Naar een Jeltsin-scenario in Vlaanderen? (Hoegin)

Daniel Hannan schreef het bijna twee maanden geleden al: hoe lang zal duren eer de Vlaamse Regering zich genoodzaakt zal zien «een Jeltsin te doen»? Afgaande op de verklaringen van onder meer Yves Leterme gisteren en Bart Somers vandaag zou je denken dat het land zo ongeveer aan de rand van de afgrond staat. Maar als dat waar is, waarom vult de Vlaamse Regering dan niet gewoon het federale machtsvacuüm op?

Yves Leterme verklaarde gisteren eenmaal dat «het land nood heeft aan een krachtdadige regering», en vervolgens nogmaals dat «de mensen nood hebben aan een krachtdadige regering». (En eigenlijk is dit een non-uitspraak, of moeten we soms denken dat er landen bestaan die nood hebben aan een zwakke regering?) Bart Somers zei dan weer in De Zevende Dag dat het land zich in een «politiek dramatische situatie» bevindt, en dat «de problemen van de mensen dringend opgelost moeten worden».

Is de toestand dus dramatisch, aan de andere zijde van de taalgrens is na 175 dagen regeringsonderhandelingen nog altijd het besef niet doorgedrongen dat een staatshervorming voor Vlaanderen een absoluut noodzakelijke voorwaarde is om in een federale regering te stappen, toch als CD&V en N-VA van die regering deel moeten uitmaken. De roep om nu snel-snel een regering op de been te brengen die zich alleen maar met socio-economische problemen zou bezighouden weerklonk gisteren nog maar eens, en uit meer dan één Franstalige mond. Dat men precies een staatshervorming nodig heeft om aan Vlaamse zijde de socio-economische problemen te kunnen of zelfs nog maar te mogen aanpakken wil men maar niet begrijpen – of begrijpt men misschien maar al te goed, maar gebruikt men uit gewoonte als chantagemiddel om de Vlamingen te laten voelen wie nog steeds denkt in België de baas te kunnen spelen. En voorlopig nog met succes ook.

Het is daarom misschien stilaan tijd geworden om in Vlaanderen eens in andere banen te beginnen denken. Nu weet ik dat men zich in het bijzonder bij de N-VAerg bekommert om legalisme, maar een oud Vlaams spreekwoord zegt dat nood wet breekt. En als de situatie inderdaad zo dramatisch is als Yves Leterme en Bart Somers ze willen voorstellen, dan kan men stellen dat de passiviteit van de Vlaamse Regering stilaan misdadige proporties begint aan te nemen. Als bijvoorbeeld noodzakelijke benoemingen in het gerecht uitblijven en daardoor de rechtszekerheid in Vlaanderen ondermijnd begint te raken, waarom zou de Vlaamse Regering dan niet de taak van die federale regering kunnen overnemen en zelf benoemingen uitvoeren? Hetzelfde geldt voor de economische problemen: als de achteruitgang van de koopkracht –iets waar Joëlle Milquet om de haverklap mee uitpakt– werkelijk een sociaal probleem vormt, waarom blijft de Vlaamse Regering dan werkeloos aan de kant staan? Dat de Franstalige partijen elke regeringsvorming blokkeren is geen excuus om Vlaanderen zomaar te laten verworden tot een sociaal kerkhof.

Overigens, als het misdadig is dat de Vlaamse Regering niet ingrijpt en uit pure noodzaak sociale en economische maatregelen neemt in het belang van haar burgers, dan kan hetzelfde met recht en reden gezegd worden van de Waalse Regering, waar de partij van Joëlle Milquet deel van uitmaakt. Als zij voor de camera's wel emotionele verklaringen kan afleggen over de koopkracht van de mensen, waarom neemt haar partij in de Waalse Regering dan geen initiatieven en laat zij zich liever op de kop zitten door die dweerze Vlamingen? Denkt zij soms dat de Vlaamse politici zullen protesteren als zij in de Waalse Regering eenzijdige maatregelen neemt? (Of zit het angeltje misschien in het feit dat zij manna vanuit Vlaanderen nodig heeft om de koopkracht in Wallonië op te krikken, en daarom ook van geen staatshervorming wil weten?)

En om nog even terug te komen op het legalisme van de N-VA: in het verleden heeft men vaak genoeg gebruikt gemaakt van Europese regels en decreten om allerlei wetten die de Vlaamse bevolking eigenlijk niet lust er toch maar door te duwen. Nog grotesker was de verwijzing naar het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) om allerlei anti-discriminatiewetgevingen door de strot te duwen, maar dat Verdrag is vandaag wel uiterst relevant om onder meer de rechtszekerheid van de inwoners van Vlaanderen te garanderen door het overnemen van bevoegdheden van het federale niveau indien die bevoegdheden niet meer of niet meer naar behoren door de federale regering uitgeoefend worden. Boris Jeltsin deed in wezen niets anders toen hij vaststelde dat de Sovjet-Unie haar contract met de burgers niet meer kon nakomen, en vanuit een legalistisch standpunt is er dus weinig of geen probleem om bepaalde bevoegdheden op regionaal niveau over te nemen zolang er geen federale regering gevormd kan worden. En er kunnen er zelfs gemakkelijk argumenten aangevoerd worden om die bevoegdheidsoverdracht meteen ook maar permanent te maken, bijvoorbeeld omdat men in 2011 niet opnieuw met hetzelfde probleem geconfronteerd wil worden, om er nu maar één te noemen.

Kort samengevat: als de toestand werkelijk zo dramatisch is als men wil laten uitschijnen, dat men dan ook de daad bij het woord voegt en de Vlaamse Regering daar waar het nodig is bevoegdheden laat overnemen van het federale niveau. Een plechtige of bombastische zitting in het Vlaamse Parlement om de onafhankelijkheid uit te roepen is absoluut niet nodig, maar een nuchter en zakelijk debat over hoe ernstig de toestand werkelijk is en hoe daaraan verholpen kan worden wel. Maar dat men ondertussen ophoudt met allerlei onzinnige en onzindelijke verklaringen af te leggen die toch nergens op slaan, die men zelf niet eens gelooft, en die uiteindelijk alleen maar moeten dienen om de mensen schrik aan te jagen in de hoop de eigen hoogstpersoonlijke politieke agenda zo snel mogelijk te kunnen uitvoeren. Als men dan toch zo bekommerd is om de échte problemen van de mensen, niet waar…

Read more...

Litouwen wil Russische compensaties voor 1991 (Hoegin)

Het Litouwse Parlement, de Seimas, nam op 16 januari een resolutie aan waarin het compensaties eist voor de Sovjet-Russische inval van 1991. Op 13 januari van dat jaar bestormden troepen de TV-toren in de hoofdstad Vilnius, terwijl duizenden ongewapende Litouwers hand-in-hand het gebouw probeerden te verdedigen. Dertien mensen kwamen om, honderden raakten gewond.

Voor alle duidelijkheid: op 13 januari 1991 was het niet de vandaag in het Westen zo verguisde president Vladimir Poetin die de dienst uitmaakte in het Kremlin, en het was ook Boris Jeltsin niet die in benevelde toestand een inval in Litouwen beval. De Sovjet-Unie bestond toen nog, ook al liep die unie stilaan op haar laatste benen, en aan het hoofd ervan zat, inderdaad, nog steeds Michail Gorbatsjov. Amper een maand eerder had hij in Oslo nog de Nobelprijs voor de Vrede in ontvangst genomen! Veel rekenschap voor de inval in Litouwen en de doden die daarbij vielen heeft hij in het Westen dus nooit moeten geven. De inval kwam trouwens slechts enkele dagen na een ultimatum van Gorbatsjov aan het adres van Litouwen om de Grondwet van de Sovjet-Unie te respecteren en de onafhankelijkheidsverklaring van 11 maart 1990 in te trekken. Een maand later, op 9 februari 1991, zou 90,47% van de Litouwers in een referendum voor de onafhankelijkheid stemmen, en later die maand was de de facto onafhankelijkheid van Litouwen al erkend door een hele reeks landen. Estland en Letland volgden snel het voorbeeld van Litouwen, en vandaag maken de drie landen deel uit van de Europese Unie.

Zestien jaar later zijn er echter nog altijd geen compensaties betaald voor de slachtoffers van de inval, en blijven de gebeurtenissen voor conflicten zorgen tussen Litouwen en Rusland. Internationaal wordt de Russische Federatie immers erkend als de rechtmatige erfgenaam van de Sovjet-Unie, en daarom stuurt Litouwen zijn schadeclaim ook richting Moskou. In 2000 schatte een speciale regeringscommissie de schade die door de Sovjet-Unie werd berokkend aan Litouwen op meer dan 28 miljard dollar voor de hele vijftigjarige bezetting. De rekening die het Litouwse parlement deze maand naar Moskou stuurde spreekt dan weer van een bedrag van 24 miljard euro. Reeds in 1992 stemde Litouwen in een referendum over het vorderen van compensaties, maar tot nu toe kwam van terugbetalingen nog niets terecht.

Integendeel zelfs: aan Russische kant is men hoegenaamd niet opgezet met het nieuwe initiatief vanuit Litouwen. De liberaal-democraat Vladimir K. Goesev (LDPR), ondervoorzitter van het comité voor economische zaken in de Russische Federatieraad zei in een reactie dat «de politici, voor ze de resolutie hadden gestemd, eerst eens hadden moeten berekenen hoeveel de voormalige Sovjet-Unie in de ontwikkeling van Litouwen geïnvesteerd heeft». Volgens hem is Litouwen een veelvoud van de schadeclaim aan Rusland verschuldigd voor de opbouw van twee derde van de industrie in Litouwen, daaronder de petrochemische industrie, de zeehaven van Klaipėda en verscheidene wapenfabrieken.

Valeri T. Kadochov, ondervoorzitter van het comité voor buitenlandse zaken en regionaal beleid in dezelfde Federatieraad, deelt Goesevs mening. «Als we Seimas' redenering helemaal doortrekken, zou de schade berekend moeten worden vanaf het Litouwse Grootvorstendom dat regelmatig rooftochten organiseerde in Rusland.» Ook het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken was niet onder indruk van de Litouwse resolutie, en noemde haar in strijd met de wettelijke, historische en politieke realiteit.

Read more...