13 juli 2013

Protea

 

In het anderhalf jaar dat ik in de senaat werkte, heb ik nogal wat politici persoonlijk leren kennen. Daaronder een N-VA-senator die ik vaagweg eens ontmoet moet hebben in mijn studententijd in Leuven. Hij was naar eigen zeggen destijds ondermeer bedrijvig in Protea, de “Vlaams-Zuid-Afrikaanse contactclub”. Die telde in de jaren 80 heel wat vooraanstaande politici in haar rangen, niet alleen van de Volksunie maar ook van de CVP en de PVV. Op mijn vraag waarom die club zichzelf opgeheven had, zei hij dat weinige Vlamingen zich nog wilden associëren met de Apartheid na de afschaffing daarvan. Aangezien de eerste belanghebbenden, de blanke Zuid-Afrikanen, zelf  ingestemd hadden met de afschaffing van dat stelsel, ging het niet op dat hier nog langer te verdedigen.

Zo ontstond de vreemde situatie dat Vlamingen wel een solidariteitsfonds konden oprichten met een volk dat zichzelf verwende door een wereldwijd gehaat bewind in stand te houden , maar dat volk in de steek liet toen het een gediscrimineerde en bedreigde minderheid werd. Protea wou de Afrikaners steunen tegen de kritiek op het beleid van gescheiden ontwikkeling, maar is er niet meer om hen te steunen tegen de “plaasmoorde”, de afschaffing van het Afrikaans en het beleid van “regstellende aksie” dat veel werkloosheid onder blanken veroorzaakt. Als je dat onbevangen bekijkt en abstractie maakt van de senatoriële uitleg, stemt het wel goed overeen met de Vlaamse mentaliteit: hoera-solidariteit zolang het om een volgevreten machtsgroep gaat, maar de andere kant opkijken zodra het moeilijk wordt.

Met de wijsheid van de terugblik kan je wel stellen dat het broedervolk aan de Kaap zich met het Apartheidsbeleid (1948-94) ernstig vergist heeft. Veel van de weldaden die Protea als verdiensten van het Apartheidsbewind trachtte te verkopen, waren ook mogelijk geweest onder een ander machtsverdeling, waarbij de zwarten dan minder fel anti-blank zouden geworden zijn (“Kill the Boer”). Het was ook een huichelachtig beleid. In het begin namen enkelen het beginsel van “gescheiden ontwikkeling” ernstig en in al zijn consequenties: de zwarten zouden eigen staten krijgen en de blanken zouden hun vuile werk zelf doen (over die idealisten schreef Guy De Maertelaere in wijlen Topics en in TeKoS). In de praktijk echter werd het ondergeschikte werk wel degelijk door zwarten gedaan, die hun staatsburgerschap verloren maar als burger van het hun toegewezen thuisland voor gastarbeid naar rest-Zuid-Afrika kwamen. Bovendien was de gebiedsverdeling, met slechts 13% voor de zwarten, apert onrechtvaardig. Maar goed, dat is nu voorbij, de blanken zelf hebben in hun laatste exclusieve stembusgang democratisch voor het “nieuwe Zuid-Afrika” gestemd.  

De Engelstalige schrijfster en Nobelprijswinnares Nadine Gordimer heeft kort na de overgang in een vraaggesprek getuigenis van haar anti-Apartheidsstrijd afgelegd. De meeste Engelstaligen waren welgesteld en hadden connecties elders in de Anglosfeer, vaak ook een Brits paspoort. Zij bekeken de verhouding tot de zwarten veel ontspannener dan de Afrikaners. Erop vertrouwend dat zij geen formeel minderheidsbewind nodig hadden om toch de facto de overheersende groep te blijven, uitten zij graag hun minachting voor de veel onzekerder Afrikaners, die achter de muur van wettelijke Apartheidsbepalingen veiligheid tegen de zwarte meerderheid zochten. Het verzet tegen de Apartheid was voor de Engelstalige blanken vooral een manier om hun superioriteit tegenover de Afrikaners te bevestigen. Zoals in Vlaanderen de elite haar superioriteit uit door het proletariaat met de immigranten en alle bijbehorende problemen op te zadelen, en het vervolgens voor “racistisch” uit te schelden.

Het is natuurlijk goed en nodig om een modieuze beweging als het antiracisme en destijds de motieven achter de anti-Apartheidsstrijd te doorprikken, maar Gordimers gemeenschap had het uiteindelijk wel juist bekeken. Ook de Afrikaners hadden hun eigen overlevingskansen aanmerkelijk verbeterd door van meet af aan op een toekomst binnen een democratisch en multiraciaal Zuid-Afrika te mikken. Zij zaten in een comfortabele machtspositie en hadden een geleidelijke overgang naar een meerderheidsbewind kunnen uitstippelen met maximale veiligstelling van hun eigen belangen. In plaats van hen daartoe aan te moedigen, verdedigden de Vlamingen van Protea de heilloze Apartheidskoers. Nou goed, ook dat is voorbij. Maar nu zijn de Afrikaners sterk in de verdediging gedrukt. Nu zouden ze wel wat internationale steun kunnen gebruiken. Je zou dus zinvol een Vlaamse solidariteitsbeweging met de Afrikaners kunnen opzetten. Mocht je om een benaming voor dat steunfront verlegen zitten: de naam Protea is ter beschikking.


(Doorbraak online, 12-7-2013)

Labels: , , , ,

3 Comments:

At 13/7/13 22:19, Anonymous K. Artman said...

Het is goed dat Koenraad Elst inziet dat de Vlaamsnationalistische verdedigers van de apartheid fout zaten, maar de laaghartige schimpscheut naar de wèl kritische geesten indertijd ("Het is natuurlijk goed en nodig om een modieuze beweging als het antiracisme en destijds de motieven achter de anti-Apartheidsstrijd te doorprikken") maakt de geloofwaardigheid ervan toch wel weer iets wankeler. Je kunt wel bedenkingen hebben bij sommige concrete organisaties, maar om 'antiracisme' nu een blijkbaar laakbare 'modieuze beweging' te noemen...

 
At 13/7/13 23:14, Anonymous Anoniem said...

@ K. Artman: misschien kan het volgende fragment u helpen begrijpen wat "modieus antiracisme" precies is:

Uit: Ivan Rioufol, De l'urgence d'être réactionnaire (Presses Universitaires de France, 2012). Vertaling: Chris Impens. (http://ci47.blogspot.be/2012/04/antiracisten-zijn-de-echte-racisten.html)

"De waarheid is, dat gij [waarde zelfverklaarde antiracisten] de maatschappij geracialiseerd hebt, door de lof te zingen van de halfbloed, dat eindpunt van de volmaakte mens, zoals Gobineau indertijd de lof zong van de arische mythe. Gij zijt de echte racisten geworden, door voortdurend in termen van 'ethnieën' te denken. Gij, die iedereen die u tegenspreekt voor fascist uitmaakt, ziet gij dan niet hoe gij u gedraagt, door een boekhouding bij te houden van zwarten en moslims op de televisie, in het parlement, bij voetbaltrainers, in de clubs? Omdat gij de verkiezing van Barack Obama absoluut wou zien als de overwinning van de zwarte of halfbloed, hebt gij van de huidskleur en haar mengelingen een kwaliteitskenmerk gemaakt, en dat in een natie die nooit de uiting van enig ras of godsdienst geweest is, en die dat in haar grondwet onmogelijk maakt. Gij zijt geobsedeerd geraakt door herkomst, wat u niet belet alle anderen te verbieden ernaar te verwijzen. (blz.127, Hoofdstuk Antiracisten, de echte racisten)."

 
At 14/7/13 01:09, Anonymous Marc Huybrechts said...

Het was natuurlijk gemakkelijk van een antiracistische "kritische geest" te zijn, wanneer men zelf veilig in den Belgique achter het schild van de Pax Americana zat tijdens de Koude Oorlog. Voor de Afrikaners lagen de kaarten veel moeilijker. En de uitleg van de heer Elst waarom de Engelstaligen in ZA meer "ontspannen" waren, lijkt me ook correct.

Ik betwijfel wel dat de Afrikaners hun "overlevingskansen" significant zouden kunnen verbeterd hebben in een "multiraciaal" ZA. De voorbije ervaringen in buurland Zimbabwe zijn toch duidelijk genoeg, en de komende jaren in ZA zullen dat bevestigen. Nee, het enige echte realistische alternatief voor het Apartheid regime was een terugtrekking in een soort Afrikaanse 'bunker', naar Israelisch voorbeeld. Dat was de enige wijze om interne democratie en individuele vrijheid voor hoofdzakelijk blanken en andere raciale minderheden te kunnen vrijwaren. Echter, zoals de zaken er nu voor staan, in termen van dominante culturele gedragspatronen in ZA, gaan de nazaten van de Afrikaners hun resterende vrijheid en democratie verliezen.

De Westerse antiracisme beweging is niet zo zeer "modieus" als wel in grote mate eenzijdig selectief en racistisch zelf (in de specifieke zin van weinig bekommerd om het lot van talrijke bedreigde groepen gelijk Tibetanen, Kopten in Egypte, vrouwen in Moslem landen, blanken in ZA, Matabele in Zimbabwe, overblijvende hindoes in Pakistan, enz...). Maar, als het om klachten tegenover een 'Westers' (en nog meer een 'blank' ) regime zou gaan, dan zullen ze in grote getallen op straat komen in relatief-veilige (althans voorlopig nog) Westerse landen.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>