Vertellingen in de mist (victa placet mihi causa)

Mensen horen graag vertelsels en verhalen. Dat is altijd zo geweest. Smaken verschillen natuurlijk, en het ene genre valt al beter dan het andere, maar bijvoorbeeld verhalen over oude veldslagen hebben altijd op grote instemming kunnen rekenen. Meestal gaat het dan over gewonnen veldslagen, maar het succes zit hem daar niet. Ook het verhaal van een verloren strijd kan ontroeren, en evenmin hoeven het altijd oude veldslagen te zijn.
Soms kan een teruggekeerde soldaat of generaal – Julius Caesar is hier een goed voorbeeld – zijn eigen verhaal brengen, zoals hij dat zelf heeft meegemaakt. Of een eenvoudige vaandeldrager beschrijft zijn eigen dood, terwijl hij het vaandel probeert nog door te geven: Die Wunden klaffen - es verströmt mein Blut. Ein Posten ist vakant!
De stijl van de verteller is belangrijk, zijn persoon, zijn voorkomen. Én het feit dat hij zichtbaar zijn eigen verhaal gelooft. Het publiek gaat dan zeker mee, maar de literaire wet blijft: ook de schitterendste veldslag kan verknoeid worden door een slechte stilist of een zichtbare leugenaar.
Gisteren nodigden Polspoel&Desmet Geert Lambert uit, de malse generaal van magere legioenen.
Hij, de Groengebrilde, vertelde ons over twee van zijn veldtochten. Hoe hij eerst nog tijdens de opleiding van zijn troepen hen had bezworen om immer pal achter zijn onwrikbare lijf te blijven. Hoe hij vervolgens om strategische redenen aan zijn troepen niet één, maar twee keer had gevraagd om rechtsomkeert te maken, en het geweer van schouder te veranderen, terwijl hij de rug zou afdekken.
Waar hij zich nu bevindt ten opzichte van zijn troepen, is voor ons eenvoudigen niet altijd duidelijk, maar dat hij in de loop van deze maneuvers onvermijdelijk even vóór en dan weer achter hen kwam te staan wél. Onze onvervaarde soldaat kwam gelukkig geen moment uit zijn evenwicht.
Eerst de slag bij Brussel-Halle-Vilvoorde, daar begon hij mee. Die was verloren. (Rik Coppens wist in de tijd tegen de Brazilianen nog één goal te maken, maar nu was het tien-nul verloren.) Niettemin, na wat voor een strijd! Contre la force il n’y a pas de résistance! had de Malse kunnen uitroepen, maar het siert hem dat hij die lafheid afwees. Het was tenslotte bijna gewonnen …waren er niet die tactische blunders gemaakt, niet speciaal door hem maar door de Vlamingen.
Velen onder ons kijkers hebben toen berouwvol naar de vloer gestaard en een traantje weggepinkt: om dat te weten hoef je geen kijkonderzoeken.
En dan die slag met de aartsmoeilijke naam, de Ontwerp-van- Europese-Grondwet-slag. Het scheelde geen haar of er werd ons in die dagen een referendum ontstolen! De Groengebrilde zag toen nog net op tijd, maar toch ook iets te laat, dat je ...aan de bevolking niet alles wijs kon maken, en dat een bepaalde partij – laten wij, zijn voorbeeld volgend en om redenen van tact haar naam niet noemen – deze Referendum-slag wilde gebruiken om aan de Eurocratie een halt toe te roepen, al moest die partij daar eigenlijk geen vinger voor verleggen en geen enkele folder voor drukken, want de democratische gezindheid zat nu eenmaal zo.
De Generaal der Slanke Legioenen verwoordde dat bij Polspoel&Desmet anders: die partij was van plan om het referendum om te buigen naar de vraag of er nog Turken in België binnen mochten.
Het was de eerste keer dat ik het zo hoorde expliceren, want ik was altijd in de veronderstelling geweest dat het gevaar bij dat referendum er in bestond dat de bevolking, terwijl het haar expliciet niet werd gevraagd, toch zou stemmen tégen de toetreding van Turkije tot de EU.
Dat is even iets anders dan wat Geert daar uit zijn zware soldatenbotten sloeg.
Het is misschien geen slagveld, maar op de televisie komen is toch ook spannend, en wellicht bevond Generaal Geert zich even in een schemerzone (een generaal zal zijn beslissingen altijd in een dichte mist moeten treffen, zei Clausewitz), zoniet heeft hij een intellectuele onwaardigheid begaan. Niet dat de twee wakkere "journalisten" dat merkten. Die waren natuurlijk volop met hun eigen statements bezig.

... en niet dat het in stemmen nog veel kan schelen Geert, maar een goede verteller onderschat nooit zijn toehoorders ;-)

Read more...

CO2-taks bis (Politiek Incorrect)

U herinnert zich ongetwijfeld nog hoe Verhofstadt zonder scrupule aankondigde tijdens zijn beleidsverklaring van oktober 2004 dat er een zogenaamde CO2-taks komt op bedrijfsvoertuigen die gebruikt worden voor particulier vervoer. Die taks is in werking getreden vanaf 1 januari 2005, en bedraagt 20 tot 75 euro per maand. Bedrijfsvoertuigen waarmee voor professionele doeleinden of collectief vervoer wordt gereden, werden echter vrijgesteld van de extra taks.

Daar komt nu echter verandering in. De Kamercommissie Sociale Zaken heeft namelijk recentelijk - onder het mom van de 'milieubescherming' - een extra taks goedgekeurd. Die extra taks, die 885 euro per voertuig en per jaar bedraagt, moet betaald worden indien er bij dat collectief vervoer minder dan twee werknemers meerijden (de chauffeur uitgezonderd). Het spreekt natuurlijk voor zich dat deze taks er alleen maar is gekomen om de begroting in evenwicht te krijgen met, andermaal, een eenmalige maatregel. Zeker na de melding van de Belgische Nationale Bank vorige week dat er een begrotingstekort van 0,4% tegen 2006 mag verwacht worden, is dit alles behalve toeval te noemen.

Een andere onrechtvaardigheid - en overigens zeer moeilijk juridisch afdwingbaar - is dat de nieuwe taks met terugwerkende kracht zal werken vanaf 1 januari 2005. Op basis waarvan men die taks dan zal innen is nog maar de grote vraag. Alleszins heeft de VLD, die dit artikel van de programmawet mee heeft goedgekeurd, zich wederom zeer populair gemaakt bij de 'hardwerkende Vlaming', waarvoor zij de laatste dagen meent op te komen.

Read more...

Gratis DVD Over Verdraagzaamheid (Law & Justice)

Begin 2006 krijgen alle Hasseltse 16-jarigen gratis een DVD over het thema verdraagzaamheid. De DVD wordt ingeleid door Stijn Meuris (Monza) en zal naast de getuigenissen van twee Hasseltse overlevenden van de concentratiekampen ook twee speelfilms bevatten: Schindler’s List en American History X. Het is een initiatief van de stad Hasselt in samenwerking met de Stichting Auschwitz en zal jaarlijks worden herhaald.

Met deze DVD wil men “de jongeren aantonen dat het relatief goede leven dat zij vandaag kennen haar wortels in het verleden heeft. Dat het in het verleden ooit anders geweest is en tot wat onverdraagzaamheid en onverschilligheid leiden kan. Het is een oproep om mekaar te respecteren en te verdragen en om positief aan de toekomst van onze maatschappij en stad mee te werken.”

Ik heb de DVD (nog) niet gezien, vermits die pas in 2006 verschijnt, en weet niet of er misschien nog andere films op staan die niet in het persbericht worden vermeld en of er nog bijgaande documentatie over het thema verdraagzaamheid, in de DVD-box of op de DVD zelf, zal verstrekt worden. Submission part 1 bijvoorbeeld staat klaarblijkelijk niet op de DVD. Deze korte film werd geschreven door Ayaan Hirsi Ali (op de blog over Ayaan Hirsi Ali kan je Submission bekijken) en geregisseerd door Theo van Gogh, iets meer dan een jaar geleden vermoord door Mohammed Bouyeri.

Misschien staat op de DVD wel achtergronddocumentatie over tolerantie, of over tolerantie en vrije meningsuiting? Of over enkele zéér actuele vraagstukken inzake verdraagzaamheid zoals in Denemarken en Frankrijk, waarover ik in onze nationale pers nog niets gelezen/gezien heb. Of enkele voorbeelden uit Nederland of de EU? Of over “dhimmiheid” en antisemitisme? Of misschien een verwijzing naar een studie besteld door de EU: “Manifestations of Anti-Semitism in the European Union” die men achteraf blijkbaar niet wenste te publiceren?

Of misschien staan er op de DVD ook enkele interessante beschouwingen uit onverdachte bron over ons eigen land?

Alleszins, we kunnen nu toch een grote zucht van opluchting slaken. Onverdraagzaamheid wordt door de overheid en ook middels deze DVD-box bij onze 16-jarigen reeds in de kiem gesmoord. We zijn gered. Oef! Het zal dus wellicht (?) niet zo ver komen als in de Verenigde Staten waar sommigen volgens dit onwaarschijnlijke artikel in de Washington Post vandaag, via Instapundit, andere remedies in petto hebben:

“Mental health practitioners say they regularly confront extreme forms of racism, homophobia and other prejudice in the course of therapy, and that some patients are disabled by these beliefs. As doctors increasingly weigh the effects of race and culture on mental illness, some are asking whether pathological bias ought to be an official psychiatric diagnosis.

Advocates have circulated draft guidelines and have begun to conduct systematic studies. While the proposal is gaining traction, it is still in the early stages of being considered by the professionals who decide on new diagnoses.

If it succeeds, it could have huge ramifications on clinical practice, employment disputes and the criminal justice system. Perpetrators of hate crimes could become candidates for treatment, and physicians would become arbiters of how to distinguish "ordinary prejudice" from pathological bias.” [mijn benadrukking]

Ik kijk echt uit naar die DVD-box, die ik wel zal moeten betalen vermoed ik want ik ben geen 16 meer ;-))

Read more...

Fanatics have their dreams, wherewith they weave - A paradise for a sect (victa placet mihi causa)

Mooie woorden van John Keats. Paradijs voor een sekte, maar de hel voor alle andere mensen. Misschien is er ergens wel iemand te vinden die Keats' woorden kan inprenten in het achtenvijftigjarige hoofd van Louise Arbour, United Nations High Commissioner for Human Rights. Deze mevrouw Arbour heeft het asjeblief nodig gevonden om in een brief aan 56 moslimlanden verontschuldigingen aan te bieden – in ons aller naam.
Waarvoor dan wel? In een Deense krant zijn er enkele maanden geleden 12 karikaturen verschenen van de Profeet.
Nu zijn afbeeldingen van de Profeet verboden! ...verboden volgens de sharia geloof ik, maar dat ligt altijd weer moeilijk. Soms wordt iets verboden door de sharia, een andere keer door de koran of door de hadith, vaak ook zijn er zaken die door géén van deze drie verboden worden, en dus misschien toegelaten zouden zijn, ware het niet dat zij niettemin verboden blijven ...wegens diepgewortelde culturele tradities. Laat zoveel duidelijk zijn: primitiviteit is geen synoniem van eenvoud; ik meen dat antropologen hier eerder al op wezen.

Noot: dat woord "diepgeworteld", dat je vaak ontmoet in de teksten van goedmenenden, is op zich een teken van latent en onbewust racisme. Minstens lijkt de term een goedbedoeld paternalisme te verbergen. Analoog daarmee, hoewel verschillend, was de manier waarop Benno Barnard zijn "treinincident" verwoordde: de man die naar de zwarte vrouw had gespuwd in Barnards coupé was dan geen Blokker, maar wel zèlf .– of zelfs ? dat kon ik niet goed verstaan – een Arabier! Racisme met een menselijk gezicht.

Tja, het zekere voor het onzekere vinden ze bij de VN, en dus moeten in Denemarken en ook in de rest van de wereld zulke tekeningen maar verboden worden. En dus volgen er verontschuldigingen voor het gebrek aan respect voor andermans religie.
Die cartoons trouwens hoef je niet meer te zoeken op de site van de Deense krant Jyllands-Posten. Ze zijn er weggehaald en je leest: an error occurred on the server when processing the URL. Please contact the system administrator. Ze zijn nog wel hier te zien. De cartoonisten zelf zijn al maanden ondergedoken. En die cartoons waren naar beschaafde normen niet eens aanstootgevend: op één ervan zag je twee wezens uitgedost in burka (of iets dergelijks) en tussen hen in zag je de Profeet, met een slachtmes in zijn hand. Nu zijn wij onderhand aan een en ander gewend, en hebben wij allemaal al eens in de koran gegrasduind, en dan mogen zulke tekeningen misschien niet direct geruststellend zijn, me verrot schrikken heb ik niet gedaan.

Wat moeten wij hieruit besluiten?

De VN staan niet voor mensenrechten en niet voor vrije meningsuiting. Het is voldoende dat enkele primitieven dreigen met moord, en deze Instelling haalt bakzeil op haar meest principiële punten, op haar bestaansreden zelf. Schaamteloos distantiëren de VN zich van hun lidstaat Denemarken, en van de eerste minister van dat land in het bijzonder, Anders Fogh Rasmussen, want die heeft gezegd dat hij eerstens de macht niet had om tussen te komen in kwesties van persvrijheid, en tweedens dat hij zulke macht niet wenste.
De VN gaan in tegen hun eigen principes, en meer speciaal staat Mw. Arbour aan het hoofd van een dienst die o.m. tot taak heeft: to examine incidents and governmental actions in all parts of the world which were inconsistent with the provisions of the Declaration on the Elimination of All Forms of Intolerance and of Discrimination Based on Religion or Belief, and to recommend remedial measures for such situations. Zij kent die tekst misschien niet?
Liever biedt zij verontschuldigingen aan, aan eminente kenners van de mensenrechten en de persvrijheid als daar zijn – de Saudische prinsen en Recep Tayyip Erdoðan! Deze laatste vindt de sharia een “waardevolle verrijking” voor het begrip mensenrechten, en hij steunde dus een resolutie waarin de EU veroordeeld wordt omdat zij de steniging verwerpt. Die resolutie ging uit van dezelfde landen die nu verontschuldigingen kregen van de VN voor die 12 plaatjes!
Maar onze Canadese Louise Arbour moet ook nog iets anders overdenken als zij enige suite dans les idées beoogt: kunnen wij bijvoorbeeld niet ook de oude Bodleian Library in Oxford maar afbranden, in naam van de mensenrechten of een soortgelijk begrip?


Vergilius toont aan de dichter Dante
hoe het Mohammed vergaat in de Hel
(Bodleian Library)
(klik in de tekening om te vergroten)

Hoe mooi en correct dergelijke brandstichting ook zou zijn, ik meen dat zij in de ogen van wijlen Karel van het Reve geen genade zou hebben gevonden:

In Dantes Inferno (XXVIII, 22sqq.) wordt Mohammed telkens opnieuw van kop tot kont door een zwaard gespleten, zodat zijn darmen (‘l triste sacco/che merda fa di quel che se trangugia’: de treurige zak die poep maakt van wat hij opslokt) uit zijn lijf hangen. Smalende laster zou ik zeggen. Moeten wij er nu begrip voor hebben als Dantes graf in Ravenna door gekwetste volgelingen van de profeet verwoest wordt? […] Dat mensen goden en profeten willen aanbidden, al dan niet met gebruik van afgodsbeelden, is hun zaak. Maar anderen moeten de volle vrijheid hebben om daar smalende en lasterlijke opmerkingen over te maken. Natuurlijk is het onaardig om voortdurend gelovigen te pesten, en het is redelijk om iemands lichtgeraaktheid te ontzien, of het nu zijn gedichten, zijn moeder, zijn god, zijn inkomen of zijn oorlogsverleden betreft - maar je mening moet je kunnen zeggen, ook op smalende toon, lichtgeraaktheid of niet.
De Ondergang van het Morgenland
G.A. van Oorschot, Amsterdam 1990, pp.197-8
________________________
* The Fall of Hyperion - A Dream
. . . Canto I.
Fanatics have their dreams, wherewith they weave
A paradise for a sect; the savage too
From forth the loftiest fashion of his sleep
Guesses at Heaven; [...]

Read more...

“Verstoren” Moslima Is Inbreuk Op Privacy (Law & Justice)

In Nederland krijgt de politie steeds meer meldingen binnen van Nederlanders die, eenmaal tot de Islam bekeerd, snel radicaliseren. De bekeerlingen sluiten ook veel islamitische huwelijken, waardoor steeds meer jonge vrouwen met moslimextremisme in aanraking komen.

Zelfs Johan Leman, antropoloog aan de KU Leuven en gewezen voorzitter van het Centrum voor Gelijke Kansen en Racismebestrijding verklaarde in Het Nieuwsblad naar aanleiding van de aanslag door de eerste westerse zelfmoordterrorist, de Belgische Muriel Degauque op 9 november nabij Bagdad: ,,Ik wil ze niet allemaal over dezelfde kam scheren, maar de eerlijkheid gebiedt me toch te zeggen dat de meest fanatieke moslims net die bekeerde moslima's zijn.''

De politie van Amsterdam houdt een aantal terreurverdachten 24 uur per dag hinderlijk in de gaten. Zij worden dan gevolgd, hun huis wordt geobserveerd, en ook vrienden en familieleden worden soms aangesproken door de politie. De bedoeling is dat ze er veel last van hebben. De jonge tot de Islam bekeerde vrouw Jolanda W. zou volgens de politie radicaliseren en banden hebben met de Hofstadgroep, het terreurnetwerk waarvan Mohammed Bouyeri, de moordenaar van Theo van Gogh, deel van uitmaakt.

De Amsterdamse heeft echter vorige week donderdag een kort geding gewonnen tegen de politie. De politie mag haar niet meer “verstoren”, d.w.z. hinderlijk in de gaten houden, want dit is een inbreuk op haar privacy. Het verstoren moet onder meer noodzakelijk zijn en de gronden waarop het gebeurt, moeten relevant en toereikend zijn. Dit is in deze zaak niet het geval, oordeelde de rechtbank. Het verstoren is dan ook onrechtmatig. Het was de eerste keer dat de rechter zich over deze maatregel uitsprak. De rechtbank stelt nadrukkelijk dat het vonnis alleen dit geval betreft. Over de methode van het verstoren doet ze geen uitspraak.

Burgemeester Job Cohen deelde mee dat de uitspraak gebruikt zal worden om andere gevallen waarbij de maatregel wordt gebruikt, te beoordelen. De gemeente Amsterdam beraadt zich of ze hoger beroep zal aantekenen tegen het vonnis.

Read more...

Stay the course (bis) (De andere kijk)

Koen Meulenaere is terug! Na een korte pauze heeft hij terug de laatste bladzijde van Knack ingenomen. Of beter, de laatste drie bladzijden. Driedubbel plezier dus. Kan ik de Knack terug van achter naar voren beginnen lezen.

Zijn oorspronkelijke vervanger, Benno Barnard, was al van de laatste naar de voorlaatste bladzijde verdreven door Ian en is nu ergens naar het midden verbannen. Van Barnard gesproken: die mocht in de GVA van vandaag verslag doen van een racistisch incident op de trein. Toen een Congolese dame ging zitten, stond een man op en spuwde ostentatief op de grond. Barnard ging er zich mee moeien en riep iets van: “Ziedaar de vrucht van het Vlaams Belang!” Uiteindelijk bleek het om een Arabier te gaan. Barnard moest eens lachen bij die vaststelling. Als er echter iets lachwekkend is aan dit verhaal, dan is hij het wel. Hier heb je een betweterige, luidruchtige Hollander die even dacht punten te kunnen scoren in een overvolle treincoupé door te roepen dat dat nu het resultaat is van dat Vlaams Belang of de schuldige blijkt een Arabier te zijn, net één van die mensen waar Filip Dewinter zo bang van zegt te zijn.

Misschien had Filip Dewinter toch wel ergens een punt en zouden sommige partijen er beter aan doen om met hem in debat te gaan in plaats van hem voor de rechtbank te dagen en zijn partij haar dotatie af te nemen. In GVA verschijnen deze week de resultaten van een bevraging van islamjongeren in Antwerpen. Hieronder enkele resultaten uit de krant van gisteren die tot nadenken moeten stemmen en die sommigen misschien wel eens schrik zouden kunnen aanjagen: 89% vindt dat hun geloof een belangrijke rol speelt in hun leven, slechts 21% vindt dat hun kinderen vrij hun geloof mogen kiezen; 48% vindt dat de Koran letterlijk moet worden gevolgd, 33% vindt dat moslims betere mensen zijn dan niet moslims; slechts 48% vindt dat de imam géén haat predikt; amper 4% verwerpt de mening van de imam; 66% vindt dat de Vlamingen een verkeerd beeld hebben van wat er in de moskee gebeurt (de vorige resultaten zullen dat begrip niet meteen vergroten, denk ik).

Vlaanderen en Europa zouden beter hun aandacht op deze resultaten richten, dan hun tijd te verspillen aan een non-event zoals de CIA-vluchten. Maar wat weten we nu eigenlijk, buiten het feit dat er enkele honderden vluchten een tussenstop hebben gemaakt in Europa? So what? Zijn er al bewijzen van een systematisch Amerikaans beleid van foltering? Neen! En Abu Ghraib dan? Die feiten zijn na een intern onderzoek, niet door de pers, ontdekt en de schuldigen zijn (terecht) streng gestraft. En neen, dwingende ondervragingstechnieken zoals de muziek van Eminem keihard zetten, noem ik geen foltering. Er wordt bovendien altijd verwezen naar terrorisme”verdachten”. Deze terminologie impliceert een soort van politiejacht op criminelen, terwijl ik dacht dat er een OORLOG tegen de terreur bezig was. Niet zozeer het strafrecht, maar het oorlogsrecht is hier dan van toepassing. Het gaat hier niet over kruimeldieven, van wie de rechten zouden zijn geschonden, maar over “unlawful enemy combatants” (soldaten zonder uniform, zeg maar), die in principe zonder reden mogen worden doodgeschoten (in plaats daarvan hebben de VS voor deze krijgsgevangenen een luxe-hotel op Guantanamo of in Kabul ingericht). Het Amerikaanse gerecht heeft deze handelswijze nooit onwettig geacht. Binnen de uitvoerende macht bestaan er trouwens procedures die toelaten om de detentie van dergelijke “enemy combatants” te evalueren. Ook deze procedures hebben de toets van de gerechtelijke instanties doorstaan. De ACLU heeft in dit verband steeds nul op het rekest gekregen. De conclusie kan dan ook niet anders zijn dan dat de Amerikanen, in plaats van hun laars te lappen aan allerlei nationale en internationale rechtsregels, zich integendeel de extra moeite hebben getroost om te verzekeren dat alles binnen wettelijke banen loopt. Ik begrijp dan ook de irritatie van Condeleezza Rice over het feit dat sommige Europese politici en media nog eens met hun weldenkend vingertje staan te zwaaien, terwijl de Amerikanen weer eens het vuile werk opknappen. Maar ondertussen is het beeld van de VS bij de Europese publieke opinie vakkundig kapot gemaakt. Het zal dan ook niet hoeven te verwonderen dat de Amerikanen er ooit eens genoeg van krijgen, zich terugtrekken op hun continent en het aan de Europeanen overlaten om het op te lossen. Vanaf dan worden de weddenschappen geopend hoe lang het duurt vooraleer de situatie zodanig is verslechterd dat de Europeanen nog eens hun grote broer om hulp roepen, waarop de VS graag terug de leiding zullen nemen van een verenigd Westen (want de feiten zullen tegen dan eindelijk wel de linkerzijde het zwijgen hebben opgelegd).

Maar zoals gezegd: de VS knappen weer het vuile werk op, dezer dagen vooral in Irak. Gisteren was het 64 jaar geleden dat de Japanners Pearl Harbor aanvielen. Vier jaar geleden verwoestten islamofascistische kamikazes de Twin Towers. Zoals president Bush het in zijn toespraak van gisteren zei: de Amerikanen werden weer onverhoeds aangevallen, zij namen weer de handschoen op, hebben onderweg tegenslagen ontmoet, maar zullen uiteindelijk (hopelijk) weer overwinnen. In deze toespraak had Bush het voornamelijk over de heropbouw van de infrastructuur en de hervorming van de Irakese economie. Hij illustreerde dat aan de hand van de toestand in de steden Najaf en Mosul. In die steden werd, nadat ze waren gezuiverd van ‘opstandelingen’, de verantwoordelijkheid voor veiligheid en wederopbouw overgedragen aan de Irakezen zelf. Bush erkende dat er fouten werden gemaakt en dat er nog veel werk op de plank ligt, maar vooruitgang is reëel en merkbaar. Hij herhaalde dat er dan ook moet worden volhard, terugtrekking is geen optie. Amen.

Read more...

Vlaamse meerderheid voor onafhankelijkheid (Hoegin)

Een peiling van De Stemmenkampioen geeft in Vlaanderen een meerderheid voor onafhankelijkheid. Toch is het dat niet wat in Laken de wenkbrauwen zou moeten doen fronsen.

Verleden week vroeg De Stemmenkampioen naar de mening over Vlaamse onafhankelijkheid naar aanleiding van de commotie rond de denkgroep In de Warande. Het globale resultaat was een nipte meerderheid voor Vlaamse onafhankelijkheid, wat toch een pak meer is dan wat gewoonlijk gemeten worden, namelijk een derde. Bij de resultaten per partij vallen er eigenlijk geen verrassingen te noteren, als is het misschien toch goed op te merken dat bij de kiezers van het Vlaams Belang meer dan 80% voor een onafhankelijk Vlaanderen is, en bij de leden ongeveer 95%. Het haalt de mythe dat de kiezers van het Vlaams Belang op die partij stemmen omwille van het vreemdelingenstandpunt ondanks of zelfs in weerwil van het republikeinse programma grondig onderuit. De partij zit zelfs op dat punt beter op één lijn met haar leden en kiezers dan de belgicistische partij Groen! die voor «intellectueel» moet doorgaan.

Betekent dit nu dat Albert II in de nabije toekomst voor een loopbaaneinde moet vrezen omdat de helft van Vlaanderen hem nu al op pensioen wil sturen? Ik denk het niet, en wel om de eenvoudige reden dat de separatistische voorkeur van de Vlamingen parlementair niet verzilverd kan worden. Eén reden daarvoor is het beruchte cordon sanitaire dat een kwart van de Vlaamse stemmen buitenspel plaatst, maar naar mijn mening belangrijker is dat nogal wat Vlaamse katten omwille van de Belgische smeer graag de kandeleer likken. Zo ging het met Wilfried «Geef ons wapens!» Martens, Guy «Burgermanifesten» Verhofstadt, en Hugo «Leve België!» Schiltz. Yves Leterme is vandaag trouwens wat Guy Verhofstadt gisteren was, en Bart de Wever heeft al in meerdere interviews duidelijk laten verstaan dat zijn partij er geen graten ziet in een federale regering te stappen met de moeder van alle corrupte partijen, de PS. Meer hoeft daarover dan ook niet geschreven te worden.

Neen, Albert II concentreert zich beter op wat er beweegt in Vlaamse ekonomische kringen, en daarom is het signaal van de denkgroep In de Warande veel belangrijker dan de resultaten van een opiniepeiling. Indien men immers in ekonomische kringen België voorgoed vaarwel zegt, is het einde van het rijk van Saxen-Coburg nabij. En wat In de Warande in haar publicatie zegt is precies dat het geen zin meer heeft de kandeleer te likken, want het Belgische smeer is netto een minwaarde geworden voor de Vlaanderen en de Vlaamse industrie. Filips de Taaie kan dus maar beter het boek van In de Warande bestellen en het eens goed doorlezen als hij nog hoop koestert op een loopbaanbegin.

Read more...

De kapriolen van Blair (Politiek Incorrect)

Op deze webstek werd enkele maanden eerder reeds melding gemaakt dat de afgelopen EU-top van juni te Brussel mislukt was (zie http://politiekincorrect.web-log.nl/log/2827898) omdat het Verenigd Koninkrijk haar veto gesteld had tegen de geplande Europese uitgaven. Volgens eerste minister Tony Blair ging er nog steeds te veel geld naar het Europese landbouwbeleid, en vond hij dit - terecht - niet kunnen.

Het Verenigd Koninkrijk hebben dus een akkoord over de meerjarenbegroting grondig gedwarsboomd, maar de ironie van het lot wil dat het juist datzelfde Verenigd Koninkrijk is dat in het tweede semester van 2005 het voorzitterschap van de Europese Raad op zich heeft genomen. Na de mislukking van de Europese top in Brussel, kon de toenmalige voorzitter en tevens Luxemburgs premier Jean-Claude Juncker zich niet van een cynische grijnslach ontdoen op de persconferentie, omdat het nu aan diezelfde Britten is een nieuw begrotingsvoorstel te lanceren.

Dat voorstel is er nu. Maar de kans dat het een lang leven beschoren zal zijn is uiterst gering, gezien er vooral uit de Oost-Europese landen en door niemand minder dan Commissievoorzitter Barrosso hevige kritiek op te luisteren valt. Het Britse voorstel houdt in dat er in de periode 2007-2013 gewerkt zal worden met een uiterst minimaal budget: De te vertellen jackpot zal uiteindelijk slechts 1,03% van het gezamenlijke Europese BBP ofte 846,7 miljard euro bedragen. Dat cijfer lokte voor pro-Europeanen toch wel enige scepsis uit. Dat is inderdaad een bedrag dat stukken lager ligt dan het voorstel dat de Europese Commissie voor ogen had. Dat bedrag was namelijk 1.025 miljard euro (ofte iets meer dan een biljoen).

Het Verenigd Koninkrijk wordt nu dus ook ten onrechte beschuldigd van plat egoïsme, omdat het in de ontwerptekst de fameuze Britse korting - een gelukkige erfenis van de toenmalige heerlijkheid Margaret Thatcher - poogt te behouden. Die korting bedraagt thans 5 miljard euro. De reden waarom die korting wel degelijk gerechtvaardigd is, kan eveneens in hoger opgegeven, eerder verschenen artikel op deze webstek nagelezen worden. Vooral het budget voor steun aan de nieuwe EU-lidstaten moet er voor Blair aan geloven, wat - al dan niet terecht - nogal weinig enthousiaste reacties ontlokt in Oost-Europa. Maar ondanks de 'redding' van de Britse korting, is het Verenigd Koninkrijk wel bereid is de komende jaren 8 miljard euro extra uit te geven aan ontwikkelingssteun aan de nieuwe lidstaten. Want natuurlijk had Blair het liever anders gehad dan te moeten snijden in de uitgaven voor Europese ontwikkelingssteun. Het Verenigd Koninkrijk zou namelijk met alle plezier met de hakbijl in het budget van het onzalige Europese landbouwbeleid gaan, maar heeft dit reeds in juni te Brussel geprobeerd. Zonder veel succes, want wie raakt aan het landbouwbudget, krijgt te maken met de Rotwheiler der Europese landbouwers. Of moet ik zeggen: Franse epagneul? Alleszins, het bijtende en met veto's dreigende beest heet Jacques Chirac, en staat in naam van 'la France eternelle' een evenwichtige Europese begroting dat aangepast is aan de 21ste eeuw meer dan in de weg. De malaise die we nu dus meemaken omtrent de Europese begrotingsonderhandelingen moeten we dus aan de Oostelijke flank van het Noordzeekanaal zoeken, en niet aan de andere kant.

Helaas is het kwaad reeds geschied. Barrosso vindt het uit te geven bedrag 'belachelijk laag', en in feite zijn er buiten Nederland, Duitsland en Zweden niet meteen (continentale) lidstaten te vinden die zich met het Britse voorstel kunnen verzoenen. Oh ja, een van de eerste regeringsleiders die reageerde was overigens niemand minder dan 'onze' eigenste eerste minister Guy Verhofstadt. Deze kan het maar niet begrijpen dat het Verenigd Koninkrijk enerzijds zo'n vurig voorstander is van de EU-uitbreiding - recentelijk zelfs nog met Turkije - maar anderzijds zo'n hilarisch laag budget wenst te behouden. Het is Verhofstadt natuurlijk meer dan vergeven dat hij ondertussen dermate aangetast moet zijn door het Belgische consumptiefederalisme en het socialistische corporatisme dat hij de Britse, en bijgevolg Angelsaksische, logica niet meer kan volgen. En hoewel het Verenigd Koninkrijk vandaag de dag geleid wordt door een socialist, kunnen we toch wel stellen dat Blairs Labourpartij zelfs in zekere mate economisch rechtser is dan de doorsnee Vlaamse VLD-mandataris. Bijgevolg is de Britse logica wel zeer duidelijk te volgen: Het VK wil namelijk een los Europees verband dat vooral als economische vrijhandelszone moet dienen. De rest van de Europese macht moet teruggeven worden naar het meest democratische bestuursniveau, zijnde de lidstaten zelf. En gezien dit losse verband, doet het er dan ook niet toe hoeveel lidstaten er precies lid worden van die Unie - zelfs Turkije - want vrijhandel is nu eenmaal een kwestie dat zelfs de continenten overstijgt. Het lijkt er dan ook op dat het Verenigd Koninkrijk het enige land is dat een antwoord kent op het 'neen' aan de Europese grondwet: Minder Europa. Dit dus in tegenstelling tot Guy Verhofstadt, die nu een 'Verenigde Staten van Europa' wenst op te richten. Een 'VSE' dat dan naar alle waarschijnlijkheid geleid zou worden door het etatistische tweespalt Duitsland-Frankrijk. O gruwel.

Toch nog een kleine bemerking: Waarom viseert Verhofstadt nu juist de Britten met hun voorstellen? Want het was tenslotte eveneens een Brit die het concept van de 'Verenigde Staten van Europa' lanceerde. Maar hiermee bedoelde de toenmalige Britse premier Winston Churchill dan wel een unie dat - in nasleep van de Tweede Wereldbrand - vooral voor vrede moest zorgen, en niet voor overbetutteling en een diaree aan wetgeving zoals vandaag de dag. Daarenboven erkende Churchill reeds a priori de culturele diversiteit van Europa, en verzette zich in zijn toespraak dan ook hevig tegen een alsmaar centraliserende overheid; zoals echter wél gebeurd was onder het bewind de totalitaire Duitse bezetter in Europa. Als kers op de taart - Churchill was echt wel een ondeugend man - zag hij echter wel het Verenigd Koninkrijk wel als partner, maar niet als lid van die 'Verenigde Staten'. Maar dat alles zal Verhofstadt wel niet geweten (willen) hebben.

Voor de geïnteresseerden onder u: Het fameuze interview van Churchill - gegeven op 19 september 1946 te Zürich - waarin hij de 'United States of Europe' predikt, kan nog steeds beluisterd worden via volgende link: http://www.ena.lu/mce.cfm

Read more...

De VN en de persvrijheid (Skender)

Terwijl islamitische landen in Mekka beraadslagen over sancties tegen Denemarken omdat dat land de vrijheid van meningsuiting respecteert, stuurt de VN Hoog Commissaris voor de mensenrechten een brief naar de 56 lidstaten van de organisatie van de islamitische conferentie (OIC).

Even uw geheugen opfrissen: het gaat over de 12 karikaturen van Mohammed die in september gepubliceerd werden in de Deense krant Jyllands-Posten. Niet alleen leidde dit tot betogingen, rellen en doodsbedreigingen, er kwam ook een diplomatiek incident van tussen Denemarken en enkele islamitische landen. Deze landen eisten dat de Deense regering de redactie van de krant op het matje zou roepen opdat deze haar verontschuldigingen zou aanbieden. Het afbeelden van Mohammed mag immers niet in de islam. De Deense regering weigerde dit en probeerde uit te leggen dat kranten in Denemarken vrij hun mening mogen uiten en dat het niet aan politici is om krantenredacties op de vingers te tikken.

Denk nu niet dat de Verenigde Naties geprobeerd hebben om uit leggen dat vrije meningsuiting een mensenrecht is, dat ze Denemarken geprezen hebben voor het verdedigen ervan en dat ze enkele lidstaten van de OIC hebben aangespoord het Deense voorbeeld te volgen. Neen, de Hoog Commissaris voor de mensenrechten begrijpt de bezorgdheid van de islamitische landen, verontschuldigd zich voor het gebrek aan respect voor de islam en stelt 2 experten aan die een oplossing moeten vinden...

De islamitische landen reageerden tevreden, de Deense eerste minister Anders Fogh Rasmussen reageerde niet. Wat moet je dan ook zeggen als de persoon die verondersteld wordt toe te zien op de naleving van de mensenrechten komt beweren dat politici moeten ingrijpen als kranten op de lange tenen trappen van religieuze fanatici?

Read more...

Kauft nicht bei Juden, sondern Castro? (Hoegin)

Waalse en Nederlandstalige socialisten hebben volgens Gerolf Annemans af en toe behoefte aan wat zelfbevrediging, en in Noorwegen is dat niet anders. Terwijl de linkse regering van Jens Stoltenberg (Ap) overweegt de Cubaanse oppositie in de toekomst op de Noorse nationale feestdag de deur te wijzen, roept één van de regeringspartijen op tot een boycot van Israël.

De Socialistische Partij van Links (SV) had het al in het verkiezingsprogramma staan: om de «onderdrukten» op Cuba te ondersteunen wou ze tegenmaatregelen nemen om de gevolgen van het Amerikaanse embargo op het eiland te reduceren. Minister van Buitenlandse Zaken Jonas Gahr Støre van de Arbeiderspartij (Ap) overweegt vandaag om in het vervolg de Cubaanse dissidenten niet meer uit te nodigen op de ambassade bij de viering van 17. mai, de nationale feestdag. Gahr Støre is aan die overwegingsoefening begonnen op last van Gerd-Liv Valla, de voorzitster van de grote socialistische vakbond LO die zich de rol van matrone van de linkse regering heeft aangemeten.

Gerd-Liv Valla, in haar jonge jaren nog lid geweest van Kommunistisk Universitetslag, een communistische studentenvereniging, verklaarde naar aanleiding van haar recente bezoek aan Cuba dat het belangrijker is dat Noorwegen goede betrekkingen heeft met het régime van Fidel Castro dan dat de ambassade de Cubaanse oppositie uitnodigt. De zaak is namelijk dat het Cubaanse régime steeds haar kat stuurt wanneer het uitgenodigd wordt op de Noorse ambassade,en dit om de eenvoudige reden dat het niet geconfronteerd wenst te worden met de dissidenten die tot nu toe steevast ook uitgenodigd werden. In naam van het democratiseringsproces en de rechten van de mens zullen deze dissidenten nu dus misschien thuis moeten blijven, aldus Gahr Støre, die duidelijk vooral niet te laag wil springen. Ik heb zo een vermoeden dat wat Valla betreft, ze nog het liefst van al zou hebben dat die dissidenten gewoonweg hun mond zouden houden, en eindelijk eens de zegeningen van het Cubaanse paradijs zouden willen aanvaarden.

Noors links lijkt anderzijds veel minder behoefte te hebben aan een goede relatie met de Israëlische regering. Een paar dagen geleden lieten een aantal centrale leden van SV weten dat zij verwachten dat hun ministers binnen de regering zouden pleiten voor een boycot van Israël, ook al verwachten zij daarbij sterke tegenstand van de Arbeiderspartij. Niettemin is men intern al aan de slag gegaan om een volksactie op het getouw te zetten waarbij men voedsel, cosmetische producten en wapens uit Israël zou willen boycotten. Partijleidster en Minister van Financiën Kristin Halvorsen heeft al gepreciseerd dat een boycot van Israël niet in de regeringsovereenkomst staat, terwijl Eerste Minister Jens Stoltenberg onmiddellijk al verklaarde dat SV uiteraard het recht heeft eigen meningen te hebben en te ventileren, zolang het maar duidelijk blijft dat een boycot geen regeringspolitiek is.

Het speciale aan de zaak is wel dat Noorwegen al lange tijd de rol van vredesbemiddelaar probeert te spelen tussen Israël en de Palestijnen, getuige daarvan bijvoorbeeld de Oslo-akkoorden, doch niet altijd met evenveel succes. Critici hebben daarom al doen opmerken dat een boycot zoals de SV'ers die voor ogen zien zonder meer een einde zou maken aan die rol, want je kan moeilijk facilitator zijn voor vredesgesprekken tussen twee partijen wanneer je zo openlijk kant hebt gekozen. De vraag is dus maar of de actie netto wel in het voordeel van de Palestijnen zou uitvallen, waarmee ik niet zou willen suggereren dat de zelfbevrediging uit een boycot van Israël voor sommigen belangrijker zou kunnen zijn dan een concrete verbetering van de situatie op het terrein. De kwestie toont anderzijds nog maar eens aan hoe moeilijk schipperen het nog kan worden voor Jens Stoltenberg de komende jaren met een SV in de regering die maar moeilijk haar rol van oppositiepartij van zich kan afleggen.

Read more...

De verantwoordelijken voor het onheil (victa placet mihi causa)

De verantwoordelijken voor het onheil
Ivan Rioufol (18 november)

Wie heeft Frankrijk in deze “noodtoestand” gebracht?
Zij die alleenzaligmakend wilden doen geloven aan de weldaden van de multi-etniciteit, aan de mengeling van culturen, aan het “wereldburgerschap”. Zij die in één tijd het patriottisme voor oubollig verklaarden, de geldigheid van de wetten relativeerden en de minderheden tot slachtoffer verklaarden. Zij die feiten wegmoffelden, cijfers trukeerden, bewijzen loochenden. Zij die hun opponenten lynchten.
Moeten wij zulke ongeluksbrengers blijven volgen?
Deze professionelen van de kromspraak maken geen aanstalten tot zelfkritiek. Zij proberen zelfs nieuwe acrobatieën: het geweld in de steden vertolkt een vraag tot integratie, de brandstichtingen in scholen een nood aan opleiding. De uitingen van haat zijn “protestboodschappen”. Nog even en de scherpe kogels die op de ordediensten zijn afgevuurd moeten wij zien als gebaren van liefde.
Zien goochelen werkt aanstekelijk. Voor enkele dagen uitte de President van de Republiek zijn verontwaardiging over het gooien van twee brandtuigen tegen de moskee van Carpentras, maar vergat vergelijkbare feiten die tegen kerken waren gericht. Dinsdag heeft de brand van de StJan-van-Arskerk in Romans (wel door Chirac veroordeeld) onze weldenkenden niet kunnen wakkerschudden. Dat is het resultaat na enkele decennia vol van stuurloze praatjes.
Deze verblinding maskeert de zwaarte van de rellen, die niet enkel een sociaal probleem aan de orde stellen zoals het eenheidsdenken rondbazuint. Het zijn ook wijken met een muzelmaanse meerderheid die in rebellie zijn gegaan tegen de Staat, soms tegen Frankrijk zelf. En dit voorzienbare identitaire réveil stelt de vraag naar de houdbaarheid van het Jacobijnse integratiemodel, dat zich geplaatst ziet tegenover een andere levens- en denkwijze, die aan haar eigenheid gehecht wil blijven.
Vandaag neigt de getergde bevolking ertoe om haar vertegenwoordigers en woordvoerders collectief verantwoordelijk te stellen voor het risico dat dit land een soort Libanon wordt. Nu al stort in de peilingen de navelstarende PS in elkaar. En de engelachtige beeltenis van Chirac vertoont vlekken. Hij, promotor van de maatschappelijke kruisbestuiving, heeft maandag toegegeven dat de malaise zeer diep zit, en dat zij voortkomt uit een “gebrek aan zingeving, aan herkenningspunten, aan identiteit”.
Het is nu aan de Meerderheid om duidelijk afstand te nemen van de ideologie van de tabula rasa, waar vele immigrationnisten hun mosterd uit halen. Zoniet valt te vrezen dat in 2007 Jean-Marie Le Pen, met grove excessen als gevolg, de vruchten zal plukken van deze weigering van de elite om in alle kalmte de Franse identiteit en de eenheid van de natie in bescherming te nemen.

Read more...

Fair and balanced? (De andere kijk)

Eerder deze week viel weer een mooi staaltje te bewonderen van hoe de media klakkeloos – bewust of onbewust, dat laat ik in het midden – de propaganda van de ‘opstandelingen’ in Irak overnemen, maar wel genadeloos kritiek leveren op de onderneming van Bush.

De dag na de toespraak van Bush hoorde ik op de radio het bericht dat “het verzet de stad Ramadi had overgenomen”. Enkele honderden zwaarbewapende mannen zouden een Amerikaanse legerbasis en een regeringsgebouw hebben aangevallen en de controle over enkele straten hebben overgenomen.

Ondertussen is gebleken dat er niets van aan was. Maar ik betwijfel of u daar al iets over hebt vernomen. De media die het verhaal brachten, zijn met open ogen in de propagandastunt gelopen. Al Qaeda wilde zijn ‘kracht’ tonen, Bush voor aap (no pun intended) zetten na diens speech en zo de binnenlandse steun voor diens politiek ondermijnen.

De ‘opstandelingen’ hadden een dergelijke ‘opsteker’ wel nodig, want de islamitische republieken die ze uitriepen, bleken telkens geen lang leven beschoren te zijn nadat de coalitietroepen er zich mee bemoeiden (nu in Ramadi en eerder in Al-Qaim en Haditha).

Het is niet zo dat Ramadi geen probleem vormt, maar de coalitie past tegenwoordig een salamitactiek toe waarbij gerichte operaties (Mountaineers, Panther, Bruins, Lions, Tigers en Shank) uitgevoerd worden om de stad stuk voor stuk te zuiveren van jihadi’s. Het directe gevolg is dat de aanvallen in de stad sinds het begin van deze operaties met 60% gedaald zijn. Ook veelbetekenend is dat op hetzelfde moment dat Zarqawi’s kornuiten hun showke opvoerden, vertegenwoordigers van de coalitie en lokale leiders overleg pleegden over de toestand in de stad.

Maar of u daar al iets van gehoord heeft? So much for “fair and balanced”, nietwaar?

Read more...

It's the economy, Gerolf! (Politiek Incorrect)

Het is ondertussen reeds een week geleden dat het Vlaams Belang haar economisch congres te Gent heeft georganiseerd. Op een politieke kalender gezien, is een week uiteraard reeds een eeuwigheid, maar de verantwoording waarom ik hier pas zo laat iets over schrijf, is ook omdat het Vlaams Belang enige tijd nodig had de congresteksten - de zogenaamde syntheseteksten - op internet te plaatsen.

Desalniettemin was het toch uitkijken naar dit economisch congres. Het was zeer benieuwend om te zien wat het alternatief van de grootste oppositiepartij van Vlaanderen was op het terecht aangeklaagde falende Belgische en paarse economische beleid. Dat alternatief liet ondergetekende echter verweesd achter met gemengde gevoelens.

Nochtans waren het de massamedia - de nochtans tot objectieve berichtgeving verplichte VRT op kop... - het unaniem eens dat het Vlaams Belang plotsklaps 'ultraliberaal' was. Het Vlaams Belang kan echter onmogelijk een liberale partij zijn, omdat het op bijvoorbeeld ethisch vlak negatief opstelt tegen holebihuwelijken, euthanasie en dergelijke meer. Bijgevolg is het Vlaams Belang een conservatieve partij. Rest nog de vraag: conservatief naar Angelsaksische betekenis van het woord, wat economisch zou betekenen dat het Vlaams Belang inderdaad de vrije markt alle ontplooiingskansen wil geven. Of is het Vlaams Belang eerder een conservatieve partij naar Europees-continentale oriëntatie, zoals bijvoorbeeld het Front National in Frankrijk? Wat dus betekent dat het een zekere macht aan de staat zou overlaten.

De spijtige conclusie is dan ook dat het Vlaams Belang n.a.v. haar economisch congres veeleer voor dat tweede kiest. Of beter gezegd: Na lezing van de tekst is het eigenlijk nog steeds zeer vaag waar het Vlaams Belang economisch nu voor staat. Want op de eerste pagina lezen we de heerlijke zinsreden dat vrijheid van ondernemen en eigendom wezenlijke vrijheden van onze samenleving zijn. Om dan tot het tweede punt te komen van "de grote lijnen van het economisch programma", zijnde dat "in een gezonde gemeenschap de uitwassen van de prestatiemaatschappij beteugeld worden. De overheid speelt hier een weldoordachte rol". Hoe akelig! Dit is uiteraard alles behalve "ultraliberaal", dit is ronduit paternalistisch! Of op pagina 9 vinden we onder de 'principes van het economisch kader' tussen positieve zaken als vrijheid van ondernemen en soberheid van de overheid ook dingen terug als 'gemeenschapszin' en 'geen arbeidsmigratie'. Gemeenschapszin? Dus de gemeenschap primeert duidelijk boven dat van het vrij individu, en het Vlaams Belang wil dus duidelijk via dit 'economisch principe' de door de overheid immer gedwongen solidariteit met de 'sociaal zwakkeren' verder consolideren. Ultraliberaal?...

Nog zo'n grote lijn van het economisch programma van het Vlaams Belang is dat welvaart niet alleen door grote bedrijven wordt gegenereert, maar in feite door 'werknemers en werkgevers die tezamen een gemeenschappelijk doel nastreven.' Het is vanuit die optiek dan ook dat het congres de titel 'welvaart voor iedereen' meekreeg. De vraag is natuurlijk hoe die welvaartstaart moet verdeeld worden, en hoe. Als we het goed kunnen opmaken uit de congresteksten, is dit een een bevoegdheid die aan de sociale partners in de ondernemingsraad moet worden overgeleverd. Dus is het Vlaams Belang dan toch op dat vlak liberaal? Helaas niet, want dan komt het ineens aandraven met "sociale en economische correcties". Wat die correcties precies inhouden, komt men echter op de 40 bladzijden tellende tekst niet te weten. Indien dit - naar analogie van het "welvaart voor iedereen"-principe - een voortzetting van het socialistische herverdelingsmechanisme betekent, dan wijst dit niet op echt veel goeds.

Nochtans staan er ook enkele zeer goede zaken in het economisch programma vervat. Zo bijvoorbeeld ook het 'Minerva-plan' voor een performant economisch beleid, dat - het weze gezegd - een parel is. Het plan omvat twaalf punten, gaande van - uiteraard - volledige Vlaamse zelfstandigheid, decentralistatie van het beleid, flexibelere statuten van zelstandige naar werknemer, lastenverlagingen (jammer genoeg geen vlaktaks...), een onderhandelingsplatform tussen overheid, onderwijs en bedrijfsleven en dergelijke meer. Niemand - zeker geen 'ultraliberaal' - die hier ook maar iets tegen kan hebben.

Maar de vraag is of dit zogenaamde Minerva-plan geen oogverblinding naar de ondernemers toe is. Want buiten Minerva (godin van wijsheid en handel), bestond er in de Romeinse Oudheid ook bijvoorbeeld Vulcanus, god van de kunst, de wapens en de ambachten. In feite dus de god van de arbeid. En de vraag die dus gesteld kan worden is wat dan het "Vulcanus-plan" van het Vlaams Belang zal worden. Want tenslotte heeft het Vlaams Belang hier nu wel al haar economische principes neergezet, maar wat met het sociale? De vraag die men zich dus kan stellen is zeer simpel: Waarom heeft het Vlaams Belang niet gekozen voor een sociaal-economisch congres, waarin ook zaken als pensioenen, werkloosheidsuitkeringen, gezondheidszorg en dergelijke meer belicht zal worden? Want zonder een toekomstige financiering van deze - zeker met de stormende vergrijzing op komst - stort het hele economische kaartenhuisje eveneens direct in elkaar. Om even terug te komen op die pensioenen: Het Vlaams Belang gaat hier in haar economisch manifest zeer kort op in, door een pleidooi te houden voor een heus 'Vlaams Goudfonds'. Dat fonds moet dan gespekt worden met overschotten op de begroting, maar in tegenstelling tot het huidige Zilverfonds van Vande Lanotte, zou het niet meegerekend mogen worden bij de algemene begroting. Ik wens het Vlaams Belang dan alvast veel succes toe, want als de pensioenen gewaarborgd moeten worden door zulk een Goudfonds, zullen dat wel gigantische overschotten zijn die moeten opgebouwd worden. Maar terug naar het sociale aspect: De reden waarom het Vlaams Belang niet kiest voor een sociaal-economisch congres, wordt verantwoord op pagina 6. Dat stelt dat een visie op economie en sociaal beleid vermengen de indruk zou kunnen wekken dat - lees nu goed - "de Belgische structuren worden aanvaard". Kan iemand a.u.b. hieromtrent meer uitleg verschaffen? Trouwens, waarom organiseert het Vlaams Belang dan nu een economisch congres 'tout court'? Wekt dit eventueel ook niet de verwarring dat de 'Belgische structuren' aanvaard zouden worden?

De echte reden die hierachter schuilgaat is dat het Vlaams Belang een partij is dat sociaal-economisch (mijns inziens vormt een coherent sociaal-economisch beleid overigens een één en ondeelbaar geheel) van twee walletjes probeert te eten: Enerzijds lokt het met 'sexy' voorstellen als algemene lastenverlagingen en een ondernemingsvriendelijk klimaat een groot deel van het kiezerskorps van de VLD. Maar het Vlaams Belang is jammer genoeg ook een partij dat het zelfs niet onder stoelen en banken steekt dat het "de grootste arbeiderspartij van Vlaanderen" (sic!) is; omdat het ook heel wat socialistische kiezers kan verleiden. Dat vertaalde zich dan weer bijvoorbeeld in groot protest tegen onder meer de Europese havenrichtlijn, het vrij diensten- en werknemersverkeer in de Europese Unie en agitatie tegen de overname van Electrabel door het Franse Suez. Ultraliberaal?... Het zal dan ook niet verwonderlijk zijn dat het Vlaams Belang in een op latere datum te organiseren sociaal congres, zaken als een sterk uitgebouwde sociale zekerheid en alle tierelantijntjes die hier aan verbonden zijn te verdedigen. Hoe dit dan bekostigd zal worden samen met de aan ondernemers beloofde lastenverlagingen is dan ook nog maar de grote vraag. Tot nu toe heb ik op de cruciale vraag over de financiering van de sociale zekerheid vanuit Vlaams Belang-hoek nog maar één antwoord gekregen, zijnde dat deze gefinancierd zal worden door de gerecupereerde transfers naar Wallonië die na Vlaamse onafhankelijkheid zullen opdrogen. Onzin natuurlijk. Die transfers bedragen inderdaad wel 11,3 miljard euro per jaar, maar de vergrijzing alleen al zal Vlaanderen tegen 2030 een kleine 10 miljard euro kosten*. Het spreekt dus voor zich dat het ontbinden van de Belgische staatsstructuur een positieve stimulans voor Vlaanderen zal kunnen teweegbrengen, maar met de kosten van de vergrijzing te dekken alleen kom je er niet. Er is meer nodig. En het is juist daar dat het jammer is dat het Vlaams Belang zeer vaag blijft over wat dat 'meer' zoal zal kan zijn.

Gezien bovenstaande argumentatie, kunnen we dus toch wel zeer duidelijk stellen dat het Vlaams Belang ver van een 'ultraliberale' partij verwijderd is. Maar het Vlaams Belang wil ook geen ultraliberale partij zijn: Er valt in de Vlaams Belang-publicaties nogal regelmatig te lezen dat ze niet wensen in "deze of gene hoek" geplaatst te worden. Daarmee is het Vlaams Belang, wat economische standpunten dan toch betreft, al even leep als pakweg CD&V. Gelukkig voor de partij heeft het nog thema's als de Vlaamse onafhankelijkheid en de anti-immigratiestandpunten om nog electoraal succes te kunnen boeken. Vlaams Belang-boegbeeld Gerolf Annemans wees er dan wel op dat de partij zich verzet tegen het zogenaamde Keynesiaans model van 'defecit spending', maar anderzijds is de kans weinig reëel dat we ons aan een Vlaamse versie van de 'Reaganomics' mogen verwachten wanneer het Vlaams Belang ooit de macht in handen krijgen. En dat is natuurlijk een zeer spijtige zaak, want Vlaanderen heeft dringend behoefte aan een kapitalistische omwenteling.

*De 10 miljard euro dat Vlaanderen tegen 2030 zou nodig hebben om de kosten van de vergrijzing te dekken is natuurlijk zeer speculatief. Gezien de Studiecommissie voor de Vergrijzing in haar jaarlijks rapport 5,6% van het Belgisch BBP naar voren schuift om de kosten van de vergrijzing te dekken, zal dit ongeveer 6% zijn in Vlaanderen. Dit komt omdat de 5,6% van de ScvV een 'Belgisch' gemiddelde is, dat rekening houdt met een aandeel van 18% aan 65-plussers in België tegen 2030. Maar gezien de vergrijzing in Vlaanderen iets sneller zal toeslaan - tegen 2030 bedraagt het aandeel van 65-plussers in Vlaanderen 20,1% - komt dit ook neer op een groter beslag van het Vlaams BBP. Dat Vlaams BBP kan berekend worden, omdat Vlaanderen goed is voor 60% van de totale Belgische welvaart (Vlaams BBP is dus gelijk aan 159 miljard euro); neem daar 6% van, en je komt bij benadering op 10 miljard euro. Deze berekeningsmethode houdt uiteraard geen rekening met de evolutie van het BBP voor de komende 25 jaar; maar geeft desalniettemin een ietwat reëel beeld van de situatie, omdat de geciteerde 11,3 miljard euro transfer ook een vrij recent cijfer is. Om dan toch tot een berekeningsmodule te geven waarbij rekening wordt gehouden met de evolutie van het Vlaamse BBP, kunnen we er bijvoorbeeld vanuit gaan dat de Vlaamse economie jaarlijks gemiddeld met 2% kan groeien. Dat betekent dat het Vlaamse BBP tegen 2030 zo'n 238 miljard euro kan bedragen. Neem daar dan 6% van, en de vergrijzing kost 14 miljard euro. De Vlaams-Waalse geldroof is tegen dan volgens een simulatie van ABAFIM opgelopen tot circa 13 miljard euro. Het resultaat is alleszins identiek hetzelfde: De opdroging van de Vlaams-Waalse geldtransfer is juist genoeg om de meerkost van de vergrijzing op te vangen, maar echt veel extra manoeuvreerruimte om nieuwe 'experimenten' met de sociale zekerheid aan te vangen zijn er echt niet. Daar zijn doortastendere maatregelen voor nodig.

Read more...

Islamofobie en islamofilie (Hoegin)

Enkele berichten uit de kranten van de laatste dagen en weken: een Belgische kamikaze blaast zichzelf op in Irak, Parijs staat dagenlang in brand, vrouwen kunnen in Brussel niet meer vrij rondlopen, en Denemarken ligt internationaal onder vuur omdat een krant enkele cartoons publiceerde en de Eerste Minister er weigert de censuur in te voeren.

Wat de cartoons van Jyllands-Posten betreft moet gezegd worden dat ze klein bier zijn vergeleken met wat het Zweedse nieuwsprogramma Ekot verleden week ontdekte in de bibliotheek van één van de moskeeën in Stockholm: een cassette waarin opgeroepen wordt om alle joden over de kling te jagen. Volgens de verantwoordelijken een foutje, te wijten aan het «onprofessionele gedrag van een vrijwilliger». Voor zover ik weet heeft de Organisatie van de Islamitische Conferentie die cassette nog niet veroordeeld, maar misschien heb ik gewoon over dat nieuwsbericht overgelezen.

Hoe dan ook, wanneer Filip Dewinter zichzelf en zijn partij islamofoob noemt, vindt Belgiës meest corrupte partij, de PS, het nodig onmiddellijk een procedure op te starten om de overheidsdotatie van die partij af te nemen. De PS wordt daarin uiteraard gesteund door de collaborateurs van de sp.a en de politieke kaboutertjes van SPIRIT. Ik denk echter dat menigeen vandaag met het gevoel zit dat het Vlaams Belang de mensen jarenlang een verkeerd beeld over de moslimbevolking in Vlaanderen heeft opgespeld: veel te rooskleurig en veel te naïef.

De Deense krant Børsen wist overigens nu al enkele details te publiceren uit het rapport dat de Deense Welvaartscommissie op 6 december zal uitgeven. Aan de hand van een aantal analyses komt de commissie tot het besluit dat elke nieuwgeboren Deen de staat ongeveer 100.000 euro kost. Een immigrant daarentegen kost de staat gemiddeld 335.000 euro, meer dan het driedubbele dus. En een volledige migratiestop uit minder ontwikkelde landen zou Denemarken tegen 2040 maar liefst 6,7 miljard euro besparen. Wie zei ook al weer dat immigratie de oplossing voor de problemen in de Sociale Zekerheid is? Gelukkig is Denemarken geen Vlaamse partij, want dan zou het voor zo een conclusie, ja zelfs louter al voor het uitvoeren van de analyse voor de Raad van State gesleurd worden.

Bart Sturtewagen dan weer is in zijn commentaarstuk van vandaag meer bezorgd over het aan diggelen liggen van de multiculturele idylle. Hij maakt in zijn stukje een lijst met drie gevolgen van het nieuws over Muriel Degauque, en wat duidt hij als het belangrijkste en gruwelijkste gevolg aan? Dat de kloof tussen autochtonen en moslims nu nog een beetje moeilijker te overbruggen wordt. Nog goed dat er iemand is die een beetje klaar kan kijken in deze troebele tijden.

Read more...

Digitale discriminatie (The Flemish Beerdrinker)

Christian Dupont neemt de strijd tegen de maatschappelijk uitsluiting zeer ernstig. Christian wie? Christian Dupont, de minister van Ambtenarenzaken, Maatschappelijke Integratie, Grootstedenbeleid en Gelijke Kansen. Van PS-signatuur. Net zoals alle andere ministers presenteerde deze PS’er de voorbije weken zijn Beleidsbrieven. De Beleidsbrief Sociale Integratie bevat een deel over de strijd tegen de digitale kloof. Dit onderdeel bevat dramatische zinsneden zoals:

De discriminatie tussen diegenen die toegang hebben tot Internet en diegenen die er geen toegang toe hebben, treft vooral de kwetsbare burgers.

En:

De verschillen tussen mannen en vrouwen hebben diverse oorzaken en gaan verder dan het probleem van de ICT-toegang of -opleiding. Het gaat om een breder maatschappelijk probleem. Het Plan zal er echter toe bijdragen de discriminaties tussen mannen en vrouwen in dit opzicht te verminderen. Het is belangrijk zich zorgen te maken om een situatie waarbij 55% van de Belgische internetgebruikers van het mannelijk geslacht is, tegenover slechts 45% van het vrouwelijk geslacht.

Als rechtgeaarde socialist strooit de heer Dupont graag rond met het woord “discriminatie”. Elke vorm van de minste ongelijkheid is discriminatie tegenwoordig. Denk ook aan de uitspraak van Kathleen Vanbremt over het lagere loon voor vrouwen in vergelijking met mannen. Discriminatie natuurlijk! En alleen discriminatie. Waarop professor Marc De Vos vandaag op Kanaal Z terecht opmerkte dat het lagere loon voor vrouwen toch ook wel andere oorzaken heeft dan alleen maar discriminatie. Recent was er ook nog Vande Lanotte die sprak over de “discriminatie van ongeschoolden”. Maar terug naar Christian Dupont. Weet Dupont eigenlijk wel wat hij zegt? Sommige groepen hebben minder toegang tot het internet dan andere. Vrouwen bijvoorbeeld maken 50% van de bevolking uit, maar “slechts” 45% van de internetgebruikers. Wauw! Dat is nu inderdaad echt iets om zich zorgen over te maken. Stel je voor: holibi’s maken 15% uit van de bevolking, maar “amper” 14,5% van de internetgebruikers. Zorgelijk! Discriminatie! Het valt al te betwijfelen dat er werkgevers zijn die voor dezelfde job bewust 25% minder betalen wanneer de werknemer een vrouw in plaats van een man. Zou die Dupont nu werkelijk denken dat er internetproviders zijn die vrouwen bewust een beperktere toegang verlenen tot het internet dan mannen? Stel je voor: zo’n internetprovider zit achter zijn pc en merkt: oei, een vrouw. Snel een aantal sites blokkeren, haar downloadsnelheid beperken en haar debiet verminderen. Of dat ontwerpers van websites bewust mannen voor het oog hebben zodat deze sites niet of minder toegankelijk zijn voor vrouwen? Belachelijke voorbeelden natuurlijk, maar wel degelijk voorbeelden van discriminatie. Wanneer in het kader van de digitale kloof de minister spreekt over discriminatie dan is hij dus belachelijk bezig. En het is belangrijk zich hierover zorgen te maken. Het is duidelijk dat er wel degelijk groepen mensen zijn die onvoldoende of geen toegang hebben tot het internet. Maar deze groepen mensen hebben een te laag inkomen, of een bepaalde handicap, zijn niet geïnteresseerd, onvoldoende geschoold of te weinig gemotiveerd. Er zijn objectieve factoren aan te duiden waarom ze geen of minder toegang hebben tot het internet. Het is belangrijk deze factoren te identificeren, want zo kun je er een oplossing aan geven. Mensen met een te laag inkomen bijvoorbeeld zou je een internetcheque kunnen geven waarmee ze zich een computer kunnen aanschaffen en een internetverbinding. Overigens zou dit een meer marktconforme benadering zijn dat het voorstel van Van Velthoven om aan iedereen een goedkoop pakket aan te bieden, ook voor diegene die het niet nodig hebben. Maar dat is niet de benadering van Dupont. Die zwamt liever over discriminatie wanneer er geen sprake van is. Klinkt dramatisch natuurlijk, maar of dat de digitale kloof zal dichten is nog maar de vraag.

Read more...

Le style, c'est l'homme même... Jean-Marie Le Pen kwam eens spreken in Gent(brugge).

Zo'n evenement moet vanzelfsprekend door iémand verslagen worden, en dus ging ik luisteren, zij het zonder veel illusies: hoogstens zou ik een soort rustre te zien krijgen. Goed, ik wilde het spektakel op en rond het podium eens van nabij bekijken.
(ik kende Le Pen natuurlijk al jaren... van korte citaten, van schaarse optredens op de Franse TV, enfin, ik wist er niéts van... et ça en dit long des Médias)

Welnu die kerel is 77, en eerst sprak hij anderhalf uur mét papieren. Hij had twee versprekingen toen, één keer omdat hij ergens een cijfer mislezen had, en daarna nog iets met statistieken. (Ze hadden een glas water naast hem gezet, maar daar heeft hij niet van gedronken dat ik het zag.)

Na dat anderhalf uur zei hij : Je vois que l'heure avance et que les aiguilles tournent, et je voudrais maintenant vous donner vous la parole; il se peut que vous voudriez me poser des questions ...enfin c'est pas moi qui vous donne la parole... vous êtes chez vous!

Ja, die kerel spreekt grammaticaal en sierlijk! En hij heeft enkele Latijnse citaten achter de hand die hij schaamteloos gebruikt, sans façons, zonder branie en zonder vertaling. Ridendo castigans: de man is grappig... en charmant.

En hij gaf trouwens niemand op dat moment zelfs de kans om een vraag te stellen: zijn gedachten waren weer op een thema gekomen, en dat kwam er op neer dat hij nog eens een klein uur doorging, zonder papier nu en al rondlopend op het podium …en zijn publiek (300man?) werd niet ongedurig!

Daarna kwamen er toch enkele vragen, want hij herinnerde zich plots dat hij daar zelf over begonnen was; hij beantwoordde die snel en sterk, en tenslotte kreeg hij van een bedeesde schone een grote mand met Vlaamse specialiteiten, die hij graag in ontvangst nam: "tant pis pour mon régime ...mais je peux embrasser?"

Jongens! een ander beeld dan wat ik uit de media "wist"!

P.S.
Le Pen kreeg op het laatst nog een vraag van een ongeruste dame: immigratiestop allemaal goed en wel, maar wat was hij van plan te doen met de massa vreemdelingen die er in Frankrijk nù al waren?
Na zestig jaar carrière moest hij niet lang nadenken om – wel-en-niet te antwoorden:
[ik moet nu uit mijn hoofd citeren en had beter enkele nota's genomen, maar het is toch wel redelijk betrouwbaar]

Chère madame, vous me demandez comment on va évacuer l'eau de la coque d'un bateau qui risque de chavirer? Les uns proposeront des pompes, d'autres des seaux, des gobelets, des tasses, d'aucuns iront peut-être chercher des petites cuillères, voir, préféreront des pailles; puis enfin il y aura ceux qui envisagent ... user d'un buvard? [zijn mimiek en gebaren moet je je erbij denken, maar om je op weg te helpen: het was onvergelijkbaar veel grappiger dan pakweg Geert Hoste, denk liever aan die talentvolle kerel met al zijn typetjes, Van den Durpel] Mais dans un bateau qui prend de l'eau, il ne convient pas de discuter: il faut illico boucher le trou.

Read more...

WWII vs GWOT, Churchill vs Bush (De andere kijk)

In January 1942, after two-and-a-half years of fighting, there were politicians in the Conservative, Labor and Liberal parties all clamoring that Churchill had mismanaged the war. There was no end in sight, and there had been many avoidable losses: battles had “turned out differently from what was foreseen.”

Churchill also faced a hostile press, with every critic “free to point out the many errors which had been made” and newspapers offering “well-informed and airily detached criticism” — all of which had created an “unhappy, baffled public opinion.”

Faced with mounting opposition, Churchill called for a three-day debate in the House of Commons — which was “in a querulous temper” — to be followed by a vote of confidence, knowing the debate would be one in which “the Government would no doubt be lustily belabored by some of those who have lighter burdens to carry.”

During the debate, Churchill addressed the House for two hours, saying that:

We have had a great deal of bad news lately . . . and I think we shall have a great deal more. Wrapped up in all this bad news will be many tales of blunders and shortcomings, both in foresight and action. No one will pretend for a moment that disasters like these occur without there having been faults and shortcomings. I see all this rolling towards us like waves in a storm, and that is another reason why I require a formal, solemn Vote of Confidence . . .

We are beginning to see our way through. It looks as if we were in for a very bad time; but provided we all stand together, and provided we throw in the last spasm of our strength, it also looks more than it ever did before as if we were going to win. . . .

I have never ventured to predict the future. I stand by my original programme, “blood, toil, tears and sweat,” which is all I have ever offered, to which I added, five months later, “many shortcomings, mistakes, and disappointments.” But it is because I see the light gleaming behind the clouds and broadening on our path that I make so bold now as to demand a declaration of confidence from the House of Commons as an additional weapon in [our] armoury ...

The speech turned the tide, and after three days, Churchill won the vote 484-1.

...

Churchill is remembered in the popular imagination as someone who rallied a nation, vowed never to give up, and took his country to victory. Few remember that Churchill faced a crisis of confidence two-and-a-half years into the war, exploited by those “with lesser burdens to carry.” And fewer still remember the names of the politicians and media critics who created a crisis of confidence in the midst of a war.

(hat tip: American future)

Keep the faith.

PS. Don't forget to read this great piece of Victor Davis Hanson as well: "The Moral War" (hat tip: LGF)

Read more...

Vrije meningsuiting in Zweden (Hoegin)

Högsta domstolen, het hoogste gerechtscollege in Zweden, heeft dinsdag dominee Åke Green vrijgesproken van de beschuldiging dat hij aangezet zou hebben tot haat jegens een bevolkingsgroep. In 2003 had hij in een preek in de Pinksterkerk in Borgholm op het eiland Öland «sekuele abnormiteiten een diep kankergezwel in de maatschappij» genoemd.

In de zomer van 2003 hield de Zweedse dominee Åke Green in zijn kerk op Öland een preek met als thema «Is homoseksualiteit een drift of een spel van het Kwade met de mens?» Tijdens deze preek beweerde Green dat homo's gemakkelijker geneigd zouden zijn dieren en kinderen te misbruiken, en dat homoseksualiteit niet aangeboren is maar een keuze. Deze preek hield hij in de beslotenheid van zijn eigen parochie, met alles bij mekaar slechts vijftig toehoorders. Toch werd hij voor de rechter gedaagd, en in eerste instantie werd hij in Kalmar veroordeeld tot één maand gevangenisstraf. In beroep sprak Göta hovrätt in Jönköping hem vrij, maar het openbare ministerie ging in beroep bij Högsta domstolen. Door dat laatste gerechtscollege werd hij eergisteren uiteindelijk vrijgesproken.

In haar oordeel schrijft Högsta domstolen dat de vrijheid van godsdienst en de vrijheid van meningsuiting, besloten in artikel 9 en 10 van het Europese Verdrag van de Rechten van de Mens, voorrang hebben op de Zweedse wetgeving die het aanzetten tot haat tegenover bevolkinsgroepen («hate speech») verbiedt. Deze wetgeving werd trouwens amper twee jaar geleden nog uitgebreid om ook homoseksuelen te beschermen tegen oproepen tot haat. Hoe dan ook is Högsta domstolen van mening dat wanneer een dominee in zijn eigen parochie in een beperkte groep zulke uitspraken tijdens een preek over het standpunt van de Bijbel over homoseksualiteit, er van aanzetten van haat tegenover een bevolkingsgroep moeilijk sprake kan zijn, hoe verwerpelijk de uitspraken van Åke Green ook mogen zijn.

Nogal wat juristen hebben erop gewezen dat het meest opmerkelijke aan de uitspraak van Högsta domstolen is dat zij rekening heeft gehouden met hoe het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) over de zaak geoordeeld zou hebben indien de zaak daar voorgebracht zou worden. Op een manier werd dus de Zweedse wetgeving door een Zweeds gerechtscollege terzijde geschoven ten voordele van een internationale wetgeving. Homo-activisten vragen zich ondertussen af wat de wetswijziging van twee jaar geleden eigenlijk wel waard is, als Högsta domstolen die toch terzijde schuift wanneer puntje bij paaltje komt.

Read more...

islamofobie

De uitspraken van Dewinter zijn hot nieuws! Ik vraag me af waarom eigenlijk. Hij heeft letterlijk gezegd dat zijn partij islamofoob is. Dat wil zeggen dat ze bang zijn voor de islam. Euh. Ok. Is er iemand die dat nog niét wist? Ze zijn niet de enigen en ook niet de enigen die dit zeggen.

Zelf ben ik niet bang van de islam. Hoe meer die in Europa zal voorkomen, hoe meer er een verlichtings-kijk op de islam zal ontstaan. Of liever, hoe meer die zich zal verspreiden, want die bestaat al. Maar dat terzijde. Dewinter deed deze uitspraken, die waarschijnlijk waar zijn, in een Joods tijdschrift. Kennelijk om de Joden in Antwerpen achter zich te scharen en om zichzelf los te knippen van eventuele banden met anti-semieten.

De uitspraak dat ze bang zijn van de islam is een mening. Dat niet willen dat de islam zich verder verspreidt is hun recht, zolang ze de vrijheid van godsdienst respecteren. (En dus enkel proberen die verspreiding tegen te gaan via overtuigingsargumenten, niet via geweld of wetten) Dewinter heeft dus niets racistisch of xenofoob gezegd.

Ik denk dat objectief gezien kan gesteld worden dat dit niets meer is dan een verdere demonisering van Vlaams Belang op basis van verkeerd uitgelegde standpunten. Beste anti-Belangers. DAT IS NIET NODIG. Wijs gewoon op het programma van Vlaams Belang, wijs op hun ethisch conservatisme, hun economische tweeslachtigheid,… Voor mij is al lang duidelijd dat mijn eigen stellingen die van Belang onverzoenbaar zijn, net zoals die van mij en de meer extreme socialisten ook onverzoenbaar zijn. Die mening van mij is gebaseerd op hun programma en hun daden. Objectieve argumenten. Is het zoveel gevraagd dat als men het VB aanvalt, men dat doet op een objectieve manier? Ik vind het beledigend voor mijn intelligentie en die van de burger dat men Belang aanvalt met verdraaingen. Vlaams Belang is een partij als een ander, wiens standpunten totaal in tegenstrijd zijn met de mijne. Ik zal ze dus behandelen als een partij waar ik het niet mee eens ben, namelijk objectief.

Read more...

Stay the course (De andere kijk)

President Bush today delivered a magnificent speech on Iraq, again, in which he outlined his strategy for victory in that country, again. For those, like me, who have followed events in Iraq closely, looking beyond the usual media reports of car bombings and kidnappings, president Bush has hardly told anything new: the speech is an account of slow, but steady progress at the three fronts – politics, economy and security – in the fight to create an inclusive and prosperous country able to defend itself.

What are, in more specific terms, the administration’s goals at all three levels:

Politics: increasing the participation of the Sunnis, both voters ánd politicians, in the political process and, at the same time, marginalizing the hard-core Saddamists.

Economy: rebuilding infrastructure and reforming the economy thus creating the conditions for a prospering Iraq.

Security: conducting offensive, clear-and-hold operations followed by reconstruction efforts, while building and increasingly deploying Iraqi security forces, ultimately without coalition assistance.

The focus of this speech was on the increasing capabilities of the Iraqi security forces. President Bush will address other issues in other speeches further down the run-up to the December 15 elections. I hope to comment on them as well.

Here are just a few examples of progress made by the Iraqi security forces:
- more capable Iraqi forces provide better intelligence and generate more trust from ordinary Iraqis;
- from just a handful to 120 Iraqi combat battalions (between 42,000 and 96.000 men) in one year, 40 of them are in the lead on the battlefield;
- while American forces were in the lead during the assault on Fallujah in November last year, Iraqi forces led in recent operations in the city of Tal Afar;
- following the transfer of Haifa Street, famously called Purple Heart Boulevard, in Baghdad to Iraqi forces, attacks are down;
- transfer of 30 forward operating bases to Iraqi forces, including one in Tikrit, the city of Saddam Hussein;
- increased Iraqi ability to independently support their security forces with proper logistics, airlifting and command-and-control.

Those are detailed facts, not slogans, as one non-journalist preferred to call them. Moreover, Bush admitted setbacks and errors, but they were overcome and corrected. More setbacks and errors will inevitably occur, but they must be overcome and corrected as well.

As Iraqis grow stronger to secure their own country, coalition forces will step down. They will move out from Iraqi cities, perform fewer patrols and reduce the number of operating bases. They will return home, no sooner, no later, when the mission is complete, with the victory they have deserved. Setting an artificial timetable to pull out from Iraq is a dangerous option as Bush reiterated. Ultimately, it only takes the unwavering resolve of the American people and its politicians to win. Staying the course is the plan and what a plan it is! The freedom-loving world will benefit from its success.

PS. For more information on the progress made on the political, economic and security front, I gladly refer to respectively Iraq The Model, Good News From The Front and ThreatsWatch/Bill Roggio (blogger currently in Iraq).

PSS. A document, released by the White House, called “The National Strategy for Victory in Iraq”, an unclassified version of the strategy pursued in Iraq, can be found here (pdf).

Read more...