Journalisten twitteren zoals ze gebekt zijn (Hoegin)

Een tweet die iets te snel en ondoordacht de wereld wordt ingestuurd, het kan de besten overkomen. Zo bijvoorbeeld ook journalist en toneelauteur Luc van Balberghe, die op de avond van de aanslag op de marathon in Boston «Is het misschien geen tijd om een (atoom)bommetje te gooien op Mekka?» schreef. Meteen kreeg hij heel weldenkend Vlaanderen over zich heen. Maar hij was lang de enige niet die deze week nogal kort door de bocht ging.

Fijnzinnig kunnen we de tweet van Luc van Balberghe natuurlijk niet noemen. Bovendien was ze heel kort door de bocht, want pas enkele dagen later zou blijken dat de aanslag gepleegd werd door de gebroeders Tsarnajev. Dat Luc van Balberghe uiteindelijk toch gelijk zou krijgen over de achtergrond van de daders, bewijst nog niet meteen zijn doorzicht of scherpzinnigheid, maar wel dat het bij een spectaculaire aanslag in het Westen nog steeds veiliger is te gokken op een moslim-radicaal motief dan de schuld bij extreem-rechts te leggen.

Luc van Balberghe kreeg echter wel in een mum van tijd heel weldenkend Vlaanderen over zich heen, zowel op Twitter als in de «kwaliteitspers». Zelfs een paar dagen later vond een Joël de Ceulaer het nodig om in De Standaard nogmaals een boompje op te zetten over die naar zijn mening toch wel bijzonder onwelvoeglijke tweet. Hij had wel het geluk dat hij geen dag langer met zijn stukje gewacht had, want toen was het plots gedaan met de zelfgenoegzame pret bij links.

Gebroeders Tsarnajevs verpesten links feestje

Luc van Balberghe was immers de enige niet iets vlugger tweette dan goed was voor hem. Zo ook Ivan de Vadder, die op Twitter «Waco en Oklahoma, inderdaad allebei op 19 april. Nu ook #bostonexplosions» observeerde. Op 15 april. Heeft de zelfuitgeroepen «fact checker» van De Zevende Dag het op z'n 48ste nog steeds een beetje moeilijk met het lezen van de kalender, of was de wens de vader van de gedachte? Erg lang duurde die gedachte echter niet, want een minuut later was de tweet weer gewist. Dan toch maar liever Luc van Balberghe, die zijn tweet gewoon liet staan.

Enkele dagen later was Ivan de Vadder al een pak eerlijker, toen hij op Twitter toegaf «die had ik niet zien komen @AP RBEAKING: AP sources: Boston bomb suspects from Russia region near Chechnya, lived in US at least 1 year». Dat zegt natuurlijk veel, maar verbaast anderzijds niet echt. Collega Björn Soenens, op de VRT gewoonlijk voorgesteld als VS-kenner maar in feite vooral VS-hater, analyseerde er immers dagenlang rustig op los hoe het Amerikaanse platteland tjokvol Obama-haters zit die de hele dag gekluisterd naar extreem-rechtse haatradio's zitten te luisteren. Waarbij het er natuurlijk vingerdik op lag dat «extreem-rechtse haatradio» een pleonasme is, want zijn niet alle haatradio's extreem-rechts, en alle extreem-rechtse radio's haatradio's? Toen bleek dat de daders van de aanslag dan toch geen lidkaart van de Tea Party op zak hadden, en geen levensgrote posters van Sarah Palin op hun slaapkamer, viel de media-aandacht voor de aanslag in Boston meteen enkele grootteordes terug. Van Björn Soenens hebben we de laatste dagen trouwens niet veel meer gehoord. (We hebben hem trouwens gemist als kiespijn.)

Cui interest?

De eerlijke bekentenis van Ivan de Vadder toont echter ook aan dat de ideologische verblinding bij onze kwaliteitsjournalisten vrijwel compleet moet zijn. Blijkbaar spuien ze niet alleen massaal rood-groene propaganda, ze lijken er nog zelf in te geloven ook. En dan gebeurt het natuurlijk dat men bij gebeurtenissen zoals de aanslag in Boston geen nuchter antwoord meer kan geven op de eerste vraag die gesteld moet worden op zoek naar een motief voor deze verschrikkelijke daad: cui interest? Want wie heeft er werkelijk belang bij dat mensen niet meer op straat durven te komen, en al zeker niet bij massamanifestaties zoals een marathon?

Op 19 april 1995 liet Timothy McVeigh een vrachtwagen vol met explosieven inrijden op een gebouw van de federale overheid in Oklahoma City. 168 mensen kwamen om, en meer dan 680 mensen raakten gewond. Het bleef de meest dodelijke aanslag op Amerikaans grondgebied tot 11 september 2001. Maar doel en motief lagen wel in mekaars verlengde: Timothy McVeigh haatte de overheid, en dan in het bijzonder alles wat met wapencontrole te maken had en de manier waarop de belegering van Waco uitgevoerd werd. Als reactie op die belegering besloot hij een aanslag te plegen een gebouw van de federale overheid, en dat deed hij ook. Die belegering van Waco, met de bloedige ontknoping op 19 april 1993 toen de FBI de gebouwen waar de Branch Davidians zich verschanst hadden bestormden, was zelfs geen aanslag. Van die twee gebeurtenissen naar twee gesynchroniseerde bommen tegen een massamanifestatie, zowat hét handelsmerk van Al Qaida, is dan ook een grote stap. Zeker als je bedenkt dat als 11 september 2001 al voor iets gezorgd heeft, dan wel voor net een pak meer staat en een hele reeks nieuwe commissies, wetgevingen en contoles. Met andere woorden, niet echt dat waarop mensen van het slag van Timothy McVeigh op zitten te wachten.

Wat met de Obama-haters van Björn Soenens? Ook zij hebben weinig belang bij een aanslag op een massamanifestatie als in Boston. Zulke gebeurtenissen zijn trouwens meestal in het voordeel van de zittende president, omdat ze hem de gelegenheid geven op te treden als een troostende en verzamelende steunpilaar voor de natie. En dat moet toch zowat het laatste zijn waar een Obama-hater op uit is. Een actie die dan ook veel beter past bij het profiel van de typische Obama-hater is dat van de gifbrief. Toevallig werden er deze week enkelen onderschept, maar voorlopig lijkt het erop dat de verzender van de brieven ze gewoon niet helemaal op een rij heeft, en niet meteen als Obama-hater geklasseerd kan worden.

Slachtoffers van de maatschappij

Greet de Keyser, tot voor kort correspondent voor de VRT in de VS en vooral bekend om haar smachtende Obama-reportages, was er ook snel bij om één en ander te relativeren toen meer bekend raakte over de achtergrond van de gebroeders Tsarnajev. Zo wist zij in bovenstebeste Rik Coolsaet-stijl te melden dat «2 broers hadden waarschijnlijk weinig back-up. Gisteren overvielen ze een supermarktje voor geld Lijkt niet op groots gecoördineerd complot». Alleenstaande gevallen dus. En merk ook op hoe de argumenten al in stelling worden gebracht om van de twee daders slachtoffers van de maatschappij te maken, en dus ook de échte slachtoffers van het hele verhaal. Dat de jongere broer Dzjochar bijvoorbeeld twee jaar geleden nog een beurs van 2 500 dollar had gekregen om verder te studeren had ze niet opgemerkt. En dat uit de carrière van Tamerlan en Dzjochar Tsarnajev vooral blijkt dat Amerika vooral gul was met kansen voor de twee broers ook. Greet Dekeyser is dan misschien geen VRT-correspondente meer, het motto horen, zien, en verzwijgen wat niet verdraaid kan worden voert ze nog steeds hoog in haar vaandel. We zijn dan ook niets anders gewoon van ons progressief journalistenclubje.

Dit artikel verscheen op 24 april 2013 in 't Pallieterke.

Read more...

Varkensgriep in de media (Hoegin)

De Mexicaanse griep, in de volksmond beter bekend als de varkensgriep, eist nu al enkele dagen een voorname plaats op in de media. Opvallend: het journaille weet zich ook deze keer, net zoals bij de uitbraak van SARS en de vogelgriep, geen houding aan te meten, en zweeft tussen paniekzaaierij, onzakelijkheid en onkunde.

Het blijft een pertinente vraag: welke wetenschappen zouden er precies onderwezen worden aan de universiteit in de richting Politiek en Sociale Wetenschappen? Luc van Balberghe heeft vermoedelijk, en zoals zo vaak, groot gelijk, wanneer hij die richting omschrijft als de vuilbak voor al wie te dom of te lui is om een échte studierichting aan te vatten. Als je dan nog weet dat het gros van onze journalisten precies die richting gevolgd heeft tijdens de studentenjaren, dan weet je wel hoe laat het is. Enig wiskundig, laat staan statisch inzicht hoef je dan ook niet te verwachten om de getallen die deze dagen vanuit alle uithoeken van de wereld geproduceerd worden een beetje in hun context te plaatsen.

Je zal dan ook maar het journalistje van dienst zijn dat alweer een artikel aan mekaar moet schrijven over een nog maar eens bijgestelde balans van het WHO. Vandaag zijn het meer dan 600 gevallen, gisteren waren het er amper 300, een paar dagen geleden zelfs nog geen honderd. Wat moet je daarvan denken? Morgen meer dan 1000 gevallen? Waar gaat dat eindigen? Telkens weer kan je tussen de lijnen door lezen hoe de paniek op de redactie toegeslagen is, dat men geen flauw benul heeft wat er precies aan de hand is, maar de journalist probeert zich dan toch een beetje verantwoordelijk te gedragen en zijn lezers rustig te stellen. Zo goed en zo kwaad als het kan dan toch.

Maar hoe zitten de zaken op dit ogenblik nu werkelijk in mekaar? Het grafiekje van hierboven toont het aantal bevestigde gevallen zoals gerapporteerd door de WHO, totaal en per land. Merk op dat de Y-as een logaritmische schaal gebruikt, en rechte lijnen dus in feite een exponentiële groei weergeven. Veel conclusies kan men voorlopig nog niet trekken, onder meer omdat in Mexico (groen) de analyses een beetje achterlopen op de feitelijke toestanden. De grafiek voor dat land maakt hier en daar dan ook enkele rare sprongen. Totaal (zwart) is echter duidelijk sprake van een exponentiële groei, met een gemiddelde stijging van zo'n 50% aan nieuwe gevallen per dag. Als die trend zich zo voortzet, zitten we morgen inderdaad aan de 1000 gevallen, over een goede week rond de 10.000, en nog een week later ver boven de 100.000. Maar is dat een reden tot paniek?

Wanneer een besmettelijke ziekte zich vrij kan verspreiden onder een bevolking, niet zo dodelijk is dat ze zichzelf uitroeit en tegelijkertijd in aantal besmettingen nog steeds relatief klein is tegenover de totale bevolking, dan zal het aantal besmettingen exponentieel toenemen. De getallen van vandaag tonen duidelijk aan dat de Mexicaanse griep tot een paar dagen geleden vermoedelijk nog steeds in dat stadium zat. De vraag van een journalist aan de Mexicaanse Minister van Volksgezondheid José Ángel Córdova over een eventuele stabilisering was dan ook compleet overbodig, en het antwoord dat de minister gaf, was het enige correcte dat kon gegeven worden: we zullen nog enkele dagen moeten afwachten om te zien hoe de toestand evolueert.

De echte proef om vast te stellen of deze uitbraak stilaan onder controle geraakt zal dan ook volgende week geleverd moeten worden. Indien het getal van 10.000 besmettingen bereikt wordt voor het einde van de week, is de ziekte nog niet onder controle. Stabiliseert de toestand zich in Mexico en worden in de rest van de wereld niet meer dan enkele alleenstaande of tientallen nieuwe gevallen ontdekt, dan hoeven we niet te vrezen dat het einde van de wereld nakend is. Verdere speculaties over de evolutie van het virus voor het echte griepseizoen, de komende winter, hebben tot slot weinig of geen zin: tegen die tijd kan de Mexicaanse griep net zo goed volledig verdwenen zijn, en een totaal andere nieuwe variant opgedoken zijn uit Azië. Of zoveel mensen laten zich uit vrees voor de varkensgriep deze herfst inenten tegen welke variant dan ook, dat het virus zich amper kan verspreiden en aantal gevallen van griep deze winter wel eens precies extreem laag zou kunnen zijn…

Read more...

Advocate van Angelica trok Brusselse PvdA-lijst (Hoegin)

Het land staat al enkele dagen in rep en roer door de «zaak-Angelica». Of beter gezegd: wordt in rep en roer gehouden met een perfecte timing en gekruid met een flinke dosis extreem-linkse emo-politiek en populisme. Joëlle Milquet van de cdH vond het zelfs nodig het schema van de regeringsonderhandelingen overhoop te halen omdat deze zaak volgens haar toch wel een stuk belangrijker zou zijn dan een staatshervorming. Maar wie stuurt eigenlijk dit hele circus?

Eerst kort iets over Joëlle Milquet. Wanneer zij zegt dat deze zaak belangrijker is dan een staatshervorming, bedoelt zij natuurlijk precies het omgekeerde: het tegenhouden van een staatshervorming is voor haar zo belangrijk dat eender welke zaak die de aandacht daar even van kan afleiden gretig gebruikt zal worden. Wat zij opvoert is niets meer dan een stukje misselijkmakend theater dat niet veel goeds voorspelt voor de rest van de onderhandelingen.

Maar terug naar waar het eigenlijk over gaat: de «zaak-Angelica». Wie de feiten even op een rijtje gezet wil zien, kan daarvoor bij Luc van Balberghe terecht. Op één punt ben ik het echter niet met hem eens: hij schrijft dat de pro deo-advocaten van Ana Cajamarca en Angelica Loja de Franstalige partij Ecolo inschakelden. De zaak draagt echter duidelijk niet de stempel van een Ecolo-actie: de over-emotionele media-aandacht, gefocusseerd op het kind, beschuldigingen van racisme, gebruik van geweld door de illegalen tijdens de repatriëring (Ana Cajamarca beet één van de bewakers), opgevolgd door beschuldigingen aan het adres van de bewakers en zelfs een klacht tegen onbekenden (men moet dat dus maar durven), en een jonge advocate die het goed kan uitleggen. Dat ruikt uren in de wind naar een PvdA-actie, en dat is het ook.

Want wie is die sympathieke jonge advocate die zich zo belangeloos uitslooft voor haar twee cliënten? Selma Benkhelifa heet ze, dochter van een Tunesische vader en een Belgische moeder, met een pleegbroer en -zus uit Kameroen, aangesloten bij het Progress Lawyers Network (PLN), in 2004 nog lijsttrekker voor de PvdA in Brussel en eerder dit jaar eerste opvolger voor dezelfde partij in dezelfde kieskring met 337 voorkeurstemmen. Het zijn maar kleine details natuurlijk, maar als kwaliteitskranten wel meerdere kolommen kunnen besteden aan alle mogelijke achtergronden van en beschouwingen over de zaak-Angelica, zou je denken dat ze ook een paar lijntjes zouden kunnen wijden aan de achtergrond van de pro deo-advocate van dienst. Die overigens niet aan haar proefstuk toe is, want voor de verkiezingen steunde ze ook al de Afghanen die in de protestantse kerk in Brussel in hongerstaking ging: zeging namelijk zelf mee in hongerstaking.

Wat een paar minuutjes googlen al niet kan opleveren dus, maar dat is natuurlijk wel ver beneden de waardigheid van de vele raspaarden die de Vlaamse journalistiek rijk is. Had echter één van de begeleiders van de repatriëringspoging ooit nog als kleine snotaap aan een IJzerbedevaart deelgenomen, er zou moord en brand geschreeuwd worden. Maar een PvdA-advocate die zoveel mediaruimte toegemeten krijgt om haar ding te doen, dat moet dan maar kunnen zonder enige randbemerking of controle van haar achtergrond. Merkwaardig. Als je het mij vraagt denk ik dat ze de publieke opinie gewoon opnieuw een ferme loer proberen te draaien, net zoals toen met Abdel Ani Sarrokh.

Read more...