Vakbonden en rechtspersoonlijkheid (LVB)

De machtigste organisaties in België zijn ongrijpbaar voor het gerecht. Politieke partijen en vakbonden hebben namelijk geen rechtspersoonlijkheid. Als "feitelijke verenigingen" bestaan ze niet voor het gerecht, en moeten ze aangepakt worden via hun bestuursleden of, zoals in het racismeproces tegen het Vlaams Blok, via nevenorganisaties die wel rechtspersoonlijkheid hebben. Senator Annemie Van de Casteele (VLD) heeft nu een wetsvoorstel ingediend dat vakbonden verplicht om zich te structureren als een rechtspersoon, wat in de praktijk meestal zal neerkomen op een VZW-structuur. "Als bedrijven transparant moeten zijn, dan de vakbonden ook", zegt ze, en ze wijst erop dat de ongrijpbaarheid van de vakbonden een anachronisme is. VLD en MR steunen het voorstel, de christelijke vakbond is woest. Het wetsvoorstel van Van de Casteele lijkt kansloos, want socialisten, christendemocraten en groenen zullen vrijwel zeker tegen stemmen. Toch heeft het voorstel de verdienste om de problematiek nog eens onder de aandacht te brengen. Terwijl de vakbonden zelf voortdurend pleiten voor 'ethisch ondernemen', 'eerlijke handel' en 'inspraak in het bestuur van ondernemingen', weigeren ze om zelf voor de machtspositie die ze bekleden ook de maatschappelijke en juridische verantwoordelijkheid op te nemen.

Als er bij één of andere vakbondsactie schade veroorzaakt wordt, kunnen de gedupeerden de vakbond niet voor de rechtbank dagen. Men moet de vakbondsleiders persoonlijk dagvaarden of, in het ultieme geval, alle vakbondsleden. Dat laatste kan gek of grappig lijken, maar toen begin 2000 aan het licht kwam dat de christelijke vakbond 25 miljoen euro op een Luxemburgse bankrekening had staan en de intresten op die rekeningen niet had aangegeven aan de Belgische fiscus, verklaarde een woordvoerder van de Bijzondere Belastingsinspectie (BBI) aan De Standaard dat ieder vakbondslid in theorie persoonlijk verantwoordelijk was:

In Luxemburg bestaat er geen roerende voorheffing. De betrokkene moet in ons land aangifte doen. Omdat het ACV geen rechtspersoonlijkheid heeft, kan het dat niet zelf doen. In principe is elk van de leden een stukje van de belasting verschuldigd, maar in de praktijk is dat uitgesloten.

Deze zaak noopte de Leuvense hoogleraar in arbeidsrecht Roger Blanpain tot de vaststelling dat de vakbonden veel macht hebben, maar de verantwoordelijkheid die normaal met die macht gepaard gaat, ontlopen:

De vakbonden [...] hebben in ons land een zeer machtige positie. Zij maken deel uit van honderden instellingen en comités, zoals de Nationale Bank, de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven, de Nationale Arbeidsraad, de Paritaire Comités, de arbeidsrechtbanken en hoven... De vakbonden hebben het monopolie bij het voordragen van de kandidaten arbeiders en bedienden voor de komende sociale verkiezingen. De grote vakbonden maken deel uit van de bekende socialistische en christelijke zuilen en beïnvloeden rechtstreeks de politiek in ons land. De vakbonden beheren daarenboven, samen met de werkgevers, de sociale zekerheid, goed voor zowat 1600 miljard BEF, sluiten CAO’s, die, wanneer ze algemeen verbindend worden verklaard, juridisch gelden voor alle werkgevers en werknemers van het hele land of van de betrokken bedrijfstak. Zij innen in de sectoren gelden, die paritair beheerd worden, in het kader van Fondsen voor Bestaanszekerheid. Ook die Fondsen van zijn een voorbeeld van non-transparantie.

Tegenover al die macht staat er echter geen democratische legitimering. De vakbonden hebben geen rechtspersoonlijkheid, hun leiders worden niet democratisch verkozen, de leden hebben geen inzage in de financiën van hun bond. Geen informatie aan eigen leden, daar waar de vakbonden met klem en terecht medebeheer en inspraak, met informatie, vragen aan de ondernemingen. Waarom zelf het voorbeeld niet geven?

Hier is heel wat te doen in het kader van de "nieuwe politieke cultuur": democratie, openheid en tolerantie. Mag men verwijzen naar buitenlandse voorbeelden: in de VS en het VK worden de syndicale leiders democratisch verkozen en worden de financiën bekend gemaakt. De Amerikaanse vakbonden zijn fier op hun stakersfondsen en pakken daar gretig mee uit ter gelegenheid van de onderhandelingen. In Nederland maken de vakbonden een jaarrekening bekend. In Frankrijk hebben de werkgevers en de grote ondernemingen beslist een open beleid te voeren in verband met hun beloning en deelname in de winst van het topmanagement.

Senator Annemie Van de Casteele (VLD) heeft nu een wetgevend initiatief genomen dat de vakbonden wil verplichten om rechtspersoonlijkheid aan te nemen. Haar liberale collega's Patrik Vankrunkelsven en Jacques Germaux (VLD), Berni Collas (van de Duitstalige liberale partij PFF), en Christine Defraigne en Marie-Hélène Crombé-Berton (MR) hebben het voorstel mee ondertekend.

In de toelichting bij het wetsvoorstel legt Van de Casteele meteen de vinger op de wonde. Vakbonden zijn niet zomaar verenigingen die de belangen van werknemers verdedigen. Ze hebben van overheidswege monopolies gekregen.

Vakbonden zijn in ons land erg machtige en belangrijke instanties. Alleen vakbonden mogen lijsten indienen bij de sociale verkiezingen; behalve voor kaderleden zijn « huislijsten » (van een groep werknemers buiten de vakbonden om) niet toegelaten. Alleen vakbonden mogen werknemers vertegenwoordigen op alle mogelijke niveaus. Alleen zij mogen collectieve arbeidsovereenkomsten sluiten met een of meer werkgevers; een « akkoord » dat een werkgever zou sluiten met al zijn werknemers, maar zonder handtekening van een vakbondssecretaris, heeft niét de juridische waarde van een CAO. Een CAO is dan weer nodig om een hele reeks zaken te kunnen afwikkelen die voor bedrijven belangrijk zijn, bijvoorbeeld het invoeren van flexibele arbeidsregelingen.

Het is niet overdreven te stellen dat, in tal van middelgrote en grote bedrijven, het de vakbonden zijn die beslissen wanneer er gestaakt wordt, wanneer er opnieuw gewerkt wordt en hoe (flexibel) dit verloopt. [...] Het is dan ook erg bevreemdend dat de grote en machtige instituten die de Belgische vakbonden zijn — en die beschikken over zoveel wettelijke en financiële middelen — juridisch gesproken eigenlijk niet bestaan. Men zal tevergeefs op zoek gaan naar de VZW « ABVV » of de cvba « ACV », want de Belgische vakbonden zijn steeds feitelijke verenigingen zonder rechtspersoonlijkheid gebleven. Dat regelmatig vanuit politieke, academische en werkgevershoek geopperd wordt dat het toch beter zou zijn als de vakbonden rechtspersoonlijkheid zouden aannemen is niet verwonderlijk, zeker niet na gijzelingsacties van directieleden door vakbondsafgevaardigden in bedrijven zoals Sigma Coatings of AGC Automotive in Fleurus. De vakbonden hebben deze vraag vanuit de politiek en de samenleving echter steeds resoluut van de hand gewezen.

Het ontbreken van rechtspersoonlijkheid, en de wetenschap dat vakbonden in de praktijk toch niet vervolgd worden, geeft vakbondsmilitanten het gevoel dat ze onaantastbaar zijn. De gijzelingsacties van directieleden werden inderdaad nooit vervolgd noch bestraft. De verplichting voor vakbonden om rechtspersoonlijkheid aan te nemen zou dit gevoel van straffeloosheid tegengaan, en de vakbonden op hun plaats zetten: die van verenigingen als alle andere, die nobele doelstellingen mogen nastreven, maar daarbij de wetten moeten naleven, de fysieke integriteit van personen en eigendommen moeten respecteren, en de schade die ze veroorzaken moeten vergoeden.

Read more...

We are all British! (De andere kijk)

Today, 4 bombs killed tens and wounded hundreds of innocent civilians in London. My thoughts go to those who were affected by this indiscriminate atrocity. The perpetrators must be hunted down and brought to justice.

Like 9/11, 3/11 or other terrorist acts, this is not an attack on one city or one nation, but on all nations and on civilised people everywhere. Today, we are all British! Above all, this is not an attack on what we do in Iraq or Afghanistan, but on what we are, on what we hold dear, our values of freedom and democracy.

We cannot be intimidated by these acts. We must stick to our way of life and our beliefs. I am confident that the great and proud British people will do so. In the past, during WWII, they showed courage when facing the Nazi aggression alone during the Blitz and later on, along with many other allies. Without any doubt, they will show the same spirit again.

Back then, the allies prevailed. Now, once again, all nations and civilized people should join forces to pursue the war on terror that was brought to us. We did not ask for it, but faced with it, we will fight it and must win it. They shall not prevail!

Read more...

Aanpassen...(The Flemish Beerdrinker)

Het was weer van dat. Een dag van overvloedige regenval en de doemverhalen steken weer de kop op. Het onweer en de voorafgaande hittegolf zijn het gevolg van de opwarming van de aarde. En de problemen als gevolg hiervan zullen in de toekomst alleen maar erger worden, tenzij dringend iets gedaan zou worden aan de uitstoot van CO2. Ik moet bekennen dat ik iets niet begrijp aan dit verhaal. Neem nu eens voor de gemakkelijkheid aan dat de opwarming inderdaad plaatsgrijpt, dat deze wordt veroorzaakt door de historisch hoge concentraties van CO2 in de lucht en dus het gevolg is van menselijke tussenkomst, en dat we als gevolg van de opwarming meer en meer extreme weertoestanden gaan meemaken. Dit zijn belangrijke aannames die we niet zomaar met zekerheid mogen... aannemen, maar dat is momenteel het punt niet. Het punt is het volgende. Koolstofdioxide blijft lange tijd in de lucht. Zelfs wanneer we veel drastischere maatregelen gaan nemen dan voorzien in het huidige Kyoto-verdrag dan nog zal het al een hele klus worden om tegen het einde van de eeuw de hoeveelheid CO2 te gaan stabiliseren. Dus als de opwarming inderdaad het gevolg is van CO2 dan zijn we eraan voor de moeite. Het zal via deze weg nog lang duren vooraleer we de klimaatverandering zullen kunnen stoppen of afremmen. Het is denk ik afwachten tot technieken beschikbaar zijn waarmee we CO2 daadwerkelijk terug uit te lucht kunnen halen (sequestratie) omdat je zo de hoeveelheid CO2 kan verminderen en dit op korte termijn. Bovendien moet je de economische ontwikkeling niet afremmen om nieuwe technologieën te ontwikkelen. Bovendien is er nog een ander broeikasgas – methaan – waarvan wordt aangenomen dat een vermindering van de hoeveelheid van dit gas in de lucht wel snellere effecten zal hebben. Hoe dan ook moeten we ervan uitgaan dat wanneer de hierboven gestelde aannames juist zijn, de opwarming van de aarde sowieso zal verder gaan, of we nu onze uitstoot tegen 2010 met 7,5% verminderen of niet. En dat we dus meer en meer extreme weersomstandigheden tegemoet gaan. Moeten we dan niks doen? Nee, maar waarom niet onze middelen inzetten teneinde ons aan te passen aan de nieuwe weersomstandigheden? In Vlaanderen zijn we rijk genoeg om ons aan te passen aan extreme hitte en overvloedige regenval. Wanneer we weten dat zaken zoals de voorbije week opnieuw kunnen voorkomen, kunnen we daarmee rekening houden en de nodige voorzieningen treffen. Zoals we intussen ook de nodige voorzieningen hebben getroffen bij extreme hitte, met als gevolg veel minder doden (waarbij we dan nog geen rekening houden met de vermindering van het aantal dodelijke slachtoffers door het nagenoeg verdwijnen van extreem winterweer). Mij lijkt dit een veel rendabelere strategie dan zomaar in te zetten op een verdrag dat veel kost maar nauwelijks iets oplost. Wat opvalt, is dat deze strategie van aanpassing nauwelijks enig debat krijgt. Het gaat alleen maar over hoe we Kyoto moeten halen. Me dunkt dat er wat meer evenwicht in de discussie zou moeten komen. Zoals het rapport van de commissie Economische Zaken van de House of Lords het uitdrukt:

The issue is clearly one of balance. Most adaptation expenditures would be local, while mitigation requires action on a global scale. Few would suggest doing nothing by way of mitigation, and few would suggest no adaptation expenditures at all. But the policy literature seems to us to be overly focussed on mitigation. We therefore urge the Government to ensure that greater efforts are made to understand the relative costs and benefits of adaptation compared to those of mitigation.

Kijken dus of gewoon aanpassen aan de zich wijzigende klimaatomstandigheden niet een betere strategie is. En wat met de ontwikkelingslanden? Die hebben daar de middelen toch niet voor? Wel, misschien is het wel beter om de ontwikkelingshulp daaraan te besteden, want voor economische ontwikkeling kan het toch niet dienen. En aangezien de opwarming van de aarde volgens sommigen toch belangrijker is dan economische groei zie ik niet in waarom men daar tegen zou zijn.

Read more...

Insane Union (The Flemish Beerdrinker)

Chris Dillow points to COMMISSION REGULATION (EC) No 1810/2004 of 7 September 2004. This regulation is 877 pages long (!) and is signed by Frits Bolkestein. A-ha, a Bolkestein-regulation. This one however is not about the liberalization of services, because in that case one line would do: abolish all regulation (i’m joking!). So no left-wing politicians or unions to fill the streets to protest this time. What is it about then? It’s about the tariffs imposed by the European Union. Lot’s of them. How anyone can make sense of this mess, let alone, the poor countries that wants acces to Europes markets to develop, is beyond me. It’s an absurdity, as Chris Dillow says. Frits Bolkestein, as a liberal, should have refused to put his signature under this regulation. If you are searching for the Frankenstein-directive, well this is it:

I defy anyone to show that this tariff structure optimizes European welfare. More to the point, it’s just fantasy to expect this absurdity to be negotiated into something sane. Line-by-line negotiations will get us nowhere.So here’s my suggestion for Blair and Brown. Forget negotiation. Fighting street-to-street on this won’t work. Why not just announce, unilaterally, that the UK will have no part in this absurdity, and will allow free imports from everywhere? This will give the rest of the EU three options.
1. They could do nothing, in which case their tariffs will become redundant as goods are freely imported to the UK and re-exported.
2. They could retaliate by imposing tariffs on the UK. This would show clearly to all Europeans that EU leaders want to impoverish Africa and harm European consumers in order to please their lobbyists and special interest groups.
3. Do the right thing, and follow the UK’s example.
If Blair and Brown were serious about wanting to help Africa (and indeed UK consumers) they’d do this today. Both are surely well aware of the text: "follow not a multitude to do evil."Or do they prefer to just drool and drivel that they care, without actually doing anything?

Every three seconds a child dies, because of this. (To use the rethoric of the making poverty history buch). Here’s another one....and another one....again....

Read more...

Brussel-Halle-Vilvoorde: Quousque tandem (41) (Hoegin)

Een jaar geleden legden de kamerleden van het Vlaams parlement de eed af. Ter gelegenheid van die verjaardag gaf Miet Smet (CD&V) een interview weg aan Gazet van Antwerpen. Twee uitspraken van haar doen toch de wenkbrauwen fronsen.

Miet Smet doet in het interview haar beklag over het feit dat er in het Vlaams Parlement zo weinig te beleven valt. Ze is daarbij dan toch zo eerlijk de schuld daarvoor ook in eigen gelederen te willen zoeken, door het befaamde Zwijgakkoord. Verder natuurlijk een sneer naar de oppositie, die ofwel «flets» is wanneer ze het over Groen! heeft, ofwel «nooit beweegt» wanneer het over het Vlaams Belang gaat. Bijzonder voorspelbaar natuurlijk, maar de vraag is toch of ze als CD&V-politica veel recht van spreken heeft, met de CD&V-oppositie van amper meer dan een jaar geleden nog in het geheugen. Of wat toch voor CD&V-oppositie moest doorgaan.

Maar goed, wat is de tweede reden waarom het zo saai is in het Vlaams Parlement? «Ze hebben een heel jaar Brussel-Halle-Vilvoorde moeten gedogen.» Daar sta je dan als inwoner van Halle-Vilvoorde die ondertussen al veertig jaar Brussel-Halle-Vilvoorde moet gedogen! Trouwens, gedogen, wat een woordkeuze. Ik dacht dat het Vlaams Kartel in geen Vlaamse regering ging stappen zonder een voorafgaande splitsing van het arrondissement, of vergis ik me nu? Misschien was dat toen maar een «intentieverklaring» van de kant van de CD&V? Een jaar later dan komen klagen dat men Brussel-Halle-Vilvoorde heeft moeten gedogen is eerlijk gezegd een straffe stoot van Miet Smet.

Maar het houdt nog niet op. Miet Smet weet immers ook hoe het komt dat de CD&V en in het bijzonder Yves Leterme op dit ogenblik zo'n goede beurt maken in de opiniepeilingen:

Yves heeft in de affaire Brussel-Halle-Vilvoorde bewezen dat hij een groot staatsman is.

Laten we voor een goed begrip de prestaties van zo'n groot staatsman eens op een rijtje zetten: (i) hij leidt een regering waartoe hij nooit ging toetreden zonder voorafgaande splitsing, (ii) liet vervolgens de onverwijlde splitsing maandenlang aanslepen, om dan (iii) op niets uit te draaien omdat het maar een «intentieverklaring» van de andere partijen was, (iv) door groot staatsman Yves Leterme geslikt als zoete koek na de opvoering van een stukje theater, en met als klap op de vuurpijl (v) dat het al maandenlang bijzonder windstil is rond het dossier dat minstens twee jaar, indien niet zes, in de koelkast steekt. En waarbij de CD&V niet bepaald veel ijver aan de dag legt om het dossier warm te houden.

En wat zegt Miet Smet dan?

De mensen zijn de flashy aanpak van de paarse coalities beu en hebben nood aan sérieux. En dan komen ze terecht bij Yves Leterme en Jo Vandeurzen.

En daar bestaat geen twijfel over: in het dossier Brussel-Halle-Vilvoorde hebben ze aan de bevolking even uitgebreid laten zien wat sérieux werkelijk is. In Halle-Vilvoorde zijn ze er nog altijd niet goed van…

Read more...

Well, whadda you know! (De andere kijk)

Aussie blogger Arthur Chrenkoff has the fine habit to come up with surprising stories that defy common wisdom. Today was an excellent example of that:

- Five major European powers have established a joint-venture to ship illegal immigrants back home by airplane; it reminds me of the then despised proposal by the then Vlaams Blok to repatriate them by C130.

- The EU de facto agrees with Bush: environmentalism can wreck the economy and destroy jobs.

- We'd rather live under Israeli "occupation" than have our own independent Palestinian state!

Further, things continue to go Blair's and not Chirac's way. After Chirac lost his EU referendum, allowing Blair to dump his own, the 2012 Olympics will be held, not in Paris, but in London!

Finally, as previously announced here, the 4th of July was a day of shame in Berlin.

Read more...

Bad Advice (The Flemish Beerdrinker)

Abolishing the Common Agricultural Policy should be high on the trade agenda. But it’s not about trade justice as people like Blair, Oxfam and the folks over at Make Poverty History contend. In fact just abolishing it would be rather unfair towards the least developed countries who are mostly importers of food and agricultural products and thus will be hurt by rising food prices when subsidies are eliminated. Who stand to gain most when the CAP it ditched are Europeans themselves and middle-income countries like Brazil, Argentina and Colombia, who have a comparative advantage in agricultural products. In this context it is striking that it is precisely those middle-income countries that are by far the most protectionist of all. For example, in the U.S. and in the EU more than a quarter of agricultural products enter duty free. The Cairns group of those same middle-income countries allow duty-free access of just 3 percent. Unfortunately, advocats of trade justice do not plead for free trade. They have nothing against those barriers put up by the Cairns group. They in fact think that least developed countries also should be allowed to take the same protectionist measures. They propose a world where the export subsidies by developed countries are abolished and where developing countries protect their own agricultural sector with subsidies and tarifs. That’s called trade justice. But not only would rising prices hurt the food importing countries - the poorest of the poor - the inability of the least developed countries to export will not be cured:

The inability of the LDCs to export to the developed-country market is largely (though, admittedly, not exclusively) the result of the supply-side constraints that are of their own making. The sooner we recognize this fact the more urgently will the countries and international institutions focus their attention on how best to overcome these constraints. Telling the countries that the developed countries are responsible for their woes may make one popular but it does the countries no good. It only encourages complacency towards domestic policy reform in these countries and without those reforms no amount of opening up by the developed countries will kick off growth.

What the trade justice people have to offer poor countries is neither trade, nor justice. They only offer them continued poverty.

Read more...

Neen Bart! Neen!

Ik had mezelf beloofd dat ik hierover niets zou schrijven, maar het is te problematisch geworden.

Ik heb het interview van Bouckaert in Tertio gelezen. Het was een goed interview waarin Bouckaert volgens mij zich correct gedroeg tegenover de VLD. Ik gruw van een samenwerking met Belang, omwille van hun conservatisme en hun recente afwijzen van een liberaal economisch programma. Ik ga dus totaal niét akkoord met de mening van Bouckaert in het interview. Ik applaudisseer echter wel omdat hij een visie heeft. Een visie op de toekomst van VLD... Waauw, dat bestaat nog! Chapeau voor Bouckaert dat hij het debat probeert aan te zwengelen.

Somers reactie deed mijn mond openvallen. De erge geen-kritiek-of-buiten scenarios vond ik eerst overdreven, hoewel ik niet akkoord was of ben met de volmachten die Somers zichzelf toekende. Maar dit slaat alles. Dit is een gerespecteerd liberaal die een interessant interview gaf en daarin niet uit de bocht ging. Dat mag niet. (?)

Bouckaert had het recht zijn mening te geven en is zelfs binnen de regels van de volmachten gebleven. Bovendien zijn die volmachten onliberaal, de VLD onwaardig en zou zoiets enkel mogen kunnen na toelating van het congres. (dat is overigens ook de enige manier om iemand uit het partijbestuur te zetten, het congres moet dat bekrachtigen. dat heeft men opgelost door Patricia Dewaele te 'schorsen')

De politieke raad van Jong VLD heeft beslist om Bouckaert te steunen en kritiek te geven op de volmachten. De reactie van het partijbestuur was, volgens de standaard, 'er was werchter en live aid, hebben de jongeren niets beters te doen?'. ... Met andere woorden: "zwijgen!"

Wel dit keer zwijgen we niet, wel dit keer slikken we niet. Bouckaert heeft niets verkeerd gedaan, integendeel. Somers gaat zijn bevoegdheid te buiten en de leden van het partijbestuur die zijn volmachtenvoorstel goedgekeurd hebben verliezen serieus wat krediet.

We mogen echter niet vergeten dat Bart Somers werkelijk denkt dat hij doet wat het beste is voor de VLD. Hij moet gewoon beseffen dat de ruzies erbij horen en eerder het gevolg zijn van een gebrek aan visie en consensus. De ruzies zijn een symptoom van het probleem, niet het probleem zélf. Het is zelfs de enige echte manier om in te zien DAT er een probleem is. (cfr. Popper's open society) Bart Somers heeft hard gereageerd maar zijn systeem schiet haar doel voorbij en doet nog meer schade dan het moest voorkomen. Het is tijd voor Bart om te slikken, te aanvaarden dat zijn systeem niet werkt, en het onmiddelijk in te trekken. Vanaf nu moet iemand die pro een coalitie met Belang is, dat mogen zeggen. Vanaf nu moet een lid van het partijbureau of een mandataris ongezouten kritiek kunnnen leveren op de partij. Dat we enkele procentjes kwijtspelen daardoor is spijtig maar een detail vergeleken met de verziekte Mccarthy-sfeer die nu geldt in de VLD. Goed geprobeerd, maar houd er alstublieft mee op. Want men zal het hem nooit vergeven als hij Bouckaert's vel neemt. Dan is de volgende die voor de bijl gaat Somers zélf.

Read more...

Happy birthday, America (De andere kijk)

Dear America, I want to apologize for my countrymen who make a fool of themselves when expressing their hatred for the great nation that you are.

One of them, Jean Vanempten, the chief of the foreign desk of the Flemish newspaper De Tijd, really hit the jackpot last weekend.

First of all, he laid out the many similarities between president Bush and the president-elect of Iran, Mahmoud Ahmadinejad. He got those from Juan Cole, an American professor. That guy rang a bell with me, so I did some research and came up with this, this and this. That guy is completely nuts! Just read what Chrenkoff has to say about similar comparisons.

To top it all, Vanempten mentioned a story that could explain why US foreign secretary Condi Rice hates Iran so much. Maybe, he said, it could have something to do with an Iranian boyfriend who dumped her during her college time. As if the nature of the Iranian regime would not suffice.

I really don't understand why a serious newspaper like De Tijd allows him to make such a mess of their international pages.

Read more...

"A true muslim is not a democrat" (De andere kijk)

The new president of Iran is not exactly a jolly fellow:

- He is said to have been one of the masterminds of the seizure of the American embassy in Teheran in 1979.

- in Austria, he is said to be wanted for his involvement in the assassination of a Kurdish member of the opposition.

- at the time of the election, he was quoted as saying that "we did not have a revolution to have a democracy".

If Ahmadinejad's name had been Filip De Man, something tells me the CGKR would probably have filed a complaint against him. However, it is still unclear whether Ivan De Vadder has fallen from his chair - again.

Read more...

Another view on Iraq (De andere kijk)

The regular antidote for the MSM's one-sided approach to the situation in Iraq:

- the speech of president Bush aimed at bolstering domestic support for his policy on Iraq

- defaitism cannot be allowed to become a self-fulfilling prophecy

- Iraq is not for the US what Afghanistan was for the Soviets

- Yes, there were links between Saddam and Al Qaeda

- An Iraqi blogger tells the left to grow up

I am planning a bigger post on Iraq and the global war on terror in general.

Read more...

Boudewijn Bouckaert op het matje (2) (LVB)

Gisteren gaf ik een situering van de positie van Boudewijn Bouckaert en Nova Civitas binnen de liberale beweging, en maakte ik een analyse van zijn voorstel tot centrumrechtse frontvorming. Vandaag bekijken we een aantal commentaren en analyses uit de pers, en ook een reactie van professor Bouckaert zelf.

BOUCKAERT: 'MOEILIJKE DAGEN VOOR MIJ EN MIJN GEZIN'
Boudewijn Bouckaert is zwaar aangeslagen door de heisa rond zijn uitspraken en door de tuchtprocedure die door VLD-voorzitter Somers werd opgestart. "Duidelijk verbouwereerd", zo omschreef Bart Brinckman donderdag in De Standaard de reactie van Bouckaert op de hele zaak, en citeert hem als volgt:

Ik stuur helemaal niet aan op verwijdering uit het partijbestuur, maar als academicus moet ik mijn mening kunnen geven. Misschien zijn de functies van academicus die over politiek nadenkt en lid van het partijbestuur van de VLD niet combineerbaar.

Op de analyse van Brinckman kom ik verderop in dit artikel nog terug. Zaterdag stuurde Bouckaert een e-mail naar een aantal medestanders. Daarin schrijft hij onder meer:

De voorbije dagen ben ik het voorwerp geworden van een hysterische heksenjacht die ik niet voor mogelijk hield. Vooral de 'progressieve' krant De Morgen, die mij en Jean-Marie uit de VLD wil, stookte het vuurtje bestendig op. In mijn interview, dat op onze website staat [PDF], ontwikkel ik een aantal gedachten omtrent centrum-rechtse frontvorming. Deze gedachten liggen mijns inziens volkomen in de lijn van wat Nova Civitas al jaren verdedigt. Ik hoop dan ook op uw solidariteit te mogen rekenen. Het zijn voor mij en mijn gezin nogal moeilijke dagen.

'VLD WORDT KILLE CENSUURMACHINE'
Bart Brinckman gaat in De Standaard voluit in de verdediging voor Bouckaert, die hij "een interessante figuur" noemt.

Hij is erg Vlaamsgezind. Het B-H-V-debacle kwam bij hem dan ook hard aan. Economisch pleit hij zoveel mogelijk liberalisme. Bouckaert was bijzonder opgetogen over het jongste economische congres van zijn partij waar gepleit werd voor de invoering van een fair tax (twee aanslagvoeten) of zelfs een flat tax (één enkele). Als hoogleraar (UGent) en lid van het VLD-partijbestuur dweept hij met het Angelsaksische systeem. Dat impliceert een tweepartijenstelsel met een links blok, onder leiding van de SP.A, en een rechts blok, onder leiding van de VLD. Dat zou volgens hem de politiek transparanter maken en het regeringsblok duidelijk belonen of afstraffen voor het geleverde werk. Gedaan met die saaie compromisregeringen.

Brinckman heeft daarentegen weinig begrip voor de reactie van partijvoorzitter Somers:

Wie het genuanceerde discours van Bouckaert leest, moet evenwel de wenkbrauwen fronsen. Dit is geen harde uithaal à la Karel De Gucht of Jean-Marie Dedecker. Het gaat om een doordachte analyse van een partijmilitant die door erg veel liberalen wordt gedeeld. Bouckaert pleit niet uitdrukkelijk voor coalities met Vlaams Belang, hij geeft een evolutie weer van een door hem gewenst partijlandschap. [...] Een partij zou blij moeten zijn met zo'n academische steunpilaar. Alsof het parlement nog niet genoeg wordt bevolkt met echokamers.

In plaats van Bouckaert te laten sanctioneren, zou Bart Somers beter het trio Verhofstadt-Dewael-DeGucht ertoe bewegen om mea culpa te slaan, schrijft Brinckman:

Somers wil het tij keren en heel wat VLD-mandatarissen en militanten vragen ook niet liever. Maar wat ze evenmin begrijpen is dat de belangrijkste verantwoordelijken voor de neergang - het trio Verhofstadt, Dewael en De Gucht - steeds buiten schot blijven en zich bovendien nooit een seconde verantwoordelijk voelen voor de gemaakte vergissingen. De voorzitter ontbeert daarbij het lef om de ,,heilige drievuldigheid'' zo ver te krijgen om op zijn minst voor de verzamelde fracties een mea culpa te slaan en te beloven het geweer van schouder te veranderen. Vervolgens is het maar goedkoop om iemand de mond te snoeren die zegt wat de overgrote meerderheid van de VLD gewoon denkt. Tenminste, zij die nog een eigen mening hebben.

DE MORGEN: WOEHA, EEN LIBERTARIËR!
In De Morgen van donderdag wordt intussen genadeloos ingehakt op de VLD-dissidenten. Patricia Dewaele, die tijdelijk geschorst werd als lid van het nationaal partijbestuur, is volgens adjunct-hoofdredacteur Walter Pauli een "nitwit", en Bouckaert doet volgens hem aan "plat opportunisme" uit "eigenbelang". Volgens De Morgen staat het vast dat Bouckaert zijn mandaat in het partijbestuur zal moeten opgeven. Liesbeth Van Impe schrijft dat zowat alle partijgenoten van Bouckaert unaniem negatief reageren op zijn uitspraken. Woorden als "pesterig", "agressief", "een provocatie" zijn niet van de lucht, waarbij het nog maar de vraag is hoeveel van die partijgenoten het Tertio-interview ook effectief helemaal gelezen hebben. En als Dewi Van de Vyver, de voorzitster van Jong VLD die onlangs overstapte van het kabinet van de premier naar de vakgroep van Bouckaert aan de Gentse Universiteit, in De Morgen verklaart dat Bouckaert libertarische denkers als Hayek op zijn duimpje kent, en dat dit toch de grondstroom van de liberale filosofie vormt, vindt Liesbeth Van Impe dit blijkbaar grappig genoeg om bij het woord "libertarische" tussen haakjes een "sic" te plaatsen. Ja, stel je voor, Dewi heeft dat echt zo gezegd, ze heeft iets "libertarisch" gebruikt als argument in een liberale partij, kun je dat nu geloven? Met de toevoeging van "sic" wekt Van Impe dan ook de indruk dat er een fundamentele incompatibiliteit zou bestaan tussen liberalen en libertariërs. De suggestie dat libertariërs niet thuishoren in een liberale partij konden we al eens lezen in het boek "Voor een menselijk liberalisme" van Dirk Verhofstadt. In zijn ijver om de andersglobalisten te bekeren tot het liberalisme, distancieert de auteur zich daarin uitdrukkelijk van libertariërs, anarcho-kapitalisten, Thatcherianen en Reaganieten.

HET NIEUWSBLAD: 'ZELFUITGEROEPEN RECHTERVLEUGEL VAN DE VLD'
Ook Günther Vanpraet, commentator bij Het Nieuwsblad, is minder positief, maar slaat meteen de bal mis.

Boudewijn Bouckaert, de zelfuitgeroepen rechtervleugel van de VLD die nog nooit bewezen heeft dat hij VLD-leden of kiezers achter zich kan scharen, is de zoveelste liberaal die zichzelf belangrijker vindt dan zijn partij.

Bouckaert heeft wel bewezen dat hij VLD-leden achter zich kan scharen, anders zou hij nu niet in het partijbestuur zetelen. Eind vorig jaar werd hij door de VLD-leden rechtstreeks verkozen in het partijbestuur met 2.689 stemmen (LVB haalder er 1.378). Van Praet stelt Bouckaert op één lijn met Hugo Coveliers en wijlen Ward Beysen, politici die door hun optreden "verstandig rechts in Vlaanderen [...] niet-realiseerbaar" maken.

In een volgend artikel bekijken we een aantal reacties op het internet.

Read more...

Het palmares van Guy Verhofstadt (Hoegin)

Het is misschien goed nog even terug te komen op de voor de VLD zo rampzalige opiniepeilingen van de laatste weken, en ze in een ruimer historisch perspectief te plaatsen. Zo is het bijvoorbeeld al van 1978 geleden dat de VLD 17,2% van de stemmen haalde in een verkiezing, en voor een uitslag onder de 13,3% moeten we al terug tot 1961.

In 1972 werd de PVV opgericht, en twintig jaar later vormde ze zich om tot de Vlaamse Liberalen en Democraten. In die periode ging de partij van 16,3% in 1971 naar 19,0% in 1991, om in 1999 22,7% te halen. In 2003 haalde de partij haar hoogste score sedert de Tweede Wereldoorlog met 24,4%. Verleden jaar zakte ze echter terug tot onder de 20%, in de opiniepeilingen haalt de partij nu gemiddeld rond de 17%, en de Stemmenkampioen beweert zelfs dat de aanhang tot 13,3% geslonken is. Zes jaar paars heeft de partij electoraal dus meer dan 25 jaar terug in de tijd gekatapulteerd, misschien zelfs verder. Al wat Verhofstadt heeft opgebouwd door de verruiming van de PVV naar de VLD en het schrijven van zijn Burgermanifest heeft hij ook vernietigd. Het laatste initiatief van Bart Somers om nu ook Boudewijn Bouckaert voor de statutaire commissie van de partij te sleuren is trouwens niet van die aard om de neergaande trend snel om te buigen.

In de grafiek werden ook de scores van het Vlaams Blok/Vlaams Belang uitgezet, want zoals Paul Belien in herinnering brengt, aan het begin van zijn legislaturen verklaarde Guy Verhofstadt dat hij afgerekend mocht worden op de score van het Vlaams Blok. De conclusie zal wel duidelijk zijn. In 2004 haalde het Vlaams Blok 24,5% van de stemmen, dat wil zeggen, een tiende procent hoger dan de hoogste score van de VLD ooit. Guy Verhofstadt heeft de partij die hij klein ging krijgen groter gemaakt dan hij zijn eigen partij ooit heeft kunnen maken. Combineer dit met de conclusie uit de vorige paragraaf, en je kan je beginnen afvragen of het misschien niet stilaan tijd wordt om ook Guy Verhofstadt eens voor de statutaire commissie te slepen.

Read more...

Ulf Hjertström: Oog om oog, tand om tand (Hoegin)

De Zweed Ulf Hjertström, die twee maanden lang gegijzeld werd in Irak, heeft 50.000 dollar betaald om wraak te nemen op zijn kidnappers.

Ulf Hjertström werd op 30 mei vrijgelaten na 67 dagen gevangenschap. Sindsdien heeft hij volgens de Australische krant Herald Sun 50.000 dollar «geïnvesteerd» om zijn kidnappers te vinden, maar uit een gesprek met de Zweedse krant Expressen blijkt dat hij verwacht dat het uiteindelijke bedrag om àlle kidnappers te vinden hoger zal liggen. Tot nu werd al de rekening met twee kidnappers vereffend, hebben zijn contacten bevestigd. Zelf zegt hij niet te weten wat dit precies inhoudt, en vraagt hij er ook niet naar, maar hij heeft natuurlijk wel zo zijn vermoedens. Hij zegt wel dat hij zo lang in Irak gewoond heeft dat hij weet dat dit de enige manier is om zijn zaak geregeld te krijgen.

Enerzijds bewijst dit dat Irak voorlopig nog geen rechtsstaat is, want anders zou Hjertström zulke maatregelen niet hoeven en zelfs niet mogen nemen. Anderzijds is het toch moeilijk om enige sympathie te onderdrukken. Zoals hij zelf zegt, één zaak is dat hij op die manier wraak kan nemen op zijn kidnappers, die onder meer tien schijnexecuties op hem uitvoerden en hem deden toezien hoe zij andere gevangen ombrachten. Belangrijkst voor hem is echter dat de mensen in Bagdad weer veilig over straat zouden kunnen wandelen.

Volgens Billy McCormac was Giuliana Sgrena niet bereikbaar voor commentaar…

Read more...

Boudewijn Bouckaert op het matje (1) (LVB)

"Partij-ideoloog". Het is een wat mysterieuze term, en behalve in vervlogen sovjet-tijden bestaat de functie nergens officieel. Een partij-ideoloog is een denker die bakens uitzet voor de lange termijn, en die over veel invloed in zijn partij beschikt. Marc Elchardus is de partij-ideoloog van de SP.a. De VLD heeft, niet-officieel, twee partij-ideologen. De links-liberale Dirk Verhofstadt (broer van) en de rechts-liberale Boudewijn Bouckaert. Beide heerschappen zijn zeer belezen en welbespraakt, kunnen maatschappelijke en politieke evoluties duiden in historisch en internationaal perspectief, en hebben een duidelijk, maar verschillend beeld over de richting waarin ze het partijpolitieke liberalisme in Vlaanderen willen zien evolueren. Beiden liggen ze, niet geheel toevallig, aan de basis van hun eigen liberale 'denk-tank': het links-liberale Liberales en het klassiek-liberale Nova Civitas. Na avondlijke activiteiten van Liberales kan je leden aan de bar soms wel eens horen roddelen over die 'verzuurde middenstanders van Nova Civitas', terwijl je in Nova Civitas-kringen wel eens een sneer kunt opvangen naar de studentjes, cabinetards en 'zonen en dochters van' die bij Liberales het mooie weer maken, 'op kosten van de belastingbetaler'.

BODIE, DE MONDIGE MARGINAAL
"Ik ga nu iets raars zeggen dat veel mensen niet zullen begrijpen", zei Guy Verhofstadt met tranen in zijn stem op het beruchte en woelige VLD-congres van februari 2004. "Nee Bodie, dit is niet de meest linkse regering van Europa!". Bodie, zo begreep ik, sloeg op Boudewijn Bouckaert, die enkele dagen voordien de regering Verhofstadt II als "de meest linkse regering van Europa" had bestempeld, waarna de premier in De Morgen professor Bouckaert "een mondige marginaal" had genoemd. Bouckaert beschouwde "mondige marginaal" prompt als een geuzennaam en pakte er fier mee uit bij de aanvang van zijn tussenkomst op het congres. Persoonlijk vind ik het aangenaam en boeiend om lid te zijn van een partij die de vrijheid van meningsuiting zo intensief in ere houdt, en het principe van de "botsende ideeën" letterlijk toepast. Maar de publieke opinie en de kiezer vonden dat, na maandenlang gebots van ideeën en van personen, blijkbaar minder prettig. En dus kwam er een een verbod voor nationale mandatarissen en voor leden van het nationale partijbestuur om de officiële partijlijn te bekritiseren, een verbod dat door voorzitter Bart Somers met volmachten bewaakt wordt.

BOUCKAERT-INTERVIEW IN TERTIO
En nu heeft Boudewijn Bouckaert in het christelijke opinieblad Tertio een paar dingen gezegd die sommigen in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Eigenlijk wou Bouckaert een blauwdruk schetsen van een herverkaveld partijpolitiek landschap, waarbij er in Vlaanderen nog twee grote politieke partijen zouden bestaan: een centrum-links en een centrum-rechts blok. Dat laatste zou volgens hem kunnen bestaan uit de hele VLD, de hele N-VA, Vlaams Belang en de rechtervleugel van de CD&V. Deze uitspraak, samen met een paar andere straffe uitspraken, zorgden ervoor dat voorzitter Bart Somers de procedure in gang zette om Bouckaert voor de statutaire commissie van de VLD te laten verschijnen. Een opvallende en mijns inziens niet zo verstandige stap tegen één van de twee ongekroonde partij-ideologen van de VLD.

WENSELIJK...
Mijn mening over het idee van Bouckaert voor centrumrechtse frontvorming: wenselijk, maar helaas niet realistisch. Wenselijk, omdat Vlaanderen in meerderheid centrumrechts stemt, maar al 17 jaar lang (sinds het einde van de regering Martens-Verhofstadt in 1988) bestuurd wordt door centrumlinkse regeringen, zowel op federaal als op Vlaams niveau. Dat deze voortdurende negatie van de wil van de kiezer frustraties, 'verzuring' en een 'kloof met de burger' veroorzaakt is duidelijk, maar hoe komt het? Ten eerste bestond er tussen 1988 en 1997 een cordon sanitaire tegen het joenk Verhofstadt, eerst omwille van zijn neo-liberale budgettaire orthodoxie, later omdat hij in zijn burgermanifesten de oorlog verklaard had aan het middenveld, lees: vakbonden en ziekenfondsen. 'Niet met déze Verhofstadt!', bazuinden Tobback (toen nog de socialistische opper-bullebak) en Dehaene (toen nog in de gratie van de christelijke vakbond ACV) uit in de media. Het woordje 'déze' was duidelijk bedoeld als signaal: verander je ideeën, en je mag weer meespelen. Door dit cordon zaten rooms en rood elf jaar lang aan elkaar vastgeklonken, en mocht blauw zich vanuit de oppositie onledig houden met het vormen van schaduwkabinetten en het schrijven van burgermanifesten. Vanaf 1997 mat Verhofstadt, na een meditatieperiode in Toscane, zich een softer profiel aan, en zong hij openlijk de lof van de Britse sociaaldemocraat Tony Blair en zijn 'actieve welvaartsstaat'. Prompt smolt het anti-joenk cordon weg, en twee jaar later was Verhofstadt premier. Ten tweede bestaat er sinds 1989 een cordon sanitaire tegen het Vlaams Blok, dat zichzelf vorig jaar herdoopte in Vlaams Belang. Waarmee ik meteen op één van de redenen kom waarom de denkpiste van Bouckaert niet realistisch is op korte termijn.

... MAAR NIET REALISTISCH
Toen het Vlaams Blok zich in november vorig jaar hernoemde in Vlaams Belang, zag het ernaar uit dat de partij zich een deftiger en zachter imago zou aanmeten. De toetreding van figuren als Marie-Rose Morel en Jürgen Verstrepen, en bepaalde uitspraken van Gerolf Annemans, wekten althans die indruk. Peter Vandermeersch, de hoofdredacteur van De Standaard, schreef op 15 november 2004:

[...] met de verandering van naam en logo maar vooral van beginselverklaring en statuten werd een essentiële stap gezet in de evolutie van de Vlaamse rechts-nationalistische partij. [...] Het arrest van het hof van beroep in Gent en de bevestiging door het Hof van Cassatie waren voor de partijleiding een geschenk uit de hemel. Ze bieden het Vlaams Blok de kans om de oude, racistische gewaden af te gooien en een nieuwe, respectabele rechtse partij te worden. [...] Op die manier evolueert, na pakweg twee decennia, Vlaanderen opnieuw naar een normaal en gezond politiek landschap, met een linkervleugel, een centrum en een rechtervleugel. In dat landschap zal de discussie over een cordon sanitaire nog even opflakkeren en daarna overbodig worden. Omdat in een normaal politiek landschap met normale partijen normale coalities worden gesloten.

Op dat ogenblik klonken die woorden zeer geloofwaardig, maar ik vermoed dat Vandermeersch vandaag, ruim zeven maanden later, samen met mij zal toegeven dat de verwachtingen niet zijn ingelost, en dat Vlaams Belang kansen laten liggen heeft om zich tot een deftige rechtse partij om te vormen. We weten ook dat het Filip Dewinter is die zich het meest verzet tegen een 'propere' koers voor Vlaams Belang. Verder zijn de geruchten dat Vlaams Belang zich een ultra-liberaal economisch programma zou aanmeten, voorbarig en overroepen. Zoals twee weken geleden bleek uit een radio-interview van Gerolf Annemans bij Jürgen Verstrepen dat er van dat ultra-liberale niks in huis zal komen. Ook hier zou het Dewinter zijn die op de rem gaat staan.

Maar de koers van Vlaams Belang is niet de enige reden waarom centrumrechtse frontvorming op dit ogenblik niet realistisch is. Sociaal-economisch liggen de zaken ook niet zo evident. Het Rijnlandmodel is failliet, maar enkel de VLD durft dit schoorvoetend toegeven, en dan vooralsnog enkel in papieren congresteksten. Alle partijen zijn doordrongen van de onstuitbare ijver om de vrije markt "sociaal te corrigeren", en ze durven geen werk maken van de broodnodige ontvetting van de staat. Zelfs een toekomstgerichte denkgroep als "Generatie 2016" wou de vergrijzing aanpakken met behoud van het huidige niveau van sociale zekerheid, terwijl het inmiddels duidelijk is dat we slechts de keuze zullen krijgen tussen een andere sociale zekerheid of geen sociale zekerheid. Zoals Matthias Storme vorig weekend verklaarde aan Jürgen Verstrepen: "We zitten spijtig genoeg met een systeem waarbij eigenlijk alle partijen socialistisch zijn, tot en met het Vlaams Belang trouwens". Ook de commentaren van de editorialist van Tertio op de ideeën van Boudewijn Bouckaert op het vlak van gezondheidszorg, geven aan dat het water tussen diverse centrum-rechtse partijen nog vrij diep is inzake materies als sociale zekerheid, vrijmaking van de dienstensector of ontvetting van de staat.

Tenslotte volstaat het om te kijken naar het project van centrumlinkse frontvorming, dat wijlen Maurits Coppieters en Norbert De Batselier negen jaar geleden boven de doopvont hielden. Waartoe heeft "Het Sienjaal" geleid? Niet tot linkse frontvorming, hoogstens tot hier en daar wat plaatselijke kartels en lijstverbindingen tussen rood en groen.

Read more...

De Vlaamse miljoenendans (Politiek Incorrect)

Enkele weken geleden vochten Vlaams minister van Economie Fientje Moerman (VLD) en diens socialistische onderwijs- en tewerkstellingscollega Frank Vandenbroucke nog om de kredieten van een verwachte begrotingsmeevaller van 230 miljoen euro, teneinde hun eigen beleid wat extra in de verf te kunnen zetten. Maar er is een oeroud Vlaams gezegde dat luidt 'als twee honden vechten om een been, loopt de derde ermee heen." En die derde hond blijkt nu de federale overheid te zijn, die niet met het been maar er ook nog eens met een extra doos Pedigree Pall vandoor is.

Het been omvat zogezegd achterstallige BTW-ontvangsten van het Vlaamse overheidsbedrijf en waterzuiveringsfirma Aquafin. Aquafin werd in 1991 opgericht, en toen onderworpen aan een gunstig BTW-tarief van 6%. Maar de federale overheid besliste in 1993 ook het waterzuiveringsstation Aquafin aan de algemene BTW van 21% te onderwerpen, maar daar trok Aquafin zich niets van aan. Zij bleef nog steeds de ontvangsten van 6% BTW aan de federale overheid restitueren, en na meermaalse controle van de belastingsinspectie bleek dat er eigenlijk niets aan de hand was. In 2001 kreeg het ellendige verhaal nog een extra staart, toen de federale paars-groene regering besliste in het kader van de toenmalige begrotingscontrole alle overheidsinstellingen door te lichten op eventuele achterstallige BTW-inkomsten, vermits deze inkomsten nogal gevoelsmatig terugliepen. En alzo geschiedde: de inspectiedienst van de BTW voerde een grondige controle uit bij Aquafin, en stelde vast dat het al reeds acht jaar te weinig BTW-contributies aan de federale overheid betaalde, goed voor 189 miljoen euro. De toennamlige Vlaamse regering betwistte dit, vermits al die jaren voorheen niemand van de inspectiediensten enig bezwaar maakte.

Aan die onzekerheid kwam echter een einde: de Antwerpse rechtbank van eerste aanleg heeft enkele dagen geleden de Vlaamse regering tot het betalen van maar liefst 287 miljoen veroordeeld, inhoudende de reeds achterstallige 189 miljoen, plus een surplus aan gerechtelijke onkosten en een fiscale boete. De Vlaamse minister van Leefmilieu Kris Peeters (CD&V) overweegt om tegen deze uitspraak in beroep te gaan. Wel zeer opvallend in deze zoveelste aanslag van een geldverslindende federale overheid op de gewestelijke (lees: Vlaamse) overheden, is dat zij in 2001 ook drie Waalse overheidbedrijven heeft moeten onderzoeken, namelijk het financieringsbedrijf SOFICO en de waterbedrijven. Zij betaalden nog minder BTW, in conreto 0%..., vermits zij hun waterzuivering via intercommunales regeleen. En het opvallende van deze zaak is dat er volgens de inspectiedienst van de BTW geen vuiltje aan de lucht is bij deze drie Waalse overheidsinstellingen. Vreemd toch?

Toch is duidelijk dat de Vlaamse ministers zich na hun extase om 230 miljoen euro beter terug in de bugettaire dwangbuis kunnen gaan plaatsen, en zich scherp zetten voor een wederom krappe Vlaamse begroting.

Read more...

Loonkosten ontsporen verder (Politiek Incorrect)

Eind 2004 werd het ondertussen wel zeer beruchte Interprofessioneel Akkoord voor de periode 2005-2006 afgesproken, implicerende een loonnorm van 4,5%. Toen het akkoord werd geratificeerd, juichten de sociale partners en de regering in koor dat voor de eerste keer in zeven jaar de Belgische loonkosten niet sneller zouden toenemen dan in onze drie belangrijkste buurlanden (Frankrijk, Duitsland en Nederland). De OESO berekende dat de loonkost* in België met 1% zou stijgen, tegenover 1,4% in de buurlanden.

Van dat optimisme blijft er niet veel meer over. Volgens recentere gegevens zou ondanks de loonnorm van 4,5% de loonkost dit jaar met 1,1% sneller stijgen dan in de Belgische buurlanden. De loonkosten per werknemer zouden in België met 2,3% toenemen, tegenover slechts 1,2% in de buurlanden. Het gevolg is dan bijvoorbeeld ook dat de totale Belgische loonkosthandicap tegenover deze drie landen tot 8,5% zal oplopen. Zeer merkwaardig is ook dat afgelopen jaar - 2004 dus - de loonkosten in België met 0,4% zijn toegenomen, tegenover een daling van een equivalent percentage in hogergenoemde drie landen.

Er zijn verschillende redenen waarom na amper zes maanden van de inwerkingtreding van het IPA de Belgische loonkost zo drastisch stijgt, terwijl eerder het omgekeerde scenario werd verwacht. De belangrijkste reden is dat er enkele maanden geleden in Duitsland een loonstop werd afgekondigd, die zelfs - zij het na veel tegenstrubbelingen - door de vakbonden werd aanvaard. Het verenigde corporatistische front van ABVV-ACV-ACLVB kan er nog van leren... Alleszins was het Belgische loonakkoord volledig acherhaald, gezien deze Duitse loonstop. Bovendien wordt - in tegenstelling tot Nederland en Duitsland - het sociaal overleg nog steeds op interprofessioneel niveau. Hierdoor ontstaat het nare gevolg dat werkgevers twee keer op een weerbarstig vakbondsfront stuiten: Eerst tijdens het interprofessioneel niveau, en nadien ook nog eens tijdens het sectoraal overleg, waar diezelfde bonden uiteraard een nog groter 'extraatje' proberen mee te pikken dan de interprofessionele loonnorm. En dan is er ook nog eens de automatische loonindexering aan de consumptieprijzen en inflatie: In de loonnorn van 4,5% zat namelijk 3,4% vervat die eigenlijk niet meer dan de aanpassing van de lonen aan de index was. Jammer genoeg wordt bij die index ook niet gekeken naar de competitiviteitscapaciteiten van de ondernemingen, want dan zou uiteraard al snel blijken dat die loonindex wel drastisch omlaag moet worden herzien. Maar het beste zou uiteraard zijn dat die automatische loonindexering richting prullenmand verwezen wordt, daar België zich tegenover buitenlandse ondernemers grandioos belachelijk maakt als enige land in West-Europa dat zulk een systeem hanteert.

Een gigantische loonkostenhandicap dus, die ook zijn gevolgen heeft voor de tewerkstelling. Of beter gezegd: een positief gevolg voor de werkloosheid. Die zou namelijk met 30.000 eenheden stijgen ten gevolge van de stijgende loonkostenhandicap. En sinds 2000 - het eerste volledige regeringsjaar van Verhofstadt - is er een gigantisch jobverlies van maar liefst 90.000 eenheden teweeg gebracht; door een snellere loonkostentoename in België dan bij onze belangrijkste handelspartners. En opvallend is ook dat indien de loonkosten per werknemer gelijke tred met de buurlanden zouden houden, en dit sinds 1990, er nu reeds 300.000 extra jobs gecreëerd zouden zijn. En is dat nu niet toevallig precies het aantal dat nodig is om de kosten van de vergrijzing op te vangen, en evenzeer het precieze aantal om tot het Europese gemiddelde inzake werkzaamheidsgraad te komen?

*loonkosten geannoteerd per eenheid product, tenzij anders vermeld.

Read more...

Vakbonden dwarsbomen eindeloopbaandebat (Politiek Incorrect)

Het met veel tamtam aangekondigde (einde)loopbaandebat wordt al een flop van jewelste, nog voor het eigenlijk zou moeten beginnen. Na raadpleging van de achterban, besloten zowel het socialistische ABVV en vooral het christelijke ACV dat er in de regeringsnota 'Actief ouder worden' een aantal maatregelen vermeld staan die voor beide vakbonden totaal onaanvaardbaar zijn. Het ACV heeft bij monde van Luc Cortbeeck zelfs reeds gedreigd naar het stakingswapen te grijpen, als de regering geen rekening houdt met de verzuchtingen van de vakbond. Het ABVV blijkt - vreemd genoeg - iets rationeler om te springen, en te claimen dat het overleg alle kansen moet krijgen; hoewel voorzitter André Mordant ook al reeds heeft laten verstaan dat het ABVV 'niet kan achterblijven' wanneer de christelijke syndicale confraters met een algemene 24-urenstaking van start gaan.

De grootste kritiek die de vakbonden uiten, is het feit dat in de regeringsnota gewag wordt gemaakt van een verstrenging van de brugpensioenregeling. Volgens de nota blijft de wettelijke pensioenleeftijd van 65 jaar behouden, maar kan een werknemer reeds vervroegd uit de arbeidsmarkt stappen indien hij een actieve loopbaan van 40 jaar kan presenteren. Vandaag is een vervroegd pensioen mogelijk na aflevering van een actieve loopbaan van 36 jaar. Deze regeling zou niet gelden voor de zware beroepen, waaronder bijvoorbeeld nacht- en ploegenarbeid. De grootste doorn in het syndicale oog is echter het voorstel om de invoering van een pensioenmalus te bewerkstelligen: Per jaar dat men minder werkt dan de eigenlijke pensioenleeftijd, wordt 4% van het wettelijke pensioen afgetrokken. Dit is eigenlijk niet meer dan de logica zelve, en een zeer lovenswaardige maatregel; die daarenboven nog eens budgettair interessant is voor de overheid. Maar toch kon de minister van Pensioenen Bruno Tobback (SP.A) het niet nalaten na de felle kritiek van de vakbonden, met sussende woorden te verkondigen dat ook hij een pensioenbonus danwel -malus ziet zitten...

Een andere punt dat de vakbonden blijkbaar dwarsligt, is dat het opnemen van tijdskrediet maar tot hoogstens één jaar gaat. De bonden argumenteren dat dit indruist tegen de filosofie van een langere, maar meer onspannen loopbaan. In zekere zin hebben de vakbonden terzake dan ook gelijk, daar het voor een werknemer best mogelijk zou moeten zijn tijdskrediet te nemen zoveel en wanneer hij maar wil. Maar dan dient deze wel, naar Nederlands voorbeeld, hiervoor zelf de nodige financiële reserves voor opzij te houden door middel van loopbaansparen. Het beperken van het tijdskrediet is een goede zaak, maar interessanter voor zowel overheid, werkgevers als werknemers zou hogergenoemd beleid zijn.

Alleszins is andermaal duidelijk dat de vakbonden ieder gevoel voor realiteitszin en tact verloren hebben, en dat oorlogsverklaringen aan de 'patroons' sturen blijkbaar het enige is wat hen bezielt. Het is dan ook nog maar de vraag of premier Verhofstadt nog wel veel punten van zijn overigens eminente nota kan realiseren, gezien de enorm corporatistische vakbondsdruk. Zijn pensioenenminister buigt alleszins in twee en desnoods in meerdere delen wanneer de opperbevelhebbers van het syndicale wezen nog maar hun neus snuiten. Het wordt nog spannend afwachten tot dit najaar, wanneer de resultaten van de onderhandelingen bekend zullen worden gemaakt.

Read more...

Groen!e democratische plichten (Hoegin)

Groen! doet een nieuwe poging om de partijdotatie van het Vlaams Belang af te pakken. Merkwaardig dat dit uitgerekend van een partij komt die federaal niet eens genoeg stemmen haalde om aan verkozenen en dus een partijdotatie te geraken.

Directe aanleidig voor deze nieuwe poging is het reeds eerder vermelde geval van grafschennis in Sint-Niklaas, dat in het lokale partijbladje van het Vlaams Belang aan immigranten toegeschreven werd. Over de recente «vermakelijkheden» in het recreatiecentrum De Ster heeft Groen! bij mijn weten echter nog geen uitspraken gedaan, laat staan erover een debat aangevraagd in het Vlaams Parlement.

Straffer is misschien dat Groen! zich hierover behoorlijk op de borst klopt, en uitroept dat het zelfs hun democratische plicht is de dotatie van een andere politieke partij af te pakken. Pak vast, andere partijen die dus blijkbaar aan hun democratische plicht verzuimen, want Groen! vindt alleen bij de sp.a gehoor voor haar oproep. Maar hoe zit het eigenlijk met het democratisch gehalte van Groen! zelf? Breeddenkend zijn ze er in ieder geval, want in 2000 raakte een lid van de trotskistische SAP nog op hun lijst verkozen in de gemeenteraad van Zaventem. En het trotskisme, daar valt weinig op aan te merken. Waarschijnlijk is het ook een democratische plicht hen aan verkozenen te helpen?

Read more...

Trade, not aid (The Flemish Beerdrinker)

Abiola Lapite points to a very good article of Jacob Weisberg on the follies of the new movement against poverty. Trade will take Africans out of povery, not aid. And aid will helpfull only if you privatize it. Let’s first see what disaster has come out of Live Aid:

It’s an open question whether Live Aid did more harm or good. As David Rieff explains in the British magazine Prospect, organizations involved in delivering relief became complicit in the Ethiopian government’s Stalinist program of forced agricultural collectivization and relocation, which helped create the disaster. Today, Ethiopia is significantly poorer than it was 20 years ago, and, as David Plotz explained in this 2003 dispatch, perpetually dependent on charity. This is, sadly, the story of aid to sub-Saharan Africa as a whole. While the developed world has contributed more than $500 billion over the last 40 years, Africans have continued to fall farther behind.

Then trade is more promising, at least the genuine article, free, not fair trade, or other muddle-headed idea’s:

Expanded trade, by contrast, offers significant hope for African economic progress. Growth prospects in most sub-Saharan African countries depend on greater access to heavily protected textile and agricultural markets in the developed world. Unfortunately, Africa advocates wearing white wristbands (including Tony Blair) aren’t arguing for free trade. They’re calling for something called "trade justice." Make Poverty History, the group behind the armbands, contends that developed countries should drop agricultural subsidies and remove barriers to African imports without insisting that African countries open their markets. One-way protectionism may be an improvement on the two-way kind, but it won’t jump-start stagnant economies. To secure foreign investment and grow, African nations need trade in two directions. And for that, they need to be pushed to reduce both the bureaucratic obstacles and endemic corruption that deter businesses, both domestic and foreign.

The way forward for aid seems to be to take it out of the hand of governments. Even Bush’s Millennium Challenge Account, which seemed to be a very good idea, is turning into a quackmire:

At the moment, the most promising model appears not to be government-to-government grant-making, but a new style of targeted, goal-driven, private philanthropy. To take the most significant example, the Gates Foundation has spent more than $4 billion, with tremendously encouraging results, to combat HIV/AIDS, malaria, and other infectious diseases, primarily in Africa. It ruthlessly scrutinizes and evaluates its own programs in a way governments seldom do, with the aim of directing additional money where it has the best chance of success.

That’s because governments lack the hard budget constraint. If thinks don’t work out, they just raise taxes. In this regard markets are far superior to governments. So trade, and break the global state cartel of aid, and we will get a lot closer towards the goal of making poverty history.

Read more...