Gebrek aan burgerlijke deugden: Wegglijden in morele armoede

De groeiende kloof tussen autochtonen en allochtonen belemmert ons teveel het zicht op andere kloven in onze maatschappij, die minstens evenzeer bijdragen tot de vernieling van onze samenleving. Zoals die tussen armen en rijken. Neen, ik ben geen socialist geworden, want het gaat om een kloof die de hedendaagse socialisten al evenmin willen zien: tussen morele rijkdom en morele armoede. Dat de gevaarlijkste cocktail ontstaat wanneer de morele armoede nog eens gepaard gaat met economische armoede, hebben we de voorbije maanden - eigenlijk jaren - maar al te duidelijk kunnen aanschouwen of ervaren. Dat betekent niet dat de morele armoede van grote delen van de bevolking die het economisch relatief goed stellen, niet evenzeer bijdraagt tot de vernieling van onze beschaving, al lijkt de ziekte daarbij wat minder acuut. De morele armoede gaat hand in hand met het verlies aan "burgerlijke" waarden, of beter nog deugden. Het is overigens niet de partij van de burger die deze deugden het meest uitdraagt, niet in haar programma, en al zeker niet in de levenswandel van haar leiders. Er is overigens geen enkele partij die de moed heeft ze echt uit te dragen. Een toenemend deel van de bevolking deugt dan ook niet meer.

Veel daarbij heeft te maken met een verkeerd begrip van de vrijheid van de burger. Het burgerlijke vrijheidsideaal betreft het in staat zijn om zelfstandig een zinvol leven te leiden en daarbij keuzes te maken en daarvoor verantwoordelijkheid te dragen. Echte emancipatiebewegingen hebben steeds daarnaar gestreefd. Zij streefden naar materiële en morele verheffing van het volk, niet naar het wegglijden van de hele samenleving in de morele armoede van de onderklasse. Vandaag zijn het vaak de houdingen en gebruiken van die onderklasse die de boventoon voeren, zeker in sommige media. En dat heeft met veel meer zaken van het dagelijks leven te maken dan de karikatuur die de amorele goegemeente voortdurend van het morele conservatisme probeert te maken: het gaat inderdaad niet alleen over sexualiteit en dergelijke, maar over veel meer: over voedings- en drankgewoonten, over de overgave aan de Tv-cultuur, over taalverruwing, allerlei vormen van exhibitionisme t.a.v. lichaam of privéleven e.d.m. Armoede heeft met vele factoren te maken, maar een van de belangrijkste is duidelijk de onkunde om met de vrijheid om te gaan, het inefficiënt gebruik van schaarse middelen, het niet in staat zijn om prioritaire keuzes te maken. De economisch rijken maar moreel armen die openlijk het slechte voorbeeld geven (dat ik openlijk zeg zal me allicht het verwijt van hypocrisie opleveren - maar wat is er mis met hypocrisie (iets voor een volgende column) ?) hebben een des te grotere verantwoordelijkheid voor wat er fout loopt met wie het bovendien ook materieel minder goed heeft. En neen, het is niét de taak van de overheid om het dagelijks leven in al zijn details nog meer te reglementeren, maar het is wel de taak van eenieder als lid van de gemeenschap, als deelnemer aan de "burgerlijke samenleving", de "civil society". Die overheid moet wel ruimte geven aan die civil society om morele inhoud en vrijheid te ontwikkelen. Zoals ik elders uitvoeriger heb ontwikkeld, houdt dit onder meer in dat burgers de vrijheid moeten hebben om te discrimineren, en heel in het bijzonder om anderen te discrimineren op grond van morele criteria waarmee zij zich identificeren. Het discriminatieverbod is dodelijk voor de instandhouding van enige moraliteit in de samenleving, en past inderdaad perfect bij de amoraliteit van de heersende klasse vandaag, die enkel economisch eigenbelang als criterium in het maatschappelijk leven aanvaardt. Natuurlijk zijn de grote vrijheden (meningsuiting, vereniging, en als kern van alle die van discriminatie) geen voldoende voorwaarde voor de opbouw van een fatsoenlijke samenleving, maar ze zijn wel een noodzakelijke voorwaarde. Inderdaad is het nodig dat die vrijheden zinvol worden gebruikt, en met name om terug morele verantwoordelijkheid te nemen en medeburgers terug op hun moraliteit aan te spreken. Maar daartoe moet op de eerste plaats komaf worden gemaakt met de idee dat wij niet meer de vrijheid hebben om andermans levenswandel te bekritiseren en immoreel te vinden.

De morele opvattingen van bepaalde groepen nieuwkomers in ons land mogen misschien betwistbaar zijn en ingaan tegen onze opvattingen van beschaving; maar de risico's ervan zullen niet beheerst worden door elke moraliteit dan maar uit het openbare leven te bannen. De amoraliteit van vele leden uit verdere generaties moge al een feit zijn - ze is vaak slechts een verhevigde vorm van de autochtone amoraliteit.
Politieke correctheid verhindert ons nog steeds om de levenswandel van de amorele klassen openlijk te bekritiseren; bij de onderklasse wordt ze gerechtvaardigd door ze als gevolg veeleer dan mede-oorzaak van armoede te zien; bij de bovenklasse wordt ze door het discours van gelijke rechten boven alle kritiek geplaatst. Maar de weigering problemen te benoemen is nooit het juiste startpunt geweest voor de oplossing ervan, ook niet op dit gebied. Wat de zwakken in de verschillende betekenissen van het woord nodig hebben, is geen maatschappij die alleen nog individue kent tegenover een staat die hen kwistig met gelijke rechten bedeelt, maar betrokkenheid van de medeburger, opvoeding en sociale en morele begeleiding.

Read more...

Geen militairen voor het Vlaams Belang (Hoegin)

De meerderheidspartijen zijn het eens geworden over een voorstel tot wetswijziging zodat ook militairen op de kieslijsten kunnen staan voor de provincie- en gemeenteraadsverkiezingen. Behalve voor partijen die hun overheidsdotatie verliezen, uiteraard tot luid protest van het Vlaams Belang.

In haar motivatie zegt Hilde Vautmans waarom het verbod dat vroeger bestond vandaag achterhaald is:

Met dit wetsvoorstel wil ze het mogelijk maken voor militairen om een mandaat uit te oefenen van gemeenteraadslid, OCMW-raadslid, lid van een binnengemeentelijk territoriaal orgaan, deskundige, raadgever of lid van een studiecentrum. Nu is dit verboden voor militairen met het oog op het ‘vrijwaren van de samenhang en onafhankelijkheid van het leger’. Hilde is er echter, samen met haar mede-indieners, van overtuigd dat het volledig uitsluiten van de militairen een beperking is van hun politieke rechten. De indieners zijn echter van mening dat het een fundamenteel recht is voor iedereen, ook van de militairen om zich verkiesbaar te stellen. […] De verruiming die ze vragen gaat dan ook volgens de indieners niet in tegen de originele beweegredenen van de wetgevers.

Maar zoals reeds gezegd worden partijen die hun overheidsdotatie verloren hebben uitgesloten van deze regeling. De vraag is daarom: waarom is dit nodig? Het is immers duidelijk wat dit wél een beperking is van de politieke rechten van de militairen. Het fundamentele recht voor iedereen om zich verkiesbaar te stellen is blijkbaar niet zo fundamenteel dat men ook zelf mag kiezen voor welke partij men zich verkiesbaar wil stellen. Of menen de indieners van dit voorstel dat in dit speciale geval de samenhang en de onafhankelijkheid van het leger dan toch in gevaar komt? We hebben er het raden naar, want een motivatie van die uitsluiting heb ik niet gevonden.

In de praktijk is er hoe dan ook een probleem. Ik zie niet in hoe een Minister van Defensie à la André Flahaut toestemming zou geven aan zelfs nog maar een simpele piot om op een lijst van het Vlaams Belang te mogen staan. Ik kan me trouwens ook geen efficiëntere manier inbeelden om als militair je carrière volledig om zeep te helpen dan zo een aanvraag in te dienen, want je kan er gif op innemen dat tegelijk met de formele weigering door de minister ook een blanco besluit tot oneervol ontslag ondertekend zal worden, waarin alleen nog maar de concrete reden voor dat oneervol ontslag dient ingevuld te worden.

Hoe dan ook licht de VLD hier zichzelf een voetje. Niet één kiezer die niet snapt wat hier werkelijk aan de hand is, namelijk een goedkoop rondje Vlaams Belang-pesten op bevel van de PS en bijhuis sp.a. Zoiets brengt overigens het Vlaams Belang alleen maar electorale winst op, ten koste van CD&V-N-VA en, inderdaad, de VLD. De VLD zou daarom zulke sotternijen beter overlaten aan Geert Lambert en Elio di Rupo. En dat Hilde Vautmans zich in De Standaard dan nog wil profileren als een soort Pontius Pilatus die het probleem niet goed snapt («Vlaams Belang moet maar niet in overtreding zijn»), maakt de zaak voor de VLD ongetwijfeld alleen maar erger.

Read more...

Verontrustende VOKA-enquête (Politiek Incorrect)

Het Vlaams Netwerk van Ondernemingen (VOKA) heeft midden vorige week de resultaten van een interne enquête geopenbaard omtrent het investeringsgedrag van ondernemers in activiteiten gelinkt aan de luchthaven van Zaventem. Zoals geweten is er namelijk nog steeds geen politiek akkoord over de toekomst deze luchthaven tussen de drie bevoegde instanties (Vlaamse, Brusselse en federale regering), en is het nog steeds de Brusselse regering - onder francofone dirigentie - die de tweede grootste economische poort van Vlaanderen poogt te saboteren.

Die perfide Franstalig-Brusselse strategie werpt langzamerhand haar (voor Vlaanderen zure) vruchten af. Want uit de VOKA-enquête, die door 284 respondenten werd ingevuld, blijkt nu dat 46,3% van de ondernemers de huidige onzekerheid rond de toekomst van de Zaventemse luchthaven als 'belangrijk' beschouwt voor eventuele verdere investeringsplannen aldaar. Voor 13,8% is die onzekerheid zelfs een 'zeer belangrijke' factor.

Dit op zich is natuurlijk al zeer spijtig nieuws, maar daarmee stopt het nog niet. Want tenslotte willen minderinvesteringen in de luchthaven van Zaventem toch nog niet per definitie betekenen dat dit de Vlaamse economie slecht uitkomt? Tenslotte heeft Vlaanderen toch nog andere luchthavens, zoals die van Oostende en Deurne. Helaas, slechts 36,5% van de ondervraagden denkt in dat geval een andere Vlaamse luchthaven te zullen gebruiken als logistiek centrum. Daar staat dan wel tegenover dat eveneens amper 30,9% denkt van een Waalse regionale luchthaven (Charleroi, Bièrset) gebruik te zullen maken. Op dat punt is de strategie van 'Wallo-Bruxelles' dus falikant mislukt.

Meer zelfs: De investeringen die niet in Zaventem kunnen plaatsgrijpen, zullen zelfs niet in België op alternatieve wijze voorzetten. Want 62,1% van de ondervraagden denkt er dan veeleer aan de logistieke activiteiten te verhuizen naar een andere Europese grote luchthaven, zoals Schiphol, Frankfurt of Parijs.

De conclusie is dan ook dat indien de twisten omtrent Zaventem blijven duren, de luchthaven - en hiermee een van Vlaanderens grootste economische en logistieke troeven - ten dode is opgeschreven. Met dank aan een Fransdol establishment uit de regio Brussel.

Read more...

Wanneer 'frustraties' belangrijker worden dan het echte verhaal (De andere kijk)

Vandaag stond er in de Tijd een artikel dat de bal totaal misslaat.

Benoeming bij Wereldbank brengt frustraties boven
Voorzitter Wolfowitz ligt onder vuur

Waar gaat het over?

De personeelsvereniging van de Wereldbank vraagt een onafhankelijk onderzoek naar de benoeming van een politieke bondgenote van voorzitter Paul Wolfowitz tot hoofd van de antifraudeafdeling van de bank. De affaire legt de onvrede bloot die nog bij veel personeelsleden leeft over de benoeming van Wolfowitz zelf.

De bewuste functionaris wordt ervan beschuldigd vorig jaar op onreglementaire wijze te hebben geprobeerd de e-mails te achterhalen van werknemers die werden verdacht van betrokkenheid bij corruptie.

Ik snap het al: is het misschien omdat de functionaris, benoemd door Wolfowitz, de corruptie aanpakt, dat de ‘onvrede’ van het personeel over Wolfowitz opeens de kop opsteekt?

De controverse over de e-mails doet sterk denken aan de politieke weerstand die de regering-Bush in eigen land en daarbuiten oproept met de ruime interpretatie van haar wettelijke opsporings- en vervolgingsbevoegdheden in het kader van de strijd tegen terrorisme.

Kan goed zijn, maar wat heeft dat er in godsnaam mee te maken?

Kritische Republikeinen zien internationale instellingen op zijn best als verspilling van belastinggeld en op zijn slechtst als een bedreiging van hun soevereiniteit. Ze dreigen om de haverklap de geldkraan dicht te draaien.

Moeten we dan maar de ogen sluiten voor corruptie, omdat het om de Wereldbank of de Verenigde Naties gaat?

De vrees bestaat dat [Wolfowitz] de Bush-doctrine wil toepassen bij de Wereldbank en ontwikkelingshulp nadrukkelijker wil inzetten om democratie en marktwerking af te dwingen in derde wereld.

Kan er iets ergers zijn dan een beetje democratie en marktwerking in de derde wereld te introduceren? Is er niemand bij de Tijd die dergelijke nonsens naleest?

[De functionaris] wordt gezien als een lid van een politiek getinte kliek van gelijkgezinden die de bankvoorzitter om zich heen heeft verzameld om de macht te breken van de wereldwijd meer dan dertig vice-voorzitters.

U heeft dat goed gelezen: meer dan dertig (30!) vice-voorzitters!!

[De werknemers] zouden de naam van een zogenaamde klokkenluider in Zuid-Azië hebben verraden aan de ambtenaren die hij van corruptie had beschuldigd.
De bank moedigt bedrijven, die aan haar projecten deelnemen, sinds kort (sinds het aantreden van Paul Wolfowitz? PF) aan corruptie te melden. De bewuste klokkenluider zou echter voor zijn goede daden zijn beloond met bedreigingen. Hij heeft zijn land moeten ontvluchten.

De auteur, Washington-correspondent Rik Winkel, mist het echte verhaal en pakt liever Wolfowitz aan. Een betere titel ware geweest:

Wolfowitz pakt corruptie bij Wereldbank aan.
Personeel stribbelt tegen.

Read more...

Die hypocrieten die het onzin vinden het gebruik van het Nederlands op te leggen in het openbare leven ....

De stad Rotterdam heeft een gedragscode opgesteld voor de omgang tussen burgers in het sociale leven, met als één van zeven regels de verplichting om in het openbare leven Nederlands te spreken (http://www.nrc.nl/binnenland/article132676.ece). De Nederlandse minister van inburgering, Mw. Rita Verdonk, wil een dergelijke regel in heel (Staats)Nederland invoeren (zie http://www.volkskrant.nl/denhaag/1137995840769.html en http://www.nrc.nl/binnenland/article134047.ece).

Zoals te verwachten was, komt hiertegen natuurlijk protest. Chokri Mahassine bijvoorbeeld: "Chokri Mahassine (SP.A) moet hardop lachen als we hem bellen voor een reactie. ,,Dit is te idioot voor woorden. Je reinste onzin. Nederland is geëvolueerd van een dictatuur van de verdraagzaamheid naar een dictatuur van de onverdraagzaamheid. Dergelijk voorstel is een democratie onwaardig. Wie heeft er nu zaken mee welke taal ik spreek op straat? "

Wel, een dergelijke verplichting reglementair opleggen is inderdaad nonsens. Maar de meeste tegenstanders zijn grote hypocrieten. De regel is namelijk een consequente toepassing van het discriminatieverbod dat de hele politiek correcte goegemeente bij wet heeft opgelegd in omzeggens alle aspecten van het openbare leven.

De grote meerderheid van gelijkheidsfundi's die ons parlement beheerst heeft in art. 2 § 4 van de Wet van 25 februari 2003 laten inschrijven dat "Elke vorm van directe of indirecte discriminatie is verboden bij het verspreiden, het publiceren of het openbaar maken van een tekst, een bericht, een teken of enig andere drager van discriminerende uitlatingen;
de toegang tot en de deelname aan, alsook elke andere uitoefening van een economische, sociale, culturele of politieke activiteit toegankelijk voor het publiek. " Ook Mahassine is een grote voorstander van dat soort idiote, dictatoriale en een democratie onwaardige wetgeving. Want wie heeft er nu zaken mee met wie ik een vereniging wil vormen, aan wie ik mijn eigendom wil verhuren of verkopen, wie ik als werknmer in dienst wil nemen, wie ik binnenlaat en wie niet ?

Wanneer men in het nederlands taalgebied buiten de strikte privé-kring, in het openbare leven dus, een andere taal gebruikt dan het Nederlands, aankondigingen en informatie verspreidt die niet tegelijkertijd ook in het Nederlands wordt verspreid, dan sluit men het grootste deel van de bevolking van deze communicatie uit. Het gebruik van vreemde talen is een discriminatie van autochtonen wegens hun nationale of etnische afstamming. Met andere woorden, volgens de voorgewende ethiek van de linkerzijde is het een vorm van racisme.

Maar het gaat natuurlijk om een voorgewende ethiek, want het typische aan alle zogezegde antidiscriminatiewetgeving is dat ze altijd discrimineert, en meestal - niet altijd - in één welbepaalde richting. Positieve discriminatie noemen ze dat dan .

Verlos ons aub van politici die het gebruik van het Nederlands in het openbare leven willen opleggen of enig andere discriminatieverbod in het openbare leven. Laat dat maar aan de samenleving zelf over. En dat laatste wil zeggen: laat idereen de vrijheid om anderen juist wel te discrimineren indien ze niet het Nederlands gebruiken. Of omgekeerd. Dat is nu eenmaal het wezen van de fundamentele vrijheden. En dus iets waar de overheid zijn handen moet van afhouden.

Voor alle duidelijkheid: het gebruik van talen in de openbare dienst is wettelijk geregeld en moet dat voor mij in de gegeven omstandigheden in Vlaanderen en Brussel ook blijven. Gehaaide linksen maken hiervan misbruik om door middel van een perverse vesgcuiving in het woord openbaar het "openbare leven" tussen privé-personen, in de privé-sector of op straat, gelijk te stellen met de openbare sector of openbare dienst. Een gelijkstelling die echter neerkomt op een afschaffing van de civil society - dé eigenschap van het "reëel existerende socialisme".

Read more...

De kleine Moby-Dick (victa placet mihi causa)

Daarnet hoorde ik in het TV-nieuws dat de walvis, die per vergissing de Thames was opgezwommen, is komen te overlijden — wellicht door stress.
De journalist (wiens stem ik niet herkende) leek net als elk rechtgeaard mens dit verscheiden sterk te betreuren.
Nu kan ik mij vergissen, maar uit zijn woordkeuze bleek een bepaalde geloofsovertuiging meen ik, en dat is niet helemaal koosjer want hij hoort objectief te blijven. Heel erg was het gelukkig niet, want uit 's mans woorden sprak een boeddhistische, of toch een soort pantheïstische overtuiging waar elke Westerse mens zich min of meer in kan vinden.
Allerminst dus wil ik suggereren dat de man het woord kreng in de mond had moeten nemen om over die dode vis te spreken, maar zijn keuze voor "stoffelijk overschot" — ook al betreft het hier een bijbelse vis — leek me weer naar de andere kant door te slaan.

.

Read more...

Vlaams Parlement Doet Europese Machtsafstand (Law & Justice)

Het Vlaams Parlement moet binnenkort stemmen over de Europese grondwet. Het krijgt een zeldzame kans om Vlaanderen als een belangrijke regio op de Europese kaart te zetten, volledig in de lijn van de subsidiariteitsgedachte die fraai geformuleerd staat in de Europese grondwet. Daarvoor moet het wel handig de politieke gegevens kunnen en willen bespelen, stelt Wilfried Dewachter, politoloog verbonden aan de KULeuven. Lees het volledige artikel op de website van De TIJD (inloggen vereist) of op de blog van Nova Civitas.
Copyright © De TIJD, 23/01/2006.

Read more...

Belgisch rookgordijn in de VS (Politiek Incorrect)

Ongeveer twee maand na Verhofstadts promotiereis door Azië - dat in feite niet meer of niet minder was dan een soort 'racende rally' met zijn opperconcurrent Yves Leterme die in diezelfde periode ook in die regio rondtoerde - was het tijd om ook de Verenigde Staten van Amerika warm te maken voor Belgiës nieuwe 'fiscaal paradepaardje'; de notionele intrestaftrek. Over het mistgordijn van demagogie en opgeklopte hype die hangt rond die notionele intrestaftrek, is op deze webstek reeds een artikel geschreven dat kan teruggevonden worden via http://politiekincorrect.web-log.nl/log/4063605 .

Verhofstadt vertoeft er in het eminente gezelschap van zijn vice-premier Didier Reynders (MR) en Staatssecretaris voor Administratieve Overregulering Vincent Van 'Q' (VLD). Het bonte Belgische gezelschap is er door New York, Washington en Chicago getrokken om de modale Amerikaanse ondernemer er van te overtuigen in het beloofde Belgenland te komen investeren. Zelfs niemand minder dan president Bush heeft de moeite genomen naar het lofgeschal van Verhofstadt te luisteren. Voor de televisiecamera's verklaarde Verhofstadt dan ook vol trots dat heel wat prominente Amerikaanse bedrijven binnenkort een vestiging in België zullen openen of uitbreiden of extra investeringen in België plannen.

Het zijn natuurlijk de woorden van Verhofstadt, en zoals met de meeste van zijn woorden, moeten we ook deze met enig kritisch oog durven benaderen. Zo verklaarde Verhofstadt dat de 'Bank of New York' een Europese dochteronderneming in Brussel zou vestigen. Paul Bodart, algemeen directeur van het Belgisch filiaal van de Bank of New York, reageerde verrast. Volgens hem zijn er zeker geen concrete plannen om extra investeringen in België te doen. Dan is er nog het bedrijf Cargill, dat biodiesel produceert. Van dit bedrijf kreeg Verhofstadt het gedaan 62 miljoen euro extra te investeren in de vestigingen van Gent en Feluy. Volgens de Belgische projectcoördinator gaat het echter om een veel lager bedrag, en bovendien is dit niet ingegeven door de notionele intrestmogelijkheid. Het plan zou namelijk reeds in de herfst van 2004 bekend zijn gemaakt. Janssen Pharmaceutica dan - de Belgische dochter van het Amerikaanse Johnson & Johnson. Over dit bedrijf legde Verhofstadt de ronkende verklaring af dat het 100 miljoen euro extra in België zou investeren. "Dit zijn echter courante onderhoudsinvesteringen", luidde het parool in J&J-kringen. Bovendien is Verhofstadt blijkbaar al vergeten dat een andere Amerikaanse farmareus, Pfizer, in november 2005 nog besliste een investering van 185 miljoen euro NIET in België te plannen, notionele intrest of niet, maar wel in New York. De reden hiervoor lag voor de hand: Het wanbeleid en wantrouwen van de Belgische overheid jegens de farmasector (met name de claw back-heffing). En ten slotte is er dan nog het technologiebedrijf EMC, dat volgens Verhofstadt een centrum nabij Mechelen zou gaan oprichten. Ook bij EMC wist men te melden dat er nog bijlange niets beslist is.

De conclusie is dan ook dat Verhofstadt wederom een weekje voor de camera's heeft kunnen paraderen om er (ten onrechte) goed nieuws te verkopen, maar meer ook niet. Dat Verhofstadt het blijkbaar niet kan beseffen dat ondernemers niet van de ene dag op de andere miljoeneninvesteringen in een ander land plannen, toont aan dat de (Belgische) politiek jammer genoeg nog ver van de ondernemerswereld staat. Bovendien zijn nog veel andere factoren mede bepalend voor een ondernemer om al dan niet een investering te plegen. Maar het is twijfelachtig of Verhofstadt tijdens zijn redevoeringen er ook op zou hebben gewezen dat België het land is met de op drie landen na hoogste fiscale druk in Europa, de loonkosten de pan uit blijven swingen wegens de anachronistische automatische loonindexeringen, de vakbonden geen rechtspersoonlijkheid hebben en steeds de hand boven het hoofd worden gehouden, de productiviteit per uur van de Belgische werknemer inlevert in vergelijking met andere Europese landen, de administratieve lasten reëel weinig dalen, het Generatiepact een lege doos is, de Lissabonnorm nog ver verwijderd is, de overheidsschuld nog steeds torenhoog is en dat belgië beschikt over een vice-premier/première die niet weet wat ze tekent als ze een contract voor de neus wordt geschoven. Wedden dat de Amerikanen de rest van hun leven een migraine-aanval zullen krijgen bij het horen van de naam 'Belgium'?

Read more...

Waar was dat voor nodig? (De andere kijk)

Vanmorgen op het VRT-radionieuws: 150 journalisten omgekomen in 2005.
- 50 ten gevolge van een vliegtuigongeval in Iran.
- X-aantal doden in landen zoals a, b en c.
- Het Amerikaanse leger is verantwoordelijk voor 5 van de 35 sterfgevallen in Irak.

De enige "verantwoordelijke" die wordt vernoemd is het Amerikaanse leger.

Wretchard had enige tijd geleden een post over gestorven journalisten in Irak. Hij lijst 21 gevallen op. Zijn bevindingen:

- Bij 4 gevallen waren Amerikaanse strijdkrachten betrokken, maar er was zeker geen sprake van "hits";
- In 14 gevallen werden journalisten duidelijk vermoord door "opstandelingen".

Wie is er nu de grootste bedreiging voor de persvrijheid in Irak? Verdient het Amerikaanse leger deze "eervolle" vermelding? Waar was dat voor nodig? Als dit al geen anti-Amerikaanse vooringenomenheid is, wat dan wel?

Read more...

Ik Capituleer. Zelfcensuur in Kunst en Journalistiek (Law & Justice)

Winternachten, het Internationaal literatuurfestival in Den Haag, had dit jaar “Helden van de geest” als thema. De vrijheid van meningsuiting in Nederland staat onder druk. Steeds werden twee zaken bedreigd: de persoon in kwestie, die een veilig heenkomen zocht (bv. Paul Cliteur bij Buitenhof, en de Spunk-columniste Hasna el Maroudi), en de vrije meningsuiting, die na een golf van publieke verontwaardiging in de steek werd gelaten. Wachtend op het volgende incident.

Afshin Ellian, jurist, dichter en columnist van NRC Handelsblad, opende een debat over de vrijheid van meningsuiting en zelfcensuur in kunst en journalistiek, met een krachtig manifest tegen zelfcensuur:

“De tragische geschiedenis van vrijheid van meningsuiting als mensenrecht neemt binnen de wereldwijde mensenrechtenschendingen een bijzondere plaats in. De reden ligt voor de hand: vaak is de onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting een voorspel voor andere mensenrechtenschendingen. In de meeste islamitische landen is de vrijheid van meningsuiting volkomen onbekend. Het chauvinisme, etnisch nationalisme en religieuze fanatisme zijn vaak de oorzaken van een gewelddadige houding jegens andersdenkenden. Ook Nederland wordt sinds kort met deze verschijnselen geconfronteerd. Het is misschien nog niet iedereen opgevallen, maar dat is wel het geval.”

Ellian meent dat de verdediging van de vrijheid van meningsuiting geen ver van mijn bed show mag zijn:

“Waarom strijden we eigenlijk voor de vrijheid van meningsuiting van kunstenaars en schrijvers in getiranniseerde landen, zoals Iran, en vinden we het min of meer begrijpelijk dat diezelfde vrijheid van meningsuiting in een democratie als Nederland wordt ingeperkt?”

“Gerechtvaardigde kritiek op de islam wordt regelmatig - zonder een zweem van argumentatie - ’islamofobie’ en ’racisme’ genoemd, en wordt verdacht gemaakt door de aantijging dat daarmee alle moslims worden gestigmatiseerd. Dat soort verdachtmakingen zijn aanslagen op het vrije woord, gepleegd door vrije mensen in een vrij land. Was Voltaire een religiofoob, omdat hij kritiek had op intolerante manifestaties van de godsdienst? Was Luther een catholicofoob omdat hij kritiek had op de katholieke kerk? Had de Reformatie nooit mogen plaatsvinden, omdat Luther ‘alle katholieken stigmatiseerde’?

Er is sprake van een vrijwillige capitulatie van intellectuelen.”

Voor Ellian is de vrijheid van meningsuiting, en de verdediging ervan, essentieel: “Voor ons is de vrijheid de lucht die we ademen. We kunnen zonder vrijheid niet leven en werken. Zonder burgermoed kan de vrijheid niet bestaan.”

Lees hier de volledige tekst van Afshin Ellian.

Het is wel opvallend dat de zelfcensuur vandaag in de kunst en de journalistiek voornamelijk de islam en sommige allochtonen betreft, en bijvoorbeeld niet het christendom. Hetzelfde geldt voor reclame.

Voor de journalistiek in het bijzonder zijn zelfs speciale aanbevelingen gemaakt over hoe men over allochtonen moet schrijven of verslag uitbrengen. Reeds in 2003 maakte de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) een boekje met aanbevelingen. 'Horen, zien en schrijven' heet het, met als ondertitel: 'Aanbevelingen voor berichtgeving over de multiculturele samenleving'. De kritiek van Nederlandse journalisten bleef niet uit:

"De tips die de auteurs verstrekken, ogen tamelijk journalistiek, maar zijn in feite één grote aanbeveling tot een aan zelfcensuur grenzende filtering van negatief nieuws over integratie. Roept El-Moumni iets naars over homo's? Vraag dan andere - lees: brave - moslimorganisaties naar hún mening. Want: 'Door onbekendheid met de islamitische wereld worden uitspraken van een imam soms aan de gehele moslimgemeenschap toegeschreven.'

Heeft blijkens een enquête een meerderheid van de moslims begrip voor 11 september? Zoek dan net zo lang tot je een deskundige hebt gevonden die vindt dat die enquête niet deugt. Kortom, check ongemakkelijk nieuws net zo lang tot de angel eruit is gehaald.

'Extra' is het woord waar de brochure om draait. Journalisten moeten, als ze over immigranten schrijven, van de NVJ 'extra zorgvuldig' zijn met de 'cijfers, statistieken, en andere feiten'. Dit om stigmatisering te voorkomen. Een belachelijk standpunt. Het impliceert, ten eerste, dat journalisten met autochtonen minder zorgvuldig zouden mogen omgaan, dat er twee niveaus van zorgvuldigheid zijn. Maar vooral omdat in die woordjes 'extra zorgvuldigheid' de aap uit de mouw komt. De aap van de neerbuigende betutteling. De aap in welzijnswerkerstenue die - verblind door zijn eigen goedertierenheid - niet ziet dat juist hij stigmatiseert door Nederlanders van buitenlandse komaf neer te zetten als een collectief van onaanraakbaren die 'extra' voorzichtig moeten worden behandeld, omdat ze een beetje zielig en onmondig zijn.
Deze fase van het integratiedebat leek goddank voorbij, maar is weer helemaal terug. Bedankt, NVJ. "

In 2004 publiceerde de Algemene Vereniging van Beroepsjournalisten in België (AVBB), samen met het Centrum voor Gelijkheid van Kansen en voor Racismebestrijding (CGKR), de Aanbevelingen voor de berichtgeving over allochtonen (pdf). De aanbevelingen hebben niet het karakter van formele deontologische normen, maar ze kunnen wel mee in overweging worden genomen bij de behandeling van een klacht bij de Raad voor de Journalistiek. Ook de VRT verklaart in zijn Charter Diversiteit dat hij in zijn berichtgeving de journalistieke richtlijnen en aanbevelingen inzake de berichtgeving over allochtonen zal respecteren.

Met een schalkse knipoog naar de eerste bladzijde van de website van de Commissie voor de Interculturele Dialoog, kunnen we hier inderdaad besluiten: “stilte is medeplichtig aan wat men wil bestrijden”, maar ik ben niet zeker dat men daar hetzelfde mee bedoelt als ik…

In verband met het thema tolerantie en vrijheid van meningsuiting zijn de volgende teksten het lezen waard: “Tolerantie, de Vrijheid van Meningsuiting en de Islam” (pdf), van Egbert Dommering, en "Tolerantie” van Matthias E. Storme (pdf).

Read more...

Tyranny of Diversity also in Law Firms (Law & Justice)

"Wal-Mart Stores Inc., a consumer of approximately $200 million in legal services annually, announced this past fall that it had fired one of its outside law firms - not because of the quality of its legal work but because the firm failed to meet statistical recruitment and retention goals for minority and women attorneys. Many other corporations are threatening to do the same with respect to their outside law firms."
Read the whole thing at Law.com.

On a personal note:
(1) when I was an attorney, the clients never (really never) asked what was our "diversity policy." They wanted to get the job done.
(2) As an inhouse counsel (company lawyer) , I never asked, and I never will, what the "diversity policy" is of my outside counsel. I want to get the job done as good as possible, whether it be by a male/female attorney, white/black/red/yellow/purple with red lines/orange with green spots etc.

Read more...

Hommeles in Brussel (Politiek Incorrect)

Het feit dat men van Brussel in 1989 met de stemming van de zogenaamde 'Brusselwet' deze stad met aansluitend nog eens 18 andere gemeenten een constitutioneel statuut heeft gegeven, is een flater van formaat. Dat hoeft gezien de verdere oprukking van de verfransing van onze Vlaamse hoofdstad, de huiverachtige houding van Franstalig-Brusselse politici de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde te splitsen, de niet gerespecteerde tweetaligheid van het Brusselse overheidswezen en dergelijke meer geen verder betoog. Het probleem Brussel/Bruxelles begint overigens ernstig te escaleren. En de katalysator van deze escalatie heeft slechts twee lettertjes als naam: PS.

Blijkbaar doen de Italiaanse invloeden van voorzitter Di Rupo de partij weinig goeds. Tegenwoordig heeft deze partij trouwens ook nog bewondering voor een andere Italiaan: Niccolo Machiavelli. Want in haar strijd om de MR electoraal van de kaart te vegen zijn, zeker in Brussel, blijkbaar alle middelen toegelaten. De Franstalig-liberale MR is in feite een kartel van de (Waalse) liberale 'Parti Libéral Réformateur' (PRL) en de (Brusselse) neonazistische, Vlaminghatende FDF. Het is blijkbaar dat kartel dat de PS nu probeert te breken, teneinde de MR finaal te kunnen verzwakken. Hoe zij dat doet in het Brusselse? Zeer simpel: Door zich nog franskiljoner en Vlaminghatend op te stellen dan het FDF...

Een eerste provocatie aan het adres van de Brusselse Vlamingen was natuurlijk de vervanging van PS-burgemeester van Brussel Freddy Thielemans, die wegens medische redenen voor onbepaalde periode van het politieke strijdtoneel is verdwenen. Hij werd vervangen door een andere PS'er, deze keer een dame, met de exotische naam Faouzia Hariche. Wat bleek echter al snel? Dat deze dame absoluut geen kennis, actief nog passief, van de Nederlandse taal heeft. En bijgevolg volgens de strikte letter der (grond)wet haar mandaat niet zou mogen opnemen. Dit leidde dus, terecht, tot groot protest bij zowat alle Vlaamse partijen in Brussel. Na zulk een flater zou je dan toch denken dat de PS dan toch wel op zijn minst een mandataris die wel het Nederlands machtig is in de plaats zet? Neen hoor; wel integendeel. Na de reactie van de Vlaamse partijen, kwam de Brusselse PS-voorzitter Philippe Moureaux nog eens aandraven met de waanzinnige insinuatie dat de Vlamingen mevrouw Hariche niet als burgemeester lusten omdat ze van allochtone origine is. Op die manier probeert Moureaux dus de Vlaamse gemeenschap in Brussel tegen de allochtone gemeenschap op te zetten, want van die insinuatie is uiteraard niets waar.

Andere voorbeelden van de perfide PS-strategie zijn bijvoorbeeld de uitspraken van Freddy Thielemans - ondertussen terug burgemeester - zelf die beweert dat hij meer angst heeft van Vlaamse gettovorming in de Dansaertstraat (rond de grens met Sint-Jans-Molenbeek...) dan van de Brusselse kanslozen en allochtonen. Toch wel sterk dat de Vlamingen in Brussel, nota bene hun eigen hoofdstad, al bijeen moeten kruipen in een heus 'getto' is maar al te gek. Van 'Warschau 1939' naar 'Brussel/Bruxelles 2006'; het is voor de PS blijkbaar maar een kleine stap... En dan heb je nog Henri Tineur, de kabinetschef van Brussels minister-president Charles Picqué (PS) die in het staatsblad nog wel liet weten dat eventueel NMBS-personeel voor de regio Schaarbeek-Brussel-Oudergem zich bij hem PERSOONLIJK dient aan te melden. Van cliëntelisme gesproken...

Alleszins, al deze Franstalige PS-pesterijen tegen de Vlamingen in Brussel hebben er toe geleid dat de drie vertegenwoordigde Vlaamse ministers in de Brusselse Gewestregering Guy Vanhengel (VLD), Brigitte Grouwels (CD&V) en Pascal Smet (SP.A) een gezamenlijk communiqué de wereld in hebben gestuurd waarin ze "diegenen die nog steeds pogen de Vlaamse gemeenschap van Brussel in een kwalijk dag licht te plaatsen" oproepen te stoppen met hun pestgedrag. Ach, zo'n communiqué is natuurlijk nog een zeer milde tegenreactie. Om goed te zijn zouden de Vlaamse partijen in Brussel met een klacht naar het Centrum voor Gelijkheid voor Kansen en Racismebestrijding moeten trekken. Want uitspraken zoals die van Thielemans en Moureaux; hoe heet dat ook alweer? Racisme of zoiets?...

Overigens kunnen bij dat communiqué ook nog enkele vraagtekens geplaatst worden. Want een van de ondertekenaars, Pascal Smet, verklaarde enkele dagen geleden nog in de Franstalige versie van het Brusselse blad 'Zone 02' dat Brussel onomstotelijk een Franstalige stad is. Meer nog, Smet vond dat de Nederlandstaligen (!) in de Brusselse instellingen oververtegenwoordigd (!!) zijn, en dat dit een efficiënte werking van de Brusselse instituten belemmert. Dat zo iemand dan enkele dagen later ongegeneerd mee een 'strijvaardig' communiqué ondertekent, is echt wel totaal ongeloofwaardig. Maar ja, blijkbaar draait de SP.A toch nog altijd liever mee met de rode honden van de PS danwel het belang van de Vlamingen in Brussel (en daarbuiten...) te dienen.

Read more...

Stookoliedom (Politiek Incorrect)

In september besliste de federale regering de zogenaamde 'energiekorting' voor particuliere stookolieverbruikers te introduceren. Die korting diende, toen nog met de winter in het vooruitzicht, de hoge brandstofprijzen te compenseren. Maar om zulk een 'korting' te kunnen betalen, is er natuurlijk ook geld nodig. Voor dat geld diende, willes nillens, de petroleumsector op te draaien. Aldus werd er een bedrag van 100 miljoen euro door de petroleumsector 'geprefinancierd'.

Wat blijkt nu echter? Na enkele berichtgevingen in sommige kranten afgelopen weekeinde, waarin gesuggereerd werd dat de overheid een 'tijdelijke extra heffing' van 0,65 eurocent per liter stookolie wil introduceren, begon de Belgische petroleumsector zich toch wel af te vragen of zij hun 'geprefinancierde' miljoenen euro's ooit nog terug zouden zien. Er werd warm en koud tegelijk geblazen: Minister van Financiën Didier Reynders (MR) liet verstaan dat het geld wel degelijk gerestitueerd zal worden aan de petroleumfederatie, maar begrotingsminister Freya Van den Bossche (sp.a) liet een ander geluid horen. Zij is van mening dat de petroleumsector maar moet opdraaien voor de energiekorting; dus van een terugbetaling kon geen sprake zijn. Dat liet ze ook zo verstaan tijdens een interpellatieronde in de Kamer.

Maar al gaat de leugen nog zo snel; de waarheid achterhaald hem wel. Nadat het contract tussen overheid en petroleumsector werden geopenbaard, bleek dat juffrouw Van den Bossche zowel de petroleumsector als het parlement flagrant stond te beliegen. In die overeenkomst staat namelijk zwart op wit dat de petroleumsector tegen uiterlijk 31 maart haar geld terugbetaald zal krijgen. Bovendien blijkt nu ook dat die lening op de rekening van de overheid werd overgeschreven op... 27 december 2005; juist op tijd om nog mee te laten tellen voor de jaarlijkse begrotingscontrole. Juist op tijd dus voor Van den Bossche om haar eerste "begroting in evenwicht" te kunnen presenteren, en zowaar een ruiker bloemen van collega-minister Reynders in ontvangst te mogen nemen.

Maar voor Freya is dat bloementijdperk al lang achterwege. De bloemen hebben nu plaats moeten ruimen voor een grote cactus, waarmee de begroting het best vergeleken kan worden: Het prikt ten alle tijde zeer hard

Read more...

Geen euro's voor Letland (Hoegin)

De Letse regering besloot op dinsdag 3 januari unaniem dat de Europese gemeenschappelijke munteenheid in Letland «eiro» zal heten, en niet «euro». Dit besluit is conform met de spellingswijze van de naam van het Oude Continent in het Lets, «Eiropai», maar is in conflict met een verordening van de Europese Centrale Bank (ECB) die zegt dat de naam «euro» in alle lidstaten op dezelfde manier geschreven moet worden.

Letland is niet het enige Europese land dat linguistische problemen heeft met de naam «euro». Ook Hongarije («euró»), Litouwen («euras»), Malta («ewro») en Slovenië («evro») zitten ferm in de knoei met het dictaat van de ECB. Een land dat wel een uitzondering bekwam was Griekenland («ευρώ»), maar alleen omdat het een ander alfabet gebruikt.

De Letse Minister van Onderwijs, Ina Druviete, zelf trouwens een taalkundige, verklaarde dat de lettercombinatie e-u in het Lets niet voorkomt, en dat die gewoonlijk in het Lets vertaald wordt als e-i. Ze maakte overigens duidelijk dat de hele zaak niet zozeer politiek gekleurd is, maar wel cultureel. Indien de ECB, en dus bij uitbreiding de Europese Unie, er niet in slaagt respect op te brengen voor de gevoeligheden binnen de verscheidene taalgemeenschappen, is dat een bijzonder slechte start voor de aanvaarding van de euro in de nieuwe lidstaten. En in een land als Letland, dat zich al bij al nog niet zo lang geleden losgewrikt heeft uit die andere moloch, de Sovjet-Unie, zal dat bij meer dan één de vraag doen rijzen waarom men zich toen de moeite getroost heeft om voor onafhankelijkheid te strijden. Draai trouwens even de zaken om, en stel je voor dat men in Groot-Brittannië de euro zou moeten invoeren met een umlaut boven de u omdat de ECB nu eenmaal in haar alwetendheid heeft beslist dat dat maar in alle talen aanvaardbaar moet zijn, en je begrijpt welke PR-stunt de ECB en de Europese Unie aan het doorvoeren zijn in deze vijf nieuwe lidstaten.

Read more...

Mensensmokkelaar van Quickenborne (Skender)

Staatssecretaris Vincent van Quickenborne bezocht gisteren een Amerikaanse overheidsdienst. Journalisten mochten niet mee binnen, maar omdat politici nu eenmaal aandacht nodig hebben, liet van Quickenborne de journalisten doorgaan voor personeel opdat ze toch verslag zouden kunnen uitbrengen over Vincents gloriemoment in de VS. Ook De Standaard was aanwezig en zo komen we te weten dat het bijna misliep aan de identiteitscontrole bij de ingang. Eén van de journalisten had immers zijn paspoort niet bij. Gelukkig zijn Belgische staatssecretarissen op alles voorbereid. Van Quickenborne toverde snel een valse identiteitskaart te voorschijn op naam van Homer Dupont, zodat de journalist alsnog binnenkon.

De moordenaars van de Afghaanse krijgsheer Massoud hadden valse Belgische paspoorten. Sindsdien hoor je wel eens dat er heel wat valse Belgische paspoorten circuleren onder terroristen en andere criminelen. Wat wil je dan ook als een lid van de regering ongegeneerd, onder het oog van journalisten, met een valse identiteitskaart staat te zwaaien! Wat maken we weer een betrouwbare indruk in Amerika.

Read more...

New Deal of Final Deal voor België? (Hoegin)

Eric van Rompuy pleit in een opinieartikel in De Standaard voor een New Deal voor België. Hij verzuimt echter te vertellen waarom België überhaupt nog nodig of wenselijk zou zijn, en waarom het nog te vroeg zou zijn voor een Final Deal. In zijn artikel geeft hij nochtans argumenten genoeg aan voor zo een Final Deal.

Eric van Rompuy is ongetwijfeld één van de verstandigste politici die Vlaanderen rijk is, maar op het communautaire vlak heb ik de indruk dat zijn zicht op de zaken gehinderd wordt door een Belgische nevel. Als inwoner van Vlaams-Brabant weet hij goed genoeg waar het schoentje wringt, en in zijn opinieartikel haalt hij een hele reeks probleempunten aan waardoor het vandaag in België vierkant draait, of zelfs dat nog niet. Hij merkt ook op dat de geesten onder de federale paarse regeringen geradicaliseerd zijn, en dat het manifest van de denkgroep In de Warande representatiever is voor de Vlaamse ondernemingswereld dan sommigen durven toegeven. Vlaams separatisme is geen exclusief gedachtengoed meer van extreme nationalistische clubjes die grote planen smeden in een rokerig achterlokaaltje van één of ander bruin café.

Het is echter jammer dat Eric van Rompuy niet uit het Belgische denkkader durft te stappen. Aan het eind van zijn artikel heeft hij het immers over «voor welke positieve uitdaging Vlaanderen en Wallonië staan», maar dan als gemeenschappen van België, want zijn New Deal is er één «voor België met de gemeenschappen». Dit moet betekenen dat België volgens hem een meerwaarde heeft voor Vlaanderen (en Wallonië), terwijl hij zelf bijvoorbeeld schrijft dat de opvattingen over onderwerpen als inkomensbeleid, arbeidsmarkt, fiscaliteit, justitie en verkeer steeds verder uit mekaar groeien. Over welke onderwerpen bestaat er dan nog eensgezindheid over de taalgrens heen? Hoe dan ook, die meerwaarde, die toch cruciaal is om nog vast te houden aan België, ontbreekt dus in zijn betoog. Het staat daarmee in scherp contrast met wat Jean-Claude van Cauwenberghe nog niet zo lang geleden in een gesprek met Le Soir liet optekenen. Zoals het een goed politicus en strateeg betaamt sluit hij geen enkele optie uit, en dus ook niet het einde van België.

De uitspraak van Van Cauwenberghe heeft natuurlijk wel veel weg van een schot voor de boeg van zowel de Vlamingen als de Franstaligen, maar het zou goed zijn indien ook Vlaamse politici buiten het Vlaams Belang en de N-VA eens de oefening zouden maken het einde van België te overwegen. De denkgroep In de Warande heeft alvast de verdienste aan te tonen dat men bij de Vlaamse ondernemers niet bang is van zo een oefening, of van ze consequent tot het uiterste af te maken. En ook bij de Vlaamse bevolking in het algemeen lijkt men niet bang te zijn van het einde van België. Het probleem is dus absoluut niet dat in 2006 de Vlaamse bevolking duidelijk moet gemaakt worden dat een New Deal voor België onvermijdelijk is, wel dat álle Vlaamse politici duidelijk gemaakt moet worden dat de bevolking verwacht dat zij eindelijk eens ernstig en eerlijk een Final Deal overwegen.

Read more...

Guantanamo, Pakistan en Chirac (De andere kijk)

Naar aanleiding van het bezoek van premier Verhofstadt aan het Witte Huis is onder Vlaamse bloggers een discussie ontstaan over de Amerikaanse basis op Guantanamo. Ook ondergetekende nam deel. Kijk hier.

Hieronder vind je nog enkele andere berichten rond diezelfde gevangenis:

- Guantanamo prisoners linked to London bomb probe. (hat tip: The Belmont Club).

- Human Rights Watch report focuses on U.S. again.

Om af te sluiten: nog enkele andere opvallende berichten:

- Osama bin Laden has warned that al-Qaeda was preparing an attack very soon, but also offered Americans a “long-term truce”. (nogal zwakjes van hem; maar misschien voelde hij dat hij nog eens fors uit te hoek moest komen omwille van ...

- Abu Khabab al-Masri Killed in Pakistan Strike / al-Qaeda Commanders al-Magrabi and Habib killed in Damadola (dat zijn drie grote vissen)

Wacht! Nog een uitsmijter:
- Chirac threatens to nuke someone (wat zit daar achter, want zoiets zeg je niet zomaar omdat je een plotse testosteronaanval hebt?)

Read more...

Taalhoffelijkheid en Vlaams schouderklopje Franstalige doodzonden (Hoegin)

Elio di Rupo schiet op een PS-congres in Gembloux met scherp op enkele politici van de MR. Jacques Simonet moet het ontgelden omdat hij vindt dat een burgemeester van Brussel toch een beetje Nederlands zou moeten kunnen spreken, en Alain Destexhe mag van Vlamingen geen schouderklopjes ontvangen.

Het verwijt van Elio di Rupo aan het adres van Jacques Simonet is eigenlijk heel eenvoudig: wanneer een Franstalig politicus vindt dat ondanks alles een burgemeester van Brussel, tot nader order de hoofstad van België, toch een beetje Nederlands zou moeten kunnen spreken, dan is dat voor hem een brug te ver. Want zo een politicus sluit zich aan bij de Vlamingen («se joindre aux voix flamandes»), om niet te zeggen dat hij een volksverrader is. Hoe kan men dat immers anders noemen wanneer iemand zo vermetel is de schijnheiligheid en onhoffelijkheid van een stamgenoot aan te klagen, samen met de vijand?

Eigenlijk is het geval-Hariche bijzonder ontluisterend voor al wie nog geloofde dat de PS geen fundamenteel Vlaams-vijandige partij is en blijft, ook al heeft Di Rupo een paar cursussen Nederlands gevolgd. Zo maakte Philippe Moureaux van zijn hart niet bepaald geen moordkuil toen hij de reactie van de Vlamingen op de benoeming van Hariche kristalhelder wist te analyseren: niet dat zij amper een woord Nederlands kan aflezen van een blaadje papier is het échte probleem van de Vlamingen, maar wel dat zij autochtoon is, en dus zijn de Vlamingen racisten. Of waren de Vlamingen per definitie racisten en moest het dus wel haar autochtone achtergrond zijn, en niet haar gebrek aan talenkennis, ik wil er vanaf zijn. Hoe dan ook, autochtonen hoeven zich in Brussel niets van de taalwetten aan te trekken, en het is niet de eerste keer dat een PS-politicus uit dat vaatje probeert te tappen.

Verder heeft Elio di Rupo dus zijn twijfels wanneer hij ziet dat een Franstalige liberaal in Vlaanderen schouderklopjes krijgt («le donneur de leçons libéral le plus médiatisé recevoir un prix de ceux qui ont rédigé un manifeste pour une Flandre indépendante»). Om alvast één ding recht te zetten: Alain Destexhe krijgt de Prijs van de vrijheid voor 2006 van Nova Civitas, niet van de denkgroep In de Warande zoals zowel Le Soir als La Libre Belgique netjes overschrijven van het persbericht van Belga. Maar de kritiek van Elio di Rupo op de publicatie van de studie van Alain Destexhe is dus niet inhoudelijk, en blijkbaar hoeft dat ook niet, want hij krijgt een prijs van Vlamingen. En daarmee is voor hem waarschijnlijk de kous al af. Dat hij ondanks zijn voortreffelijke kennis van het Nederlands de ene denkgroep niet uit de andere weet te houden is daarbij waarschijnlijk een détail, zeker als hij daarmee zijn speech wat extra kracht kan geven. En laten we eerlijk zijn, zijn al die Vlaamse denkgroepen, en Vlamingen tout court, niet één pot nat? Als Nova Civitas dat manifest dan inderdaad niet geschreven heeft — wie zegt dat ze het niet hadden kúnnen of durven doen? (Tja…) Waarom Nova Civitas die prijs aan Alain Destexhe heeft toegekend is dan zelfs nog maar een détail van tweede orde.

Nu goed, in dit alles zit ongetwijfeld ook enige verkiezingsretoriek, plus dat Alain Destexhe in zijn studie natuurlijk wel de kern van de Waalse PS-staat aanviel, maar dat neemt niet weg dat de uitlatingen van Elio di Rupo perfect passen in het rijtje van uitlatingen die bij PS-politici ook in tempore non suspecto op te tekenen vallen. Belangrijker is dat Elio di Rupo zélf even goed op de anti-Vlaamse trom durft te roffelen als hem dat electoraal goed uitkomt, maar of dit de ogen zal openen van de Vlamingen die zich liever laten verleiden door de paar zoete woordjes Nederlands die Elio di Rupo af en toe voor de mikrofoon fezelt, is een andere vraag. Van enige «N'ayez pas peur» is alvast geen sprake aan de andere kant van de taalgrens.

Read more...

Ondernemen in Europa, België en Vlaanderen (Politiek Incorrect)

Volgens de Global Entrepreneurship Monitor-Studie (GEM) dat peilt naar de toekomstplannen van ondernemers om verder hun onderneming te vergroten. Dit wordt weergegeven in een percentage.

Voor België is dit percentage in 2005 van 3,5% naar 3,93% gestegen. Doch, deze stijging is alleen maar te danken aan Vlaanderen en Brussel. In Vlaanderen steeg dit percentage namelijk van 2,7% naar 3,71%. Dit in schril contrast met Wallonië, waar dit ondernemerspercentage zakte van 4,7 naar 3,6%. Waarmee bewezen is dat het ondernemingsleven toch maar wat lauwtjes reageert op Elio's Waalse Marshallplan.

Dit betekent natuurlijk niet dat Vlaanderen nu het recht zou hebben andermaal kloek op de borst te kloppen. De ondernemingsgraad in Europa bedraagt namelijk 5,26%, ruim boven zowel het Belgische als Vlaamse percentage. Een onmiddellijke verlaging van de vennootschapsbelasting - zonder doekjes-voor-het-bloeden als de notionele intrestaftrek - dringt zich dan ook meer en meer aan.

Read more...

Een paarse baby (Hoegin)

Didier Reynders (MR) is duidelijk de plezantste thuis: hij wil van de spruit van Rik Daems en Sophie Pécriaux een echte «paarse baby» maken.

Misschien bedoelde hij het wel goed, want hij wou voor het kind een MR-peter en een sp.a-meter. Jammer dat twee peters misschien niet zal mogen, want anders lijken Steve Stevaert en Louis Michel wel de uitgelezen kandidaten om het kind levenslang gratis vakanties op Cuba te verzekeren. Tenminste, zolang Fidel en zijn getrouwen daar de dienst blijven uitmaken. En waarom eigenlijk zo kleinburgerlijk zijn, en het niet bij de kartelpartners zoeken? Els van Weert van SPIRIT en Olivier Maingain van het FDF bijvoorbeeld, als we dan toch water en vuur aan het verzoenen zijn.

Maar zou Reynders ook willen dat het kind meer paars zou zijn dan enkel maar wat de meter en de peter betreft? Ik hoop van niet. Laten we immers eens nagaan wat dat nu werkelijk betekent, een paarse baby. Wensen we dat kind bijvoorbeeld een holebi-relatie toe met een geregulariseerde illegaal, snel en efficiënt getrouwd, met adoptiekind? Ik denk het niet. En zijn dagelijkse portie cannabis, als het maar niet in het openbaar gebeurt en «problematisch» wordt? Ik kan me trouwens absoluut niet voorstellen dat pa of ma Daems-Pécriaux er problemen van zouden maken indien hun oogappel thuis betrapt zou worden met maximaal 3 gram op zak, neen toch? En misschien mag het wel mee de beslissing over euthanasie op pa nemen, wanneer ie wat dement begint te worden? Ik teken daar toch maar liever niet voor.

Ik vind in ieder geval dat het stilaan genoeg begint te worden met al die overspeltoestanden in het parlement. Dat Verhofstadt al eens een deurwaarder tegen het lijf loopt voor hij naar zijn werk kan vertrekken is één zaak, maar hij houdt het tenminste discreet. Dat Patrick Dewael tegenwoordig privé-lessen «diepte-interviews» krijgt op het thuisfront is al een andere, maar een VLD-fractievoorzitter die het met een PS-poes doet, dat is erover. Wat gaat men nog uitvinden om dit te overtreffen? Mieke Vogels die eens goed tong draait met Filip Dewinter? Ik moet er niet aan denken. Elio di Rupo die een hete nacht doormaakt met Geert Bourgeois, met exclusieve beelden voor het VRT-journaal? Laat die kelk alstublieft aan ons voorbij gaan. Of een geit van Yves Leterme die staat te «grazen» op één van de weides van José Happart… in Francorchamps, op z'n Engels? Niet moeilijk dat Brussel-Halle-Vilvoorde nooit gesplitst is geraakt.

(Oorspronkelijk verschenen bij Diogenes)

Read more...