Kladschrift: "We beseffen maar niet dat we inpré-fascistische tijden leven" (Vincent De Roeck)

We leven in gevaarlijke authoritaire tijden. In de Verenigde Staten heeft Barack Hussein Obama eizona de ganse automobielindustrie en financiële sector genationaliseerd. In België vinden vakverbonden zoals UNIZO het kennelijk normaal dat de overheid aan doelgroepenbeleid doet en enkel aan hun eigen leden tegemoet komt, maar tegelijkertijd zwijgen ze wel in alle talen over het feit dat die maatregelen elders belastinggeld zullen kosten en België volgens Eurostat met 44% nu al de hoogste fiscale druk van de ganse Eurozone heeft. Iemand als een Michael Daerden vindt het verder de normaalste zaak van de wereld om rustig begrotingstekorten te blijven boeken, Westerse landen trachten elkaar in theorie wel peren te stoven, maar in de praktijk beconcurreren ze elkaar enkel maar in economische zelfmoord, en kraait er in Frankrijk al lang geen haan meer naar een structureel budgetdeficit van 7 à 8%, of lacht men in België eens zuur wanneer de Europese Commissie ook onze begroting volledig afbreekt. Het Amerikaanse "Competitive Enterprise Institute" becijferde de totale kost van regulering in de VS en kwam uit op 79,435 pagina's regels en 1,17 biljoen EUR kosten per jaar. In Europa negeerden we dat maar gewoon, we zouden anders misschien ook wel eens in onze eigen boezem moeten kijken... Want ook Europa kreunt onder superbureaucratie en stevent steevast op de klippen af.

Nochtans zou de politiek dit allemaal ook moeten beseffen. Velen vinden het ook vreemd te moeten vaststellen dat centrumrechts nog nooit zo sterk gestaan heeft in Europa dan vandaag, maar dat onze overheden nog nooit zo'n links economisch beleid gevoerd hebben. Volgens de Italiaanse krant "La Republicca" heeft dat te maken met de ideologische verwatering van de politiek en ik ben bereid hen daarin te volgen. Rechts is vandaag al even protectionistisch als links, beide hebben een ongezonde afkeer van globalisering en concurrentie, en beide aanbidden sociaal-democraten zoals een John Maynard Keynes. "La Republicca" maakt zelfs gewag van een nieuwe term: Keynesiaans rechts. De planeconomie is terug van weggeweest en ook op monetair vlak worden alle teugels gevierd. De reële mogelijkheid van hyperinflatie wordt door onze politici dan weer onterecht weggelachen als een reliek uit het verleden. We'll see.

In het aanschijn van de Verenigde Staten valt het in Europa nogal mee zullen vele analisten beweren, en ergens hebben zij gelijk. Op zich zijn de socialistische maatregelen van Barack Obama stuk voor stuk op Europa gebaseerd, en net dat maakt hun impact in Amerika zo desastreus. Obama wil een BTW invoeren, wil voortaan bureaucraten tussen patiënten en hun dokters plaatsen, wil de vastgoedmarkt nog verder verstoren, wil nog meer mensen in overheidsdienst tewerkstellen en wil Amerika afschermen van de globalisering. De impact van zijn maatregelen kan hij duidelijk niet inschatten. De vlieg die hij doodsloeg wordt de metafoor voor de belastingbetalers, en zijn regulitis zal de volgende generaties met een veel minder competitieve economie opzadelen. Om van de inflatie, zoals voorspeld door Arthur Laffer, nog maar te zwijgen, of de wetenschap dat BTW altijd de voorbode is van stijgende inkomstenbelastingen. Idem dito voor de invoering van universele gezondheidszorg die per definitie minder kwaliteit voor meer geld zal aanbieden dan de privé.

Gelukkig horen we hier en daar ook andere geluiden. Marc Rutte stelde in Nederland bijvoorbeeld het Rijnlandmodel in vraag, ironisch genoeg enkele luttele dagen nadat Yves Leterme dat model verdedigd had als toekomstideaal voor België. Zelfs in Wallonië beweegt er iets. Aan de universiteit van Namen werd het REGARD-project opgericht dat de kwaliteit van regelgeving en de kost daarvan permanent in kaart zal gaan brengen. Ik hoop dat ze er iets van bakken. Wallonië heeft het nodig. En ook in de VS lijkt de strijd al bij al nog niet gestreden te zijn en zou Obama en zijn politburo wel eens in het stof kunnen bijten. Hoe diep zijn we trouwens gevallen als zelfs een krant als de Pravda triomfantelijk de ondergang van het Amerikaanse kapitalisme kan bejubelen? Gaat er dan bij onze leiders niet eens een belletje rinkelen dat ze verkeerd bezig zijn? Iemand zou hen moeten vertellen dat deficit spending niet enkel de toekomst hypothekeert maar ook de middelen van vandaag misalloceert! De EU geeft zelfs doodleuk toe dat zij in het verleden gefaald heeft, waarom vertrouwen we diezelfde mensen dan toch voor het herstel? De staat is Robin Hood geworden, de rijken zijn kop van jut. Zij mogen weer opdraaien voor de fouten van de overheid. John Stossel noemt de aanvaarding van de Staat als redder "de fatale toegeving", en hij heeft gelijk. We graven ons eigen graf als vrije mensen.


Peter Schiff was de enige mainstream-econoom die deze crisis zag aankomen, maar naar hem werd niet geluisterd. Ook vandaag niet. Die andere nuttige idioot, Paul Krugman, krijgt natuurlijk wel het forum dat Schiff ontzegd wordt. Krugman is dé man van Obama, dé man van de herstelanalfabeten. Wat zij niet beseffen, is dat diezelfde Krugman in 2002 de FED adviseerde en die expliciet aanraadde om een vastgoedbubbel te creëren ter compensatie van de opengebarste IT-bubbel! Wat normaliter het "intellectueel Waterloo" van zulk stuk onbenul had moeten zijn, wordt met de hoofddoek van onwetendheid bedekt. De Staat heeft immers slaafse planarchitecten nodig voor haar nieuwe wereldorde, en dat is veel belangrijker dan eventuele credentials... Uiteindelijk vrees ik dat Peter Schiff het wel degelijk bij het rechte eind had toen men hem recent in een interview vroeg hoe men de Obama-maatregelen het best kon kwalificeren. "Kartelisering, nationalisering, reregularisering of alle drie?" luidde de vraag. Zijn antwoord was beangstigend: fascisme.

---

"Kladschrift" is een vaste column van Vincent De Roeck op In Flanders Fields waarin regelmatig korte commentaren op de actualiteit, verslagen van politiek relevante activiteiten en koppelingen naar interessante artikelen gepost zullen worden. Alle Kladschrift-columns kan u via dit online-archief ook nog eens inkijken en herlezen.

---

Read more...

Kladschrift: "Pure waanzin lijkt het economische debat te domineren!" (Vincent De Roeck)

Het was de liberale Frans-Duitse econoom Jörg Guido Hüllsmann die nog niet zolang geleden het volgende liet optekenen. “France is the only country where economists are more to the left than ordinary Frenchmen, thus making it the only country where economists know less of economics than the average citizen.” Vandaag de dag lijkt die opmerking echter niet langer steek te houden. Ook in tal van andere landen hebben de Keynesianen en etatisten het economisch debat naar zich toe weten trekken, en zelfs de degelijke vrijemarkteconomen van weleer, zoals een Paul De Grauwe of een Ivan Van de Cloot, hebben hun wapen van schouder veranderd en marcheren vandaag blindelings mee met de lokroep naar nog meer controle, nog meer regels en - terug van nooit echt weggeweest - nog meer Staat. In Nederland wil Wouter Bos zelfs een examen voor bankiers gaan invoeren. In de VS worden stimulusplannen van een biljoen ('trillion') dollars zonder veel debat goedgekeurd, en ook Europa is in hetzelfde bedje ziek. Zelfs China trekt haar kapitalistische hervormingen opnieuw in twijfel. Geert Noels is misschien de uitzondering op de regel. Hij blijft als enige mainstream-econoom de Keynesiaanse recepten als 'surrealistisch' en 'onbegrijpelijk' afdoen. En ook al heeft hij gelijk, zijn visie wordt niet gehoord, laat staan overgenomen.

Er is immers op zich helemaal niets aan de hand met de vrije markt. Friedrich von Hayek was al decennia geleden van oordeel dat een occasionele recessie noodzakelijk was voor een markteconomie om bepaalde niet langer competitieve bedrijven of sectoren te kunnen liquideren. Ook de misallocaties in de markt kunnen zo teruggedraaid worden. Overregulering en goedbedoeld - maar toch o-zo-nefast - overheidsbeleid heeft de wereldeconomie op haar grondvesten doen daveren. Niet enkel was er het faliekante monetaire beleid van Alan Greenspan, maar ook stupide linkse wetten zoals de "Community Reinvestment Act" die mee aan de basis lag van de "housing bubble". De bail-outs maken de situatie alleen nog maar erger, zoals we hadden moeten leren uit het "redden" van de Britse autoindustrie in het verleden. Net als in de Grote Depressie steken ook de spoken van vaste prijszettingen en nationalistisch protectionisme weer de kop op, en lijkt het Westen andermaal af te stevenen op hyperinflatie.

De "Financial Times" mocht dan al wel een special wijden aan de toekomst van het kapitalisme, de impact daarvan was nihil. Niet allerminst omdat ook de FT enkel het ware kapitalisme predikt als het haar uitkomt in haar constante lofredes aan het adres van de EU, de WTO of de VN. Idem trouwens voor een medium zoals "Forbes Magazine" dat het kapitalisme ook enkel lipdiensten bewijst als het haar (rijke) lezers past, zoals recentelijk in hun special 'It is still good to be rich in America'. Het zou zulke vrijemarktgerichte media sieren moesten zij ook eens iets fundamenteels publiceren over deze crisis en haar oorzaken. Bedrijven zouden immers nooit "too big to fail" mogen zijn, ongereguleerde derivaten hebben de crisis helemaal niet veroorzaakt, regels mogen de concurrentie (de verschillen in bedrijfsmodel) niet nog moeilijker maken en de centrale banken zouden beter afgeschaft en hun assets geprivatiseerd worden, want die laatste hebben in de eerste plaats de crisis veroorzaakt.

De Amerikaanse president Obama kiest in deze crisistijden voor een gematigde retoriek maar de waarheid achter zijn mooie worden is helemaal anders. Barack Obama wil van de Verenigde Staten een socialistische welvaartsstaat maken naar Europees model en zijn idee van een "watchful eye" ter controle van de financiële markten, zoals geventileerd in zijn inauguratierede, is gewoon de volgende stap in dat proces. Nu is het nog wachten op zijn universele gezondheidszorg en we kunnen de Verenigde Staten voorgoed opgeven als vrij land.

Nor is the question before us whether the market is a force for good or ill. Its power to generate wealth and expand freedom is unmatched, but this crisis has reminded us that without a watchful eye, the market can spin out of control.

Nochtans zijn er binnen de libertarische intellectuele traditie voldoende fundamentele inzichten voor handen om deze moeilijke tijden het hoofd te bieden. De markt zal zich uiteindelijk herstellen, daar twijfelt niemand aan, maar de mate waarin de overheid daartoe kan bijdragen, varieert sterk. De overheid kan de recessie enkel maar in tijd verlengen door de socialistische kaart te trekken. Ludwig von Mises hekelde lange tijd geleden immers al de beknotting van het privé-initiatief door regelneverij: "Progress is precisely that which the rules and regulations did not foresee." En ook iemand als een Art Carden waarschuwde ons voor valse profeten ("Economists who do not believe in the free market economy are in fact not economists") en een Jeb Hensarling besprak reeds de noodzaak van het behoud van de 'trial and error'-mechanismen in de economie ("Once you lose your freedom to fail, you also lose your freedom to try or to succeed - and once you lose that freedom, you cease to be a free society").

En voor Austrians als mezelf wordt het alleen nog maar erger wanneer ik in de pers moet lezen dat "econoom" Geert Vancronenburg blind blijft geloven in de classicistische drogreden alsof deflatie slecht zou zijn voor de economie omdat consumenten hun aankopen zouden gaan uitstellen. Kennelijk heeft deze "econoom" nog nooit van "time preferences" gehoord of nog nooit zijn hoofd uit zijn klassieke modelboeken gehaald en eens gewoon naar de realiteit gekeken... Of wanneer ik op de voorpagina van het "business"-katern moet ontdekken dat Neelie Kroes lustig verder boetes uitdeelt aan bedrijven (Intel was ditmaal kop van jut) wegens de vermeende inbreuken op de monopoliewetgeving. Monopolies bestaan niet in een vrije markt tenzij het aangeboden product of dienst zo superieur is en blijft aan dat van de concurrentie, maar wat kan je verwachten van een Europese Commissie die tegelijkertijd aanklager, rechter en begunstigde (de geïnde boetegelden gaan integraal naar de kas van de Europese Commissie...) is? Helemaal onbegrijpelijk zijn dan ook de acties om Kroes' aspiraties voor een tweede termijn te steunen. De "liberale" initiatiefnemers zouden zich moeten schamen!

Adam Smith waarschuwde ons al lang geleden voor de gevolgen van een verstrengeling van private en publieke belangen, of voor het toekennen van publieke volmachten aan private spelers.

People of the same trade seldom meet together, even for merriment and diversion, but the conversation ends in a conspiracy against the public, or in some contrivance to raise prices. It is impossible indeed to prevent such meetings, by any law which either could be executed, or would be consistent with liberty and justice. But though the law cannot hinder people of the same trade from sometimes assembling together, it ought to do nothing to facilitate such assemblies; much less to render them necessary.

En misschien is het nog wel SUNY-professor Sanford Ikeda die de situatie het beste samenvatte in het juni-nummer van "The Freeman.

We face a serious economic crisis, one that has determined the 2008 presidential election in the United States and strengthened one-party government in Washington. As such, it looks to be a turning point in the interventionist process. Unfortunately, it appears that for the time being the direction of politico-economic change, supported by popular sentiment, is toward more government and more inflation. But this is no time to give up hope. The past 30 years demonstrate that, as FEE’s founder Leonard Reed taught us, ideas do matter. It is in times like these that our own commitment to learn and spread economic literacy is more important than ever.

Wraakroepend is het dan ook om in deze tijden van crisis een politieke opbodcultuur tussen partijen te moeten aanhoren zonder dat deze ook maar enigszins rekening houden met economische feiten of met de kostprijs van hun sinterklaaspolitiek. Maar misschien zijn wij daarvoor de schuldigen. Misschien verkiezen wij gewoon graag onze Führers en denken wij niet graag na over de Waarheid. Misschien verdienen wij wel de keizers-kosters die we hebben, met alle gevolgen van dien. Hans-Hermann Hoppe verwerpt democratie omwille van het inherente kortetermijndenken van politici. Hij heeft zeker een punt, en vandaag nog meer dan ooit tevoren. Jos Verhulst gooit het over een andere boord. Die pleit voor het benoemen van onze parlementsleden via een lotingsysteem. Een idee dat in mijn ogen minstens even leuk als verfrissend is... Invoeren die handel!

---

"Kladschrift" is een vaste column van Vincent De Roeck op In Flanders Fields waarin regelmatig korte commentaren op de actualiteit, verslagen van politiek relevante activiteiten en koppelingen naar interessante artikelen gepost zullen worden. Alle Kladschrift-columns kan u via dit online-archief ook nog eens inkijken en herlezen.

---

Read more...

Kladschrift: "Klare wijn in oude vaten?"(Vincent De Roeck)

Geert Wilders werd een ster tijdens het Nederlandse referendum over de Europese Grondwet toen die als één van de weinige VVD'ers resoluut voor het neen-kamp koos. En nadat hij enkele jaren later uit de VVD gezet werd en hij een eigen politieke formatie, de Partij voor de Vrijheid (PVV), uit de grond stampte, steeg zijn naam en faam naar ongeziene hoogten. Hij was met zijn negen zetels dan ook dé revelatie van de laatste Tweede Kamerverkiezingen. En dat was zeker nog niet het hoogtepunt van zijn politieke carrière. Geert Wilders won al tal van prijzen en werd door journalisten en commentaren geprezen voor zijn inzicht en zijn bekwaamheid in het domineren van het politieke debat in Nederland. Als kers op de taart pakte Maurice De Hond vorige week dan ook nog eens uit met een peiling waaruit bleek dat de PVV van Wilders momenteel de grootste partij van Nederland zou worden.

Nochtans is het leven van Geert Wilders er helemaal geen van rozengeur en maneschijn. Hij leeft al jaren onder rond-de-klokbewaking, woont in gevangenissen, hotels en kazernes, heeft geen sociaal of familiaal leven meer, ontvangt met de regelmaat van de klok doodsbedreigingen en heeft meer Fatwa's op hem rusten dan Salman Rushdie. Verder bestaat er ook in Nederland een feitelijk "cordon sanitaire" tegen Wilders en zijn partij, en wordt hij internationaal enkel maar in conservatieve talkshows gefêteerd. Geert Wilders klopte bij menig pan-Europese partij aan in de aanloop van de EU-verkiezingen van juni, maar ving overal bot en moest zich uiteindelijk maar tevreden stellen met de "Unie van een Europa van Natiestaten", een marginaal groepje dat na juni waarschijnlijk te klein zal zijn om als fractie in het EU-Parlement te kunnen overleven.

Geert Wilders is anderzijds ook wel een tragisch figuur geworden. Bij de VVD behoorde hij tot de rechtervleugel, hij was Zionist, economisch libertarisch en "tough on crime", en toen Wilders een eigen partij oprichtte, was hij de hoop voor vele conservatieven en libertariërs om een rechts-liberale formatie in het leven te roepen. Bart-Jan Spruyt en Joshua Livestro behoorden tot de eerste fans en medewerkers van de PVV. Maar Wilders werd ergens het slachtoffer van zijn succes. Omdat zijn islamkritische uitspraken en voorstellen de PVV een ongeziene boost gaven (en tot op vandaag nog steeds blijven geven) in de peilingen, verwerd de PVV meer en meer tot een "one issue" anti-islampartij. Spruyt en Livestro waren dan ook de eerste om Geert Wilders en zijn PVV opnieuw de rug toe te keren.

Maar ondertussen is Wilders incontournable geworden in de Nederlandse politiek en zeker na de onaanvaardbare beslissing van het Verenigd Koninkrijk vorige week om Wilders de toegang tot het VK te ontzeggen, is Wilders internationaal bekend (voor zover hij dat nog niet was natuurlijk). Zowel Dan Hannan, Bruno Waterfield als Gawain Towler namen het voor hem op. Wilders was op uitnodiging van Lord Pearson of Rannoch (UKIP) gevraagd om in het Hogerhuis zijn film "Fitna" te komen tonen, maar Wilders mocht uiteindelijk het land niet in. De islamitische Lord Ahmet was daarvoor verantwoordelijk.

In de Verenigde Staten, het land waar ook Ayaan Hirsi Ali nog niet zo lang geleden haar toevlucht gezocht heeft, werd Geert Wilders vorige week dan weer wel als een held ingehaald. Niet enkel mocht hij "Fitna" tonen in de Amerikaanse senaat op uitnodiging van GOP-senator John Kyl en mocht hij voor tal van denktanks en lobbygroepen een speech geven, ook was hij niet weg te slaan uit (conservatieve) talkshows. Wilders maakte vorige week zo bijvoorbeeld zijn opwachting bij Bill O'Reilly in "The O'Reilly Factor", bij Glenn Beck in "The Glenn Beck Program" en bij Jim Clancy op "CNN International". En het verschil tussen de VS die de vrijheid van meningsuiting nog daadwerkelijk hoog in het vaandel dragen en de zelfislamiserende Europese landen kon niet beter tot uiting komen toen kort na de actie van Lord Ahmet tegen Geert Wilders plots bleek dat net die moslim-edelman naar de gevangenis moest wegens zware inbreuken op de verkeerscode in het Verenigd Koninkrijk.

Natuurlijk speelde de angst van de Britse elite voor de opmars van de neo-fascistische "British National Party" ook mee in het ontzeggen van de toegang aan Geert Wilders, maar net door dat te doen, spelen ze extreemrechts in de kaart. Het ontwijken van elk maatschappelijk debat over de sluimerende (zelf)islamisering van onze westerse steden en de teloorgang van onze liberale waarden, en het systematisch brandmerken van tegenstanders daarvan als "racisten" heeft extreemrechts de kans gegeven om ook in het Verenigd Koninkrijk potten te breken. In juni zou de BNP zelfs twee Europese zetels kunnen binnenrijven. En ook al mag een Dan Hannan bij hoog en bij laag beweren dat de BNP niet rechts (in de zin van "rechts-conservatief" zoals de Tories en UKIP) is, dat onderscheid maken enkel intellectuelen. Het volk heeft daar totaal geen boodschap aan.

Net zoals bij de vorige verkiezingen van Geert Wilders' PVV zouden ze ditmaal opnieuw met een "Klare Wijn"-programma moeten komen, dat duidelijk is over de Europese Unie en de islam, maar dat bovenal rekening houdt met de complexiteit van de samenleving, de nood aan concrete oplossingen voor reële bezorgdheden van de burgers, en de erkenning dat enkel oppositie voeren op de lange termijn niet-duurzaam is. Ik zou de PVV in juni graag horen praten over de kredietcrisis en over de heropbouw van de rechtsstaat en het zoeken naar een evenwicht tussen veiligheid en vrijheid. Hans Labohm zou een goede kracht voor de PVV kunnen zijn. Volgens die Nederlandse econoom hadden economen de crisis moeten zien aankomen en hadden enkel Oostenrijkse economen deze crisis tot in het detail voorspeld. Volgens Labohm spreekt het dan ook voor zich dat Oostenrijkse recepten nu overgenomen zouden worden om de crisis het hoofd te bieden. Zoniet wordt het juni-programma van de PVV misschien opnieuw klare wijn, maar dan wel in oude vaten...

---

"Kladschrift" is de nieuwe column van Vincent De Roeck op In Flanders Fields waarin regelmatig korte commentaren op de actualiteit, verslagen van politiek relevante activiteiten en koppelingen naar interessante artikelen gepost zullen worden. Alle Kladschrift-columns kan u via dit online-archief ook nog eens inkijken en herlezen.

---

Read more...

Kladschrift: "Het communisme is terug van nooit echt weggeweest" (Vincent De Roeck)

In de Verenigde Staten is Obama's sterrenstatus al aan het tanen; en dat is maar goed ook als je het mij vraagt. Niet enkel werd zijn administratie de laatste weken al meer van illegale zaken beticht dan die van zijn voorganger gedurende de volle acht jaar, maar ook zijn beloften van 'hope' en 'change' bleken ijdel. Van de aangekondigde verandering kwam immers eigenlijk nog niets in huis. De oude recepten van de 'New Deal' werden van stal gehaald, ook al zijn economen het er doorgaans over eens dat de maatregelen van Franklin Delano Roosevelt contraproductief werkten en de recessie enkel maar in tijd verlengd hebben. Meer dan 2/3 van de Amerikanen heeft vandaag dan ook minder hoop in hun toekomst dan pakweg zes maanden geleden.

En ook van Obama's 'bi-partisanship' is helemaal niets terechtgekomen. Zijn semi-communistisch stimulusplan werd enkel door Democraten en enkele centristische Republikeinen in de senaat goedgekeurd en haalde maar nipt een meerderheid. Zijn leger van 2,8 miljoen dwangarbeiders kan misschien wel bruggen bouwen in oude vervallen industriële bekkens, maar bruggen bouwen tussen de bevolkingsgroepen en de partijen is er evenwel niet bij. Na de hype blijft enkel nog maar ontgoocheling over, en een eeuwigheid van vier lange jaren ligt nog in het verschiet om daarover na te denken.

Libertariërs hadden nooit een hoog petje op van de zwarte senator uit Illinois, maar na zijn waanzinnige voorstellen en plannen van de laatste weken is hij enkel nog maar in aanzien gedaald. Misschien had John McCain dezelfde koers gevaren, maar dat blijft koffiedik kijken. McCain had als senator natuurlijk wel een beduidend economisch liberaler palmares dan Obama. Maar ja, imago was voor de Amerikanen in november belangrijker dan degelijke politiek. Ron Paul, Bob Barr, Mitt Romney, John McCain, allemaal waren ze betere presidenten geweest dan Barack Hussein Obama, maar de linkse stedelingen in de VS hadden lak aan consistentie en gezond verstand. Zij kozen voor de verpakking en verdienen eigenlijk de heel-linkse politiek die ze vandaag op hun bord krijgen. En daar kan een Obama-imitator, hoe leuk en ludiek hij ook mag zijn, niets aan veranderen.

Maar gelukkig bestaat er in de VS nog een waar intellectueel debat dat tegengewicht kan bieden tegen de economische waandenkbeelden die door kranten als de "New York Times" of media als MSNBC in het rond gestrooid worden. Sheldon Richman van de immer consequente "Foundation for Economic Education" stelde het duidelijk in zijn laatste artikel: los van praktische economische oplossingen, moet het doel van politiek het verzekeren van vrijheid zijn. Professor Mario Rizzo van "New York University" maakte dan weer een internetfilmpje over de stompzinnigheid van de economische berichtgeving en de "Future of Freedom Foundation" pakte uit met een column tegen de compromiscultuur rond het stimulusplan. Bedrijven die verlegen zaten op privé-geld hebben hun doelstellingen gewoon gefalsifieerd om in aanmerking te komen voor de stimulusplan-fondsen. Het plan is dan ook gedoemd om te mislukken. Jammer dat de volgende generaties voor de kosten van deze nonsenspolitiek gaan kunnen opdraaien.

In Davos was het zelfs een notoir fascist als Vladimir Poetin die de ultra-liberaal kon komen uithangen. Zijn speech getuigde tenminste nog van geloof in de markt terwijl de Westerse traditioneel meer vrijemarktgeoriënteerde politici één voor één het kapitalisme afvielen en de wildste voorstellen lanceerden om de poten onder de eigen stoel af te zagen. Zelfs de Britse centrumkrant "The Times" waarschuwde Obama voor de gevolgen van de op til zijnde "welfare spendathlon". En ook een John Stossel van ABC wond er geen doekjes om: marktdiscipline is de sleutel voor economisch herstel en zeker geen welvaartsfnuikende overheidsinterventie in de economie.

Jammer genoeg is de communistische vlam ook terug naar België overgeslagen. Minister Vincent Van Quickenborne, nochtans ooit zelf een klassiek-liberaal, kwam met de idee aandraven om prijscontroles te gaan invoeren op het doorverkopen van concerttickets. Hoe diep kan iemand vallen? In ideologisch verraad werd hij vorige week enkel nog maar voorbijgestoken door professor Paul De Grauwe, die resoluut de kant kiest voor Keynesiaanse ingrepen om eerst de consumptie aan te zwengelen en zo de economie terug op het rechte pad te krijgen. De Grauwe snapt er niets van. Zowel in "Open Kaart" op Kanaal-Z als op een discussielunch vorige donderdag bij het "Itinera Insitituut" ontpopte hij zich als de Paul Krugman van Vlaanderen. De Grauwe verraadt alles waar hij ooit voor gestaan heeft en verdedigt tegenwoordig het laten ontsporen van de overheidsfinanciën, het uitkopen van slechte privé-investeringen op de kap van de belastingbetalers en het resoluut kiezen voor "deficit spending" als schijnoplossing. En dit terwijl hij maar al te goed weet dat enkel het ontlasten van spaarders soelaas kan bieden in deze crisis. Consumptie is niet noodzakelijk in een gezonde economie, investeringen en innovatie zijn dat wel, en net dat laatste wordt door consumptiestimulering moeilijker (zelfs onmogelijk?) gemaakt.

Afwijkende geluiden werden dan weer opgetekend door de Europese liberale jongeren (LYMEC) die hun geloof in de vrije markt en het globale kapitalisme nog maar eens benadrukten in een persbericht. Ook de "Wall Street Journal" en "Business Week" kozen de kant van de markteconomie tegen de socialistische staatsingerenties. Californië zou immers failliet zijn door overregulering en overbelasting, en ook de tsunami van giftige schulden in Europa zou veroorzaakt zijn door te rigide regulering. Daniel Hannan stelde op zijn blog dan weer de echte hamvraag: "Brengt deze recessie fascisme terug naar het hart van het Avondland?" Op exemplaire wijze zien we vandaag ook de enorme gelijkenissen tussen fascisme en communisme. Het collectivisme, het totalitarisme is terug van nooit echt weggeweest.

Het toonaangevende libertarische maandblad "The Freeman" pakte deze week ook weer uit met een aantal fundamentele reflecties over de samenleving, de staat en het individu, maar de relevantie daarvan wordt door velen in het aanschijn van de economische crisis onterecht in twijfel getrokken. Nicholas Eberstadt van het "American Enterprise Institute" maakte komaf met de idee-fixe van velen alsof overbevolking een probleem zou zijn. Danny Shahar verdedigde dan weer de vrijheid van onderwijs tegen leerplannen van de overheid in. Onmiddellijk werd hij daarin bijgetreden door Nathan Bouscher die op MeerVrijheid.nl een bevlogen pleidooi hield voor meer marktwerking en minder overheid in het onderwijs. De economieprofessoren Scott Kjar en Jason Robinson analyseerden dan weer de mythe van "gun control" aan de hand van economische paradigma's. Tuur Demeester van het "Murray Rothbard Institute" stond dan weer even stil bij Etienne de Boétie en diens kijk op vrijwillige slavernij.

---

"Kladschrift" is de nieuwe column van Vincent De Roeck op In Flanders Fields waarin regelmatig korte commentaren op de actualiteit, verslagen van politiek relevante activiteiten en koppelingen naar interessante artikelen gepost zullen worden. Alle Kladschrift-columns kan u via dit online-archief ook nog eens inkijken en herlezen.

---

Read more...