Hamas op bezoek in Zweden (Hoegin)

Zweden kreeg vandaag zware kritiek van Frankrijk en Israël omdat het een visum gegeven heeft aan de Palestijnse minister van Vluchtelingenzaken, Atef im-Adwan. Eerder deze week werd een visum geweigerd aan een ander lid van Hamas na bezwaren van Frankrijk, maar in het geval van Atef Adwan had Zweden verzuimd duidelijk genoeg aan te duiden dat hij lid was van de Hamas-regering, aldus Frankrijk.

Eerst een paar woorden over Schengen-visa en de procedure om een Schengen-visum te bekomen. Wanneer iemand van buiten de Schengen-zone komt en visumplichtig is, dient hij een aanvraag in te dienen bij dat land dat het hoofddoel van zijn reis is. In principe kan dat land dan zonder meer beslissen of hij een Schengen-visum kan krijgen of niet, en dat visum is dan geldig voor alle vijftien Schengen-landen. In enkele specifieke gevallen dienen de andere Schengen-landen geconsulteerd te worden,en indien een land bezwaren maakt, zoals Frankrijk deed in het geval van Salah Mohammed al-Bardawil eerder deze week, wordt een Schengen-visum geweigerd. Is er echter sprake van bijvoorbeeld nationale belangen of humanitaire redenen, kan een land besluiten een nationaal visum (VLTV) uit te vaardigen, dat dan alleen geldig is voor het land dat zo'n visum uitvaardigt. De kersverse Zweedse Minister van Buitenlandse Zaken Jan Eliasson was van oordeel dat dat voor Al-Bardawil niet van toepassing was, en daardoor kan hij niet naar Zweden komen.

De concrete aanleiding voor het bezoek van Al-Bardawil is een uitnodiging die hij kreeg om later deze maand in Malmö te spreken op een conferentie georganiseerd door enkele Palestijnse verenigingen. In dat verband werd hij ook door enkele Zweedse parlementsleden uitgenodigd voor een babbel in Stockholm, niet alleen van de Milieupartij (mp) en Links (v), maar ook van de sociaal-democraten (s). De Milieupartij en Links zitten wel in de oppositie, maar steunen de minderheidsregering van sociaal-democraat Göran Persson (s). Dat leden van de Milieupartij en Links Hamas-leden uitnodigen voor een vergadering is één zaak, maar wanneer ook leden van de regeringspartij Hamas-leden willen ontmoeten, wordt dat snel een hete aardappel. Officieel steunt Zweden immers de politiek van de Europese Unie, die Hamas probeert te isoleren zolang de beweging Israël niet wil erkennen.

De parlementsleden die de Hamas-leden willen ontmoeten vinden echter dat de dialoog met Hamas aangegaan moet worden, en dat Zweden een eigen buitenlands beleid moet durven voeren. De Liberale Volkspartij (fp) is het daarmee niet eens, en vroeg dat Eerste Minister Göran Persson de ontmoeting zou stoppen. De sociaal-democratische parlementsvoorzitter Björn Gustaf von Sydow (s) reageerde daarop dat parlementsleden het recht hebben te ontmoeten wie ze willen. De Minister van Ontwikkelingssamenwerking Carin Jämtin (s) bakte het echter behoorlijk bruin door te stellen dat de EU-boycot van Hamas wel voor de organisatie geldt, maar niet voor personen. Zij verliest daarbij uit het oog dat Al-Bardawil precies als vertegenwoordiger van de organisatie Hamas uitgenodigd werd, en dat dit nog meer geldt voor een minister van een Hamas-regering in functie. Het is m.i. trouwens zeer twijfelachtig dat zij eenzelfde creatieve stelling zou verkondigd hebben ten tijde van het apartheidsrégime om een Zuid-Afrikaanse minister in functie te kunnen ontmoeten. En om even terug te koppelen naar Vlaanderen: daar maken de drie vakbonden in hun toepassing van het cordon sanitaire absoluut geen onderscheid tussen de organisatie Vlaams Belang en personen.

Maar goed, het visum van Al-Bardawil werd dus geweigerd door Frankrijk, en de Zweedse regering vond het niet nodig voor hem een nationaal visum uit te vaardigen. Amper een paar dagen later blijkt dan echter dat de huidige Palestijnse Minister van Vluchtelingenzaken Atef im-Adwan wél een Schengen-visum kreeg. Blijkbaar had het Zweedse generaal-consulaat in Jeruzalem verzuimd duidelijk aan te geven dat het om een minister van de Hamas-regering ging, en daardoor had Frankrijk de naam op de lijst niet opgemerkt. Dit is opmerkelijk, omdat het generaal-consulaat wist dat Frankrijk niet bepaald gebrand was op bezoekjes van Hamas-leden aan de Schengen-zone. Maar anderzijds is het toch ook opmerkelijk dat Frankrijk zijn huiswerk niet op eigen houtje kan uitvoeren, en ervan afhankelijk is dat het Zweedse generaal-consulaat zélf aangeeft dat iemand lid is van de Hamas-regering. En verder is het zo dat de Schengen-zone naast Zweden en Frankrijk nog elf andere EU-landen kent (plus Noorwegen en IJsland) die bezwaren hadden kunnen aantekenen, maar dat blijkbaar niet gedaan hebben. Zweden had ten andere geen bezwaren van Frankrijk nodig om het visum van Atef Adwan te weigeren – zij hadden dat zelf kunnen doen met de EU-boycot als reden. Dat zij dat niet doen bewijst dat de Zweedse regering de Europese boycot van Hamas enkel met de lippen ondersteunt, en niet in de daden. Fredrik Reinfeldt van de Moderaten (m) vindt in ieder geval dat het visum een zuivere provocatie is. Hoe dan ook lijkt het er sterk op dat Frankrijk wat betreft de visums helemaal in zijn eentje de Europese boycot van Hamas voor heel de Schengen-zone moet toepassen. Merkt Frankrijk een naam van een belangrijk Hamas-lid niet op, geven ook de andere landen geen kik, en glipt een potentieel terrorist door de mazen van het Schengen-net. Tot zover de Vesting Europa dus.

Wat de politiek van de Zweedse regering en de linkse oppositiepartijen betreft, is het duidelijk dat hier een politiek spelletje gespeeld wordt met de verkiezingen van het najaar in het achterhoofd. Enerzijds wil de Zweedse regering niet ingaan tegen de Europese boycot van Hamas, en durft daarom geen nationaal visum uit te vaardigen wanneer een ander land bezwaren aantekent, maar anderzijds weigert zij visums te weigeren aan vertegenwoordigers van Hamas. Bovendien laat Göran Persson toe dat niet alleen parlementsleden van zijn partij met Hamas-leden gaan praten, maar dat zelfs één van zijn ministers klinkklare nonsens uitslaat om een Hamas-bezoek aan Zweden te rechtvaardigen. Voeg daarbij de terugtrekking van Zweden een week geleden uit een internationale militaire oefening in Italië omdat ook Israël daaraan deelnam, zogezegd om de neutraliteit te bewaren, en de positie van de Zweedse regering wordt heel duidelijk. De verklaring hiervoor is eenvoudig: bij de verkiezingen vallen er meer stemmen te rapen bij Zweedse moslims (en hun fellow travelers) door het geflirt met Hamas dan door een correcte toepassing van de isolatie van Hamas. De Zweedse sociaal-democraten zijn niet de enigen in Europa die in dat bedje ziek zijn.

Read more...

De afgunstmaatschappij (Politiek Incorrect)

Het is ondertussen al een tweetal jaar geleden dat Jan Coene, de voormalige topman van de Ieperse weefgetouwenproducent Picanol, in opspraak kwam wegens exorbitante jaarvergoedingen en louche inkooptruks van eigen aandelen. De capriolen van Jan Coene hebben het bedrijf toen ongeveer 22 miljoen euro gekost.

Dit ophefmakend schandaal heeft zowel in de bedrijfs- als in de politieke wereld voor grote beroering gezorgd. Meteen na de gerechtelijke stappen tegen Jan Coene startten de topondernemers Maurice Lippens en Paul Buysse - zonder grootse salarissen, wel met adellijke titels - met de opstelling van de naar hen genoemde codes Lippens (beursgenoteerde ondernemingen) en Buysse (KMO's) voor deugdelijk bestuur. Beide codes stellen een zo groot mogelijke transparantie van de salarissen van de topmanagers voor, waardoor de algemeen directeur of CEO van een onderneming "verplicht" wordt zijn loon aan de raad van bestuur (dus de aandeelhouders) mee te delen. Het woord "verplicht" is hier opzettelijk tussen aanhalingstekens geplaatst, omdat de code een vorm van zelfregulering vormt en juridisch niet afdwingbaar is.

Sommigen willen daar echter wat verandering aan brengen. Wat door de ondernemingswereld gevreesd werd, geschiedde ook: Na de afkondiging van de codes, werd de strijd ook nog eens op het politieke toneel gevoerd. De "liberale" senator Patrick Vankrunkelsven (VLD) lanceerde een wetsvoorstel dat de bekendmaking van lonen van topmanagers wettelijk afdwingbaar zou maken. Het voorstel, dat reeds door de senaat is goedgekeurd, ging zo door het leven als de Picanol-wet. Gelukkig heeft de Kamercommissie Handelsrecht dit wetsontwerp twee weken geleden verworpen, temeer omdat diezelfde "ultraliberale" VLD ook nog een amendement had ingetrokken waardoor ook vakbonden en ziekenfondsen hun lonen zouden moeten vrijgeven, waardoor zij dus een bevoorrechte positie zouden genieten. Of hoe erg het al niet is gesteld met het liberalisme in Vlaanderen...

Maar het zijn natuurlijk de socialisten van zowel sp.a als PS die nu de grote antikapitalistische trom beginnen te roeren. Zo vindt staatssecretaris van Overheidsbedrijven Bruno Tuybens (sp.a) de code-Lippens niet verregaand genoeg, en te vrijblijvend. Ook PS-diva en minister van Justitie Laurette Onkelinx deelt de mening dat de code-Lippens in een wet moet worden gegoten. Maar het puikste staaltje van demagogie werd deze week toch wel afgeleverd door sp.a-voorzitter Johan Vande Lanotte. In zijn 1-mei-toespraak pleitte hij ervoor, zoals het een ware marxist belieft, de hoge lonen van de Belgische "kapitalistische" topmanagers volledig aan banden te leggen. Vande Lanotte denkt hierbij dan aan een Belgische variant van de zogenaamde (Nederlandse) code-Tabaksblat, die in tegenstelling tot onze code-Lippens wel juridisch afdwingbaar werd gemaakt.

De Leninistisch-revolutionaire strategie van onze Belgische politieke wereld is echter volledig fallikant. Ten eerste dient de vraag gesteld te worden of de lonen van de Belgische topmanagers wel zo hoog zijn. Uit een studie van het Amerikaanse onderzoeksbureau Towers Perrin blijkt alleszins het tegenovergestelde. Het onderzoekscentrum stelde begin dit jaar nog een internationale vergelijking van managerstoplonen tussen 26 landen op, waaruit blijkt dat de Belgische toplonen nog overwegend bescheiden zijn. De gemiddelde Vlaamse of Waalse CEO verdient jaarlijks 987.387 US dollar (= 775.374 euro). In de lijst van 26 zijn er echter nog 9 landen (zijnde Canada, Frankrijk, Duitsland, Italië, Mexico, Signapore, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten van Amerika) waar de "kapitalistische" topmanager nog meer aan zijn materiële trekken zal komen. In de VSA gaat het dan al zelfs over bedragen over de 2 miljoen US dollar (= 1,6 miljoen euro). Vande Lanotte zou in Amerika gewoonweg weggehoond worden. Bovendien blijkt ook uit de studie dat de loonspanning (verhouding van het loon) tussen de CEO en een arbeider haast nergens zo laag is dan in België. Towers Perrin geeft een indexcijfer van 18, wat het laagste cijfer is op Spanje na. Hier moet wel aan worden toegevoegd dat Towers Perrin haar gegevens baseert op de brutolonen, dus nog voor aftrek van socialezekerheidsbijdragen en personenbelasting. In dat geval ben je in een land als België, waar asociale "progressieve" belastingtarieven de norm vormen, haast beter af als arbeider dan als bedrijfsleider...

De bescheiden beloning van de Belgische CEO in de privésector staat echter in schril contrast met de woekerweddes van hun ambtgenoten bij de overheid. De bekendmaking van de lonen van de topmannen bij overheidsbedrijven of parastatalen als Belgacom, de NMBS en De Post door staatssecretaris Tuybens begin maart was veelzeggend. Zo bleek dat Didier Bellens, topman bij Belgacom, zo'n 1,915 miljoen euro per jaar opstreek. Dat is ongeveer evenveel als het loon van de topman van KPN, maar dat bedrijf is dan wel bijna 2,5 keer zo groot als Belgacom. En de Deense telecomgroep TDC is qua omzet vergelijkbaar met Belgacom, maar de TDC-CEO verdient wel ongeveer 800.000 euro per jaar minder dan Bellens. Filantropie - vooral voor eigen portemonnee - ook bij De Post, waar topman Johnny Thijs jaarlijks 819.299 euro mag opstrijken. Adam Crozier, die aan het hoofd staat van het Britse Royal Mail, verdient amper 200.000 euro meer voor een bedrijf dat zes keer groter is dan De Post. Jannie Haek van de NMBS-holding is wel een buitenbeentje: Hij verdient amper 335.820 euro per jaar. Zijn Nederlandse collega van de Nederlandse Spoorwegen (NS) verdient 70% méér voor een bedrijf met een vergelijkbare omzet. Er is wel één fundamenteel verschil: De NS boekte vorig jaar 292 miljoen euro winst, tegenover 20 miljoen euro bedrijfsverlies voor de NMBS. De NMBS is een overheidsbedrijf, de NS in handen van de privésector... Ten slotte nog even deze vergelijking: Volgens hogergenoemde studie van Towers Perrin verdient een modale Belgische CEO nog geen miljoen euro per jaar. Een CEO in de bedrijfssector 1,02 miljoen euro. Wie is dan eigenlijk de kapitalistische vrek? Het privaat kapitaal of de overheid?! Want nog een pikant detail is dat de zojuist genoemde toplui (Bellens, Thijs en Haek) allen na 1999 aan het hoofd van hun respectievelijke bedrijven stonden. En wie was er in die tijd minister van Overheidsbedrijven, met wie deze topmanagers dus hun contract - en dus ook wedde - moesten onderhandelen? Jawel, Johan Vande Lanotte! Diezelfde Vande Lanotte die dus nu al zijn pijlen richt op "het duivelse kapitaal".

Het is dus allesbehalve een goede zaak de beloning van topmanagers verplicht te doen openbaren, laat staan ze per wet af te romen. Daarvoor hebben we reeds een zeer uitgebreid en gecompliceerd arsenaal aan belastingwetgeving... Dit land moet nu reeds maand na maand en jaar na jaar een recordaantal faillissementen incasseren, en de nu reeds torenhoge fiscale druk jaagt al genoeg ondernemingen weg. Daarenboven de ondernemer zelf nog eens pesten met weeral eens een extra "transparantie"-wet zou een zeer slecht signaal zijn. Trouwens, zowat 97% van de in België gevestigde ondernemingen zijn KMO's, en zijn dus veel minder gevoelig aan misbruiken vanwege het "patronaat" gezien hun omzet kleiner is. Ondernemers zouden juist eerder extra verwend moeten worden (behalve met overheidssubsidies natuurlijk), want het zijn juist zij die zorgen voor toegevoegde economische waarde, innovatie en de daaruit voortvloeiende werkgelegenheid. Dat zij dus een extra graantje meepikken - van de winsten en omzet van hun eigen (!) bedrijf dan nog wel - is dan ook niet meer dan normaal. Wat het barbaarse socialisme echter reeds sinds de 19de eeuw probeert te creëren is een "wij-tegen-zij"-mentaliteit waarbij de kapitalistische burgerij lijnrecht tegenover het arbeidersproletariaat zou staan. Dit is natuurlijk een zeer vertekend beeld, gezien de arbeider uit de tijd van Daens niet meer dezelfde is als de arbeider van vandaag die iedere zomerperiode doorbrengt aan de Turkse Rivièra in een vijfsterrenhotel en een flatscreen-televisietoestel in zijn woonkamer heeft staan. Wat belet de arbeidersklasse overigens zelf met een onderneming te starten en zo miljoenen te kunnen scheppen? John Davison Rockefeller is met zijn "American Dream" hierin glansrijk geslaagd in de tweede helft van de 19de eeuw. Het verschil met Rockefeller en de West-Europese ondernemer van vandaag is wel dat eerstgenoemde geen hinder ondervond van reglementitis, torenhoge fiscale druk, een stroeve arbeidsmarkt, socialisme en Farizeeën à la Vande Lanotte.

Read more...

SP.A leidt aandacht af van de echte problemen

De SP.A wil de lonen en ontslag vergoedingen van topmanagers zowel in de privé- en overheidsbedrijven gaan inperken. Hiervoor werd aan de staatssecretaris van Overheidsbedrijven een opdracht gegeven met het oog op de volgende verkiezingen. Eerste vraag: sedert wanneer werkt een staatssecretaris voor een politieke partij? Tweede vraag: is deze opdracht economisch relevant en zijn er geen ernstiger problemen die hiermee verdoezeld worden?
(verschenen in De Standaard op 5 Mei 2006. Hieronder de onverkorte versie).

De problematiek van de hoge lonen van sommige managers is in wezen een non-issue, in die zin dat zij een verwaarloosbare impact hebben op de economische prestaties van ons land. Daarenboven is dit is een zaak voor de aandeelhouders en zeker niet voor de staatssecretaris van overheidsbedrijven. Veel van die topmanagers zijn zeker hun loon waard. Als ze dat niet zijn, dan moeten de aandeelhouders of in casu de controlerende overheid correctief opterden. Ook al moet er af en toe geherstructureerd worden, de juiste topmanager met een goed team kan op termijn veel arbeidsplaatsen redden en aandeelhouderswaarde veilig stellen. Voor overheidsmanagers, al dan niet politiek benoemd, is de vraag of zij hun loon wel waard zijn, wel terecht.

Even doordenken

Laat ons even de redenering doortrekken. Wie verdient er nog teveel in de ogen van de afgunstige rode kameraden? Wellicht iedereen, behalve zijzelf. Elke politicus gaat met een fikse som naar huis ook al zijn sommigen zelden aanwezig in het halfrond. De meesten zijn zelfs niet meer rechtstreeks door de burger verkozen en van de 6000 topambtenaren en politici vertikt een groot deel zijn vermogensaangifte uit te voeren. Wat kan nog verder als onrechtvaardig bestempeld worden? Bv. dat een ambtenaren pensioen riant hoger ligt dan dit van een gewone werkmens en zeker in vergelijking met dit van een zelfstandige. Afpakken dus. En zo kunnen we nog lang doorgaan. De afgunstideologie vindt altijd wel dat de zon ten onrechte op iemands anders plekje schijnt.

Nu even ten gronde. Door het debat over de managerslonen naar voor te schuiven, leidt men de aandacht af van de werkelijke problemen, waaronder de hoge belasting op de lonen voor iedereen, waarbij de hoge lonen in aan het hoogste marginale tarief worden belast. De overheid zelf gaat zelfs met het grootste deel lopen. De marginale hoge tarieven zijn een oorzaak van minder competiviteit omdat men dan moeilijker de juiste mensen kan aantrekken (als die al niet naar het buitenland vertrokken zijn). De marginale effectieve belastingsdruk is nog hoger voor wie vanuit een vervangingsinkomen terug gaat werken en is de reden waarom er een miljoen werklozen in de belastingsval gevangen zitten. Eens te meer voert men dus het verkeerde debat, waarbij men impliciet het onderscheid tussen totale loonlasten en nettolonen uit het oog verliest. Ook de hoge lonen van de managers van overheidsbedrijven zijn in wezen irrelevant. Men zou beter de discussie voeren over het nut van de overheidsparticipatie in deze sectoren. Dit zou de kans bieden om de belastingdruk voor iedereen te verlagen, en zodoende de loonlasten te verlagen terwijl de nettolonen gespaard blijven. Het effect hiervan zou vele malen groter zijn dan een steriele discussie over hoge managerslonen.

Nu, toegegeven, er zijn uitschieters en misbruiken. Er is Picanol, maar dat heeft de boel sneller opgekuist dan de wet kon gemaakt worden. Bij gezonde privé-bedrijven weten de aandeelhouders en de buitenwereld perfect en vrij snel wat er in het bedrijf omgaat. Er zijn daar regels voor zoals het houden van een dubbele boekhouding en de plicht transparant te communiceren. “Corporate Governance en Transparancy” is niet alleen een noodzakelijke bedrijfspolitiek maar wordt zelfs door de wet opgelegd.

Corporate Governance en transparency

Maar hoe zit het met de overheidssector die toch de helft van onze economie uitmaakt? Die zit op dat gebied nog in het stenen tijdperk want zelfs al in de middeleeuwen kende men de dubbele boekhouding. Onze overheid houdt een kas boekhouding. M.a.w. “gegoven is gegoven” en ten hoogste mag het rekenhof jaren na datum een rapport opstellen dat dan zo snel mogelijk genegeerd wordt. Dat de overheid ondertussen boekhoudkundige trucs uithaalt waarvoor een gewone bedrijfsleider jaren de gevangenis in mag, is blijkbaar geen issue voor de betrokken overheids-CEOs want die zijn door de burger met een blanco mandaat toegedacht.
Zou men wel een analytische boekhouding instellen voor de overheidsdiensten, dan zou men vaststellen dat vooreerst een afname van de kost van de administratie alleen al de belastingsdruk met de helft zou kunnen laten verminderen. De ECB heeft dat een paar geleden uitgerekend. Men zou ook vaststellen dat heelwat overheidsbedrijven al decennia lang verlieslatend zijn en er monopolistische praktijken op nahouden. Sabena heeft dat 70 jaar volgehouden. De Spoorwegen, de Post en vele andere diensten worden nog steeds kunstmatig in leven gehouden, ondanks hun monopolie positie. Politiek en vakbonds gekleurde raden van bestuur zijn dan ook geen voorbeelden van voorbeeldig bestuur. In Antwerpen werd een paar jaar geleden boekhoudkundige onregelmatigheden vastgesteld van meer dan 200 miljoen euro terwijl we het raden hebben naar de rest. Behalve een zwart schaap dat dan nog zo naïef was om als wraak de uitbetalingen te blokkeren, is daar geen enkele topmanager armer van geworden. De begroting en de analytische boekhouding is nog steeds zoek. Zelfs de Antwerpse schepenen krijgen die niet te zien.

Tenslotte heeft de S.PA het over de buitensporige ontslagvergoedingen. Die zijn er zeker, maar dan is de vraag of de remedie erin bestaat ze te gaan beperken. Een assertiviteitstraining voor aandeelhouders zal hier wellicht meer aarde aan de dijk brengen. Bij de overheidsbedrijven zijn ze zelfs een peulschil in vergelijking met de massale geldverspilling die het gevolg is van een grootschalig mismanagement. Het is in dit mismanagement dat moet ingegrepen worden. Of is dit geen kerntaak voor een staatssecretaris van Overheidsbedrijven? Tenslotte, zijn dit de enige buitensporige ontslagvergoedingen? De buitengewoon dure maar wettelijk opgelegde ontslagregelingen voor werknemers heeft al veel werklozen gecreëerd en kunnen moeilijk als een daad van goed beheer verkocht worden. Zelfs in het vermeende Scandinavisch paradijs, dat dikwijls een voorbeeld is voor socialistische groeperingen heeft men paal en perk gesteld aan dergelijke praktijken.

Alternatieven

Wat zijn dan de alternatieven zal de lezer vragen. Die zijn er als men eens goed rondkijkt. Dicht bij huis is er Ierland dat al in de jaren 80 de overheidssector is gaan saneren. Behoudens lagere belastingen, is het land nu één van de rijkste in Europa. Slovakije, dat tot voor enkele jaren heelwat gelijkenissen vertoonde met het huidige België heeft het ouwbollige en niet-transparante systeem volledig afgeschaft en vervangen door een enkelvoudig taks van 19%, met vrijstelling en zonder aftrekposten. Op korte tijd bedraagt de economische groei er 6 % evenveel als de stijging van de lonen, zijn er 100000 jobs bijgekomen en zijn de overheidsinkomsten gestegen met 10%. Verder van hier is er Nieuw-Zeeland. Behalve het Kiwi model, levert de overheid er 3 maanden na het einde van het fiskaal jaar een volledig geauditeerde balans en resultatenrekening. Men moest hiervoor gewoon een boekhoudsysteem overnemen van een groot privé-bedrijf. Als de Belgische overheid dezelfde regels zou hanteren die ze zelf oplegt aan de privé-sector, zou vrij snel blijken waar de echte issues liggen. Het wordt misschien wel haasten, want ook een Staat kan failliet gaan

Eric Verhulst,
Voorzitter www.WorkForAll.org

Read more...

Het Beleid van Flahaut: DS-kritisch & AIV (Brigant)

Twijfels bij het recente beleid van Flahaut.

I.Wat schreef de Standaard?

1.De Precampagne van Flahaut.

Flahaut heeft een slecht imago in Vlaanderen, zo bleek uit een recente enquête. Ik denk niet dat deze situatie zal beteren. Reeds in Oktober 2005 titelde een artikel uit De Standaard: Precampagne 2006 via leger, a/d hand van redacteur Wouter Verschelden. Vier punten staan er in dat artikel die de precampagne moeten vormen voor de gemeenteraadsverkiezingen in Nijvel. De toekenning van 4 hectaren militair domein met sportinfrastructuur (1) aan de stad Nijvel waarop men ook het lokale brandweerkorps heeft gehuisvest. De inzet van het 4^de bataljon Genie voor het herstel van een spoorwegbrug (2), door gebrek aan financiering vanwege de Waalse overheid. Het AIV contract van Juli 2005 kwam er ook ter sprake omwille van het 90mm geschut van CMI waarvoor MECAR in Nijvel de munitie produceert (3). Eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat het Oostenrijkse Hirtenberg (DS, interview: “Dit kanon was de logische keuze”, 28/01/06) ook 90mm munitie produceert, maar wie zal het munitiecontract krijgen? Het verre Hirtenberger of het Nijvelse MECAR? Welke stad werd overigens peter van de muziekkapel van de luchtmacht? Nijvel (4).

2.De 90-mm controverse.

Mooi samenvattend artikel Flahaut wil enkel Waalse wapens, DS 22 April 2005.
Tot twee maal toe zal de inspectie van Financiën een negatief advies uitbrengen over de CMI 90mm bewapening. Eerste punt van kritiek: Geen militaire redenen voor het opleggen van dit kaliber (a), overigens komt het niet overeen met de kalibers die i/h algemeen in gebruik zijn bij de NAVO partners (b). Dit klopt inderdaad. De zware gevechtstanks op rupsen zijn bewapend met geschut kaliber tussen 105 en 120mm. Het zwaarste geschut op mediaanvoertuigen zijn 90mm voor de Franse ERC 90; 105mm voor de Stryker MGS (USA); 105mm voor de Vextra 105 (FR); 105 voor de Centauro B1 (IT,ook in dienst in SP).

Nog een punt van kritiek is dat men de voertuigenbouwers opscheept met één en dezelfde onderaannemer (c). Namelijk met CMI & noodlijdend dochterbedrijf EMI zo is er dus gegarandeerd werk voor CMI en EMI met andere woorden geen is er inderdaad geen competitie. Opmerkelijk is dat CMI overigens ook een 105mm geschut produceert, MECAR maakt overigens ook 105mm munitie. Alleen zal CMI hiervoor moeten knokken tegen andere
bedrijven die ook 105mm kannonen produceren. Het behouden van 105mm als kaliber vereist echter geen vernieuwing van de huidige wapenstock. Ik stel mij zelfs de vraag of men de 105mm kanonnen van de Leopards niet kan hergebruiken, zoals de 105 van de Abrahams herbruikt worden op de Stryker MGS. De geraamde kostprijs van één AIV 90mm werd door de Inspectie van Financiën geschat op 3 597 000€ (225% de kostprijs v/e AIV)(d). Het DS artikel vermeldt ook enkele lijnen uit het tweede advies van de Inspectie van Financiën, ik citeer: “De Inspectie vraagt zich af of dit wel een selectiecriterium is: het lijkt eerder een middel om bepaalde onderaannemers op te leggen aan de inschrijvers… Een belangrijk deel van de nijverheidscompensaties wordt zo al van bij het begin georiënteerd.”.

Bijhorend bij het voorgaande artikel behoort een tweede artikel: Waarom 90mm kanon Wallonië werk oplevert. Aan het woord in dat artikel is Marc Pirlot, professor wapensystem en ballistiek aan de Koninklijke Militaire School. Ontluisterend (volgens mij) is de volgende uitspraak van professor Pirlot: “Het is toch opmerkelijk dat in heel dat plan (stuurplan defensie) maar twee concrete cijfers zijn opgenomen, de getalsterkte van het leger die op 35.000 manschappen werd bevroren én het kaliber van het kanon op de AIV’s.”(e).

Overigens staat er verder nog iets interessant, ik citeer: “Eind 2003 kondigde Flahaut aan dat hij voor 5,56 miljoen € houwitsers van twintig jaar oud zou laten moderniseren bij het bedrijf EMI.”. Beetje verder staat er: “Flahaut gaf toe dat hij de kanonnen niet meer nodig had, maar stelde dat de ingreep nodig was om de tuigen tweedehands te verkopen. Voor het noodlijdende bedrijf EMI betekende de order financiële redding (d).”. EMI zal trouwens profiteren van het AIV 90mm contract samen met CMI.

Weet u overigens wat Vande Lanotte zei? Neen? Sta mij weeral toe te citeren uit het DS-artikel: Als je op een nuttige manier mensen aan het werk kunt houden zonder dat de budgetten overschreden worden, kan ik als minister van Begroting niet verbieden.”. Diezelfde Vande Lanotte die als voorzitter van de SP.a de krijgsmacht wil verkleinen.

Twee dagen later op 24 April 2005 verschijnt in De Standaard het artikel: Flahaut: maximum werkgelegenheid voor het land. Daarin brandmerkt Flahaut de kritiek vanwege Vlaamse parlementsleden over de AIV 90 als manoeuvres ten dienste van een Vlaamse lobby.

Toen het Belgisch parlement in 2006 de productie en verkoop van submunities verbood moest er meteen een aanpassing gebeuren om MECAR en Forges de Zeebruges economisch niet te treffen. Hoe goed is jullie geheugen? Wie herinnert zich nog iets van ethische regels die de export van FN Minimi’s naar Nepal tegenhielden? Progressief Vlaanderen week uit voor FN, overigens een noodlijdend Waals overheidsbedrijf. Wat wil Flahaut?

Ik citeer: “De minister ontkent niet dat het 90mm kanon werk oplevert voor Waalse bedrijven
“maar er zijn genoeg andere onderdelen van de AIV’s die werk voor de industrie in het noorden van het land zullen opleveren. Ik wil het beste mogelijke materiaal voor Defensie, en tegelijk een maximum aan opbrengst en werkgelegenheid in het hele land verzekeren”, zegt Flahaut.”. Moet de 90mm er komen want er zijn voldoende onderdelen zodat Vlaanderen ook iets krijgt en eigenlijk niet te klagen heeft?

3.Maximum aan opbrengst, werkgelegenheid en tegelijk het beste mogelijke materiaal.

De Airbus A400M, 7 toestellen + 1 van de Luxemburgse krijgsmacht, kostprijst 1,7 miljard.
De Standaard 25/01/2006: Moerman wil onderhoud en opleiding A400M in Vlaanderen.

Vlaanderen krijgt 28,8% van de economische koek, Fientje Moerman was daar niet tevreden mee. Zij wil de contracten voor het onderhoud van de A400M en opleiding van personeel toebedeeld wordt aan Vlaanderen. Levering van de toestellen in 2018. Is de A-400M het beste mogelijke materiaal? Mijn mening als burger, is dat de IL-76MF niet alleen goedkoper (50 miljoen US$ 2005 VS. 90 miljoen €) is in aankoop, robuuster en meer transportcapaciteit levert (50t VS. 25t). De MF is een volledig verwesterde versie, betreffende motoren & avionica, van de beproeven IL-76.

Aansluitend: 27/01/2006 DS, Regering verdeelt AIV-koek netjes.
Wat leren we daaruit: “Minister van Economie Marc Verwilghen (VLD) heeft deze keer strak toegezien op de regionale verdeling van die compensaties, nadat bij vorige aankopen de balans vaak overhelde naar Wallonië. Het gevolg is dat Vlaanderen 55 tot 65 procent van de compensatie zal krijgen…Meteen maakt Verwilghen de regionale achterstand in compensatieverdeling goed, die ontstaan was bij de aankoop van nieuwe jeeps en MPPV’s.”.

Uit het artikel blijkt dat MOWAG, Patria en Oto Melara (Centauro) de laatste drie in de competitie waren; GIAT trok zich terug omdat zij niet op tijd kon leveren. Oto Melara bood overigens (volgens het artikel) “een 105mm die nauwelijks meer kostte dan de versie met 90mm kanonnen.”. Ook staat er: “Alle producenten boden het 90mm kanon ‘spontaan’ aan.”.

7/07/2005 DS, Negentig millimeter-kannonen komen er.
Voordat de federale overheid op 20 juli 2005 voor het eerste de knoop zou doorhakken ivm de AIV wist DS ons te vertellen dat MOWAG waarschijnlijk zou winnen dankzij de uitspraken van Gérard Kocher, directeur van CMI. Ik citeer uit het artikel: “Op 30 juni zei hij in de krant L’Avenir al dat zijn bedrijf de bestelling krijgt: “een industriële constructie, in samenwerking met een Zwitsers bedrijf, moet ons werk opleveren van 2007 tot 2012.”.

Werd MOWAG gekozen omwille van een deal met CMI of omdat de Piranha IIIC het ‘beste mogelijke materiaal’ was? (I*).

II. AIV-zaak.

4.Patria oy VS Patria Belgica.

2/02/2006 DS, Finnen stoppen legeraankoop. Patria Oy dient klacht in tegen de Belgische staat betreffende het AIV-contract. “Het bedrag van 700 miljoen €, dat uiteindelijk betaald zal worden aan Mowag, lijkt ons bijvoorbeeld erg hoog. Veel hoger dan wij ooit verwacht hadden te krijgen.”. Verder staat er in het artikel dat Patria verloor in Portugal en Tsjechië, geen melding over Polen waar in 2004 een contract voor 690 AMV’s betekent werd.

11/03/2006 DS, De Finnen vallen aan. Een reportage van Wouter Verschelden. Wat kwam er ter sprake? De gewichtskwestie, volgens Patria is de Piranha IIIC helemaal niet geschikt voor operaties met een gewicht van 22t (Belgische variant), zelfs tot 23t voor de 90mm bewapende versies. Rechter Annemie Robijns zat de zaak voor (DS), blijkbaar werd de aanklacht van Patria op 23 maart 2006 onontvankelijk verklaart/verworpen (Podcast Jürgen Verstrepen).

In het artikel van Verschelden maakt men melding van de Strykers en hun bandenprobleem in Irak (pdf). Er is ook nog dit document: Stryker Brigades VS The reality of War zal ik mogelijk later bespreken. De selectieprocedure was een OTS-procedure, een Off the Shelf procedure zonder veldtesten. Het artikel “De Finnen vallen aan.” (11/03/06) geeft een redelijk compleet beeld weer. Patria claimt dat de Piranha IIIC het gewicht van 22 tot 23t niet aankan (DS). De Piranha IV kan een gewicht tot 24t aan; maar dan zou België de launch customer worden en spreekt men niet van een Off the Shelf contract. De oorspronkelijke Piranha III werd ontwikkeld voor een tonnage van 18t, Denemarken kocht een versie met 20t; België koopt een verder ontwikkelde Piranha III (de IIIC) aan met een tonnage van 22 tot 23t. Terwijl de Stryker (Amerikaanse versie) al last had van overgewicht in Irak. Het is inderdaad zo dat het Nederlandse Ministerie van defensie in 2001 niet overtuigd was door de Piranha IV (toen experimenteel voertuig), dit staat te lezen in de kamerbrieven. U kan overigens op deze website van de Amerikaanse krijgsmacht een hele reeks documenten lezen over de maintenance van allerhande wapensystemen, alsook de Stryker. Opmerking is dat het onzeker is of de Patria AMV zelf het gewicht van 22 à 23t aan zou kunnen…nutteloos want de AMV kan volgens Patria oy 26t aan. (zie f)

a.Heeft Patria gelijk?

Enkel het veldtesten van de Piranha IIIC en de Patria AMV alsook de Oto Melara Centauro als de GIAT VBCI kunnen ultiem bewijzen wie gelijk heeft. Veldtesten zijn er blijkbaar nooit zijn geweest in dit contract. Kan Landsverdediging bewijzen dat de Piranha IIIC werkelijk beter geschikt is dan de andere voertuigen op basis van documenten? Heeft Landsverdediging de claims van de voertuigenbouwers ook werkelijk getest om te zien over ze wel overeenkomen met de realiteit? Ik denk dat Patria Oy het wel redelijk zou vinden, alsook de burger en parlementsleden, dat men de voertuigen zou veldtesten. In feite dat landsverdediging eens BEWIJS levert dat het gekozen product werkelijk voldoet aan de vereisten van landsverdediging en de informatie die door middel van documentatie v/d bouwers werd geleverd. Polen bestelde in 2004 690 Patria AMV’s dat won in een competitie met de Piranha IIIC met veldtesten.

b.Controversieel 90mm geschut.

Men kiest voor een 90mm geschut ter vervanging van een 105mm kanon op de Leopards.
Inspectie van Financiën gaven tweemaal negatief advies; te duur; strategisch te licht wapen;…
Opvallend is dat CMI veel minder concurrentie mag verwachten voor haar 90mm dan voor een 105mm. Opmerkelijk sinds dat in een eerder artikel sprake was van een onnodig moderniseringscontract voor Howitsers aan EMI; dochter van CMI, die overigens nu ook betrokken is in het contract.

c.CMI en EMI.
CMI Defence produceert drie kanonnen, twee 90mm en één 105mm.
De Cockerill Mk.8 90mm bestaat reeds voor de Piranha 8x8 (Qatar en Saoudi Arabië) en Pandur 6x6 (Koeweit). Het is dat kanon dat de Belgische Piranha IIIC zal bewapenen, echter zijn gewicht onbekend. CMI maakt ook een 105mm geschut, de CT-CV Weapon System (Advanced 105mm). U kunt de productdocumentatie downloaden (pdf), merk op dat men in het document spreekt over het Mobile Gun System (MGS –GDLS website). Patria claimt dat de Piranha IIIC met Mk.8 90mm een gewicht van 23t zou hebben; de Stryker MGS van General Dynamics Ground Systems weegt 18734kg volgens specificaties (pdf). Verder kan ik u dit document voorschotelen over het vuurtesten van het CT-CV geschut in het Verenigd Koninkrijk (pdf), er is ook een filmpje beschikbaar.

Het artikel Flahaut wil enkel Waalse wapens (DS 22 April 2005) geeft het advies weer van de Inspectie van Financiën over het 90mm geschut. Samenvattend: strategisch slechte keuze, te ‘licht’, te duur (225%), en ondermijnen van de concurrentiecapaciteit t.a.v. andere producenten. Ook het quasi-monopolie van Mecar is een storende factor. Ik citeer: “De Inspectie vraagt zich af of dit wel een selectiecriterium is: het lijkt eerder een middel om bepaalde onderaannemers op te leggen aan de inschrijvers… Een belangrijk deel van de nijverheidscompensaties wordt zo al van bij het begin georiënteerd.”.
EMI is een dochterbedrijf van CMI en produceert de LCTS 90mm.

d. MECAR.

Is een bedrijf dat onderdeel is van Allied Defense Group, zij worden in de adviezen van de Inspectie van Financiën impliciet vermeld als de waarschijnlijke leveranciers van de nodige munitie. MECAR heeft voor de CMI Mk.8 een specifieke familie munitie ontwikkeld met name de 90mm Mk.8, ik moet tevens opmerken dat zij ook voor het 105mm geschut voor de LAV/MGS/CT-CV munitie produceert. Het staat dus vast dat MECAR & CMI wel degelijk een 105mm geschut kunnen leveren maar dan, zoals IvF het stelt zullen zij tegen de internationale competitie moeten opboksen. Dit bedrijf is gelegen te Petit-Roeulx-lez-Nivelles, onderdeel van Nijvel de stad waar Flahaut burgemeester zou willen worden (DS Oktober 2005, Precampagne 2006 via leger). In een recent artikel van DS (interview: “Dit kanon was de logische keuze”, 28/01/06) werd Hirtenberger, een Oostenrijks munitiebedrijf, vermeldt als producent van 90mm munitie. Onzin, de website vermeldt nergens de productie van 90mm munitie.

e. Andere kant van het verhaal: MOWAG.
Mowag van haar kant zegt dat de cijfers van Patria Oy niet kloppen. Men zei dat Patria zich baseerde op de gegevens van de Amfibische versie van de IIIC (pdf). Op de website van Mowag staat te lezen dat de Piranha IIIC 8x8 APC een gros gewicht van 22t kan torsen (pdf).
U kunt er overigens een promotiefilmpje bekijken. In sectie c vindt u overigens allerhande verwijzingen naar General Dynamics, Stryker & MGS.

f. de rest van de concurrentie.

Deze sectie zal kort de concurrentie van het AIV contract bespreken & weergeven.
Oto Melara stelde haar Centauro voorop. Op basis van de website stel ik vast dat de bewapening van de Centauro valt onder de productlijn Hitfist (25;30;60mm) & Hitfact (105;120mm). U kunt op de website van Oto Melara overigens verscheidene filmpjes bekijken. Merk op dat het 120mm geschut nu de basis vormt voor alle moderne NAVO main battle tanks, de 105mm voor de oudere generaties. 90mm is geschikt voor de mediaanvoertuigen van Arabische landen, terwijl de Westerse wereld kiest voor 105mm op mediaanvoertuigen. Het gewicht van de Centauro familie ligt rond de 24 à 25t, het is een voertuig dat zich reeds grotendeels bewezen heeft, recent kocht Spanje nog de anti-tank verkenner (105mm).

GIAT Industries VBCI won het contract niet omwille van problemen met leveringstermijnen (DS, Regering verdeelt AIV-koek netjes, 27/01/2006). Persoonlijk weet ik weinig over dit systeem behalve dat de Franse overheid al een 150-tal exemplaren heeft bestelt met o.a. de FN-Oerlikon Arrows.

Steyr Daimler Puch Pandur II 8x8 met een maximaal gewicht van 22t, kan wat steilere beklimming & slopes aan (70 & 40%) staat allemaal te lezen in de specificaties (pdf).
Dit voertuig won de competities in Portugal & Tsjechië. In Portugal diende Patria Oy ook een klacht in maar die eindigde op niets. Merk overigens ook op de website dat SDP behoort tot General Dynamics Land Systems.

Patria Oy AMV die contracten won in Finland (logisch) en Polen voor een totaal gezamenlijk van 800 voertuigen. Op de website kan u lezen dat de Patria AMV een maximum combat weight van 26t heeft voor de landversie & 22t voor de amfibische versie. Overigens kan deze uitgerust worden met een MGS type 105mm; het AMOS 2x120mm mortier vuursysteem; en nog andere vuursystemen (zoals de Oto Melara Hitfist). U kunt dat allemaal doodleuk nalezen in deze pdf-brochure.

g. andere vuurwapensystemen van het AIV contract.

De FN Arrows werd gekozen voor de APC versie van de AIV’s. Dit wapensysteem werd overigens al gekozen voor de Dingo 2 van de Belgische krijgsmacht. Officiële website van de FN ARROWS., website van Oerlikon Contraves Canada. Hier kunt u de brochure van dit wapensysteem weervinden (pdf). Het lijkt inderdaad op een superieur wapensysteem maar ik stel mij toch de vraag waarom een 99-tal AIV’s met dit licht wapensysteem bewapend zullen worden.

Over de Elbit RCWS 30 is weinig geweten, behalve dan dat Rafael een gelijkaardig systeem heeft, de samson RCWS 30, maar dan wel met een 7.62mm machinegeweer bijgevoegd (Defense Update). Op Paracommando.com lees ik dat OIP onderdeel zou zijn van Elbit, niets op de website van OIP opgemerkt. Wellicht werd de Elbit gekozen omdat ie reeds in de Piranha III geïntegreerd werd, hattip Paracommando.com.

h. transport.

Belangrijk element bij dit contract is de internationale inzetbaarheid. Dit vereist een brede & gemakkelijke transportcapaciteit ter land, ter zee en in de lucht. De Belgische krijgsmacht ging normaal gezien samen met Luxemburg een LHD aankopen die o.a. zeetransport moest uitvoeren van landeenheden, die deal ging niet door. Luchttransport binnen de krijgsmacht wordt door de C-130 verzorgd die 20t kan vervoeren. De opvolger van de C-130 is de A-400M met een maximum payload van 37t. Dit wil zeggen dat op gewichtsbasis de C-130 één Piranha IIIC zou kunnen transporteren (extreem maximaal); de A-400M kan er in extremis misschien twee vervoeren. Ondertussen werkt men met het SALIS contract waarbij de Antonov 124 ingezet kan worden met een transportcapaciteit van meer dan 140t. Hier kunt u overigens een analyse over het inzetten van de An-124 lezen. Op vlak van luchttransport moet men niet meteen gaan geloven dat het veel zal uitmaken met de A-400M of de C-130. Ik ben & blijf voorstander van de IL-76MF die 50t kan vervoeren.

i. Politieke kwesties.

Ik weet dat er uiteindelijk besloten werd tot aankoop van de Mowag Piranha IIIC 8x8 meerderheid tegen Vlaamse oppositie. Het Patria contract was wellicht duurder.
Hoe zat het met de economische verdeling?
Veldtesten zijn een kost, maar bieden u zekerheid. Zijn er die geweest? Niet bij mijn weten.
Heeft men rekening gehouden met de Poolse veldtesten? Not that I’m aware of.
Kon men nog over de aangeboden prijs van Patria onderhandelen? Proberen doet geen zeer.
Leverde het voorgeschotelde contract van Patria oy meer of minder werk voor CMI?
Ik gok op minder, maar leg mij erbij neer moest het evenveel geweest zijn als bij Mowag.
Het blijft inderdaad zo dat er een ‘eerlijke’ verdeling plaatsvond op economisch vlak, 55 à 60% naar Vlaanderen.

Besluit.

Het beleid dat Minister van landsverdediging Flahaut afgelopen jaren voerde veroorzaakt veel ergernis. Ergernis inzake economische verdelingen waarbij de klacht gaat in de richting van ‘bevoordeling Waalse economie’, dat was zo het geval met de A-400M; de MPPV & MLV.

De modernisering van houwitsers bij EMI was nog zo’n voorbeeld. Bij het AIV-contract zou men hetzelfde kunnen vaststellen bij de keuze voor de CMI mk.8 90mm; in veel beperktere mate kan men zich vragen stellen rondom de keuze voor de FN Arrows & Elbit ORCWS 30.

De sleutel voor het AIV contract is gelegen in het beantwoorden van deze drie vragen:
Kan de Piranha IIIC het gewicht aan met een 90mm geschut?

Is de CMI Mk.8 90mm wel degelijk geschikt?

Is de Piranha IIIC superieur dan de Patria AMV, rekening houdend met kosten & minimale aankoopprijs.

Ik ben persoonlijk niet overtuigd van de aankoop van het FOD Landsverdediging. De Piranha IIIC heeft volgens de documenten van MOWAG een maximale gewichtscapaciteit van 22t; de AMV 26t volgens Patria. Gewicht in relatie met transportcapaciteit als reden aanvoeren voor de Piranha IIIC is onzin zoals beschreven in punt h. Het zou logischer lijken een voertuig te kopen dat meer gewicht kan vervoeren dan vereist is om zeker te zijn van de terreincapaciteiten, daar gaat inderdaad een meerkost aan gepaard. Wellicht werd de Piranha IIIC gekozen omwille van de schaalvergroting veroorzaakt door de LAV & MAV ‘Stryker’; de selectie van het Elbit ORCWS & CMI Mk8 systeem kadert wellicht in het beperken van de meerkost van wapenintegratie. Echter blijft het zo dat het CMI mk.8 kanon controversieel is.

Het hoofdpunt is dus gelegen rondom die Mk.8 90mm; waarom specifiek dat geschut?
Het lijkt mij enigszins correct te stellen dat er geen redenen zijn die de keuze van de Mk.8 90mm rationeel kunnen uitleggen vanuit een militair standpunt. Enige andere uitleg is nepotisme, vriendjespolitiek, desnoods ‘Marshall’ plan ten koste van Vlaanderen. Het is opvallend dat na de kritieken van de afgelopen contracten ivm de verdeling van economische compensaties er in dit geval een evenwicht is, nog meer volgens een artikel van DS zou men de achterstand ingelopen hebben. Iets dat de zaak nog verdachter kan maken, alleszins is het uiten van kritiek op het economisch aspect moeilijk & gevoelig, want in dit geval is het weeral langst Vlaamse kant dat men klaagt terwijl er toch ‘evenwicht’ is.

Verwonderlijk is dat Patria Oy geen klacht indiende bij de Raad van State die, naar mijn mening, beter geschikt is om hun klacht te behandelen. Het allesomvattende artikel verklaart alleszins waarom Flahaut een slecht imago heeft in Vlaanderen, uiteindelijk zie ik maar weinig oplossingen. Veldtesten moeten kunnen aantonen of er iets mis is met de selectie van FOD landsverdediging voor het AIV contract. Als er iets mis is, dan is het ontslag van minister Flahaut een minimumvereiste. Persoonlijk ben ik van mening dat men –als het bewezen is dat er een hele reeks onregelmatigheden plaatsvonden- dan best FOD Landsverdediging regionaliseert. Het is de schuld van diegene die een wanbeleid voert bij de Federale Openbare Dienst. Off the Shelf kwam enkele male ter spraken, nu werkt zo'n systeem niet altijd.
Nog iets: het recente Berlaymont-dossier uit Knack maakt ook vermelding van de naam Flahaut ivm Nv Berlaymont 2000.

Oorspronkelijk in twee delen verschenen op mijn homeblog.
Deel 1. Deel 2. Mogelijk nog verdere aanpassingen in de komende dagen/weken...

Read more...

HIV/AIDS en katholieken in Zuidelijke Afrika (Hoegin)

In een reactie op het artikel «Haat jegens Polen zit diep» vraagt een zekere Omar naar een overzicht van het aantal AIDS-infecties per religie.

Het aandeel HIV/AIDS-besmettingen in de volwassen bevolking van een land is één van de basisgegevens van CIA - The World Factbook. Het aantal katholieken per land kan in een tabel bij Catholic-Hierarchy.Org gevonden worden. Voegt men de gegevens van de twee bronnen samen voor de landen uit Zuidelijk Afrika, krijgt men een overzichtelijke tabel of figuur.

De figuur spreekt eigenlijk voor zichzelf: landen met een groot aandeel katholieken hebben weinig HIV/AIDS-besmettingen, en landen met een groot aandeel HIV/AIDS-besmettingen hebben een klein aandeel katholieken. Met hierop één grote uitzondering: Lesotho, een land met 29% HIV/AIDS-besmettingen en 54% katholieken. Daar moet wel aan toegevoegd worden dat het land een enclave vormt in Zuid-Afrika, wat ongetwijfeld zijn invloed zal hebben. Lesotho behoort tot de groep van zes landen die meer dan 20% HIV/AIDS-besmettingen hebben, maar het is het enige land in die groep met meer katholieken dan HIV/AIDS-besmettingen. En Namibië is het enige andere land in die groep met meer dan 10% katholieken.

Gelet op die feiten is het nogal absurd om de schuld voor de ravages van de HIV/AIDS-epidemie in Zuidelijke Afrika in de schoenen van de katholieke Kerk of de vorige paus te schuiven. Want ofwel heeft de katholieke Kerk in Zuidelijke Afrika blijkbaar ook rechtstreeks invloed op andere christenen, of zelfs niet-christenen, maar hebben die anderzijds wel geen oren naar het katholieke pleidooi voor de huwelijkstrouw. Een bijzonder selectief publiek dus. Ofwel moet de «schuld» van de katholieke Kerk op een onrechtstreekse manier gevonden worden, namelijk via katholieke hulporganisaties. De vraag is dan waar de andere religies blijven met hun hulporganisaties. En waarom alleen niet-katholieke landen zo lijden onder de nefaste invloed van die katholieke hulporganisaties (tenzij de katholieke hulporganisaties een duivels plan hebben om precies niet-katholieke landen via een HIV/AIDS-epidemie naar de vermoedenis te helpen).

Of het eenvoudigere model: de katholieke Kerk heeft geen negatieve invloed op de HIV/AIDS-problematiek in Zuidelijke Afrika, maar de progressieve lobby probeert de katholieke Kerk, samen met haar boodschap, op deze manier in een kwaad daglicht te stellen.

Read more...

Bij de teloorgang van de Tijd

Vandaag zond ik deze lezersbrief:

Anders dan ik gevreesd had, is de invoering van het kleinere formaat geslaagd. Met de nieuwe lay-out kan ik leven, maar ik vind het minder duidelijk dan vroeger; de kleur leidt alleen maar af en maakt het minder leesbaar. Maar ik zal binnenkort toch afscheid nemen van de Tijd omwille van de verenging tot "zakenkrant". Of liever, de Tijd heeft van mij afscheid genomen omdat de nieuwe eigenaars de laatste algemene kwaliteitskrant van Vlaanderen hebben afgeschaft. Wellicht in de ijdele hoop meer lezers naar De Morgen te lokken. Alsof ik dat intellectueel oneerlijk pseudo-progressief product ooit in huis zou halen. Jammer, maar ik zal het houden bij buitenlandse kranten. Uit landen waar er nog kwaliteit is. Nederland bijvoorbeeld. Voor het Vlaamse nieuws zal het internet wel goed genoeg zijn. Een ontgoochelde

Matthias Storme, hoogleraar KULeuven en UA.

Read more...

Sektenontwerp maakt imams strafbaar

In de Gazet van Antwerpen van 20 april 2006 verscheen dit artikel van John de Wit n.a.v. een interview met mij:
"Het ontwerp-Onkelinx op de sekten is veel te vaag. Een islamofobe rechter zou met dit voorontwerp imams in de gevangenis kunnen stoppen omdat ze minderjarigen hebben aangezet om vijf keer per dag hun rituele gebeden richting Mekka te zeggen." Dat zegt professor Rechtsvergelijking Matthias Storme (KU Leuven & UA,) in een commentaar op het ontwerp-Onkelinx.

De problematiek van de sekten is bekend. Via ingrijpende methodes organiseren ze een totale breuk tussen het sektelid en zijn vroegere omgeving om zo een volledige onderwerping aan de heilsleer van de sekte te bekomen. Die methodes kunnen rituele, bedwelmende mantragezangen zijn, maar ook uithongering of zelfs gras eten. Sommige sekten gebruiken hypnosetechnieken of lokken argeloze klanten via beroepsopleidingen. Ook zogenaamde gebedsgenezers zijn tegenwoordig erg in.

Minister van Justitie Laurette Onkelinx wilde er wat aan doen en ze heeft een voorontwerp van wet klaar om praktijken van sekten aan te pakken. Wat staat in haar ontwerp?

Wat wordt strafbaar?

Onkelinx wil 'het misbruik van iemands zwakke positie of onwetendheid' strafbaar maken.

Wie zit in een zwakke positie?

Minderjarigen, bejaarden, zieken, lichamelijk of geestelijk gehandicapten, illegalen, werklozen, zwangere vrouwen.

Welk misbruik?

'Om de persoon aan te zetten tot een handeling of juist om hem te stimuleren een bepaalde handeling niet te doen.'

Welke handeling?

'Iedere handeling die ernstige schade toebrengt aan zijn fysieke integriteit, zijn lichamelijke of geestelijke gezondheid of aan zijn vermogen.'

Welke straf?

Drie jaar en 137.000 euro boete.

Onkelinx geeft voorbeelden van praktijken die onder haar wet zouden vallen. Zo wijst ze op het afnemen van tests die de gebreken van het slachtoffer in de verf zetten en hem aanzetten om zich te verbeteren, zoals de sekte dat wil. Maar het kan gaan ook over 'plotse brutale methodes, zoals de vermindering van iemands kritische geest door hem tot repetitieve handelingen of gebeden te dwingen om zijn volledige gehoorzaamheid te bekomen'.


Vaag

Professor Matthias Storme ziet dit ontwerp niet zitten. "De definitie van de daden die de overtreder moet stellen, is veel te vaag. Uiteindelijk moet hij alleen maar zijn slachtoffer overtuigen om iets te doen of te laten. Zo evolueren we naar een strafrecht dat geen precieze gedragingen meer strafbaar stelt, maar vooral de intenties wil beteugelen, namelijk opzettelijk misbruik willen maken van iemands zwakte."

Volgens Storme kan het ontwerp in sommige gevallen tot erg terechte veroordelingen leiden, maar... "een ietwat islamofobe rechter zou perfect een imam die minderjarigen of werklozen aanzet tot de rituele gebeden die de moslims vijf keer per dag moeten opzeggen, kunnen straffen en zo de islam buiten de wet stellen. En dat kan toch niet de bedoeling zijn".

Maar Storme geeft toe dat het voorstel van Onkelinx al beter is dan dat van de VLD'ers Luc Willems (3-1277/1) en Hilde Vautmans. "Door dat voorstel zou een atheïstische rechter ook de katholieke godsdienst buiten de wet kunnen stellen en zelfs priesters in de gevangenis kunnen stoppen." Willems en Vautmans zetten maximum twee jaar cel voor "al wie door handelingen van psychologische dwang tegen een individu, diens goedgelovigheid uitbuit om hem te overtuigen van een denkbeeldige macht of van het zich voordoen van niet-bestaande gebeurtenissen".

Volgens Storme zou een atheïstische rechter dit niet alleen op de sekten kunnen toepassen, maar "op alle godsdiensten, het katholieke geloof inbegrepen".

De professor besluit: "Mentale gezondheid is een begrip dat te veel interpretatie toelaat. Ik vind dat iemand ervan overtuigen socialist te worden een ernstige aantasting van de mentale gezondheid inhoudt - maar dat is toch nog geen voldoende reden om dit met gevangenisstraf te bestraffen."

Read more...

Een grondwet voor Vlaanderen ?

Een echte grondwet is een gekwalificeerde vorm van antipolitiek

Sommige lezers zullen zich herinneren dat ik destijds met Hugo Portier in het Vlaams Parlement de petitie verdedigde om een Vlaamse grondwet op te stellen. Deze werd door de meerderheid verworpen omdat wij ons niet wilden houden aan de grenzen van de beperkte bevoegdheden die de Belgische grondwet aan de Vlaamse deelstaat gunt. Maar men beloofde wel om academici te laten onderzoeken wat wel mogelijk was.

Zij kwamen tot de correcte vaststelling dat de constitutionele autonomie van Vlaanderen onder de huidige Belgische grondwet zeer beperkt was en schreven een ontwerp van gronddecreet dat omvatte wat wél kon (in essentie zijn dat de bepalingen van alle "bijzondere decreten", d.i. decreten die met tweederde meerderheid moeten worden goedgekeurd).

Aangezien dit wat mager was, werd ook een handvest voorgesteld zonder grondwettelijke rang, waarin Vlaanderen beginselen zou vooropstellen voor de uitoefening van zijn bestaande wetgevende en andere bevoegdheden. Het was een genuanceerde tekst opgesteld door prof. Rimanque (UA), één van de weinige onafhankelijke constitutionalisten van ons land (d.w.z. die niet ook enige andere overheidsfunctie bekleedt dat het hoogleraarschap). Rimanque was zo wijs om dat niet de titel grondwet te geven (al zouden vele bepalingen ervan in een Vlaamse grondwet niet misstaan) omdat dit eigenlijk burgerbedrog zou zijn: een document zonder rechtelijk bindende waarde de naam geven van de hoogste rechtsnorm.

De politieke partijen hebben natuurlijk anders gehandeld: elk van hen heeft intussen die tekst geheel herschreven. De Batselier (2004) was dan nog zo bescheiden (tegen zijn natuur in) om het nog steeds een "handvest voor Vlaanderen" te noemen, maar kon het al niet laten het tegelijk een grondwet te noemen. De VLD verwierp dat terecht als te socialistisch en beperkte zich in eerste instantie tot haar versie van het genoemde gronddecreet, met een liberale preambule erbij, maar kon het al evenmin laten het over een grondwet te hebben. En het werd helemaal een "Vlaamse grondwet"bij onder meer CD&V/N-VA en Vlaams belang .... De partijen wensen elk hun tekst als een resolutie te laten goedkeuren door het Vlaams Parlement. Dit is om meerdere redenen een slecht idee. Ik geef U de twee die ik de belangrijkste vind.

Op de eerste plaats is het geen bewijs van Vlaamse zelfbevestiging, maar van onmacht om de titel grondwet te geven aan een document dat alleen maar een resolutie is, dus nog niet eens een wet. De grondwet zou de beginselen uitdrukken voor een behoorlijke wetgeving op de gebieden van Vlaamse bevoegdheid, de grenzen waarbinnen het Vlaams parlement zou moeten blijven, maar krijgt een rang lager dan welk decreet ook ! Dat het parlement er misschien zorg voor draagt om in zijn decreten die grondbeginselen te eerbiedigen in plaats van ze meermaals te verkrachten (denk bv. aan de Deurganckdokdecreten). Een parlement moet goede wetten maken en zich niet bezighouden met het stemmen van resoluties uit onmacht of onwil om haar wetgevende taak te vervullen.

De tweede reden heeft te maken met de vraag wat de essentiële inhoud is van een grondwet. Dat is m.i. de rule of law, de rechtsbescherming van de burger tegen de politiek en de overheid. Jammer genoeg denken velen dat dit best gebeurt door ronkende verklaringen van grote mensenrechten. Zij dwalen. Essentieel voor een rule of law zijn de concrete garanties en instituties die de fundamentele vrijheden waarborgen. Zo bv. is voor de vrijheid van meningsuiting in de praktijk de regel van artikel 25 van de Grondwet over de "getrapte" immuniteit (de verspreider is niet aansprakelijk als de drukker gekend, is, de drukker als de auteur gekend is) minstens zo belangrijk als het principe zelf. Die grondwettelijke garantie is in het Vlaams-Blok-arrest compleet overboord gegooid, ongestraft omdat het Hof van cassatie zijn voeten veegt aan de grondwet onder het mom van de voorrang van de mensenrechten.

Maar Vlaanderen heeft geen bevoegdheid inzake justitie en rechtsbescherming. Zo is het ontstellende gebrek aan bescherming van de burger door het nauwelijks nog functioneren van de Raad van State vooralsnog een federale aangelegenheid. Over wat het meest nodig is, vindt men dan ook in de ontwerpen nauwelijks een woord.

Onze politici willen eigenlijk geen echte grondwet; een echte grondwet houdt de inperking in van hun macht. De kern van een echte grondwet is een gekwalificeerde vorm van antipolitiek: ze moet waarborgen dat de politiek niet de overhand krijgt in de samenleving, dat er géén primaat van de politiek heerst, maar rule of law. Of met de woorden van de Amerikaanse opperrechter Antonin Scalia: een grondwet dient om ons te beschermen tegen de vandaag heersende opvattingen, niet om ze op te leggen. Het zal de lezer niet verbazen dat met name het socialistische ontwerp van grondwet precies het tegenovergestelde beoogt.

(Een kortere versie hiervan verscheen in Doorbraak mei 2006)

Read more...

De flodders van de week (LVB.net)

De stad Kortrijk beloont foutparkeerders. Tweehondervijftig gipsen beeldjes van zwarte katten werden door parkeerwachters gedeponeerd naast fout geparkeerde wagens in de Kortrijkse binnenstad. Als waarschuwing, want "zwarte katten brengen ongeluk", aldus mobiliteitsdeskundige Heidi Debels van de Kortrijkse verkeersdienst. Maar de beeldjes zijn meteen een geschenkje, een beloning: "De gipsen katten mogen door de burger worden meegenomen. Dan hoeven we ze zelf niet meer op te halen", verklaarde schepen Guy Leleu aan Kris Vanhee van Het Nieuwsblad. Dus, heb je nood aan nog wat tuinversiering, ga dan een dagje winkelen in Kortrijk, en parkeer fout.

Donderdagochtend heel vroeg is het zover. Dan springt de tijdsaanduiding op 01:02:03 04-05-06. "Dit is uniek, dit zal nooit meer gebeuren!", riep iemand triomfantelijk. Toch wel, maar dan over duizend, euh wat zeg ik, honderd jaar. Lig je op dat mystieke moment nog te maffen in bed? Geen probleem, in juni kan je wellicht de satanische tijdsaanduiding 06:06:06 06/06/06 in wakkere toestand meemaken. Maar waarom hebben de kranten mij niet verwittigd in 2001, toen de tijd op 06:05:04 03-02-01 sprong? Of in 2000, toen de tijd op 05:04:03 02-01-00 sprong. Want zo'n aftelling, dàt vind ik pas speciaal!

De rijkste Belg ter wereld, de voormalige spijkerhandelaar Albert Frère, houdt van de eenheid van alle Belgen. "Ik voel mij zowel thuis in Het Zoute als in Gerpinnes nabij Charleroi", verklaarde Frère in De Tijd. Ja, dat is alsof ik zou zeggen: "Ik voel mij zowel thuis op camping "'t Stamineeke" in de Ardennen tijdens het hoogseizoen (waar je op dat moment meer Nederlands dan Frans hoort), als in Waregem". Maar ik moet iets bekennen: ik voel mij méér thuis op het terras van Moeder Siska in Het Zoute. En ik moet dringend een container spijkers kopen.

De Boliviaanse president Evo Morales heeft de gas- en olie-installaties in zijn land genationaliseerd. Troepen bezetten sinds gisteren de olievelden. In een normale wereld noemen we zoiets "gelegaliseerde diefstal" en "contractbreuk" (het contract tussen de Boliviaanse overheid en de oliemaatschappijen werd in 1996 getekend en geldt voor 40 jaar), maar in De Tijd doet financieel analist Simon Nixon lyrisch over Morales: "Een man van zijn woord", "hij kwam zijn belofte na", "ergens valt zijn beslissing te begrijpen", "het is wellicht niet meer dan logisch dat een aantal regeringen een deel van die [olie]winsten naar zich toe probeert te trekken". De Tijd noemt zich sinds gisteren opnieuw een "zakenkrant".

Amerikaanse toppolitici zijn grondig verdeeld over de taal waarin de nationale hymne, de Star Spangled Banner, moet of mag gezongen worden. Condoleezza Rice vindt de Spaanstalige versie prachtig, maar president Bush en oppositievrouwe Hillary Clinton vinden dat het alleen in het Engels mag. Er ligt een mooie toekomst weggelegd voor Belgische politici op rust, om in Amerika de communautaire problemen te gaan oplossen. Wilfried, waar wacht je op?

Read more...

Belgische handel ontleed (Politiek Incorrect)

Het Instituut voor de Nationale Rekeningen (INR) heeft recentelijk haar gedetailleerde cijfertabellen over de Belgische handel (zowel in- als uitvoer) van 2005 klaar. Uit deze cijfers mag blijken dat de Waalse export in 2005 dubbel zo snel groeide dan de Vlaamse: De gecumuleerde waarde van de Vlaamse uitvoer bedroeg in december 2004 158,27 miljard euro. Tegen december 2005 was dit cijfer tot 171,61 miljard euro opgelopen. In Wallonië waren deze bedragen respectievelijk 30,55 en 35,45 miljard euro. Dat betekent dat de jaar-op-jaar-groei in Vlaanderen met 8,4% gestegen is. Wallonië kan zelfs het puike resultaat neerzetten dat haar export 16,0% gegroeid is. De Brusselse uitvoerhandel stuikte echter met een negatief percentage van 19,2% ineen. Hiermee is Brussel goed voor 6,67 miljard euro aan export.

Moeten we hieruit dan concluderen dat de relance van de Waalse economie nu écht goed van start is gegaan? Helaas, verre van. De goede exportcijfers van het Waals Gewest zijn vooral te danken aan de nieuwe statistische methodologie van het INR: Hierdoor wordt de export van minerale producten zoals ertsen, kalk, aardoliën, elektriciteit,enz. van het Brussels Gewest op compto van Vlaanderen en Wallonië gezet, iets wat voornamelijk laatstgenoemde regio ten goede komt. In 2004 was het totale aandeel (uitgedrukt in procent) van minerale producten in hun export voor Vlaanderen, Wallonië en Brussel respectievelijk 7,3%; 4,3% en 23,5%. In 2005 bedroegen deze respectievelijke percentages 7,5%; 15,7% en 1,9%. De conclusies kunt u zelf wel hieruit opmaken.

Overigens nog een interessant weetje over de Belgische en regionale handelscijfers is de uiteindelijke afzetmarkt van de goederen. Uit de statistieken van het INR blijkt namelijk dat Vlaanderen voornamelijk opteert voor Nederland als handelspartner (22,6% van de Vlaamse export wordt naar Nederland verricht). De Waalse exportmarkt daarentegen is voornamelijk gericht op (rarara...) Frankrijk (29,5% afname). Dit resultaat wordt nog eens zo verbazingwekkender wanneer Frankrijk pas op de derde plaats komt in de Vlaamse hitlijst van favoriete exportbestemmingen. Zou het gerucht dan toch kloppen dat de Vlaamse en Waalse economie zeer sterk van elkaar verschillen; dat ze andere handelspartners verkiezen en dat Vlaanderen bijgevolg meer op de Noorderburen, en Wallonië op de Zuiderburen gericht zijn?

Ondanks de "sterke" stijging van de Waalse export - die dus, zoals reeds gezegd, alleen maar te danken is aan een statistische aanpassing - blijft het Waalse aandeel in de totale Belgische export toch nog maar steken op een povere 16,6%. Vlaanderen blijft nog steeds het leeuwendeel van de Belgische export - 80,3% om precies te zijn - vertegenwoordigen. En Brussel ten slotte moet het eveneens met een schamele 3,1% stellen. Het zal dus nog wel een poosje duren vooraleer we over een "hanendeel" en een "irisdeel" zullen kunnen spreken.

Read more...

Apenrechten en Mensenrechten

In Spaanse kranten stond het bericht dat een volksvertegenwoordiger aan sommige apensoorten mensenrechten wilde toekennen. Dat idee werd overal weggelachen, en intussen werd het genuanceerd, maar ik meen dat er voor het oorspronkelijk voorstel wel iets te zeggen viel. Tenminste als men het begrip mensenrechten op zijn waarde bekijkt, zoals Galiani dat in de XVIIIe E. al deed.
Trouwens ook de dichter Heinrich Heine zou het voorstel niet zomaar hebben weggelachen. In zijn Memoiren (1855-56) vergelijkt hij terloops apen en mensen, en laatstgenoemden komen er bekaaid af.
Ik vertaal een fragmentje en situeer even: Heine heeft het eerst nog over het soort van Duits dat er in zijn geboortestad Düsseldorf gesproken werd, en hij vergelijkt het met het mooie Duits van Hannover, de geboortestad van zijn vader. Düsseldorf vond dan nog enige genade, het was vooral in Keulen dat ze afschuwelijk praatten. Keulenaren hadden een tongval die klonk als rotte eieren. En ook wij Nederlandssprekenden komen goed aan onze trekken:

Je kunt in de uitspraak van de Düsseldorfers al een overgang bemerken naar het kikvorsgekwaak van de Hollandse moerasgronden. Om de dooie dood wil ik hier de merkwaardige schoonheden van de Hollandse taal niet ontkennen, alleen moet ik toegeven dat mijn oren er niet naar staan. En laat het dan waar zijn dat onze eigen Duitse taal enkel een bedorven Hollands is, zoals patriottische linguïsten in Nederland wel hebben beweerd; onmogelijk is dat niet.
Het doet mij wel denken aan de bewering van een kosmopolitische zoöloog, die de apen tot voorouders van het mensengeslacht verklaart; naar zijn mening zijn de mensen alleen maar ontwikkelde apen – overontwikkeld. Als nu de apen spreken konden, dan zouden zij wellicht beweren dat mensen alleen maar ontaarde apen zijn, dat het Mensdom een bedorven Apendom is, juist zoals de Hollanders menen dat de Duitse taal eigenlijk bedorven Hollands is.

[In een ander geschrift, Gedanken und Einfälle, zei H. eerder: Die Affen sehen auf die Menschen herab wie auf eine Entartung ihrer Rasse, so wie die Holländer das Deutsche für verdorbenes Holländisch erklären. De bewering van die Hollandse linguïsten zat hem nogal dwars.]

Ik zeg: “als de apen spreken konden”, al ben ik van dat onvermogen tot spreken niet echt overtuigd. De negers in Senegal verzekeren bij hoog en bij laag dat apen mensen zijn – juist zoals wij, maar dan slimmer want zij onthouden zich van het spreken om niet als mensen herkend te worden en vervolgens tot werken gedwongen. Hun potsierlijke apenstreken zijn gewoon leepheid, waarmee ze bij de machthebbers van deze aarde ongeschikt willen schijnen om net zoals wij uitgebuit te worden.
Dat zij zomaar van alle ijdelheid zouden afzien, en een woordeloos INCOGNITO volhouden, en zich onderwijl misschien vrolijk maken over onze simpelheid: dat zou mij een heilig ontzag inboezemen voor deze mensen. Zij leven in vrijheid in hun wouden en verzaken nooit aan hun ware natuur. Met recht mogen zij beweren dat de mens enkel een ontaarde aap is.
Waarschijnlijk hadden onze voorzaten in de achttiende eeuw al zo’n vermoeden. Zij voelden instinctmatig aan dat heel deze schijnheilige overbeschaving van ons enkel geverniste vuilnis is, en dat het hoog tijd was om naar de natuur terug te keren. Daarom probeerden zij om opnieuw dichter bij ons oertype te komen – het natuurlijke apendom. Ze deden er alles aan, en toen er uiteindelijk alleen nog een staart ontbrak om helemaal aap te zijn, vingen zij dat gemis op door de haarvlecht. Zo beschouwd is die vlechtenmode een betekenisvol symptoom van een ernstig gemis en niet zomaar een frivool spelletje – –

.

Read more...

Niet-Roker van mei 2006

Uit: http://www.stoppenmetroken.be

Matthias STORME

Wat was uw ervaring met uw eerste sigaret?
Verder dan twee trekken ben ik nooit geraakt; ik vond dat al wansmakelijk genoeg.
× × ×
Hoe oud was u toen?
Ik denk 16.
× × ×
Waarom rookt u niet?
Ik vind het ongezond, onhygiënisch, asociaal, verslavend en daardoor een aanslag op de autonomie die ik voor mezelf wens waar te maken.
× × ×
Welke voordelen ervaart u door het niet-roken?
Betere gezondheid en meer uithoudingsvermogen. In bepaalde omstandigheden, bv. op de skipiste, haal ik de rokers en niet-rokers er zo uit. Meestal zien ze er ook lelijker en ongezonder uit. Om van de doordringende geur maar te zwijgen.
× × ×
Wat vindt u van rokende jeugd?
Een gebrek aan zelfrespect en verstand.
× × ×
Het maatschappelijk draagvlak voor rookpreventie wordt in het Westen alsmaar groter. Wat vindt u van deze evolutie?
Daar ben ik blij om. Ik wil er onmiddellijk aan toevoegen dat onder meer daardoor ik op dit ogenblik helemaal geen voorstander meer ben van verstrenging van de overheidsreglementering. De staat moeit zich met veel te veel, en als mensen zo dom willen zijn om te roken, zijn ze meestal daar zelf het eerste slachtoffer van. Op voorwaarde natuurlijk dat ik van mijn kant de vrijheid behoud om rokers te discrimineren... vind ik dat de staat zich hier best niet teveel mee moeit. Maar maatschappelijke actie tegen het roken steun ik graag.
× × ×
In welke mate hindert rookgedrag van anderen u?
Uitermate. Vanop 100 meter afstand zelfs.

× × ×
Wat vindt u ervan wanneer er in de publiciteit een relatie gelegd wordt tussen sporten en roken?
Bedrog en misleiding.
× × ×
Welke boodschap zou u willen geven aan (nog) niet-rokers?
Houden zo, die superieure gedraging.
× × ×
In welke mate wordt uw rookvrij gedrag ondersteund, privé of beroepsmatig?
In wisselende mate.
× × ×
Wat vindt u van de voorbeeldfunctie van de overheid inzake primaire preventie (voorkómen van rookgedrag) en gezondheidsbevorderend gedrag?
Een voorbeeldfunctie heeft niet zozeer de overheid, want die bestaat ook uit mensen en is van ons allemaal, maar een voorbeeldfunctie heeft natuurlijk iedereen in een leidende positie.
× × ×
Denkt u ooit te herbeginnen met roken?
God verhoede het, neen. Maar zoveel controle over mezelf heb ik nog wel.

Read more...

Rode sociale zekerheid

Eén mei vandaag. Traditiegetrouw regent het rode toespraken. Vandenbossche, Vandenbroucke, Vande Lanotte, allemaal deden ze hun zegje. Ook de topman van het ABVV, Xavier Verboven, deed z'n best. Op elk element uit z'n toespraak reageren zou me te ver leiden. Daarom pik ik er één iets uit.

In z'n toespraak pleitte hij ervoor de sociale zekerheid federaal te houden. Een regionalisering zou immers het einde betekenen van het solidaire stelsel. U leest het goed: het einde van het solidaire stelsel.

Verboven behoort natuurlijk tot het niet bijster Vlaanderen-minnende ABVV. Een andersluidende uitspraak hadden we dan ook niet verwacht. Hoog tijd dus om zijn stelling te ontkrachtigen.

De sociale zekerheid ligt aan de bron van een grote groep van transfers, waarbij al decennia lang geld van Vlaanderen naar Wallonië stroomt.

In 2003 vloeide volgens de berekeningen van ABAFIM 3,74 miljard euro van Vlaanderen naar de andere gewesten. Wallonië ontving daarvan 56%, Brussel 44%. De laatste jaren namen deze transfers geleidelijk toe, maar sinds 1990 bleven deze wel vrij stabiel rond de 2,4%. De reden voor deze stabilisatie is het compenserende effect van de ontwikkelingen inzake de bijdragen en uitkeringen. Zo bleef het aandeel van Vlaanderen in de financiering van de sociale zekerheid stijgen, terwijl ook het aandeel in de uitkeringen opliep. Het aandeel in de uitkeringen bleef echter met 56,6% in 2003 ruim beneden het percentage van de Vlaamse bijdrage. Langzaamaan vindt er wel een zekere convergentie plaats inzake de sociale zekerheidsuitgaven tussen de verschillende gewesten.

Demografische ontwikkelingen en evoluties op de arbeidsmarkt zijn de reden voor die verschuivingen in de regionale verdeling. De Vlaamse bevolking vergrijst sneller dan de bevolking in de andere gewesten, wat zich uit in een verhoging van de pensioenuitgaven. Daartegenover staat dan weer dat het afnemend aantal jongeren gepaard gaat met een proportioneel kleiner aandeel in de kinderbijslagen. De situatie in de arbeidsmarkt is heel uiteenlopend in de gewesten. De werkloosheid in Wallonië is bijvoorbeeld een stuk hoger dan die in Vlaanderen. Vlamingen maken dan weer sneller en meer gebruik van brugpensioen en loopbaanonderbreking. De werkloosheidsuitgaven wegen echter zwaarder door, wat maakt dat het Vlaamse Gewest voor deze uitgaven slechts 50,7% ontvangt, wat een heel stuk minder is dan hun bevolkingsaandeel van 57,8%.

De grootste factor in de sociale zekerheid is die van de uitgaven voor ziekte en invaliditeit. Daar valt op dat Vlaanderen sinds 1990 een inhaalbeweging gedaan heeft, maar in 2003 nog altijd bijna 3% onder het percentage van z’n bevolkingsaantal zat.

Vlaanderen ontvangt -alle uitkeringen van de sociale zekerheid samengenomen- 56,4% van de uitgaven, Wallonië 33,8% en Brussel 9,8%.

Wat de ontvangsten betreft, ziet de situatie er anders uit. Daar staat Vlaanderen in voor 64,0% van de ontvangsten, tegenover 29,5% en 6,5% voor Wallonië en Brussel.

In vergelijking met hun respectievelijke bevolkingsaantallen van 57,8%, 32,5% en 9,7%, is duidelijk dat Vlaanderen sinds 1990 een opmars maakt wat de uitgaven betreft, maar in verhouding met de ontvangsten nog steeds veel te weinig van de uitgaven kan genieten.

Elke actieve Vlaming droeg in 2003 jaarlijks zo’n 1500 euro af om hun Waalse en Brusselse collega’s te depanneren en in die gewesten toe te laten de sociale uitkeringen te kunnen betalen. Dit moet echter genuanceerd worden, in die zin dat ambtenaren ook tot de actieve bevolking behoren. Zij betalen dan wel personenbelasting, maar dragen maar in geringe mate bij in de Sociale Lasten. In werkelijkheid draagt de actieve Vlaming gemiddeld dus meer bij.

Dit deeltje van de totale transfers die jaarlijks van Vlaanderen naar Wallonïe vloeien, heeft niets te maken met solidariteit. Dat laatste veronderstelt namelijk een objectief, doelmatig en redelijk geheel. Wat de geldstromen betreft, zijn die voorwaarden alleszins niet terug te vinden.

Conclusie van dit alles is dat Vlaanderen best wel solidair kan zijn met Wallonië, maar dat dit niet kan gebeuren via de huidige ondoorzichtige geldstromen van Vlaanderen naar Wallonië.

Read more...

Pastoor kakt ongewild op Nederlandse oorkonde (victa placet mihi causa)

Laatst, uit hoofde van mijn beroep, hoorde ik tijdens de mis op Radio1 een pastoor die het in zijn preek had over de geweldige verbazing der Apostelen toen die enige tijd na de kruisdood van hun meester Jezus Christus, Hem plots in levende lijve weer voor zich zagen. Dat verhaal staat in de Evangeliën. Bijvoorbeeld Johannes vertelt dat de elf Apostelen “om de vreze der Joden” achter gesloten deuren vergaderd waren, en dat zij al enige dagen niet meer wisten van welk hout pijlen maken.
De pastoor in de radiomis vertelde ons nu getrouw dat de Apostelen hun ogen niet konden geloven bij de plotse Verschijning, en dat zij Hem niet eens meer leken te herkennen. Christus had daarop Zijn wonden aan handen en voeten getoond, waarna hun ongeloof in blijdschap was omgeslagen.

Allemaal correct weergegeven, en een prachtig verhaal. Het komt bij Lukas vlak na de ontmoeting met de Emmaüsgangers, een al even prachtig verhaal.
Wij lezen in de Statenvertaling, bij Lukas 24:

En zij vertelden, hetgeen op den weg geschied was, en hoe Hij hun bekend was geworden in het breken des broods.
En als zij van deze dingen spraken, stond Jezus Zelf in het midden van hen, en zeide tot hen: Vrede zij ulieden!
En zij verschrikt en zeer bevreesd geworden zijnde, meenden, dat zij een geest zagen.
En Hij zeide tot hen: Wat zijt gij ontroerd, en waarom klimmen zulke overleggingen in uw harten?
Ziet Mijn handen en Mijn voeten; want Ik ben het Zelf; tast Mij aan, en ziet; want een geest heeft geen vlees en benen, gelijk gij ziet, dat Ik heb.
En als Hij dit zeide, toonde Hij hun de handen en de voeten.
En toen zij het van blijdschap nog niet geloofden, en zich verwonderden, zeide Hij tot hen: Hebt gij hier iets om te eten?
En zij gaven Hem een stuk van een gebraden vis, en van honigraten.
En Hij nam het, en at het voor hun ogen.
En Hij zeide tot hen: Dit zijn de woorden, die Ik tot u sprak, als Ik nog met u was, namelijk dat het alles moest vervuld worden, wat van Mij geschreven is in de Wet van Mozes, en de Profeten, en Psalmen.
Toen opende Hij hun verstand, opdat zij de Schriften verstonden.

Johannes, ook een goede schrijver, vertelt hetzelfde. Hij voegt er nog een zin aan toe, een echte cliffhanger:

Jezus dan heeft nog wel vele andere tekenen in de tegenwoordigheid Zijner discipelen gedaan, die niet zijn geschreven in dit boek;

Waarom vertel ik dit? Omdat die pastoor mij geweldig tegenstak. Omdat die pastoor nooit nog een preek zou mogen afsteken als er érgens een immanente inspecteur toekeek op wat die kerels allemaal uit hun onwetende botten slaan. Goed dat Reve al begraven was en het niet meer kon horen. Die pastoor bederft met één zinssnede een oeroude prachtige tekst, een stichtingstekst van onze Nederlandse Taal, door ter verklaring er aan toe te voegen dat Christus zijn wonden aan de Apostelen toonde ...als een soort visitekaartje.
Uit mijn ogen gij satan, gij stijlongevoelige!
Nee, geef mij dan die gereformeerde dominee dr. S.D.Post, zoals u hieronder kunt lezen:

28-4-2006

„Leer jongeren bevindelijke taal”
Kerkredactie

WOERDEN - De tale Kanaäns is zo’n waardevolle verpakking voor een schat van godsvrucht, dat jeugdleiders moeten proberen bevindelijke terminologie aan jongeren over te dragen.

Dat stelde dr. S. D. Post donderdag tijdens de jaarvergadering van de Jeugdbond Gereformeerde Gemeenten (JBGG) in Woerden.
Tale Kanaäns, benadrukte Post, is meer dan alleen verouderd taalgebruik over geestelijke dingen, of Statenbijbel-Nederlands. „Bij tale Kanaäns gaat het over woorden die de Heilige Geest leert. Niet om de verouderde woorden en vaste uitdrukkingen, maar om taal, de communicatie, die innerlijke gemeenschap tot stand brengt. Wat is er dan zo bijzonder aan die taal, als hij alleen door wedergeborenen kan worden gesproken en verstaan? Dat bijzondere zit ’m niet in de woorden, maar in de gemeenschap.”
Volgens Post kunnen geestelijke zaken niet in jongerentaal worden uitgedrukt. „Jongeren op de club of op de vereniging noemen iets soms vet cool of supergaaf. Er is op zich niets mis met dit soort woorden. Maar deze woorden kunnen niet de verpakking vormen voor geestelijke dingen. Daar zijn geestelijke zaken veel te kwetsbaar en te kostbaar voor. Niet elke verpakking is geschikt voor een antieke kristallen vaas.”
Omdat jongeren ook in de preek met de tale Kanaäns worden geconfronteerd, pleitte hij ervoor regelmatig preekbesprekingen te houden. „Waarom doen we dat niet elke maand? Op zondagavond. Voor alle jongeren in een leeftijdsgroep. Als je geen dominee hebt, zou een ouderling het kunnen doen. Het is zo ontzettend belangrijk dat onze jongeren betrokken blijven bij de zondagse preek. Dat raakt de kern van het gemeente-zijn.”

© Reformatorisch Dagblad

Noot: het onbevangen gebruik van het woord "jongeren" door dr.Post, zorgde bij mij aanvankelijk voor enige verwarring.
Wie meer wil weten over de "bevindelijken" verwijs ik naar dit oude artikel uit de Groene Amsterdammer.

.

Read more...

Tegen de stroom in

Na het overlijden van de linkse econoom Galbraith (die nog in het heilmodel van de communistische staat heeft geloofd) is ook de Franse filosoof Jean-François Revel dit weekend overleden.

Revel is voor een Franse filosoof een merkwaardig iemand, aangezien hij kan getypeerd worden als een liberaal of als een conservatief. Bovendien had hij een hekel aan linkse intellectuelen. In zijn boek Without Marx or Jesus van 1972 beschrijft hij de studentenopstand in de USA waarmee hij zelf sympathiseert. Volgens hem was deze studentenopstand in tegenstelling tot de Europese in 1968 niet socialistisch gekleurd, maar vloeide deze studentenopstand meer voort uit de Amerikaanse geest: de studenten kwamen op voor een samenleving van vrije burgers, in plaats van bepaald te worden van bovenuit door een elite.

Bovendien houdt hij de aap in zijn boek met de toenmalige Franse intellectuelen (maar dit gaat nu nog op) die zich het monopolie van de progressiviteit willen toeëigenen, en de USA verdoemen tot een reactionair land. Hij toont overtuigend het ongelijk van deze intellectuelen aan.

In 2002 publiceerde Revel zijn laatste boek: L'obsession anti-américaine. In dat boek gaat hij op zoek naar de oorzaken in Europa en de rest van de wereld voor de haat tegen de USA. In zijn analyse legt hij pijnlijk de vinger op de wonde. Zo stelt hij dat de USA inderdaad niet perfect is maar dat de aandacht voor deze onperfectheden wordt overdreven en uitvergroot. Dit terwijl Europa beter eens in eigen boezem zou moeten kijken want in plaats van met de presidentsverkiezingen van 2000 te lachen, zou de Europese bevolking beter opkomen tegen de megastaat Europa.

Daarnaast bekritiseert Revel de antiglobalisten voor, onder het mom van gelijkheid en bestrijding van armoede, eigenlijk te vechten tegen het liberale kapitalisme en democratie, wiens grootste vertegenwoordiger de USA is.

In plaats van altijd tegen de USA in te gaan, zou de EU beter samen met de USA werken voor een betere toekomst.

Andere boeken van Revel zijn onder meer de volgende:
# L'Absolutisme inefficace, ou Contre le présidentialisme à la française (1992)
# Le Regain démocratique (1992)
# Histoire de la philosophie occidentale, de Thalès à Kant (1994)
# Le Moine et le Philosophe (en collaboration avec son fils Matthieu Ricard) (1997)
# Le Voleur dans la maison vide, Mémoires (1997)
# Fin du siècle des ombres (1999)
# La grande parade. Essai sur la survie de l'utopie socialiste (2000)

Conclusie is dan ook dat Revel een groot politiek filosoof was. En moeten we er meer achterzoeken dat De STANDAARD niet de moeite doet om de filosofie van Revel uit te leggen maar alleen een nietszeggend artikeltje publiceert? Hopelijk van niet.

Zijn persoonlijke site
http://chezrevel.net/

Read more...

Redelijke en dwaze communautaire eisen (Hoegin)

Elio di Rupo verkondigde amper een paar dagen geleden nog dat de Franstaligen niets vragen. Vandaag zegt Laurette Onkelinx dat de Franstaligen niets dwaas vragen.

Wat is een redelijke communautaire eis, en wat is dwaas? Laurette Onkelinx zou het eens klaar en duidelijk op papier moeten zetten, zodat de Vlamingen weten wat ze mogen vragen, en wat niet, maar als ik de communautaire eisen van de laatste dagen even op een rijtje zet, kom ik toch tot een merkwaardige vaststelling. Volg even mee.

Een voorbeeld van wat Laurette Onkelinx een redelijke eis vindt: de herfederalisering van de jeugdzorg, omdat de Franse Gemeenschap –nochtans van goede wil, dat is het probleem niet– zonder geld zit. (Alweer?) Dus: iets herfederaliseren omdat een Gemeenschap zonder geld zit is een redelijke eis. Bovendien kan men zo «het hele klavier bespelen», of de redelijkheid zelve dus.

Alleen, is dat laatste nu niet precies één van de redenen waarom Vlaanderen de Sociale Zekerheid zou willen splitsen, zodat Vlaanderen ook «het hele klavier zou kunnen bespelen»? Laurette Onkelinx als voorstander van de splitsing van de Sociale Zekerheid, dat moet een misverstand zijn. Ik neem dus aan dat het meer om het geld te doen is dan om de bezorgdheid voor de jeugdzorg. Trouwens, om het hele klavier te kunnen bespelen kan men net zo goed meer regionaliseren in plaats van iets te herfederaliseren. Merkwaardig dat Laurette Onkelinx daar niet aan gedacht heeft. Het probleem zal wel zijn dat met een verdere regionalisatie ook een responsabilisatie volgt, en dat woord alleen al klinkt behoorlijk dwaas.

Maar ze geeft ook een voorbeeld van een dwaze eis: het bestuurlijk op orde brengen van het Brusselse Gewest, zoals dat door Yves Leterme onlangs geformuleerd werd. Haar voorzitter Elio di Rupo pareerde dat voorstel met de eis Brussel uit te breiden. Ongetwijfeld een redelijk voorstel. Toch gezien vanuit het Zuiden van het land dan. Bestuurlijke orde: dwaas; annexatie: redelijk.

Dat laatste verklaart meteen ook waarom de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde dwaas zou zijn, want splitsing, dat is het omgekeerde van annexatie. Dat die splitsing eigenlijk al in de Grondwet ingebakken zit doet daarbij niets ter zake. Of misschien net wel, want respect voor de taalwetten in Brussel is ook al zo een dwaze eis van de Vlamingen.

Het levert in ieder geval een mooi rijtje op: herfederalisering omwille van geldnood en annexatie van land zijn redelijke eisen, responsabilisatie van Gewesten en Gemeenschappen, bestuurlijke orde en respect voor de Grondwet zijn dwaze eisen. Nog goed dat deze dame Minister van Rechtvaardigheid is, want anders zou het met België wel eens heel slecht kunnen aflopen!

Tot slot wil ik haar zelf nog eens aan het woord laten, in haar moedertaal (niet haar vadertaal):

Si c'est dans cette voie que s'engagent nos amis flamands, ils doivent savoir que les temps ont changé, que leur agressivité use notre patience et que, s'ils nous méprisent, nous sommes déterminés, quant à nous, à dessiner sereinement notre propre avenir. Voilà notre choix: ce sera avec eux mais pas pour le meilleur et pour le pire. S'ils devaient s'échiner à choisir le pire d'eux-mêmes, ils doivent savoir que, pour nous aussi, il existe d'autres voies…

Dat België nog altijd bestaat is dus enkel en alleen maar te danken aan het geduld van de Franstaligen, ondanks het misprijzen en de agressiviteit van de Vlamingen. En nog altijd willen ze blijven samenleven met ons, uit vrije wil zelfs! Ik krijg er warempel tranen van in mijn ogen. Daarom zou ik ervoor willen pleiten die sukkelaars dit jaar 11 miljard euro extra te geven, als smartegeld, en de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde niet te splitsen, maar uit te breiden tot Brussel-Halle-Vilvoorde-Antwerpen. Dan kunnen de Franstaligen in Baarle-Hertog volgend jaar ook op Vrouwe Justitia stemmen.

(Oorspronkelijk verschenen bij Diogenes)

Read more...