Handleiding voor het islamdebat (9): Wat niet te doen

 

 

(tP, 4 nov. 2015)

 

Als we tegen de islam het pleit verliezen, dan zal het onze eigen schuld zijn. Je aan zulke moedwillig primitieve cultuur moeten onderwerpen, dat kan alleen wanneer je eerst jezelf de handen op de rug bindt. Dat doen wij, ten eerste door ons oneigenlijke ontzag voor rechtsregels (bv. het niet “mogen” opzeggen van de akkoorden tot gezinshereniging met Marokko en Turkije), terwijl toch “de wet er is voor de mens, niet de mens voor de wet”; en ten tweede door het grondig vertekend beeld van de islam dat wij huldigen. Aan de remediëring van dat laatste probleem probeer ik bij te dragen, maar ik geef toe dat we in beleidskringen tot nu toe weinig bereiken. De waarheid over de islam kennen we, ze is tenslotte eenvoudig; alleen blijkt het zeer moeilijk, ze aan de man te brengen. Hoe mensen wakker schudden?

 

“De ervaring leert”

Sommigen denken: als mensen maar genoeg slaag krijgen, zullen ze hun illusies over de islam wel verliezen. Ziedaar een materialistische aanname, alsof inzicht automatisch omhooggedampt komt uit gebeurtenissen. Dat is nochtans niet zeker, zo leert de ervaring. De Nederlandse journaliste Joanie de Rijke werd in 2008 door de Taliban gekidnapt en een aantal keren verkracht, maar ook daarna bleef ze de Taliban vergoelijken. Men moet wel een beetje fanatiek zijn om zijn vijanden zo door dik en dun te verdedigen, maar dat zijn onze progressieven natuurlijk wel. Hun echte vijanden zijn immers niet hun verkrachters, maar de rechterzijde bij het eigen volk. Ze zijn immers zo provinciaal dat ze vooral onder hun eigen kerktoren moreel superieur willen lijken, terwijl de islamitische wereldgodsdienst herleid wordt tot een middel daartoe.

Het onverbeterlijkst zijn de “goedmensen”: hoe zwakker de ideologische ruggengraat, des te meer verdragen ze, des te hardnekkiger houden ze vast aan hun eenmaal gekozen kamp. Je kan hen met de kreeft vergelijken: ongewerveld maar met harde schaal en zeer vasthoudend.

Ervaringen wekken maar bewustzijn op wanneer dat bewustzijn er al is; en meestal komt het er maar door de invloed van een ander, gevorderder bewustzijn. De eerste kaars krijg je maar met moeite in brand, maar daarna gaat het vanzelf. Zoals de eerste kaars de volgende aansteekt, zo wordt kennis idealiter van de ene geest aan de volgende doorgegeven. Je kan in beginsel de waarheid op je eentje ontdekken, onder meer door de juiste besluiten te trekken uit de ervaringswerkelijkheid, maar de meeste mensen zijn niet zo tot logische verwerking van hun ervaringen geneigd. Laat ons dus liever rekenen op het doorgeven van inzicht.

Ik wens overigens niet dat we het soort ervaringen opdoen die tot een bezinning over de islam aanleiding geven. Ik wens  het geen enkele vrouw toe, door haar geliefde djihaadstrijders of door o zo zielige asielzoekers verkracht te worden, ongeacht of ze daardoor eindelijk haar kritische zin zal terugvinden. Dit werk is er juist op gericht, de lijfelijke strijd die de islam ons opdringt, en het blinde tegengeweld van onze eigen halfgeletterden, te voorkomen. Maar daarbij hebben we af te rekenen met onze eigen beleidsmensen en mediacraten die per se bloed willen zien, of alleszins vasthouden aan een beleid dat gewaarborgd tot bloedbaden zal leiden.

 

Eigen schuld: wat de islamcritici verkeerd doen

Het is belangrijk, een juiste ontleding van het islamprobleem voor te leggen. Elke fout die je maakt, zal immers door de islamvrienden uitgebuit worden, om de aandacht van het onderwerp islam af te leiden. Zij trekken bv. vaak van leer tegen mensen die “in de islam de bron van alle kwaad zien”. Ik ken het milieu beter dan zij, en toch ben ik nog nooit zo iemand tegengekomen; het is een door henzelf geconstrueerd vijandbeeld. Het kwaad bestond uiteraard al vóór de islam en bestaat nog steeds in allerlei andere vormen.

Maar dan komt Filip Dewinter zeggen dat de Koran de “bron van alle kwaad” is. Hijzelf heeft nochtans andere krachten bestreden die niet tot de islam te herleiden vallen. Hij heeft zich hier dus in een retorische overdrijving laten gaan (en zou die best openbaar rechtzetten). Op zich niet erg, maar een belegerde en gehate groep als de islamcritici kan zich dat niet veroorloven.

Een andere verleiding die in sommige milieus bestaat, en die in de toekomst groter zal worden, is die van het geweld. Dit is een gevolg van de “racialisering van de islam”, zoals die juist door de islamvrienden gepromoot wordt. Moslims worden, in strijd met hun historische wording, bejegend als intrinsiek en onherroepelijk moslim. Het enige wat dan nog tegen de islam te beginnen valt, is lijfelijk geweld: “Dat is tenminste taal die ze verstaan!” Gezien de escalatie die onze bovenklasse in de steigers aan het zetten is, kan ik niet uitsluiten dat het tot een gewelddadige confrontatie zal komen. Maar onze inspanningen moeten er nog steeds op gericht zijn, die te voorkomen.

 

Linkerzijde

Vaak wordt het pro-islam kamp vereenzelvigd met “de linkerzijde”. Dat is een onnauwkeurige inschatting van het slagveld. In bladen met een geafficheerd linkse traditie  vindt men meer islamkritische standpunten in vraaggesprekken en columns dan in zogenaamd centristische bladen, vaak van christelijke herkomst, die altijd weer willen bewijzen hoe conform zij wel zijn met de heersende zienswijze. Dan zijn er de plat-populistische, apolitieke verklaringen van het islamprobleem, genre: “Het gaat niet om religie, maar om macht.” Ja, wiens macht? Het ging Mohammed vanaf het begin om de macht, om een staat waarin hij zijn wet kon opleggen, en die bestuurd wordt door de groep die in de koranische openbaring gelooft. Je moet echt onwetend zijn over de islam, en over macht, om zoiets te zeggen.  

 En ook ter rechterzijde huldigt men vaak onjuiste ontledingen van het islamprobleem. Een zeer populaire is dat de islam slechts een moderne vermomming is voor oeroude etnische conflicten, bv. de Hausa moslims tegen de gekerstende Yoruba in Nigeria of de vereenzelviging van de Taliban met het Pathaanse volk in Afghanistan en Pakistan. Deze uitleg volgt het patroon van zovele welweterijen, namelijk dat de islam niet het échte probleem is, maar een tijdelijke vorm van het grondprobleem: links definieert dat dan als “racisme”, “achterstelling” enz., rechts als “etnische belangenbehartiging”.   

Verder kom ik op de sociale media enkele stemmen tegen, gering in aantal maar luidruchtig en zeer bezield, die de islam tot een handpop van het “zionistisch wereldcomplot” herleiden. Lang verhaal, veel op te zeggen, maar hier een eenvoudig feit: nergens is de islam bloediger tekeer gegaan dan in het Subcontinent (met recente miljoenenslachtingen in 1947 en 1971), hoewel daar geen jood aan de horizon was. En toen Mohammed het hele drama begon, waren de joden zijn vijanden.

Tenslotte zijn er de traditionalisten en conservatieve christenen, die de islam als bondgenoot tegen de decadente moderniteit verwelkomen. (Zij zijn het spiegelbeeld van die vrijzinnigen die de islam als bondgenoot tegen hun oude vijand, de Kerk, zien.) Tja, toen het uitdijende Kalifaat christenen in Spanje of de Balkan onderwierp, waren alle christenen naar moderne definitie “conservatief” en “preconciliair”. Dat heeft hen niet kunnen redden.

Al deze misvattingen over de islam komen neer op een verabsolutering van een andere prioriteit die de islam tot iets oppervlakkig of onbelangrijk herleidt. Men moet het islamprobleem inderdaad niet als ernstiger voorstellen dan het is, en het niet verabsoluteren. Maar men moet het evenmin wegverklaren. Men moet het in zijn juiste verhoudingen zien (das Wahre ist das Ganze), en dan blijkt dat wat tot recent een marginaal en verdwijnend probleem leek, nu een zeer acute zorg geworden is.

Read more...

De oorlog in Zuid Afghanistan (Brigands)

De situatie in Zuid-Afghanistan is moeilijker en ongunstiger dan in de rest van Afghanistan. Is dat een reden om geen 4 F-16's en 100 personeelsleden naar Kandahar te sturen? Doen we hiermee mee aan de 'Amerikaanse en Britse oorlogsretoriek' en Operatie Enduring Freedom (oorlog tegen Terrorisme, Taliban & Al Qaeda Hunt) in plaats van ISAF? Onze militaire aanwezigheid die voornamelijk Kaboel Intl beschermt is een ISAF operatie, maar hiermee steunen we ook OEF want de Amerikanen hoeven hiervoor geen troepen te verkwanselen, troepen die ze dan kunnen inzetten. Zouden we dan niet beter terugtrekken uit Afghanistan?!

A. Een NAVO-oorlog.

Wat we nu zien is een stellingname tegen de NAVO en tegen de Afghaanse toekomst. Op 9/11 2001 werd de VS aangevallen, een NAVO bondgenoot. Artikel 5 van het NAVO charter trad in actie, een aanval tegen één van ons is een aanval tegen allen. Gezamenlijke defensie. We hebben dus de taak om te helpen bij deze oorlog in Afghanistan...die een directe uitloper is van 9/11.
Laat ons dat niet vergeten. Handelen tegen de NAVO en voornamelijk tegen de VS en haar schoothondje de UK is 'in'...en is gemakkelijk als men zelf niet de neiging heeft om zijn nek languit te steken zoals de VS & willing.

b. Kandahar een gevaar & meedoen aan een meedogenloze blindemans oorlog?

De Belgische ontplooiing naar Kandahar zal niet meedoen aan de grondgevechten op de begane grond zelve maar vanop een veilige hoogte in de lucht. Hiervoor beschikken we over F-16's met 'slimme bommen' en de ATP SNIPER targeting pods die we recent kochten. De kans op 'body bags' is beperkt, ongelukken kunnen altijd plaatsvinden. Er bestaat altijd een kans dat soldaten sterven in een oorlogsgebied. Normaal gezien zal men de Rules Of Engagement hanteren die de Nederlanders hanteren en quasi uitsluitend vliegen in ISAF verband. Er bestaat altijd een mogelijkheid dat men zou moeten ingrijpen als een OEF-eenheid in de problemen zit en er geen onmiddellijke luchtsteun van OEF-luchteenheden beschikbaar is...een uitzonderlijke situatie. De kans is KLEIN dat men in OEF-missies zal betrokken worden.

c. Het gevaarlijke Zuid-Afghanistan: De Taliban zijn thuis.

De situatie in Zuid-Afghanistan is 'apart'. Het is voornamelijk Pashtun of Pathanen gebied dat zich uitstrekt tot in Pakistaanse Tribal Areas. Het is de 'thuisland' van de oude Taliban, de huidige Taliban bestaat eerder uit drie componenten: de 'oude harde kern' Taliban, Afghaanse & Pathaanse vluchtelingen uit de kampen in Pakistan -> Tribal Area's: Waziristan, en de strijders van Hekmatyar die zijn thuisbasis in Kunduz heeft (waar ook Belgen zitten, btw). Er is dan nog steeds een kern van Al Qaeda actief die zich specialiseerde in zelfmoordaanslagen en de complexere aanvallen (zoals o.a. op het Serena Hotel).

Het probleem voor Zuid-Afghanistan is dat het een operatiegebied vormt voor de Taliban - in hun 'thuisgebieden' waar ze terreinvoordeel hebben en mogelijk beperkte burgerlijke steun- terwijl de Pakistaanse Tribal Area's de logistieke basis vormen voor de Taliban. Pakistan kan niet ingrijpen in die Tribal Area's. Niet alleen zijn de Pathanen een belangrijke bevolkingsgroep binnen het Pakistaanse leger, het zijn dan nog qausi autonome gebieden waar de Pakistaanse regering weinig tot geen greep op heeft EN...Pakistaans ingrijpen kan het land destabiliseren. Ter herinnering: Pakistan is een Islamitisch land met nucleaire wapens en de laatste tijd nogal een woelig politiek bestaan moet doorstaan. De Amerikanen mogen niet echt ingrijpen want dat hitst de gemoederen op in Pakistan. Wellicht mag men van Van Der Maelen ook niet ingrijpen in Pakistan.

d. Rare kronkels...van een Idealist.

Ergens snap ik Van Der Maelen niet. Hij wil de situatie voor de burger verbeteren maar hij gaat voorbij aan de essentiële noodzaak aan veiligheid. Zonder veiligheid is er geen elementaire zekerheid en kan de samenleving zich niet normaliseren en ontplooien voor ontwikkeling. NGO's en de Civil Society die wellicht de stokpaardjes vormen van Van Der Maelen kunnen niet ontplooien in onveilige gebieden, zij vormen de eerste schietschijf van de Taliban. De Socialisten hebben altijd hun mond vol van 'constructieve oppositie en voorstellen': Hoe moet men die elementaire veiligheid tot stand brengen? Daar kan Van Der Maelen niet op antwoorden. Onderhandelen met de Taliban piepte het even. Kan men, wil de Taliban wel onderhandelen en in hoeverre druist dat in tegen het algemene belang van de bevolking?

Eerst moet men veiligheid scheppen in het gebied zodanig dat de bevolking kan overschakelen weg van een oorlogstoestand. De Taliban zijn niet te vertrouwen en lijken niet bereid te onderhandelen. Vechten is dan de enige mogelijkheid die overschiet. Vechten kost geld en daarvoor moet je mensen inzetten. Het probleem is dat Van Der Maelen niet durft om krijgers in te zetten in een oorlogsgebied...o.a. omdat hij het nut ervan niet wil inzien en niet wil proberen.
F-16's zenden is zowat het beste dat we kunnen doen, zeer duur maar het beste omdat het voertuigenpark niet echt geschikt is voor een militaire inzet in Kandahar - gebrek aan investeringen en kritiek op materiaalprojecten. Die F-16's inzetten is meedoen aan het bondgenootschap en ons freerider-imago wat weg te vegen, het is ook de veiligste inzet die we momenteel kunnen doen.

Van Der Maelen heeft het er moeilijk mee dat er vele burgerslachtoffers vallen onder de luchtbombardementen. Daarvoor haalt hij zijn mosterd bij een Nederlandse 'oorlogsjournalist'.
We zitten in een guerillaoorlog waarbij men -typisch- zeer moeilijk het verschil tussen combattants en noncombattants kan uitmaken, flinterdunne grens. Burgerslachtoffers kunnen altijd vallen, je kan geen gevogeltebrochetten BBQen zonder gevogelte te slachten - geen omeletten zonder eieren te breken. Paradoxaal genoeg: als men minder burgerslachtoffers wil dan moet men bereid zijn om meer 'manschappen op te offeren' door het inzetten van grondtroepen zonder of met amper luchtsteun vanwege F-16's. Dat wil Van Der Maelen ook niet.

Er bestaat 'een oplossing', de inzet van gevechtshelikopters. Gevechtshelikopters inzetten kost ook redelijk wat maar vormen een gevechstplatform die door hun tactieken het aantal burgerslachtoffers kan beperken door het gebruik van lichtere munitie en meer gedifferencieerde munitie - van 20mm granaten tot geleide 'antitankraketten'. Alleen heeft België geen gevechtshelikopters gekocht maar 'lichte transporthelikopters' zoals de Agusta A-109 (zonder de eigenlijke militaire motor) die niet inzetbaar zijn voor die taak. Een foutieve aankoop mede mogelijk door...smeergeld. Gaat Van Der Maelen voortaan pleiten voor 'slimme investeringen' en voor de aankoop van gevechtshelikopters? Wellicht niet. Ik zie hem eerder pleiten om terug richting Flahaut-koers te keren om Defensie om te toveren tot een goevermenteel verlengstuk voor NGO's en Ontwikkelingshulp die 'veiligheid en ontwikkeling' combineert...alleen bestaat een Krijgsmacht essentieel voor militaire inzet en niet om Group4 op internationaal gebied te gaan spelen.

e. Verloren Afghanistan?

Is Afghanistan hopeloos? Dat weten we niet. We moeten lessen trekken uit de Russische tactieken die wel een zekere mate van succes hadden. Zij gebruikten ook veelvuldig gevechtshelikopters. Het probleem met de Russen is dat zij tussenbeiden kwamen om een Communistisch regime staande te houden nadat de Communistische coupplegers onderling verdeeld raakten. Zij moesten vechten tegen organisaties die de steun kregen van het Westen, de Mashrek en anderen terwijl de Sovjet-economie uitgeput was. De huidige regering in Kaboel lijkt over een zekere steun te genieten (Karzaï is een Pathaan btw) en is een verkozen regime, heeft de steun van het Westen en Rusland... .

Waar men zich moet op richten is de vorming van een Afghaans veiligheidsapparaat die de elementaire veiligheid kunnen garanderen op het terrein, zolang dat dit niet op poten staat moet ISAF de klus klaren. Samenwerken met de lokale bevolking en met hun eisen rekening houden, veiligheid brengen...dat zijn de sleutels tot succes naast het aanpakken van de logistieke basissen in Pakistan. Een lokale politieke machtsbasis kunnen en laten vormgeven die zich afkeert tegen de Taliban. De papaveroogsten zijn een probleem maar dat is een probleem dat de Afghaanse regering moet aanpakken, zoals de Cocaïne handel in Colombia ook een probleem vormt. Dat vormt een financieringsbasis voor criminelen en organisaties als de Taliban. De oplossing is een gedifferentieerde aanpak...niet vluchten met de staart tussen te benen of aan de zijlijn blijven staan.

Read more...