Guido Demoors moordenaar moet diens filosofische teksten lezen (Hoegin)

Het was een klein en weinig opvallend bericht, verstopt op de regionale bladzijden: één van de moordenaars van Guido Demoor (volgens de krant «de minderjarige […] betrokken […] bij een dodelijk busincident»!) wordt door de jeugdrechter verplicht de filosofische teksten van zijn slachtoffers te lezen. Dat wil zeggen, gedurende zestien lesuren.

Telkens ik berichten lees over de moord op Guido Demoor, pardon, het «busincident», kan ik het niet laten me af te vragen wat er zou gebeuren als ze mij morgen zouden doodmeppen op een bus in Antwerpen. Het antwoord is om van te gruwelen: de minderjarige kreeg een werkstraf van 150 uur opgelegd –de gemiddelde vakantiejob duurt langer–, mag geen gevechtssporten meer doen, en blijft tot aan zijn twintigste onder het toezicht van de jeugdrechter.

En wie dat mild vindt is van kwade wil, want de minderjarige is natuurlijk altijd een voorbeeldige jongen geweest, heeft gebroken met zijn oude vrienden en is nu modelleerling op school. Alhoewel… zo voorbeeldig was hij nu ook weer niet in het verleden, want in 2005 had hij al eens een man op gewelddadige manier beroofd. Een recidivist dus. Laten we hopen dat hij niet opnieuw recidiveert, want het gerecht en de jeugdrechter zullen hem in ieder geval niet tegenhouden! En dan te bedenken dat die andere «betrokkene» van dat andere «incident» in Antwerpen al gekielhaald werd omdat hij gewelddadige computerspelletjes speelde.

Maar wat als morgen één of andere recidivist mij ook doodmept? Zal die dan ook verplicht worden al mijn teksten eens door te lezen in de loop van zestien lesuren? Ik zie het al voor me, hoe de «betrokkene» zich dan door al mijn artikels over Brussel-Halle-Vilvoorde moet worstelen, om over dit artikel en de andere over het «busincident» nog maar te zwijgen. Ik kan me daarom niet van de indruk ontdoen dat de «betrokkene» er al bij al bijzonder goedkoop vanaf komt. Laat ik het zo zeggen: de voorbereiding voor het SCJP-examen heeft mij bijvoorbeeld al meer moeite gekost, en als hij bijvoorbeeld een motorfiets heeft, zal die hem waarschijnlijk ook al een pak meer tijd en geld gekost hebben dan de moord op Guido Demoor. Tenzij ook die betaald werd door de verzekering van zijn ouders.

Read more...

Onwettige straf (Hoegin)

Gisteren deed de Antwerpse rechtbank van eerste aanleg een uitspraak in de zaak over het «busincident» waarin Guido Demoor verleden jaar omkwam. Die uitspraak bevat naar mijn mening toch wel enkele puntjes die de gewone man in de straat met een min of meer intact rechtvaardigheidsgevoel zullen doen kokhalzen. Het Antwerpse parket vond vandaag echter dat het altijd nog «beter» kan.

Er is een tijd geweest dat klassenjustitie wel degelijk een realiteit was in de Belgische rechtbanken. Om het met een cliché te zeggen: sloeg een rijke industrieel een arbeider dood, lagen de verzachtende omstandigheden voor het grijpen: het onbesproken gedrag van de industrieel tot op de dag van de feiten, zijn maatschappelijke positie en bijdragen tot de samenleving aan de ene kant, terwijl de arbeider meer dan genoeg op zijn kerfstok had en het allemaal toch ook wel zelf een beetje gezocht had. Lagen de rollen omgekeerd, was voorbedachte rade het uitgangspunt en de maatschappelijke positie van de dader eerder een verzwarende dan een verzachtende omstandigheid. En ook toen stak de pers graag een handje toe om de zaken bij het publiek in het juiste perspectief te plaatsen. Veel lijkt er vandaag niet veranderd – ik zou zelfs durven stellen, alleen maar de beginlettertjes.

Want wanneer ik de argumentatie in het vonnis van de rechter overloop, blijf ik met een onweerlegbaar vermoeden zitten dat de klassenjustitie plaats gemaakt heeft voor een soort rassenjustitie, en dat de betrokken rechter zelfs niet te beroerd is om hier en daar absurditeiten in te lassen om voor Redouan S. allerlei verzachtende omstandigheden in het leven te roepen waar bijvoorbeeld zijn leeftijdsgenoot Hans van T. (let op het detail in de naam, persjongens en -meisjes!) niet op hoeft te hopen. Zijn «jeugdelijke onbezonnenheid», bijvoorbeeld, het «ontluikende schuldbesef», en dat hij handelde «in een impuls». Dat laatste zou er eigenlijk nog aan ontbroken hebben.

Straffere kost is dat de rechter meent dat Guido Demoor deels de feiten zelf heeft uitgelokt. Tot drie keer toe had hij beleefd gevraagd om stilte, maar de zes hadden hem, met hun ontluikende schuldbesef en in hun jeugdelijke onbezonnenheid impulsief uitgelachen en… uitgedaagd dan toch. Drie keer – trois fois, three times, dreimal dus! En toen lokte Guido Demoor zelf een ferme trap op zijn kin uit. Tja. Ik zou wel eens willen weten met voor indruk de getuigen van op de bus vandaag zitten wanneer ze in de krant het verslag van dit vonnis lezen. In ieder geval, de idioot die zich morgen laat doodtrappen op een lijnbus zal maar beter niet drie maar zeven maal zeventig maal beleefd om stilte vragen voor hij uit zijn sloffen schiet als hij zijn daders geen verzachtende omstandigheden cadeau wil geven, al dan niet in een impuls.

Overigens liet ook Walter Damen, de advocaat van Redouan S., opnieuw van zich horen. Als reactie op de uitspraak verklaarde hij dat «op die manier de zaak tot haar ware proporties wordt teruggebracht» en betreurde in één adem dat het «in de eerste berichten erop leek dat Demoor vermoord was door de zes jongeren». Dat dit stuk levende anti-reclame voor de hele advocatenstand na zijn vorige misselijkmakende uitspraken over deze zaak nog niet uit de Orde van de Advocaten is gezet is mij een volkomen raadsel, maar ondertussen probeer ik mij wel voor te stellen wat volgens dit sujet de «ware proporties» zouden geweest zijn moest een oudere Marokkaan doodgetrapt geweest zijn door zes blanke jongeren, goed getraind in de lokale vechtsportclub, nadat hij drie maal beleefd om wat stilte gevraagd had. Iets zegt me dat voor identiek dezelfde feiten die ware proporties er dan wel eens radicaal anders zouden kunnen uitgezien hebben.

Maar als gevolg van de verzachtende omstandigheden veroordeelde de rechtbank Redouan S. dus tot wat De Standaard omschrijft als «‘slechts’» twee jaar hechtenis. Let op de aanhalingstekens: in Groot-Bijgaarden vinden ze twee jaar cel voor het doodtrappen van iemand die op de bus tot drie maal toe beleefd om stilte gevraagd heeft blijkbaar een toch wat zware straf, maar het kan nog beter. Aangezien ook uitlokking als verzachtende omstandigheid werd gebruikt vindt het Antwerpse parket –waarschijnlijk tot grote opluchting van de voltallige redactie van De Standaard– dat die twee jaar er nog anderhalf teveel zijn, en Redouan S. dus een «onwettige straf» heeft gekregen. Dat er één en ander niet helemaal pluis is rond de strafbepaling in deze zaak staat als een paal boven water, maar de manier waarop het parket hier de rechtbank van eerste aanleg de loef probeert af te steken om de politiek meest correcte te zijn is werkelijk grotesk. Laten we echter niet te vroeg uitroepen dat hiermee nu het toppunt bereikt zou zijn, want misschien wacht in tweede aanleg wel een rechter die vindt dat het simpele feit dat Guido Demoor al zo vermetel was om de zes vertegenwoordigers van het Herrenvolk om stilte vragen, beleefd en tot drie maal toe, ook al een verzachtende omstandigheid was voor de arme Redouan S. En ondertussen hoop ik maar dat die impulsieve sloeber niet al teveel pijn meer heeft aan zijn nek…

Read more...

Ouderdom en wijsheid (Hoegin)

«Guido Demoor had ouder en wijzer moeten zijn toen hij geconfronteerd werd met de provocaties van een bende pubers. Hij had rustig op zijn bank moeten blijven zitten en de politie bellen.» Aldus Walter Damen, de advocaat van Redouan S. die Guido Demoor een dodelijke trap gaf.

Een uitspraak die kan tellen, en je moet het eigenlijk toch maar durven. Wat zouden bijvoorbeeld de buschauffeurs daarvan denken? Zij worden regelmatig geconfronteerd met «bendes pubers», maar hoeven er volgens Walter Damen dus niet op te rekenen dat één van de passagiers hem uit de penarie zou komen helpen wanneer het wat te heet zou worden. Rustig op de bank blijven zitten, en stilletjes de politie bellen. En hopen dat je achteraf geen racismeproces aan je been gelapt krijgt, want misschien waren die «pubers» wel katholieke Polen en ben je zo stom geweest ze te omschrijven zoals ze eruit zien: kutmarokkaantjes.

Maar laten we even meestappen in de redenering van Walter Damen, om te illustreren hoe wijs die man eigenlijk wel is. Stel, je zit daar dus op bus 23 en een «bende pubers» maken amok. Je haalt je GSM-toestel uit je zak, belt de politie op en fluistert –je bent wijs, nietwaar– in de telefoon op welke bus je zit en wat er aan de hand is. Wie gelooft dat er dan onmiddellijk een paar agenten in hun auto springen en met loeiende sirenes naar die bus komen gereden om die «bende pubers» een beetje respect en goede manieren aan te leren, moet werkelijk zo wereldvreemd zijn dat hij niet eens kan begrijpen dat er überhaupt zo'n stoute jongens als die Redouan S. zouden bestaan, laat staan dat die een man als Guido Demoor nog maar een haar zouden krenken. Walter Damen is blijkbaar zo'n man, misschien daarom ook dat hij eerder al verklaarde dat Redouan S. «zwaarder was toegetakeld dan Guido Demoor omdat die jongen wel pijn aan zijn nek had». Dat laatste is volgens mij trouwens impliciet een pleidooi voor het dragen van vuurwapens, want als Guido Demoor als oude en wijze man gewoon zijn revolver had kunnen bovenhalen en Redouan S. met een zuiver nekschot had kunnen afmaken, zou Redouan S. die pijn bespaard zijn gebleven en Guido Demoor nog steeds in leven. En iedereen dus tevreden, of zou ik Walter Damen ergens verkeerd begrepen hebben?

Wat vaststaat is dat niet alleen Guido Demoor overduidelijk een idioot was dat hij zich liet doodstampen, pardon, dat hij enkele «pubers» op zo'n schandalige manier provoceerde, maar dat ook Annick de Ridder van de Open Vld in hetzelfde bedje ziek is. Nummerplaat van enkele «pubers» noteren en met de lichten knipperen wanneer een groepje Marokkanen een jood op de stoep de huid vol schelden en gebaren maken die weinig aan de verbeelding overlaten? Als dat geen provocatie is, dat wil zeggen, van de Annick de Ridder dus? Stilletjes met de wagen aan de kant gaan staan, de politie bellen, en verder hopen dat die arme joodse man het ook niet in zijn hoofd haalt die «pubers» te provoceren. Dat hij zich in Antwerpen op straat waagt is voor Walter Damen misschien al een provocatie op zich? Wie zal er immers schuld aan zijn als één van die Marokkanen door het schelden zijn stembanden wat overbelast en een paar dagen hees en met keelpijn moet rondlopen? Walter Damen wil gerust meehelpen een proces aan te spannen om schadevergoeding te eisen.

Maar ook de pers gaat hier niet vrijuit. Stel je immers voor dat de advocaat van Hans van Themsche het in zijn hoofd zou halen te verklaren dat niet Oulematou Niangadou en Luna Drowart de grootste slachtoffers waren, maar wel Hans van Themsche zelf, want hij werd wel in de buik geschoten, en dat zal toch ook geen lachertje geweest zijn. En dat die agent Marcel van Peel, die Hans van Themsche overmeesterde, gewoon op het terrasje had moeten blijven zitten en zijn collega's had moeten opbellen in plaats van zelf in te grijpen. Het land zou ongetwijfeld op zijn kop gestaan hebben, er zou een dagenlange campagne georganiseerd worden om de achtergrond en het verleden van die advocaat grondig uit te spitten, en in Antwerpen zou het er misschien wel wat levendiger en drukker dan gewoonlijk aan toegaan in bepaalde wijken, om het voorzichtig uit te drukken. Maar nu? De uitlatingen van Walter Damen staan droogweg in de krant, zonder enige kanttekeningen of commentaren over hoe van de pot gerukt die man eigenlijk wel is, en dat is het dan. Je zal maar de weduwe van Guido Demoor zijn en dat allemaal moeten lezen…

Maar als ze wijs is heeft ze het laatste jaar helemaal geen kranten meer gelezen.

Read more...