Groen!e Electrabel-hypocrisie (Hoegin)

Groen!, dat anders niet verlegen zit om te pleiten voor een verhoging van de energieprijzen en de invoering van allerlei taksen en heffingen, laat vandaag zien dat het links-populistische hemd blijkbaar toch iets nader zit dan de groene rok van de partij. In plaats van de aangekondigde prijsverhogingen van Electrabel toe te juichen omdat zij de consumenten kunnen aanzetten tot een lager gasverbruik, pleit de partij voor de invoering van een prijsplafond. Begrijpe wie het kan.

Toen de partij nog in de regering zat, was het altijd haantje-de-voorste als er weer eens een milieutaks of een -heffing ingevoerd kon worden. Nog verder terug in de tijd durfde de partij zelfs al eens uit te pakken met pleidooien voor een verdubbeling of zelfs een verdriedubbeling van de benzineprijzen om de bevolking aan te sporen tot een lager verbruik. Van zodra de benzineprijzen aan de pomp echter daadwerkelijk de hoogte ingingen, veranderde de partij radicaal van mening, en liet zij in het beste geval niets meer van zich horen, zeker niet over die punten in haar vroegere programma's.

Vandaag doet de partij niet anders. Op een ogenblik dat we om de oren geslagen worden met een hittegolf op de Balkan –als we de groene jongens en meisjes moeten geloven trouwens onze eigen hoogstpersoonlijke schuld– en terwijl de partij nog steeds pleit voor de invoering van een CO₂-taks op vliegtuigbiljetten, wil ze, als reactie op de aangekondigde prijsverhogingen van Electrabel, een prijsplafond invoeren, nota bene dan nog wel «zolang de vrije markt niet goed werkt». Zou de partij niet beter een persmededeling de wereld insturen om erop te wijzen dat de prijs van het gas nog veel hoger zou moeten liggen willen we kans maken Kyoto te halen, maar dat ze Electrabel ondertussen wel wil feliciteren met die uiterst milieuvriendelijke initiatief? Meer zelfs, misschien kan de partij de andere energieleveranciers ertoe aanzetten het voorbeeld van Electrabel te volgen, terwijl groene energieleveranciers alweer wat meer ademruimte krijgen, of misschien zelfs een kleine winstmarge kunnen opbouwen? Dat wil zeggen, een winstmarge die niet alleen uit subsidies en allerlei overheidspremies bestaat dan. Het bespaart in ieder geval de overheid veel werk dat het niet één of andere nieuwe onpopulaire maatregel moet nemen die in de praktische uitvoering alleen al handenvol geld zou kosten aan nieuwe formulieren en paperassen (regenwouden!), om over de loonkosten van eventuele milieu-ambetantenaren nog maar te zwijgen.

Merkwaardige redenering van de partij overigens over de vrije markt: aangezien de vrije markt niet goed werkt, wil Groen! dus een prijsplafond invoeren, een maatregel die de markt nog meer zal ontwrichten. Welke potentiële concurrent van Electrabel, al dan niet groen, zal tot de Belgische gasmarkt willen toetreden als hij weet dat hij vooral geen winsten zal mogen maken? Het is duidelijk dat Groen! bij het formuleren van haar geniale standpunt niet bepaald gehinderd werd door enige basiskennis van wat een vrije markt is en hoe die werkt, laat staan welke voorwaarden er nodig zijn om die goed te doen werken! Het moet trouwens de eerste keer zijn dat Groen! überhaupt bekommerd is om de werking van de vrije markt op welk vlak dan ook, maar misschien pleit de partij morgen ook voor een doorgedreven globalisering van de gasmarkt? Uiteraard met een voorlopige nationalisatie van de gassector, in afwachting van een goede werking van de globalisering, maar dat spreekt voor zich.

Read more...

Via een mottenballentaks met opbrengst voor de belastingsbetaler naar een nieuwe privatisering van Electrabel (cleppe.be)

Via de staatsschuld en belastingen betalen burgers voor de massale investeringen die in het verleden gebeurd zijn om kerncentrales te bouwen. Nu profiteert Electrabel-Suez hiervan, dus moeten ze ook een deel bijdragen door een mottenballentaks. Indien de opbrengsten van een mottenballentaks enkel worden gebruikt voor de vermindering van de personenbelasting kan zo'n maatregel een oplossing bieden.

De recente prijsverhoging van Electrabel-Suez doet heel wat stof opwaaien.

De vraag die eenieder zich moet stellen, is waarom er geen behoorlijke concurrentie is. Het feit dat de productie voor 70 % in handen blijft van Electrabel, verhindert concurrentie op de Belgische markt.

Opsplitsen zal volgens Electrabel-Suez niets bijbrengen omdat gebrek aan productiecapaciteit de oorzaak van de hoge prijzen is. Electrabel-Suez verhoogt die productiecapaciteit in de buurlanden, maar niet in België, omdat "politici niet voor een stabiel klimaat hebben gezorgd", verwijzend naar de onzekerheid over de kernuitstap en de dreiging van een mottenballentaks.

Electrabel-Suez heeft een punt in verband met de onzekerheid van de kernuitstap. Best terugdraaien, zoals het nieuwe rapport van de commissie-Energie ook stelt.

Test-aankoop stelt dat de privatisering van Electrabel-Suez onvolmaakt was. Wat doet denken aan de privatiseringen in het voormalige Oost-blok in de jaren negentig, waarbij ambtenaren zich feitelijk de staatseigendommen toe-eigenden. Ook is dit bij de privatisering van kerncentrales in België dus gebeurd: de Electrabel-ambtenaren kregen de kerncentrales waar wij zoveel voor betaalden en via de staatsschuld nog steeds voor betalen, voor een appel en een ei.

Voorstellen om de nucleaire capaciteit van Electrabel-Suez eerlijker te verdelen, moeten we op scepsis onthalen. Wat is de garantie op een eerlijke privatisering ditmaal?

Een beter voorstel is om een eerlijke prijs te laten betalen door Electrabel-Suez, via een mottenballentaks, maar dan wel één waarvan de opbrengt onmiddellijk tegoed komt aan de eigenaars van de kerncentrales, en dat zijn de Belgische belastingsbetalers. Dit via een eenmalige korting op de personenbelasting. Indien Electrabel-Suez vindt dat die taks te hoog is, kunnen ze nog steeds een deel van hun nucleaire activa van de hand doen. De belastingsverlaging moet de burgers dan weer beschermen tegen mogelijke doorrekenoperaties van Electrabel-Suez.

Ongetwijfeld is het bepalen van de juiste prijs voor de privatisering veel haalbaarder dan het bepalen van het juiste marktevenwicht, wat nodig is bij een herverdeling van de nucleaire capaciteit. Door een hoge taks zal het de markt zijn die bepaalt wat de meest efficiënte manier is om electriciteit te verdelen: door één dominante speler, of door meerdere kleinere spelers.

Grootste bezwaar is dat deze maatregel de stabiliteit van internationale investeringen in ons land zou kunnen aantasten. Een zo ver mogelijk terugdringen van de overheid in vitale sectoren is de enige duurzame garantie om dergelijke maatregelen op lange termijn te moeten vermijden.

Read more...