van de daders precies dezelfde. Een bepaalde strekking is die onhandigheid echter bijzonder goed uitgekomen.

Naar aanleiding van de herdenking van 11 september 2001 draait de anti-Amerikaanse propagandamachine in Europa weer op volle toeren. In de commentaren is de ondertoon meer dan vaak dat de Amerikanen het met hun imperialisme toch allemaal minstens een beetje zelf gezocht hebben. Was het niet op voorhand, dan toch zeker achteraf met hun inval in Irak.

Ook voor de aanslagen in Madrid en Londen komen de verklaringen hapklaar. De aanslagen in Madrid waren de schuld van de politieke houding van José María Aznar, die te veel de lijn van de VS gevolgd had en zelfs troepen naar Irak gestuurd had. En de aanslagen in Londen zijn de schuld van Tony Blair, die zich als de «poedel» van George W. Bush gedraagt. Daarmee is de conclusie ook snel gemaakt: staten die een appeasement-politiek volgen tegenover de islam en de Arabische wereld zijn veilig, de anderen niet.

De mislukte aanslagen in Duitsland passen echter niet helemaal in dat plaatje. Ten eerste het loutere feit dat de aanslagen in Duitsland plaats vonden. Nu is het Duitsland van Angela Merkel het Duitsland van Gerhard Schröder niet, maar ook Angela Merkel stuurt geen troepen naar Irak. De SPD zit overigens nog steeds mee in de regering, zij het dat ze de regeringsmacht vandaag met de CDU/CSU moet delen, niet met de Groenen. Maar het buitenlands beleid van de Duitse regering was ook de aanleiding voor de aanslagen niet, wel de publicatie van de beruchte Deense cartoons in Duitse kranten, en in tweede instantie de dood van Abu Musab al-Zarqawi in Irak. Wat had Duitsland dan moeten doen om de aanslagen te verhinderen?

Het enige antwoord daarop lijkt te zijn dat Duitsland ten tijde van de controverse rond de Deense cartoons de publicatie ervan in Duitse kranten onmiddellijk had moeten verbieden. De daders van de aanslagen zouden dan geen reden gehad hebben om in Duitsland een aanslag te plegen. Dit gaat echter veel verder dan alleen maar appeasement: het is in feite een onderwerping aan de dictaten van enkele imams en hun interpretatie van de islam. Een hopeloze zaak overigens, voor zover dat al wenselijk zou zijn, want er zal altijd wel ergens een radicale imam gevonden kunnen worden die nog strengere eisen stelt dan de anderen. Om over de verschillende strekkingen binnen de islam nog maar te zwijgen, want soennieten en sjiieten lusten mekaar rauw.

Maar eens de weg ingeslagen van de censuur op cartoons onder het mom van respect voor de islam, is de vraag hoever men daarin kan gaan. De volgende stap is immers een verbod op afbeeldingen van varkens, daarna het toelaten van sharia-rechtbanken voor moslims (in Canada is men al zover), de kwestie van de hoofddoeken en de boerka's, en voor je het weet moet je meehelpen de Israëlische staat te vernietigen. En daarna is het de beurt aan Kasjmier en Atjeh, of Nigeria.

Het is dus duidelijk dat de mislukking van de aanslagen een bepaalde strekking bijzonder goed uitkomt. De aanslagen zijn immers moeilijk in een anti-Amerikaans verklaringsplaatje te plaatsen zonder dat het voor iedereen duidelijk wordt dat men zich als de nuttige idioot voor de islamisatie van Europa gedraagt. Dat men de aanslagen gewoonweg kan negeren omdat ze mislukt zijn is daarom zeer welgekomen.

Read more...

We must prevail ! (De andere kijk)

Freedom must be defended !

(hat tip: American Future)

Read more...

Leger zit verveeld met iets, DM denkt precies aan broodroof.

Het ABL zit met een probleem: een 5tal militairen die op de verkiezingslijsten staan van het Vlaams Belang. En wat denkt De Morgen hiervan: "Elke handeling die onverenigbaar is met de staat van militair, kan evenwel aanleiding geven tot een tuchtprocedure. De vraag is welke handelingen onverenigbaar zijn met het beroep van militair. Kan een militair die bij zijn aanstelling getrouwheid zweert aan de koning, de grondwet en de wetten van het Belgische volk, op een lijst staan van een partij die tegen het koningshuis ageert en België wil laten barsten, vraagt de krant zich af." Dus weren uit de krijgsmacht of weren uit de lijsten? Tja, waarom niet meteen beide?
Nu iedereen die op een CD&V en N-VA of SP.a/SPIRIT lijst staat & militaire dienst uitoefent zou dan geen politiek mandaat mogen uitoefenen..waarom? Allemaal separatisten gaande van onafhankelijkheid tot confederalisme (SP.a dankzij kartelpartner Spirit) of op zijn minst een 'dubieus verleden'. Iedereen gelijk voor de wet, deze wet kwam er wegens discriminerend (militairen mochten geen politiek mandaat opnemen)...en nu zou het nog eens partij-politiek discriminerend moeten worden ook...blijkbaar.

Read more...

Terugblikken naar de peilingen van 2004 (Hoegin)

Met minder dan een maand te gaan tot de gemeente- en provincieraadsverkiezingen kunnen we ons ongetwijfeld nog aan een lawine van nationale en lokale opiniepeilingen verwachten. Maar als we even terugkijken naar de verkiezingen van 13 juni 2004, hoe goed slaagden de opiniepeilingen er toen in de uitslag te voorspellen?

In mei en juni 2004 verschenen er een aantal opiniepeilingen, de ene al beter dan de andere. Zo waren er de klassieke peilingen van La Libre Belgique, Le Soir/RTBf en De Standaard/VRT, aangevuld met (toen) nieuwkomer De Stemmenkampioen en twee verkiezingswedstrijden, De Verkiezingsvoorspeller en de wedstrijd van Politiek.Net. Al die peilingen kunnen bovendien nog eens vergeleken worden met de uitslag van de verkiezingen voor de federale Kamer van 18 mei 2003 als «voorspelling» voor 13 juni 2004. Deze laatste zou in principe de slechtste moeten zijn, want een opiniepeiling die het slechter doet dan de vorige verkiezingsuitslag is zijn geld niet waard. Wat dat laatste betreft was er in 2004 in ieder geval één peiler die amper met de hakken over de sloot raakte.

Wie een allergie voor wiskunde heeft slaat best deze paragraaf over, maar de anderen zijn ongetwijfeld geïnteresseerd in het antwoord op de vraag hoe peilingen vergeleken kunnen worden. De in mijn ogen eerlijkste methode is die van de Euclidische afstand (de vierkantswortel van de som van de kwadraten van de verschillen per partij). Deze maatstaf straft één grote afwijking voor één partij veel meer af dan kleine afwijkingen voor meerdere partijen. Een peiling die voor elke partij min of meer in de buurt van het uiteindelijke resultaat zit komt dus redelijk goed weg, terwijl een peiling die ergens de mis in gaat snel in de problemen komt.

Wanneer de resultaten van de analyse worden gevisualiseerd, valt op dat er in 2004 een soort peloton van peilers was, die het allemaal ongeveer even goed deden, met één koploper en één achterblijver. Koploper was de gemiddelde prognose van de wedstrijd van Politiek.Net. In het peloton zaten La Libre Belgique, De Verkiezingsvoorspeller voor Burgers en Experten en De Stemmenkampioen, terwijl Le Soir/RTBf het peloton afsloot. De slechtste peiling was ongetwijfeld die van De Standaard/VRT, als voorspelling niet zo heel veel beter dan de uitslag van 18 mei 2003. Voor het Vlaams Kartel zaten zij er als enige peiler meer dan vijf procent naast; voor het Vlaams Blok als enige meer dan vier procent.

Dat de gemiddelde prognose van Politiek.Net met een lengte voorsprong de beste was is niet noodzakelijk slechts toeval. Net zoals De Verkiezingsvoorspeller is de wedstrijd van Politiek.Net een soort Delphi-studie, en geen zuivere opiniepeiling. Beiden vroegen hun deelnemers zo nauwkeurig mogelijk de uitslag te voorspellen, en wanneer men voldoende, liefst geïnformeerde, deelnemers heeft, zegt de theorie (of de hoop) van de Delphi-studies dat zij uiteindelijk een beter resultaat kunnen afleveren dan andere traditionele methoden. Zo zou men voor de verkiezingen kunnen stellen dat tooghangers beter kunnen opvangen wat er werkelijk leeft bij de bevolking dan journalisten en professionele opiniepeilers in hun ivoren toren, en daardoor trends en bewegingen bij de kiezer beter kunnen voorspellen. Wanneer men de resultaten van 2004 bekijkt valt inderdaad op dat de deelnemers van Politiek.Net het Vlaams Blok een duidelijke hogere score hadden toegekend dan alle andere peilers, en zelfs dan nog te laag uitkwamen. Anderzijds toont de uitslag van De Verkiezingsvoorspeller aan dat Delphi-studies niet noodzakelijk beter zijn, en of de verkiezingswedstrijd van Politiek.Net ook deze keer als de beste voorspeller uit de bus zal op 8 oktober moeten blijken.

Wat er ook van zij, in tegenstelling tot homeopathie hoeft men niet in de resultaten van de verkiezingswedstrijd van Politiek.Net te geloven om hem te kunnen winnen. Denk je beter dan alle anderen de verkiezingsuitslag van 8 oktober voor de provincieraden te kunnen voorspellen, kan je je registreren en deelnemen, en win je ongetwijfeld de boekenbon van 50 euro.

Read more...

Microsoft-baas ontslagen «na» TBJ-artikel (Hoegin)

Ik wil me niet schuldig maken aan een Post hoc ergo propter hoc-redenering, maar het is wel een merkwaardig toeval: de dag na de publicatie van mijn artikel op The Brussels Journal over Microsoft en de sponsoring van 0110 werd Bruno Segers plots aan de deur gezet. De reden van zijn plotse vertrek is niet helemaal duidelijk, maar het zou al langer niet meer boteren tussen hem en de rest van de directie. Een vervanger was er aanvankelijk niet, maar Jørgen Bardenfleth zou zijn taak overnemen. Stel dat het artikel (of beter: de sponsoring) de stok om de hond de deur uit te slaan, zou dat dan terecht geweest zijn?

Spoelen we even een klein jaartje terug, naar een ander ontslag waarvan we weten dat het wel degelijk politiek geïnspireerd was, namelijk dat van Herman de Bode na zijn ondertekening van het Manifest van de denkgroep In de Warande. Herman de Bode werd verplicht McKinsey & Company Benelux te verlaten omdat zijn politieke privé-mening (voor zover het manifest niet alleen een nuchtere opsomming van feiten is maar ook een politieke mening uitdrukt) moeilijk te verenigen was met de belangen van één van de grotere klanten van zijn bedrijf, het Waalse Gewest. Men kan dit betreuren of daar pragmatisch over doen, maar wat in ieder geval steekt is dat in zijn geval er minstens een gebrek aan wederkerigheid vermoed kan worden. Een Franstalige met anti-Belgische gevoelens zou nooit voor zijn baan moeten vrezen, ook al was het Vlaamse Gewest de belangrijkste klant van zijn bedrijf.

Vergelijken we dat even met het geval van Bruno Segers, die op zijn blog regelmatig zijn politieke mening over het Vlaams Belang te kennen gaf, zoals bijvoorbeeld over de afdeling in Schoten. In principe is dat geen probleem, integendeel zelfs: hoe meer mensen hun politieke mening openlijk te kennen geven, hoe beter voor het politieke debat, en hoe meer duidelijkheid er bestaat over waar iedereen staat. Dat wordt echter anders wanneer hij zijn baan gebruikt om zijn politieke mening te ventileren of zelfs financieel te ondersteunen met het geld van de aandeelhouders. Als dat met de toestemming van de aandeelhouders gebeurt is er geen probleem, maar is dat niet het geval, dan moeten er conclusies getrokken worden. Als het dat laatste is dat vrijdag gebeurd is, dan heeft Microsoft ontegensprekelijk correct gehandeld. Maar het kan natuurlijk net zo goed zijn dat hij ontslagen werd omdat hij betrapt werd op het meenemen van een potlood of een nietjesmachine naar huis, om maar iets te zeggen.

Het zou hoe dan ook goed zijn als Microsoft meer duidelijkheid zou verschaffen omtrent de sponsoring van 0110, en hoe die begrepen moet worden. Ziet de softwareproducent liever geen Vlaams Belang-kiezers meer als klanten? En als in een gemeente het cordon sanitaire doorbroken wordt, zal die gemeente dan moeten uitkijken naar een ander platform voor haar IT-diensten?

Read more...