The Battle for Antwerp (De andere kijk)

Volgend jaar zijn het gemeenteraadsverkiezingen. Daarbij zal vooral uitgekeken worden naar Antwerpen, mijn thuisstad, waar het Vlaams - toen nog - Blok vijf jaar geleden 33% van de stemmen haalde. De afgelopen dagen verschenen de resultaten van een peiling van GVA en VRT naar de kiesintenties van de Antwerpenaar.

Daaruit onthield ik de volgende elementen, in het achterhoofd houdende natuurlijk dat het maar peilingen zijn:

- Het Vlaams Belang gaat 0,7% achteruit, dit is nauwelijks significant te noemen, het feit dat de score van het VB bij peilingen.meestal onderschat wordt, althans zo leren de verkiezingsuitslagen, moet nog meer nopen tot voorzichtigheid.

- Naast verkiezingen voor de gemeente vinden ook verkiezingen plaats voor de districten, die grosso modo samenvallen met de gemeenten zoals die vóór de fusie bestonden, m.n. Antwerpen-stad zelf, Ekeren, Merksem, Deurne, Borgerhout, Berchem, Wilrijk en Hoboken. In enkele districten (Ekeren, Merksem en Hoboken) haalt het VB volgens de peiling zelfs meer dan 40%, wat haar op een zucht van de absolute zetelmeerderheid brengt. Ik zou daar zelfs Deurne aan durven toevoegen: daar haalde het VB in 2000 38% van de stemmen. Gezien de vele ruzies in het Deurnese bestuur en de groeiende maatschappelijke problemen (sommigen noemen bepaalde delen van Deurne al de nieuwe Seefhoek) is het enigszins verbazend te noemen dat het VB daar niet vooruitgaat.

- Gevraagd naar wie hij als burgemeester wenst, noemt de Antwerpenaar naast de voorspelbare namen zoals huidig burgemeester Patrick Janssens (SP.A), Filip Dewinter (VB), Mieke Vogels (Groen!) en zelfs oud-burgemeester Leona Detiège (SP.A) ook ex-VLD’er Hugo Coveliers. Van hem wordt verwacht dat hij met zijn nog op te richten beweging een kartel of een open lijst vormt met het VB. Naar de mogelijke score van een dergelijk samengaan deed de peiling echter geen onderzoek, maar de goede score van Coveliers, die het zelfs beter doet dan Antwerps VLD-kopstuk Ludo Van Campenhout, wijst mogelijk op het potentieel van een VB-Coveliers lijst.

‘The Battle for Antwerp’ kondigt zich dus als bijzonder spannend en interessant aan. Stay tuned.

Read more...

Nieuwe kansen voor vrijhandel? (Politiek Incorrect)

Deze week vindt in het Zwitserse Genève de top van de aldaar gevestigde Wereldhandelsorganisatie (WHO) plaats. De WHO is zich terdege bewust dat meer vrijhandel in de wereld meer dan ooit noodzakelijk is om tot collectieve verrijking te komen, alleen zijn duistere krachten die mee aan de onderhandelingstafel van de WHO zitten zich daar blijkbaar niet van bewust.

En om die 'duistere krachten' te vinden, hoeven we niet zo ver van Genève te zoeken: Het zijn namelijk de bureaucratische bonzen van de Europese Unie die blijkbaar vechten tegen meer vrije handel. De WHO eist namelijk dat Europa eens dringend afstapt van haar protectionistische landbouwsubsidies (zo'n 54 miljard euro per jaar), alsook haar invoertarieven op landbouwproducten drastisch te verminderen. Het is namelijk door een mix van beide ronduit perverse maatregelen dat landbouwproducten uit ontwikkelingslanden onmogelijk de Europese markt op kunnen aan een concurrentiële prijs. Doch, veel lijkt er in het Europese huis niet te bewegen. De Deense eurocommissaris bevoegd voor landbouwbeleid Mariann Fischer Boel - nochtans lid van de Deense liberale (?) partij Venstre - lijkt namelijk niet van zinnes echt veel aan de besognes van de WHO tegemoet te komen. Vreemd, want haar aantreden als Commissaris deed de hoop nochtans hoog oplopen destijds, gezien zij vond dat de Europese landbouwsubsidies volledig afgeschaft dienden te worden. Helaas zijn de tijden veranderd, en is deze idealistische dame blijkbaar volledig geassimileerd in het systeem van de Europese bureaucratie en gegijzeld door de Europese landbouwlobby (en haar echtgenoot, die drie landbouwbedrijven in Denemarken bezit...) Want het feit alleen al dat niemand minder dan Dominique Bussereau, de Franse minister van Landbouw, een brief heeft gestuurd naar de Europese Commissie waarin het hele systeem van de landbouwsubsidies wordt opgehemeld.

Fischer Boel wijst echter met de beschuldigdende vinger steevast over de Grote Plas heen. Volgens haar moeten de Verenigde Staten eerst hun landbouwbeleid aanpassen vooraleer Europa maatregelen zal treffen. Volgens haar, of beter gezegd, door de Europese lobbyisten, heeft Europa reeds genoeg inspanningen gedaan om de landbouwsubsidies af te bouwen (Is dit zo? Nochtans is het budget voor landbouwbeleid met 10,2% gestegen tegenover vorig jaar!!) Het zijn dus de VSA - die jaarlijks omgerekend een goede 48 miljard euro aan hun 'farmers' verlenen - nu de hete kastanjes uit het vuur zullen moeten halen. De Amerikaanse autoriteiten hebben reeds laten verstaan de landbouwsubsidies met zestig procent terug te doen schroeven, maar de vraag is nog maar of dit niet meer een spelletje blufpoker zal verworden. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat zelfs president Bush voor de ook in Amerika machtig staande landbouwlobby door de knieën moet.

Hoe het dus nu verder moet is nog maar de vraag. Echter, het feit dat Europa en de VS een politiek spelletje met elkaar spelen ten koste van de ontwikkelingslanden is een botte schande. Indien er echter geen akkoord zal worden gevonden op de WHO-top, zal dit leiden tot een gigantische catastrofe. Bovendien voegt Pacal Lamy - de directeur-generaal van de WHO - er nog aan toe dat meer vrijhandel de mondiale economie 200 tot 500 miljard euro extra soelaas zou kunnen opleveren. Als dat geen mooie doelstelling is.

Read more...

Dé reden om, ondanks alles, president Bush te steunen (De andere kijk)

Enkele dagen geleden, op 6 oktober, hield de Amerikaanse president Bush een opmerkelijke toespraak over de ‘War on Terror’. Deze speech is ronduit schitterend: hij is zoveelomvattend, Bush zegt waarop het staat en trapt daarbij – terecht – op zeer veel lange tenen en hij maakt u daarbij niks wijs: no pain, no gain. Deze speech was long overdue, maar het was de moeite waard van erop te wachten; hij is ongetwijfeld lang en zorgvuldig voorbereid. Bij deze heb ik grote stukken uit de speech geselecteerd, met tussendoor mijn commentaar, maar lees de speech vooral zelf in zijn geheel.

Hij begint wat dramatisch

And we remember the calling that came to us on that day (9/11, nvdr), and continues to this hour: We will confront this mortal danger to all humanity. We will not tire, or rest, until the war on terror is won.

No surrender!

The images and experience of September the 11th are unique for Americans. Yet the evil of that morning has reappeared on other days, in other places.

Dat zal wel zijn!

Some call this evil Islamic radicalism; others, militant Jihadism; still others, Islamo-fascism.

Ik heb een politicus nog nooit deze laatste term horen gebruiken.

A call for terrorist murder against Christians and Jews and Hindus

Dat India al vaak het doelwit is geweest van aanslagen, wordt vaak vergeten

Bush over wie de vijand is:

global, borderless terrorist organizations like al Qaeda … regional groups, often associated with al Qaeda … local cells … more like a loose network with many branches than an army under a single command … Yet these operatives, fighting on scattered battlefields, share a similar ideology and vision for our world

gericht aan de Rik Coolsaets van deze wereld

We know the vision of the radicals because they've openly stated it -- in videos, and audiotapes, and letters, and declarations, and websites.

Sommigen blijven tot op vandaag liever ziende blind, terwijl er toch een historisch precedent, Adolf Hitler’s Mein Kampf, bestaat.

Bush verduidelijkt:

First, these extremists want to end American and Western influence in the broader Middle East, because we stand for democracy and peace, and stand in the way of their ambitions. … They want us to repeat the sad history of Beirut in 1983, and Mogadishu in 1993 -- only this time on a larger scale, with greater consequences.

Ouch, dit moet hard aankomen bij sommige van zijn, nog levende, voorgangers.

Second, the militant network wants to use the vacuum created by an American retreat to gain control of a country. … Now they've set their sights on Iraq. … terrorists regard Iraq as the central front in their war against humanity. And we must recognize Iraq as the central front in our war on terror.

Ik heb de video niet kunnen bekijken, maar ik hoop dat Bush voldoende nadruk heeft gelegd op de laatste zin.

Third, the militants believe that controlling one country will rally the Muslim masses, enabling them to overthrow all moderate governments in the region, and establish a radical Islamic empire that spans from Spain to Indonesia. With greater economic and military and political power, the terrorists would be able to advance their stated agenda: to develop weapons of mass destruction, to destroy Israel, to intimidate Europe (wake up, euroweenies, and smell the coffee, nvdr), to assault the American people, and to blackmail our government into isolation.

Some might be tempted to dismiss these goals as fanatical or extreme. Well, they are fanatical and extreme -- and they should not be dismissed. Our enemy is utterly committed.

Vanuit onze westerse rationaliteit is het vaak verleidelijk om de motieven van onze tegenstander niet serieus te nemen.

Evil men, obsessed with ambition and unburdened by conscience, must be taken very seriously -- and we must stop them before their crimes can multiply.

Onvermijdelijk moet ik weer terugdenken aan ene A.H. uit het verleden, no to appeasement!

The radicals exploit local conflicts to build a culture of victimization

Neen aan de slachtoffercultuur!

They have been sheltered by authoritarian regimes, allies of convenience like Syria and Iran

nog twee varkentjes te wassen

and use terrorist propaganda to blame their own failures on the West and America, and on the Jews.

De Palestijnen kunnen deze steek in hun zak steken.

The militants are aided, as well, by elements of the Arab (dit woord had evengoed kunnen weggelaten worden, nvdr) news media that incite hatred and anti-Semitism, that feed conspiracy theories and speak of a so-called American "war on Islam" -- with seldom a word about American action to protect Muslims in Afghanistan, and Bosnia, Somalia, Kosovo, Kuwait, and Iraq

Inderdaad, het mag eens gezegd worden.

Some have also argued that extremism has been strengthened by the actions of our coalition in Iraq, claiming that our presence in that country has somehow caused or triggered the rage of radicals. I would remind them that we were not in Iraq on September the 11th, 2001 -- and al Qaeda attacked us anyway. The hatred of the radicals existed before Iraq was an issue, and it will exist after Iraq is no longer an excuse.

De anti-oorlogsbeweging mag deze in zijn zak steken.

In fact, we're not facing a set of grievances that can be soothed and addressed. We're facing a radical ideology with inalterable objectives: to enslave whole nations and intimidate the world. No act of ours invited the rage of the killers -- and no concession, bribe, or act of appeasement would change or limit their plans for murder.

Dit is er ene gericht aan prinses Irene – de lezers van GVA van dit weekend zullen weten wat ik bedoel.

They target nations whose behavior they believe they can change through violence (dat is er ene voor de Spanjaarden). Against such an enemy, there is only one effective response: We will never back down (never!) , never give in (NEVER!), and never accept anything less than complete victory.

Allelujah!

The murderous ideology of the Islamic radicals is the great challenge of our new century

He (OBL, nvdr) assures them that his -- that this is the road to paradise -- though he never offers to go along for the ride.

Een goeie joke tussendoor mag wel eens.

When 25 Iraqi children are killed in a bombing, or Iraqi teachers are executed at their school, or hospital workers are killed caring for the wounded, this is murder, pure and simple.

Wanneer durven de media eens aan hun “onpartijdigheid” te verlaten?

Under their rule, they have banned books, and desecrated historical monuments, and brutalized women.

Laten we het daar eens over hebben, i.p.v. over Abu Ghraib of over Guantanamo.

Zarqawi has said that Americans are, quote, "the most cowardly of God's creatures." But let's be clear: It is cowardice that seeks to kill children and the elderly with car bombs, and cuts the throat of a bound captive, and targets worshipers leaving a mosque.

Eat this, sucker! I love it, when he does that.

And Islamic radicalism, like the ideology of communism, contains inherent contradictions that doom it to failure.

We didn't ask for this global struggle, but we're answering history's call with confidence, and a comprehensive strategy. Defeating a broad and adaptive network requires patience, constant pressure, and strong partners in Europe, the Middle East, North Africa, Asia and beyond.

Unilateralism, you said?

First, we're determined to prevent the attacks of terrorist networks before they occur. We're reorganizing our government to give this nation a broad and coordinated homeland defense. … Second, we're determined to deny weapons of mass destruction to outlaw regimes, and to their terrorist allies who would use them without hesitation.

Ik hoop dat ze in Iran geluisterd hebben.

Third, we're determined to deny radical groups the support and sanctuary of outlaw regimes.

Syrië en Iran worden nogmaals de wacht aangezegd.

Fourth, we're determined to deny the militants control of any nation, which they would use as a home base and a launching pad for terror.

Ze zullen Bush eerst moeten afzetten vooraleer de VS uit Irak vertrekken zonder de opdracht te vervullen.

Area by area, city by city, we're conducting offensive operations to clear out enemy forces, and leaving behind Iraqi units to prevent the enemy from returning.

Are the media paying attention?

Some observers look at the job ahead and adopt a self-defeating pessimism. It is not justified.

Period!

By any standard or precedent of history, Iraq has made incredible political progress -- from tyranny, to liberation, to national elections, to the writing of a constitution, in the space of two-and-a-half years. … Progress isn't easy, but it is steady.

Eerlijk, maar waar!

And no fair-minded person should ignore, deny, or dismiss the achievements of the Iraqi people.

Een tik op de vingers van de media.

We've heard it suggested that Iraq's democracy must be on shaky ground because Iraqis are arguing with each other. But that's the essence of democracy

Blijkbaar hebben sommigen een andere notie van “democratie”.

Some observers also claim that America would be better off by cutting our losses and leaving Iraq now. This is a dangerous illusion, refuted with a simple question: Would the United States and other free nations be more safe, or less safe, with Zarqawi and bin Laden in control of Iraq, its people, and its resources?

Moet ik antwoorden?

There's always a temptation, in the middle of a long struggle, to seek the quiet life, to escape the duties and problems of the world, and to hope the enemy grows weary of fanaticism and tired of murder. This would be a pleasant world, but it's not the world we live in. … This enemy considers every retreat of the civilized world as an invitation to greater violence.

The fifth element of our strategy in the war on terror is to deny the militants future recruits by replacing hatred and resentment with democracy and hope across the broader Middle East. This is a difficult and long-term project, yet there's no alternative to it.

Deze man maakt u geen blaaskens wijs, no pain, no gain.

Our future and the future of that region are linked.

We're encouraging our friends in the Middle East, including Egypt and Saudi Arabia, to take the path of reform, to strengthen their own societies in the fight against terror by respecting the rights and choices of their own people.

Ik zat er op te wachten en uiteindelijk was het daar, sorry for doubting you, Mr. P.

The time has come for all responsible Islamic leaders to join in denouncing an ideology that exploits Islam for political ends, and defiles a noble faith.

Niet mis te verstaan, no apologies.

Tot slot:

With the rise of a deadly enemy and the unfolding of a global ideological struggle, our time in history will be remembered for new challenges and unprecedented dangers. And yet the fight we have joined is also the current expression of an ancient struggle, between those who put their faith in dictators, and those who put their faith in the people. Throughout history, tyrants and would-be tyrants have always claimed that murder is justified to serve their grand vision -- and they end up alienating decent people across the globe. Tyrants and would-be tyrants have always claimed that regimented societies are strong and pure -- until those societies collapse in corruption and decay. Tyrants and would-be tyrants have always claimed that free men and women are weak and decadent -- until the day that free men and women defeat them.

We don't know the course of our own struggle -- the course our own struggle will take -- or the sacrifices that might lie ahead. We do know, however, that the defense of freedom is worth our sacrifice. We do know the love of freedom is the mightiest force of history. And we do know the cause of freedom will once again prevail.

Sommigen zullen misschien al gedacht hebben dat ik deze president vaak tegen beter weten in verdedig. En daar hebben ze misschien ook wel gelijk in, maar de grootste verdienste van deze president (en daarom wil ik hem veel vergeven) is dat hij het zo juist heeft in deze o zo belangrijke, misschien wel de belangrijkste kwestie waarmee onze wereld geconfronteerd wordt. We kunnen enkel hopen dat de volgende leiders op dat punt uit hetzelfde hout zijn gesneden.

Read more...

Ceci n'est pas asiatique (Hoegin)

De kaart hiernaast is dus geel, en wie iets anders durft te beweren, zou zich volgens Karel de Gucht alleen maar belachelijk maken. Dat is toch wat ik ervan begrijp, maar ik ben misschien niet zo intelligent als De Gucht.

De redenering van Karel de Gucht is dat aangezien veertig jaar geleden aan Turkije lidmaatschap van de EU beloofd werd, wij vandaag «geen alternatief hebben» dan daarmee door te gaan, zeker omdat we dat verleden jaar nogmaals bevestigd hebben. Ik heb het niet voor van die onafwendbare beslissingen, want vaak moeten die verdoezelen dat de argumentatie erachter niet helemaal pluis is. Dat bijvoorbeeld de context ondertussen lichtjes veranderd is, is een detail waar een groot licht als De Gucht zich niet mee kan bezig houden. Eén zaak is dat van die belovers van veertig jaar geleden misschien nog slechts een handvol in leven is. Maar of velen van hen ook zouden geloofd hebben dat vandaag landen als Polen en Hongarije lid zouden zijn van de Europese Unie, meer zelfs, ook een Tsjechische Republiek, Slovakije en Slovenië, om nog maar te zwijgen van de drie Baltische staten — ik betwijfel het zeer. En ik durf er zelfs op wedden dat menigeen onder hen de ondergang van het socialistische experiment aan de overzijde van het IJzeren Gordijn betreurd heeft of zou hebben, doch dit terzijde. De zaken zijn vandaag dus helemaal anders dan veertig jaar geleden, maar daar wil Karel de Gucht zich vooral niet aan storen.

Overigns, De Gucht wil niet dat er vandaag nog een discussie gevoerd wordt over Turks lidmaatschap van de EU, want daarvoor is het nu veertig jaar te laat. Anderen beweerden dan weer dat het verleden jaar nog te vroeg was om een discussie aan te gaan, omdat er alleen maar over onderhandelingen gesproken werden. Over tien-vijftien-twintig jaar zullen tegenstanders ongetwijfeld te horen krijgen dat het dan in ieder geval te laat zal zijn, dat staat nu dus al vast. Of hoe alleen maar voorstanders altijd hun argumenten mogen verdedigen, en tegenstanders misschien wel morgen, gisteren, of veertig jaar geleden, maar vandaag dus even niet.

Overigens, zullen er morgen nog wel tegenstanders (durven) zijn, want de Zweedse Eerste Minister Göran Persson en zijn Tsjechische collega Jiří Paroubek hebben grote plannen. In een gezamelijke reactie verklaarde de sociaal-democraat Persson dat het feit dat in niet één lidstaat van de Unie een meerderheid van voorstanders gevonden kan worden «zorgwekkend» is, maar geen reden om Turks lidmaatschap tegen te houden, want «indien elke beslissing over de toekomst van de Europese Unie afgestemd zou moeten worden op opiniepeilingen, zou er nooit vooruitgang geboekt kunnen worden». Het getuigt van een democratische instelling om u tegen te zeggen. Toch voelt Persson nattigheid, en gelukkig gelooft hij nog in de maakbaarheid van de samenleving (of de opiniepeilingen?) omdat Turks lidmaatschap nu eenmaal een buitenkansje is voor de Europese Unie. Europa heeft immers baat bij een democratisering van Turkije en de ontwikkeling van een sociale marktekonomie, en daar heeft hij natuurlijk gelijk in, maar waarom dat alleen kan als EU-lid of toch met die wortel in zicht, vertelt hij er niet bij. Zijn Tsjechische collega Paroubek, ook al sociaal-democraat, doet er echter nog een schepje bovenop:

In our country, the public opinion is split in two groups of people … 51 percent of people are against membership of Turkey in the European Union. […] This is a very close majority and I think that in the future it will be possible to change it.

Wanneer ik zoiets lees zit ik dus met vragen. Waarom moet die meerderheid veranderd worden, in plaats van dat de politieke maatregelen gewijzigd worden? In al mijn naïviteit dacht ik dat in een democratie het volk regeert, en ik ben dus blijkbaar niet de enige die zich daarin vergist, maar in Europese sociaal-democratische kringen weet men beter en heeft men dus een totaal andere opvatting over deze zaak. Hoe denkt Paroubek trouwens die meerderheid te veranderen? Hij kan ongetwijfeld één en ander aan inspiratie putten uit de recente geschiedenis van zijn eigen land, maar of dit een succes zal worden en überhaupt wenselijk is, dat is toch maar zeer de vraag. In buurland Oostenrijk met 80% tegenstanders zullen ze hem trouwens hard nodig hebben.

Neen, noem mij dan liever belachelijk wanneer ik stel dat Turkije een Aziatisch land is, en dus per definitie geen lid kan worden van een Europese Unie als die zich nog Europees wil blijven noemen. Het was trouwens ontzettend pijnlijk te moeten vaststellen dat slechts één land de enige correcte (en zeer zeker wenselijke) oplossing verdedigde, namelijk een associatieverdrag, en daarvoor door de rest van politiek correct Europa (politici én journalisten unisono) zowat gekielhaald werd. Een ontluisterend schouwspel, waarschijnlijk niet van die aard om het aantal voorstanders te doen toenemen. Paroubek heeft dus nog veel werk voor de boeg.

Read more...

Een trieste week voor Europa (Politiek Incorrect)

De vakbondsacties voor het behoud van 'verworven rechten' werpen hun duistere schaduw natuurlijk wel over de actualiteit, en hierdoor kwamen andere minstens zo belangrijke - en even kwaadaardige - berichten ietwat op de achtergrond terecht. Het gaat dan over de ontstellende gebeurtenis dat op 3 oktober laatstleden de onderhandelingen met Turkije over lidmaatschap van de Europese Unie dan toch nog zijn gestart.

Vermits Oostenrijk echter aanvankelijk het been stijf had gehouden in de onderhandelingen, was het nog maar de vraag of de formele aftrap voor de onderhandelingen kon gegeven worden. Blijkbaar wilden de Europese excellenties zich graag aan deze strikte timing houden, zo hard zelfs dat alle horloges van de verschillende afgevaardigden op Britse GMT-tijd werden afgestemd (kortom, de klok werd een uur teruggedraaid)... en op die manier begonnen de onderhandelingen dan toch nog op 3 oktober.

De rol van Oostenrijk in het hele verhaal is echter wel geruime tijd nogal dubieus gebleven. De Oostenrijkers - die doorheen de geschiedenis al reeds twee militaire aanvallen vanuit Turkije (Ottomaanse Rijk) te verduren kregen - hadden namelijk andere plannen met Turkije. Zij wilden het land een bevoorrecht partnerschap aanbieden. Doch, dit werd op een uitermate agressief negatief antwoord onthaald in Ankara. Voor de Turken is het alles of niets: Zij gaan voor niets minder dan een volwaardig lidmaatschap van de Europese Unie. De Oostenrijkers kregen echter van de overige Europese partners een andere sappige wortel voor de neus. Niet zomaar een wortel, maar een Kroatische wortel. Het is namelijk bekend dat Oostenrijk als bijna-buurland van Kroatië fervent voorstander is van toetreding van Kroatië tot de Europese Unie. En zo zal geschieden: Er zal dus zowel met Turkije als met Kroatië onderhandeld worden over toetreding tot de Europese Unie. En op die manier brak dan ook het Oostenrijkse stijve been. De vraag is echter of dit land zichzelf nu niet de das heeft omgedaan, want dit zal de Oostenrijkse publieke opinie zeker geen goed hebben gedaan. En de vraag is maar of in geval van nood Polen terug een tweede Jan Sobieski naar Wenen zal kunnen sturen...

Want over publieke opinie gesproken: Het is eigenlijk wel sterk dat Europa het zich zomaar kan permitteren onderhandelingen met Turkije te starten. Het heeft nog niet goed en wel de toetreding van tien nieuwe lidstaten verwerkt, de Europese begroting voor komende jaren is nog verre van af en men zit nog met een Europese kater na de neen-stemmen in Frankrijk en Nederland n.a.v. de referenda over de Europese grondwet. En het weze gezegd: Een eventueel lidmaatschap van Turkije tot de Europese club was hoe dan ook een van de voornaamste redenen om op het formulier 'non/neen' aan te vinken. Dat blijkt ook uit een recente peiling van Eurobarometer bij 29.000 EU-burgers. Amper 35% van hen vindt dat Turkije thuishoort in de Europese club. 52% van de Europese onderdanen is de mening genegen dat Turkije nooit ofte nimmer lid zou mogen worden van de Europese Unie. Het hoeft zeker niet te verbazen dat de tegenstand (80%) het grootst is in (Grieks) Cyprus. Het is dus duidelijk dat de Europese bonzen maar zeer weinig belang hechten aan de publieke opinie, en onder druk van pro-Turkse lobbygroepen (om te tuin) hebben laten leiden.

Het debat over het lidmaatschap van Turkije tot de Europese Unie dient eigenlijk hoe dan ook gekoppeld te worden aan het debat over de bevoegdheden van Europa. Indien men wilt evolueren naar een politieke unie met toch wel ruime bevoegdheden inzake sociale wetgeving, justitie, mobiliteit, monetaire politiek, buitenlands beleid enzomeer dan dient men Turkije hoe dan ook te weerhouden van de Unie. Een staat die niet gedragen wordt door de bevolking, en zodus eigenlijk niet beschikt over een duidelijke identiteit, kan onmogelijk functioneren. Tot die bevinding was Aristoteles ook al gekomen in de jaren 300 voor Christus, toen hij opperde dat het de 'polis' (=stadsstaat) is die best het volk kan dienen. Hetzelfde geldt dus ook voor Europa: Met Turkije in de club is het al helemaal onmogelijk nog een slagvaardige politiek project te realiseren. Daar staat echter wel tegenover dat, mocht de Unie louter gedecimeerd worden tot een vrijhandelszone, Turkije zeker welkom zou zijn. Hoewel vrijhandel eigenlijk niet iets is wat binnen Europees, echter wel binnen mondiaal kader georganiseerd moet worden. Het zou dan ook in feite veel opportuner meer macht te verlenen aan organisaties zoals de World Trade Organisation (WTO), danwel aan de bureaucratische moloch Europa. Een vorige publicatie op deze webstek over enkele tegenargumenten om de Europese deur gesloten te houden, is nog steeds te raadplegen via http://politiekincorrect.web-log.nl/archief/week/04/10/2004 (derde artikel).

Opmerkelijk is vooral de manier waarop Turkije zich haast letterlijk kwam opdringen aan Europa. Het 'eiste' direct gesprekken te mogen starten met het oog op volwaardig lidmaatschap - niets minder dan dat - en er is toch ook al een precedent waarin men geen goed oog in kan hebben, zijnde de ondertekening van de douaneakkoorden met de tien nieuwe EU-lidstaten in juli 2005. De politieke hoogwaardigheidsbekleders uit Ankara konden er maar niet genoeg de nadruk op leggen dat dat zeker niet de erkenning impliceerde van het Griekse deel van Cyprus. Dit tot grote en terechte woede van de Grieks-Cyprioten. Het is toch ondenkbaar lid te kunnen worden van een vereniging zonder ook maar alle andere leden officieel te erkennen?

De vraag is dus waar al die onderhandelingen zoal zullen eindigen. In de onderhandelingsprotocollen staat namelijk - op nadrukkelijke Oostenrijkse vraag - het principe van het 'absorptievermogen' beschreven. Dit wil zeggen dat wanneer de politieke, economische en financiële gevolgen van een Turkse toetreding te groot zouden zijn, ze onderhandelingen alsnog afgeblazen zouden kunnen worden. 2014 is nog ver weg. Het is dan ook te hopen dat dit zal gebeuren.

Read more...

Nieuwe bronnen voor sociale zekerheid (Politiek Incorrect)

De meester-demagogen van voornamelijk de socialistische vakbond houden momenteel nog steeds het land in hun wurggreep door een algemene staking. Dit uiteraard in tegenstelling tot uw dienaar van dienst, die zelfs op deze 'werkloze' dag u van de nodige portie politiek incorrecte commentaarstukken voorziet.

Want zelfs nog voor de eigenlijke staking begon, hebben de vakbonden toch reeds (een deel) van hun slag kunnen thuishalen: Er is namelijk na rijp regeringsberaad dan toch een consensus gekomen over hoe de sociale zekerheid gefinancierd dient te worden. De vakbonden zijn dan ook in volledige extase, want - hoe kon het ook anders? - aan de uitgavenzijde van de sociale zekerheid wordt niet geraakt (lees: durft men niet te raken). Er is zelfs voor de mei 68'ers van ABVV en ACV nog wat extra lekkers op komst: Vanaf 2006 wordt namelijk 15 miljoen euro voorzien voor het welvaartsvast maken van de sociale zekerheid, en nog eens extra 160 miljoen tegen 2007. Het is dus wel sterk dat hiervoor wel concrete bedragen reeds zijn gevonden, maar nog niet voor een ander ideetje dat de regering heeft gelanceerd: Lastenverlagingen. Hiervoor circuleren bedragen van 400 miljoen euro voor 2006 tot 1,2 miljard euro in de periode 2006-2010. Het is nogal vanzelfsprekend dat zonder sluitend gedefiniërd budget men maar weinig kan aanvangen met zulke lastenverlagingen. Bovendien zou het gros van de lastenverlagingen via de fiscale weg gebeuren, wat eigenlijk al reeds impliceert dat er voor een verlaging van de sociale bijdragen weinig inzit.

Maar zelfs de eigenlijke 'herfinanciering' zelf rammelt langs alle kanten. Want de regering haalt klaarblijkelijk weer een zeer oud stokpaardje te boven, zijnde die van de... eenmalige inkomsten! Eerst en vooral wil de regering 400 miljoen euro extra in het laatje krijgen door 15% van de roerende inkomsten automatisch door te storten naar de sociale zekerheid, en niet naar de overige primaire uitgaven. Het gegeven alleen al dat er extra middelen moeten worden aangeboord die op de eventuele financiering van andere departementen zoals bijvoorbeeld justitie en economie zouden kunnen hypothekeren, wijst erop dat de sociale zekerheid zelf aan zware obesitas lijdt. Daarom ook dat aan de uitgavenzijde grondig geknipt moet worden, iets waar de politieke moed echter niet voor bestaat. Andere nieuwe eenmalige inkomstenbronnen zijn onder meer een verdere bestrijding van sociale en fiscale fraude (200 miljoen euro), sociale bijdrage op het afscheidsvakantiegeld (dit zijn de vakantiedagen die de werkgever nog betaald wanneer de werknemer het bedrijf verlaat; 180 miljoen euro), inkomsten uit accijnzen op tabak (145 miljoen euro), betere inning CO2-taks op bedrijfswagens (75 miljoen euro) en nog een rubriek 'diverse maatregelen' die nog eens 200 miljoen euro extra dienen op te leveren. Dit alles zou dus ruim voldoende moeten zijn om het structurele tekort in de sociale zekerheid ten belope van 1,2 miljard euro op te vullen. In feite is deze hele uitwerking niet meer of niet minder dan een ietwat concretere becijfering van de zogenaamde 'oriëntatienota' van enkele weken terug.

Maar blijkbaar zal niet alleen meer onze 'algemene' begroting op eenmalige inkomsten steunen; ook de sociale zekerheid zal in het vervolg op dezelfde creatieve paarse wijze worden gefinancierd. Of dit op langere termijn wel een goede zaak is, is een andere vraag.

Read more...

ABBV = De Belgische maffia

Het ABVV gooit barricades op, blokkeert industrieterreinen en provoceert zelf omwoners door politieagentje te spelen. In Sint-Truiden eisten ze zelf dat een bewoner zijn identiteitskaart zou tonen om te bewijzen dat hij in het gebied woonde. Ze hebben daar totaal geen enkel recht op.

Het incident liep zo uit de hand dat de bewoner op het stakingspiket inreed en dat daarna de stakers zijn wagen afpakten. In de kranten schrijven ze dan onnozel en het de politie maakte procesverbaal op...

Dat ze in hemelsnaam die vakbond aanpakken. De politie mocht van mij effectief ingrijpen en niet zomaar wat rondwaggelen.

Heel deze dwaze actie die gewoon georganiseerd werd door een stel kwakzalvers die willen staken, terwijl de onderhandelingen nog niet geëindigd waren, is ronduit beschamelijk en bijna dodelijk voor onze economie.

Hierbij roep ik dan ook op tot een mentaliteitswijziging: er moeten maatregelen genomen worden.

Ten eerste moeten vakbonden echte rechtspersoonlijkheid krijgen want als ze mee willen regeren via het sociaal overleg moeten ze ook voor hun acties aansprakelijk kunnen worden gesteld. Het gezever dat dit sociaal niet goed is, doet er niet toe.

Ten tweede moet heel het overdreven sociaal overlegmodel eens herbekeken worden. De hele corporatistische structuur van overlegorganen op nationaal niveau van de vakbond van de werknemers en de werkgevers moet geherevalueerd worden.

Dan pas kan onze economie herademen en kan ook sociaal een overtuigd beleid gevoerd worden.

Read more...

Bloggersbijeenkomst In Flanders Fields (LVB)

Donderdagavond kwamen de medewerkers van deze groepsblog In Flanders Fields bijeen in Antwerpen. Deze weblog groepeert een aantal "vrijheidslievende" politieke opiniebloggers, en de weblog is zo organisch, spontaan, informeel en decentraal gegroeid dat niemand over de email-adressen van alle medewerkers beschikte. Toen Xavier Meulders het idee kreeg om een bijeenkomst van de medewerkers te organiseren, deed hij daarom een oproep tot alle medewerkers via de weblog zelf.


vlnr: Ivan Janssens, Matthias Storme, Marc Vanfraechem, Xavier Meulders, Chris Demeyere, Pieter Cleppe, Luc Van Braekel.


De oudste en de jongste van de bende: Marc Vanfraechem (59) en Xavier Meulders (17)


Ivan Janssens, the Flemish Beerdrinker, heeft zijn naam niet gestolen...


Professor Matthias Storme had leuke anekdotes te vertellen over zijn studententijd in Yale.


Chris Demeyere en Pieter Cleppe verdienden hun sporen bij het Liberaal Vlaams Studentenverbond in Leuven.

Ook de auteur van de weblog De Andere Kijk was aanwezig, maar hij stond liever niet op de foto.

Al bij al een interessante bijeenkomst, waarbij ik vier van de acht deelnemers voor het eerst ontmoette.

Read more...

Meteen mee! Ja, dat zal wel! (De andere kijk)

Vandaag kwam ik de volgende reclame tegen voor Radio 1. Op een dubbele bladzijde staat een opengeslagen dossier afgebeeld, V.S. versus Irak genaamd. Het dossier bevat één blad, bestaande uit een kolom van zes foto’s van de Amerikaanse president Bush met daarnaast telkens een begeleidende tekst.

Foto van grijnzende Bush – 2002. Gaat het slecht in het binnenland, verleg dan de aandacht en begin een oorlog in het buitenland. In Irak bijvoorbeeld

Foto van Bush, de chimpansee – Het Irakese verzet is wel hardnekkig

Foto van Bush, de chimpansee (bis) – Er vallen ook meer slachtoffers dan verwacht

Foto van Bush, de chimpansee (ter) – Het kost allemaal meer dan begroot

Foto van Bush, de chimpansee (quater) – En dan breken de dijken en loopt New Orleans onder. Terwijl de National Guard in Irak zit.

Foto van grijzende Bush (bis) – 2005. Gaat het slecht in het binnenland, verleg dan de aandacht en begin een oorlog in het buitenland. In Iran misschien?

Onderaan de advertentie staat tenslotte de volgende stempel op het dossier: Meteen mee.

De bedoelde boodschap achter de advertentie is duidelijk: luister naar Radio 1 en dan bent u uitstekend geïnformeerd over het reilen en zeilen in de wereld.

Ik onthou enkel de volgende boodschap: Radio 1 geeft foutieve informatie (de oorlog in Irak begon in 2003, niet in 2002), is anti-Amerikaans (of te minste anti-Bush) en links-populistisch (als ik het zo mag noemen).

Ze hadden zich de moeite kunnen besparen. Want het bovenstaande wist ik al langer. Hemeltergend dat mijn belastinggeld aan zo’n staatsradio wordt besteed.

Read more...

Het ontaarde liberalisme? (vrijhaven)

Dinsdag vier oktober ben ik afgezakt naar een debat tussen Mark Elchardus en Dirk Verhofstadt, georganiseerd door LVSV Brussel.

Na zijn recente bekentenis dat hij eigenlijk socialistische neigingen heeft, ging ik er vanuit dat Dirk Verhofstadt zich toch nog goed kon vinden met Elchardus. Tot mijn grote spijt was dit inderdaad zo.

Ik citeer vrij enkele uitspraken:

'Toen ik het artikel van Dirk las in de morgen, was ik toch verbaasd. Dit was meer een artikel dat in de stijl lag van mezelf'
dixit Elchardus, de partijfilosoof van de socialisten.

'Waar ik tegen wilde reageren, was tegen dat ontaarde liberalisme van die libertariërs en neo-conservatieven, die zich het etiket liberaal geven omdat ze toch voor degelijk willen zijn. Doch ze zijn geen liberalen.'
dixit Verhofstadt.

Het is leuk te weten dat Dirk libertariërs verwijt niet liberaal te zijn. Hij haalt dan nog eens Hayek aan, in mijn zin misbruiken, om aan te tonen dat het woord liberalisme misbruikt wordt. Hayek is ooit gestopt met het woord liberalisme te gebruiken omdat hij vond dat er teveel verwarring was.

Daarbij refereerde Hayek niet naar zijn artikel 'Why I am not a conservative' maar wel naar het misbruik van de term liberalisme in de USA en het VK. Daar stond liberalism door een resem van vergissingen bekend als links en socialistisch. Een ware paradox. Toen Hayek naar de VS emigreerde kon hij moeilijk dat woord blijven gebruiken.

Het toeval wil nu dat Verhofstadt juist deze kwestie aanhaalt, wat tegen zijn eigen winkel is. Want Hayek stopte niet met het gebruik van het woord liberalisme omdat conservatieven het gebruiken (daarnaast: in de VS zijn heel wat conservatieven economisch continentaal liberaal) maar omdat linkse "intellectuelen" die het zogezegde gebrek aan staat aanklagen. Dirk is nu die linkse intellectueel.

Klassiek Liberalen zijn zich dan ook in de USA libertariërs gaan noemen omdat hun echte naam was afgepakt. In België trachten dat stel links-liberalen als Dirk Verhofstadt, Geert Lambert en anderen hetzelfde.

Het verbaasd me soms dat sommige kabinettarissen van de VLD zelf geen echte klassiek-liberalen zijn maar wel links-liberalen die zich onmiddellijk bij de spa kunnen aansluiten.

'Socialisten zijn goede managers' (sic)
dixit Mark Elchardus.

Inderdaad, de staatsschuld is daar het beste bewijs van... Niet dus...

Om af te sluiten voor een keer een goede opmerking van Verhofstadt:

'Weet je wie de echt behoudsgezinden zijn in dit land. (en de stem van Dirk werd heviger) Dat zijn Xavier Verboven, Noel Devisch en Karel Van Eetveldt. Verboven van het ABVV omdat hij de verworven rechten wil behouden zonder enige discussie, Noel Devish omdat hij de landbouwsubsidies in stand wil houden die dodelijk zijn voor Afrika en Van Eetveldt van het UNIZO omdat hij de vrije markt wil tegenhouden door de vestigingwetten weer te willen invoeren."

dixit Verhofstadt verwijzend naar een op til zijnd artikel van zijn hand

Read more...

Mandela president van de wereld? En Chomsky minister van buitenlandse zaken? (The Flemish Beerdrinker)

De Britse omroep BBC stelde aan 15.000 mensen over de hele wereld de vraag wie ze het liefst aan de leiding zouden zien staan van een wereldregering. Nelson Mandela kwam uit de bus als de winnaar. Op de tweede plaats eindigde voormalig Amerikaans president Bill Clinton. Eigenlijk werd gevraagd een team van 11 personen samen te stellen op basis van een lijst van honderd politici, denkers en andere wereldbekende figuren die een ideale wereldregering zouden kunnen vormen. De - enigzins verrassende - lijst volgt hieronder:

1 - Nelson Mandela
2 - Bill Clinton
3 - Dalai Lama
4 - Noam Chomsky
5 - Alan Greenspan
6 - Bill Gates
7 - Steve Jobs
8 - Archbishop Desmond Tutu
9 - Richard Branson
10 - George Soros
11 - Kofi Annan

Stel je voor: een wereldregering bestaande uit Noam Chomsky, Alan Greenspan en Bill Gates! De vierde plaats voor Chomsky is overigens wel opvallend (Michael Moore eindigde 15de), zeker als men weet dat de helft van de antwoorden uit de Verenigde Staten komen.

En George W. Bush? Tja. Ik weet niet hoeveel Irakezen mee gestemd hebben, maar van de rest van de wereld krijgt hij - niet al te verrassend zeker? - weinig krediet, en blijkbaar ook niet van veel Amerikanen. Bush eindigde op de 43ste plaats, achter Fidel Castro en Hugo Chavez (en ver achter Michael Moore).

Ach ja, de wereld is onrechtvaardig. De Rwuandezen, in de steek gelaten door de VN van Kofi Annan en de V.S. van Bill Clinton, ten tijde van de genocide, zullen het ook niet graag horen dat Annan en Clinton tot de uitverkorenen des volkeren behoren, denk ik zo. Of denk aan de Sudanezen wiens enige farmaceutische fabriek door Clinton in de as werd gelegd om de aandacht af te leiden van de zaak-Lewinsky.

Ik vraag men, ten slotte, het volgende af. Zouden veel deelnemers wel doorhebben dat zo’n wereldregering vroeg of laat ook voor lastige beslissingen zal komen te staan? Lastige beslissingen in de stijl van het al dan niet met geweld verwijderen van dictators bijvoorbeeld, of het aanpakken van terreurregimes zoals de Taliban. Ik weet niet dat je op zo’n moment wel zo goed af bent met een Chomksy, een Annan, of zelfs een Mandela. En als het resultaat is dat men dictators laat zitten en terroristen ongemoeid laat, waarom heeft men dan een wereldregering nodig?

Read more...

Verboden te roken (The Flemish Beerdrinker)

Het Consultancybureau Ernst & Young heeft een onderzoek gehouden naar de mogelijke gevolgen van een rookverbod in de horeca. De studie is uitgevoerd in opdracht van de tabaksector. Op zich moet dit niet leiden tot een bepaalde conclusie, maar het is toch altijd aangewezen dergelijke feiten in het achterhoofd te houden. Concreet betreft het een bevraging van horecabezoekers en van café- en restaurantuitbaters, alsook van horecapersoneel. Op basis van de antwoorden komt de studie tot de conclusie dat het rookverbod zal leiden tot een daling van de omzet, de sluiting van etablissementen en het verlies van tewerkstelling. Rokers gaan immers vaker op café dan niet-rokers en geven ook meer geld uit. Deze resultaten zijn overigens in overeenstemming met de effecten van het rookverbod in Ierland. In Ierland was er effectief een verlies aan omzet en werkgelegenheid in de horeca. Maar telt een mensenleven niet meer dan de inkomsten van de horeca-uitbater? Uiteraard. Hier stelt zich dan volgende vraag: is een rookverbod een effectieve maatregel om het roken te verminderen? Een grootschalig Australisch - en dit keer onafhankelijk - onderzoek doet daaraan twijfelen. Er bestaat inderdaad een kans dat dergelijke strenge wetgeving rokers sneller doet stoppen en niet-rokers ervan weerhoudt om te starten. Maar, zo stellen de onderzoekers vast, voor grote groepen is er geen enkel effect waar te nemen, en voor de groep tussen 18 en 24 jaar neemt men een pervers effect waar. Voor jongeren blijkt een strenge wetgeving vaak een aanzet om te rebelleren. Kortom, waarom een strenge wetgeving als het effect op het rookgedrag onzeker is, maar die wel belangrijke kosten met zich meebrengt? Overigens pleiten ook maar weinig niet-rokers voor een rookverbod, meestal is een goede ventilatie of een gescheiden rookruimte voldoende. Ook dit blijkt uit het onderzoek van Ernst & Young. Moet er dan niets gedaan worden? Toch wel. Ten eerste. Waarom niet vertrekken van de vaststelling dat de harde aanpak vaak leidt tot rebellie en dus uiteindelijke weinig effectief is? Waarom niet proberen jongeren ervan te overtuigen dat net niet-roken “cool” en “rebels” is? Geef ze een alternatief waarin ze hun rebelsheid kunnen botvieren. Ten tweede blijkt ook nog uit het Australisch onderzoek dat bepaalde groepen kwetsbaar zijn. De meeste rokers vindt men, naast jongeren, terug bij alcoholgebruikers, mensen met een lage opleiding en werklozen (welk aantal zou toenemen in geval van een rookverbod!). De onderzoekers pleiten voor een aangepast beleid voor deze groepen. Maar nog beter natuurlijk is een goed draaiende economie met weinig werklozen en goed geschoolde burgers. Ik heb echter zo het gevoel dat een rookverbod daar niet veel aan zal bijdragen.

Read more...

Verwilghen: Eigen volk eerst? (Hoegin)

Marc Verwilghen eindigde vandaag als laatste in de stemming voor de post van commissaris voor de mensenrechten in de Raad van Europa. Dat hij het zo slecht deed wijt hij onder meer aan een «gebrek aan loyauteit», waaronder verstaan moet worden dat Luc van den Brande volgens nationaliteit had moeten stemmen.

Luc van den Brande verklaarde onlangs dat hij niet voor Marc Verwilghen zou stemmen, maar voor de Pool Marek Antoni Nowicki. De man werkt al 25 jaar rond mensenrechten, en was een tijd lang ombudspersoon in Kosovo. Hij is dus zeker niet onbekwaam, maar Marc Verwilghen kan daar tegenover stellen dat hij een Belgische identiteitskaart bezit, en in de federale regering ongewenst is door de eigen partij. Het is dan ook totaal onbegrijpelijk dat koppigaard Van den Brande blijft vasthouden aan Nowicki. Bij de geheime stemming vandaag bleek dan dat Verwilghen het moest afleggen tegenover zowel Nowicki als de andere kandidaat, de Zweed Thomas Hammarberg. Uit liberale hoek klinkt het dat dit het gevolg is van het «gebrek aan loyauteit», een duidelijke sneer aan het adres van Van den Brande. Nochtans bleek uit een vraag van De Stemmenkampioen dat alleen onder de VLD-kiezers een meerderheid kan gevonden die dat standpunt ondersteunt. Het argument slaat dus niet bepaald aan in Vlaanderen, om het zacht uit te drukken.

Maar ten gronde: heeft Luc van den Brande juist gehandeld? Enerzijds klopt het dat het een voordeel is een landgenoot te steunen, al was het maar omdat die de landsbelangen kan laten meespelen in zijn oordeel, landsbelangen die men deelt. Bovendien kan een landgenoot toegankelijker zijn dan iemand die uit een land komt waar men niet eens een grens mee deelt. Maar anderzijds heeft Luc van den Brande ook de plicht in eer en geweten voor de naar zijn mening beste kandidaat te kiezen. En wie de CVs van Nowicki en Hammarberg eens naast die van Verwilghen legt, weet eigenlijk genoeg.

Echter, «normaal gezien steun je toch een landgenoot,» stelt Stef Goris. Misschien zou hij toch eens beter nadenken voor hij zulke uitspraken de wereld instuurt. Kies je bijvoorbeeld ook «normaal» voor een landgenoot wanneer je, ik zeg maar wat, iemand moet aanwerven, of een appartement wil verhuren? En zo ja, steun je dan je landgenoten alleen maar «normaal», of «systematisch»? Een beetje toelichting zou passen voor hij een proces aan zijn broek gesmeerd krijgt wegens aanzetten tot racisme en xenofobie, door bijvoorbeeld… de Liga voor de Mensenrechten (ja toch?), want ik heb stellig de indruk dat Stef Goris oproept tot discriminatie op basis van nationaliteit, en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Bij die toelichting mag hij trouwens ineens ook een stemadvies afleveren voor de Zweedse en Poolse vertegenwoordigers in de Raad van Europa. Ik neem aan dat Stef Goris er geen probleem van maakt als Poolse liberalen «normaal» voor Nowicki stemmen, alhoewel het net één van zijn klachten is dat die dekselse Centraal-Europeërs dus wel voor hun kandidaat kiezen.

Laten we trouwens nog een stap verder gaan. Enerzijds is het een voordeel een landgenoot op een post benoemd te zien, ook al lijkt me in dit geval die post niet zo relevant te zijn voor de belangen van het land, maar anderzijds kiest Van den Brande dan weer voor iemand die dichter bij zijn politieke opvattingen staat. Nowicki verdiende immers onder meer zijn sporen bij Solidarność — amper één puntje in zijn CV dat de complete CV van Verwilghen zonder meer overtreft. Maar verder heeft Van den Brande partijpolitiek-strategisch absoluut geen reden om voor Verwilghen te stemmen. De VLD wil Verwilghen al langer weg uit de federale regering, onder meer om plaats te kunnen maken voor Jean-Marie De Decker. Zo bekeken is Verwilghen voor de CD&V en Van den Brande meer waard wanneer hij in de federale regering blijft zitten, zodat de VLD niet van haar personeelsprobleem verlost geraakt. En het verklaart meteen ook de bitterheid in de reactie uit liberale hoek, en trouwens uit liberale hoek alleen niet, want het personeelsprobleem van de VLD in de federale regering is ondanks alles ook voor SPIRIT van Geert Lambert geen goede zaak. Of hoe «democratische» partijen plotsklaps het zo verfoeide «Eigen volk eerst» kunnen aanhangen om, wars van onbenulligheden zoals relevante bekwaamheid en ervaring, een intern postjesprobleem op te lossen.

En trouwens, mensenrechten, wie ligt daar eigenlijk écht van wakker?

Read more...

Meer autonomie voor Catalonië! (Politiek Incorrect)

Het Catalaans parlement stemde afgelopen vrijdag met een zeer ruime meerderheid van 120 op de 135 parlementsleden voor een nieuw statuut voor Catalonië. Zowel de regerende Catalaanse socialisten alsook de oppositiepartij Convergència i Unión (CiU) stemden voor, de Spaans-unitaristische Partido Popular (PP) was tegen.

Met het akkoord kan Catalonië nu beschikken over volledige fiscale autonomie, maar nog belangrijker is dat de term Catalonië in de nieuwe statuten omschreven wordt als een 'natie'. Volgens het on-line woordenboek van Van Dale wordt een natie omschreven als een 'volk in staatkundige zin'. Dit betekent dus dat Catalonië wel degelijk een staatkundige entiteit zal verworden. Niet alleen een staatkundige entiteit, maar door de term 'natie' te kiezen, wordt het bestaan van het Catalaanse volk, cultuur en taal bevestigd.

De Partido Popular was dan ook niet te spreken over deze Catalaanse gang van zaken. Volgens de partij doet Catalonië hiermee verwoede pogingen om zich uit het Spaanse staatsbestel los te weken. En, zo gaat de kritiek van de PP verder, de goedkeuring van deze nieuwe statuten druist fundamenteel in tegen de Spaanse grondwet, waarin beschreven staat dat de Spaanse natie een 'onverbrekelijke eenheid' vormt. Daarom zou een grondwetswijziging van de Spaanse grondwet nodig zijn, maar Mariano Rajoy, de voorzitter van de PP, heeft reeds aangekondigd geen steun te zullen verlenen aan zulk een grondwetswijziging.

Blijkbaar is de kritiek bij de Spaanse socialisten veel minder heftig. Zelfs de socialistische Spaanse premier Zapatero heeft laten weten de nieuwe Catalaanse statuten te zullen steunen, indien hiervoor in Catalonië een ruime meerderheid voor te vinden is, zoals na de stemming wel is gebleken. Toch wel vreemd dat het in Catalonië juist de socialisten zijn die (mee) ijverig opkomen voor Catalaanse autonomie, of zelfs volledige onafhankelijkheid. Wat een hemelsbreed verschil met onze Vlaamse (?) socialistische lamme goedzakken, die nog steeds braafjes als konijnen naar een lichtbak de woorden en daden van meester Di Rupo slaafs goedkeuren.

In de regeringsverklaring van Yves Leterme vorige week stond dat er bijvoorbeeld werk zou worden gemaakt van een Vlaamse grondwet. De bevoegde parlementaire werkgroep die zich hierover zal buigen mag alleszins eens een kijkje nemen vlak ten zuiden van de Pyreneeën. En een eventuele confrontatie met het Belgische bestel zeker niet uitgesloten.

Read more...

Parti Scandaleux (Politiek Incorrect)

De Waalse minister-president Jean-Claude Van Cauwenberghe heeft afgelopen vrijdagavond troonsafstand gedaan. Dit komt nadat niet alleen drie PS-schepenen in 'zijn' stad Charleroi in opspraak zijn gekomen wegens wanbeheer bij de socialehuisvestingsmaatschappij 'La Carolorégienne', maar ook nadat stilaan het nieuws begon door te sijpelen dat ook Van Cau zelf geen al te propere handen heeft.

Het nieuws over het wanbeheer in 'La Carolorégienne' werd gelanceerd door het MR-Kamerlid Olivier Chastel, begin deze maand. Hoge onkostenvergoedingen voor de Carolo-bestuursleden, vervoersonkostenvergoedingen, buitensporige aankoop van wijnen, de uitbetaling van maar liefst 4.000 euro per maand aan de voormalige directeur van de Carolorégienne (een "bescheiden" ontslagvergoeding dus), en dit van januari 2004 tot en met juli 2005, de terugbetaling van restaurantbezoeken en ga zo maar door.

Van Cauwenberghe zelf had echter ook een zeer dubieuze functie. Hijzelf was duidelijk een man met meerdere functies. Vooreerst was en is Van Cauwenberghe vice-voorzitter van de Crédit Professionel du Hainaut (CPH), een kleine particuliere bank die vooral actief is in de streek van Henegouwen en Waals-Brabant. Daarenboven cumuleert Van Cauwenberghe ook nog eens een de functie van advocaat, in het advocatenkantoor Lemal-Van Cauwenberghe. En het is juist dat advocatenkantoor dat juridische bijstand levert bij de CPH, en juist hetzelfde kantoor levert ook nog eens steun tijdens gerechtelijke procedures aan de Carolorégienne. Het is dus zo klaar als maar zijn kan dat Van Cauwenberghe aan belangenvermenging doet door al deze functies te cumuleren. En welke bank denkt u overigens ook dat in noodgevallen wel de nodige financiële steun zal leveren aan de Carolorégienne?...

Vorige week nog dringde van Cauwenberghe in de hoedanigheid als voorzitter van de lokale PS-afdeling aan op het ontslag van de drie PS-schepenen die in het frauduleuze dossier van de Carolorégienne betrokken zijn. Eén van hen - André Liessen - was zo moedig die stap te zetten. Afgelopen vrijdag werd een andere van de twee overgebleven schepenen - Claude Despiegeleer - door het gerecht gearresteerd. Het is dan toch wel zeer verdacht dat Van Cauwenberghe beweert dat hij met niets van al deze corruptieschandalen te maken heeft; maar anderzijds wel direct na de arrestatie van Despiegeleer ontslag neemt als minister-president. Blijkbaar moet hij wel degelijk aangevoeld hebben dat de grond onder de voeten iets te heet werd.

De vraag die nu rijst is natuurlijk wie de volgende minister-president van Wallonië zal worden. De laureaten om deze benijdenswaardige functie op de nemen zijn Marie Arena, thans minister-president van de Franstalige Gemeenschap; Rudy Demotte, thans federaal minister van Sociale Zaken en natuurlijk niemand minder dan Elio Di Rupo zelf, PS-voorzitter. Eerstgenoemde heeft zichzelf echter wel reeds 'verbrand' aan een nogal hete douche die ze 6.300 euro betaalde en heeft laten plaatsen in haar kabinet. Ook renovatiewerken op datzelfde kabinet ten belope van 300.000 euro op kosten van de Franstalig-Waalse belastingbetaler zijn haar niet echt in dank afgenomen. Opvallend is wel dat Di Rupo nu Van Cau als een baksteen liet vallen, maar Marie Arena wel onder beschermingsvoogdij nam. Kandidaat nummer twee dan, Demotte. Dit is zeer onwaarschijnlijk dat deze minister-president zal worden, gezien hij op het federale (!) departement sociale zaken rondspookt. En voor de PS is de federale post van de sociale zekerheid uiteraard veel belangrijker dan het gewestelijk minister-presidentschap. De sociale zekerheid vormt namelijk de primordiale bron van Vlaams transfergeld. Geen Demotte dus, Di Rupo dan maar? Hoogstwaarschijnlijk zal hij het wel halen, gezien hij tenslotte het brein achter het fameuze Marshallplan was. En nu krijgt dat plan dan ook ineens een gezicht. Bovendien is Di Rupo de vertegenwoordiger van de PS 'renouvelé', vrij van enig naar corruptie ruikend smet. Hoewel.. zo vrijuit gaat Di Rupo nu ook weer niet. Als we de P-Magazine (nu niet direct het meest betrouwbare bronmateriaal, daarom dit voorbehoud) mogen geloven, dan cumuleert de PS-keizer toch ook wel enkele postjes die een serieuze stuiver opbrengen: PS-voorzitter (186.000 euro per jaar bruto), burgemeester van Mons (61.932 euro per jaar bruto), voorzitter van de Bergense Intercommunale voor de economische ontwikkeling en exploitatie van de bodem (37.913 euro bruto op jaarbasis), voorzitter van de elektriciteitsintercommunale (17.726 euro bruto per jaar) en lidmaatschap in de raad van bestuur bij Dexiabank (30.000 euro bruto per jaar). Om het dan over zijn persoonlijke dienstwagen even niet te hebben. Reken maar uit...

Wat er nu in de regio rond Charleroi gebeurd is, in feite doet dat voor ons niet veel terzake. Wat echter erger is voor Vlaanderen, is dat de PS nu weer af te rekenen heeft met een beschadigd blazoen, en zodoende weer extra in de kijker zal moeten kunnen lopen om het electoraat (terug) aan zich te binden. Dit betekent dus in concreto dat de PS zich naar alle waarschijnlijkheid extra hard zal opstellen nu in het eindeloopbaandebat. Dat ziet er dus weinig veelbelovends uit. Alleszins heeft de PS haar lesje na de Agusta-affaire en de nasleep hiervan blijkbaar nog niet geleerd. Die les zal ze pas krijgen wanneer dit onzalige totaal gecorrumpeerde land eindelijk zal ontbonden worden.

Read more...

De lessen van de geschiedenis (De andere kijk)

Condoleezza Rice hield enkele dagen geleden een toespraak aan de befaamde Princeton-universiteit. De belangrijkste les die we uit deze speech kunnen leren, valt in twee woorden samen te vatten: heb geduld!

De inspiratie voor deze les, zoals voor vele zaken in het leven, is de geschiedenis. Laten we even terugkeren naar de jaren kort na het einde van de tweede wereldoorlog. De Koude Oorlog, het conflict tussen vrijheid en communisme, brak uit. De voortekenen voor de uitkomst van dit conflict leken niet gunstig.

After all, in 1946, the Germany Reconstruction was still failing and Germans were still starving. Japan lay prostrate. In 1947, there was a civil war in Greece. In 1948, Germany was permanently divided by the Berlin Crisis; Czechoslovakia was lost to a communist coup. And in 1949, the Soviet Union exploded a nuclear weapon five years ahead of schedule; and the Chinese communists won their war. In 1950, a brutal war broke on the Korean Peninsula.

60 jaar later weten we beter: Duitsland en Japan zijn welvarende, democratische landen geworden, Duitsland is herenigd, Tsjechië en Slowakije zijn net als de andere Oost-Europese landen aan het juk van de sovjets ontsnapt en in de schoot van de Europese Unie opgenomen, de Sovjetunie is niet meer, China heeft nu een kapitalistische economie met weliswaar een communistische regering, Zuid-Korea is na de burgeroorlog eveneens tot een democratisch en welvarend land uitgegroeid.

Wie had dat toen ooit kunnen denken? Zelfs aan de vooravond van de omwentelingen van 1989 hield niemand dit nauwelijks voor mogelijk. De jaren na WOII waren evenwel ook de jaren van het Marshall-plan en van de oprichting van de NAVO. Die beslissingen hebben mede de basis gelegd voor succes zovele jaren later.

Momenteel beleven we eveneens turbulente tijden: met de regelmaat van een klok worden terroristische aanslagen gepleegd, zoals dit weekend nogmaals op Bali. In Irak wordt het doembeeld van burgeroorlog, islamfundamentalisme en Vietnam opgeroepen. Succes in de strijd tegen het islamfascisme lijkt op het eerste gezicht veraf. Niettemin zijn er reeds immense successen geboekt: Afghanistan en Irak zijn bevrijd van het juk van de Taliban en Saddam Hoessein, de invloed van Syrië in Libanon is aanzienlijk teruggedrongen, in Egypte en Saoedi-Arabië zijn de eerste weliswaar zéér schuchtere stapjes gezet naar democratisering.

Natuurlijk zijn er nog vele uitdagingen: het geweld in Irak en het nucleaire programma van Iran om er maar twee te noemen. Maar ook daar wordt er vooruitgang geboekt: Al Qaeda in Irak ondervindt meer en meer de druk van de coalitie. Er gaan zelfs stemmen op dat Zarqawi, haar leider, niet eeuwig in Irak zal kunnen blijven en zal moeten uitwijken, bv. naar het wetteloze Somalië, waar Al Qaeda stilaan voet aan de grond krijgt. Inzake Iran heeft het internationaal atoomagentschap zopas een resolutie aangenomen om Iran op termijn naar de Veiligheidsraad te verwijzen. Dit kan onvoldoende lijken, maar er wordt tenminste vooruitgang gemaakt.

Geduld is dus het ordewoord. Het zijn turbulente tijden, er zullen onderweg tegenslagen zijn. Maar, om met de woorden van Rice te besluiten

if you are true to your values, if you are certain of your values, and if you act upon them with confidence and with strength, it is possible to have an outcome where democracy spreads and peace and liberty reign.

De geschiedenis heeft geleerd dat het kan.

Update 03/10/05: naar aanleiding van de terroristische aanslagen op Bali zegt Mark Steyn nog eens - voor wie het zou vergeten zijn - waar het de terroristen om te doen is: "the Islamist way or no way" (hat tip: LGF)

Update 05/10/05: lezer Tom the Redhunter linkt naar verhalen in de Amerikaanse pers in 1946 over hoe "de bezetting van Duitsland wordt verprutst".

Read more...

Geen verliezers zonder winnaars (Hoegin)

De ene zijn dood is de andere zijn brood, een gekend gezegde, ook in de politiek. De politieke dood van Jean-Claude van Cauwenberghe betekent misschien wel dat het einde van de loopbaan van Guy Verhofstadt uitgesteld wordt met twee jaar.

Tot voor een paar weken zag het er absoluut niet goed uit voor Guy Verhofstadt en de VLD in de federale regering. De partij gaat in de opiniepeilingen van het ene historische dieptepunt naar het andere, ook al blijkt uit de laatste opiniepeiling van La Libre Belgique dat het verlies niet meer statistisch significant zou zijn. Een magere troost. Aan de andere kant van de taalgrens gaat het al niet veel beter met de liberale partij, want de MR gedraagt er zich als aangeschoten wild sedert de verkiezingen van verleden jaar. De partij werd er zonder veel mededogen uit de regionale regering gekegeld, en Louis Michel heeft als politiek vluchteling onderdak moeten zoeken bij de Europese Commissie.

Bij de sp.a lijkt het of de ratten het schip aan het verlaten zijn. Steve Stevaert zorgde er enige tijd geleden voor dat hij in de knusse Limburgse gouverneurszetel kon belanden, waarop Johan vande Lanotte zonder veel protest bereid was zijn portefeuille van vice-premier en Minister van Begroting en Overheidsbedrijven op te geven om partijvoorzitter te worden. Na Vande Lanottes verhuis zal Freya van den Bossche de topminister van de sp.a zijn. Het zegt eigenlijk genoeg over de toestand van die partij, want haar verdiensten zijn, naast gelanceerd geworden te zijn door Siegfried Bracke, dat ze dochter is van. Had haar moeder er net zoals zij voor gekozen een «bewust ongehuwde moeder» te zijn met kinderen-zonder-vader, had ze het wel kunnen schudden in de politiek. Verder is ze onlangs het eerste teken van intelligentie beginnen vertonen in de vorm van een intellectualistisch brilletje. En in het licht van de recente gebeurtenissen in Charleroi denk ik niet dat de sp.a bepaald geneigd zal zijn zich veel te profileren met Frank Vandebroucke, die andere topminister van de partij.

De PS daarentegen blaakte de laatste maanden van zelfvertrouwen. Elio di Rupo verklaarde aan wie het maar wilde horen dat hij de federale regering met een vingerknip kon laten vallen, en de partij loste via Rudy Demotte in juli nog een schot voor de boeg van de federale schuit door middel van een nota die de wensen van de PS in de hervorming van de Sociale Zekerheid even op een rijtje zette. De partij is oppermachtig in Franstalig België en daardoor praktisch incontournable op federaal niveau, zodat zowel Bart Somers als Yves Leterme zich genoodzaakt zagen Elio di Rupo respectievelijk Jean-Claude van Cauwenberghe publiekelijk te gaan opvrijen. Het had er bovendien alle schijn van dat de PS aanstuurde op nieuwe federale verkiezingen om haar positie te verzilveren, tot dus de bom in Charleroi barstte. Of zoals Benoît Rihoux van de UCL het zaterdag uitdrukte in De Standaard: «Di Rupo kan zich op dit moment geen electorale avonturen veroorloven.» Het betekent niet meer of niet minder dan dat nu ook de laatste van de federale regeringspartijen schrik heeft gekregen van verkiezingen, en dat Guy Verhofstadt 's nachts weer wat rustiger kan slapen. Of het zo voordelig is voor een land dat de federale regering enkel bij mekaar gehouden wordt door een gezamelijke schrik van de stem van het volk is natuurlijk een andere zaak…

Read more...

Straffe uitspraken van George Gilder (LVB)

George Gilder is een Amerikaanse futuroloog, libertariër en vooruitgangsoptimist. Naar zijn uitspraken over technologie wordt geluisterd, al slaat hij af en toe de bal wel eens mis, zoals die keer toen hij in zijn nieuwsbrief The Gilder Technology Report volop telecom-aandelen aanprees, kort voordat Global Crossing en later ook Worldcom op dramatische wijze overkop gingen. In een podcast van IT Conversations doet Gilder nu opnieuw een aantal straffe uitspraken.

China: Veel mensen hebben nog dat nostalgische geloof dat China communistisch is. Maar China heeft in 2003 in zijn grondwet ingeschreven dat privé-bezit heilig is. Ze loven het streven naar rijkdom. [...] Ja, er is nog steeds een communistisch staatsapparaat, maar de economie is niet langer communistisch. [...]

Kernenergie: China bouwt 60 nieuwe kerncentrales, terwijl we hier verlamd worden door angst voor uranium, kernafval en straling. [...] Het verschil tussen de VS en China is dat de Chinese regering wordt geleid door ingenieurs in plaats van door advocaten. [...] Niets is beter voor het milieu als kernenergie. Windenergie en ethanol verkwisten de echt zeldzame rijkdommen van onze planeet, namelijk ruimte en oppervlakte. Ethanolproductie vergt een monocultuur van mais die hele staten zal opvreten. [...]

Landbouwsubsidies: Nieuw-Zeeland schafte enkele jaren geleden alle landbouwsubsidies af. Het gevolg? In plaats van voedsel te moeten invoeren, werden ze een exporteur van voedsel en uitvinder van nieuwe producten, zoals speciale kazen en boters. Het had zo'n succes dat de VS invoerbeperkingen oplegde aan Nieuw-Zeelandse landbouwproducten.

Waterstofeconomie: Fuel cells zijn vooral fool cells. Waterstof is vluchtig, het neemt 100 keer meer plaats in dan benzine, het is niet superieur aan benzine. Het creëren van ingewikkelde infrastructuur om onze voertuigen te voorzien van een vluchtige en explosieve brandstof als waterstof, is de absurde oplossing die Amerika nu nastreeft onder druk van de milieubeweging.

Wetenschap en technologie: Technologie is de redding voor de planeet. [...] Mensen beschouwen wetenschap als iets optioneels, als "voel-je-goed-wetenschap" of science-fiction. De reden waarom China zo snel groeit is dat ze wetenschap en technologie op een praktische en realistische manier beschouwen, in plaats van Don-Quichote-windmolens en de waterstofeconomie na te streven. Hybriede auto's die zowel op benzine als op elektriciteit kunnen rijden, zijn wel zeer nuttig.

Telecom: De telecomsector wordt te sterk gereguleerd door de overheid. Daardoor zijn telecombedrijven geen technologiebedrijven meer, maar advocatenkantoren waar antennes en glasvezelkabels uitkomen.

Boeken versus televisie: Televisiecultuur is een cultuur van de grootste gemene deler. Maar mensen willen een eerste-keuze-cultuur, geen grootste-gemene-deler-cultuur. Een boekenwinkel of een Amazon.com biedt een eerste-keuze-cultuur. [...] Het gaat erom dat je precies datgene krijgt wat je wil. [...] Een tv-cultuur zou nooit een televisie kunnen produceren, maar een boekencultuur kan een hele beschaving produceren.

Read more...

Agoria waarschuwt voor Brusselse ministaat (Politiek Incorrect)

De overkoepelende organisatie van de technologische bedrijven Agoria, heeft een waarschuwing gericht aan de vazallen van het feodale groothertogdom Brussel/Bruxelles. Volgens de vereniging staat de technologische industrie die gelegen is in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest barre toekomst te wachten, gezien zeker één op de tien technologische bedrijven in Brussel overweegt het gewest te verlaten en fiscaal vriendelijkere oorden op te zoeken. De waarschuwing kwam er na het vertrek van het computertechnologiebedrijf Hewlett Packard uit Evere.

De reden hiervoor is te vinden voor de hoge belastingen die het gewest, en niet in het minst de gemeenten die in het Brussels gewest gelegen zijn, zoal doorvoeren. Een prachtig voorbeeld is bijvoorbeeld de onroerende voorheffing, die reeds in 2002 een piek bereikte van over de dertig percent na in amper één jaar tijd met 28% gestegen te zijn. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat vele van de Brusselse ondernemingen het telkens weer overwegen te verhuizen naar de Vlaamse Rand rond Brussel, waar de basisheffing slechts 2,5% bedraagt. Volgens Agoria komt het de gemiddelde (technologische) onderneming op jaarbasis minstens een half miljoen euro goedkoper uit om het bedrijg te vestigen in Vlaams-Brabant, danwel in Brussel zelf. Zoals reeds eerder gezegd is ook de lokale Brusselse politiek verantwoordelijk voor het vetrek van vele ondernemingen. Zo is er bijvoorbeeld de belasting op kantoorruimte, die bijvoorbeeld in Evere - de gemeente waar HP dus vertrokken is - kan oplopen tot 25 euro per vierkante meter. Een ook andere gehekelde belasting, is de belasting op computers. Niet direct de meest vriendelijke belasting om technologiebedrijven te houden. Nochtans moet er dringend iets veranderd worden aan de Brusselse wildgroei aan belastingen, gezien de Brusselse technologiesector toch goed is voor ruim 30.000 banen.

De schrijnende noodoproep van Agoria aan de Brusselse autoriteiten bewijst dan ook andermaal hoe zinloos het geweest is Brussel te erkennen als een apart en autonoom functionerend gewest. De gevolgen zijn er dan ook naar, met alle nare gevolgen vandien.

Read more...

De val van België (Politiek Incorrect)

Getuimeld naar de 31ste plaats op de ranglijst van het Wereld Economisch Forum (WEF). Dat is wat er thans gebeurd is met België. Volgens deze instelling doet dit land het zeker niet meer zo goed op vlak van concurrentiekrachthandhaving.

Het Global Competitiveness Report geeft een duidelijke indicatie weer van de economische toestand van 117 internationale landen, en dit door de verschillende landen op te nemen in een lijst, dat de economische slagkracht van dit land ten overstaan van andere landen dient weer te geven. Dit wordt berekend aan de hand van macro-economische cijfers, de kwaliteit van de overheidsinstellingen en de aanwezige technologie.

In deze rangschikking daalt België van de 25ste naar de 31ste plaats. Opvallend is wel dat het in 2000 nog op de 17de plaats kon pronken. De voornaamste redenen waarom België het zo slecht doet, is wegens de te hoge marginale fiscale druk, de loonkost, de overreglementering van de overheid, het corporatistische arbeidsrechtsysteem en de loonvorming. Schrijnender wordt het zelfs wanneer er dient vastgesteld te worden dat België het alleen nog maar beter doet dan Italië en Griekenland - niet meteen echt voorbeeldlanden voor deugdelijk beheer en economie... - wanneer het vergeleken wordt met de oude EU van de vijftien.

Guy Verhofstadt, voluntaristisch als hij altijd is, relativeerde de ranking van het WEF onmiddellijk door te melden dat de organisatie geen rekening hield met het feit dat België in tegenstelling tot andere Europese landen geen deficit op de begroting kent. Dit is inderdaad juist, ware het niet dat de begroting nu nog steeds een eigenlijk structureel tekort kent van een half miljard euro. Want er mag niet uit het oog worden verloren dat onze 'evenwichtige' begrotingen vooral te danken zijn aan eenmalige ingrepen, zoals de fiscale amnestie vorig jaar. En ook nu dreigt weer een moeilijke klus geklaard te moeten worden, gezien de regering nu met een begrotingsopmaak bezig is waarbij minstens 2,5 miljard euro gezocht moet worden. Ook de ondervraagde ondernemers hebben de doorgestoken kaart waarmee de paarse regering aandraaft wel door, en daarmee dat het argument van de 'evenwichtige begrotingen' zeker in de Fabeltjeskrant genotuleerd mag worden.

Een vaststelling die zeker gemaakt kan worden, is dat het de Scandinavische landen zijn die zeer hoge toppen scheren in de ranglijst. Op één staat Finland, gevolgd door de VSA, en als derde en vierde respectievelijk Zweden en Denemarken. Is dit dan een bewijs dat het Scandinavische model van hoogstaande sociale zekerheid, hoge belastingsdruk - maar vooral onder de vorm van indirecte belastingen! - dan toch werkt? Geenszins. In de lijst stagneren deze drie landen namelijk. Ze behouden dan wel hun koppositie in de ranking, maar ze moeten wel uitkijken naar een concurrent tussen de Atlantische Oceaan en de Noordzee: Ierland. Het valt namelijk op dat het dit land is dat in de ranking het snelste stijgt van alle Europese landen (met een stijging van vier plaatsen naar de 26ste plaats). Niet toevallig is het juist Ierland waar de totale fiscale druk het laagst is in gans de Europese Unie, met een totaal overheidsbeslag van 30%. Dit is maar liefst 16% minder dan in België. Het is dan ook correcter om een land als Ierland, danwel de Scandinavische landen te nemen als model voor economische ontwikkeling.

Het is alleszins zeker niet het eerste rapport dat België slechte punten geeft op vlak van economische performantie. Eerder dit en vorig jaar hadden het VBO, de OESO, het Zwitserse for Management Development, het Amerikaanse tijdschrift Forbes, enzovoort ook België op een zwakke plaats in economische pop-polls gezet. Maar desalniettemin zijn al deze gegevens 'foutief berekend', aldus een immer voluntaristische premier Verhofstadt. Begrijpe wie begrijpe kan.

Read more...