12 september 2009

He dares not speak his name (vpmc)



Ik vertel niets nieuws, als ik zeg dat in de nabijheid van luidsprekers of tv-toestellen, een magnetisch kompas geen betrouwbare indicaties laat lezen. Het ding raakt als het ware in de war. Minder bekend is dat ook het morele kompas (waar Immanuel Kant zo enthousiast over was) soms eenzelfde gevoeligheid kan vertonen.

Vorige week, lees ik in de krant, was er op tv een reportage die veel stof heeft doen opwaaien. Er moet zich daarbij een deontologisch vraagstuk hebben voorgedaan. Het werkstuk zelf heb ik niet gezien, want ik kijk al lang geen tv meer, omdat het leven te kort is.

Maar de reportage werd blijkbaar gedraaid met gebruikmaking van valse voorwendsels, met een verborgen camera, en wél in de huiskamer van een privépersoon. Zoiets kan, heel soms, onder bepaalde en zeer strikte voorwaarden gerechtvaardigd zijn, maar als ik de berichten daarover lees in de krant, dan waren die voorwaarden in dit geval niet aanwezig.
Ook op blogs wordt misprijzend gereageerd. Bij Frank Albers lees ik bijvoorbeeld:

[…] er zal toch een man voor je deur staan die zegt dat hij een kinderdagverblijf zoekt voor zijn dochter, en die later een reporter blijkt te zijn. Filmt stiekem je lelijke woonkamer, neemt je achterlijke praatjes op en toont dat de volgende dag allemaal op de televisie aan de bevolking. Je bent belazerd, in een val gelokt, in een hinderlaag gelopen. Zo zien wij dat niet natuurlijk. Wij noemen dit undercoverjournalistiek. Niet netjes, maar soms onvermijdelijk.
Mag alleen, zei de Raad voor de Journalistiek twee jaar geleden, als “de informatie, die de journalist op die manier hoopt te verkrijgen, een grote maatschappelijke relevantie heeft, zoals het geval is bij ernstige misstanden of schending van mensenrechten.” (Er zijn nog drie andere voorwaarden.)
Toonde de reportage “ernstige misstanden of schending van mensenrechten” aan? No way. Uit niets bleek dat de bruine ideeën van het kieken haar werk als onthaalmoeder beïnvloeden. […]


Sterker nog vind ik, dat de dappere undercover man vandaag een anonieme verantwoording mag geven in de Kwaliteitstabloid. Ja, met naam en toenaam een briefje ondertekenen doen niet àlle journalisten.

En wat Robin Ramaekers, want zo heet die jongen, in zijn briefje presteert, grenst aan het ongelooflijke. Hijzelf wil anoniem blijven, heeft daar goede redenen voor, ach, ach …en hij heeft ook de anonimiteit van zijn slachtoffer gerespecteerd, beweert Robin in ernst.
Terwijl zelfs ik, die zijn laffe reportage niet heb gezien, nu weet waar ik de betreffende vrouw kan vinden.

Zoiets heet, in een gezonde journalistieke omgeving: ontslag!
.

Labels: , , , , ,

3 Comments:

At 13/9/09 10:28, Anonymous Anoniem said...

Deze hoernalist is het zeker met eens met de hieronderstaande uitspraken:

"De moord op Pim Fortuyn (door Van Dam betiteld als een Untermensch ) gaf me geen slecht gevoel." -- Chris Dusauchoit

"De dag dat Pim Fortuyn vermoord werd is de mooiste uit mijn carriere." -- Faartje de Gier

 
At 13/9/09 11:00, Anonymous Anoniem said...

Ook Luc van Balberghe spaart zijn kritiek niet voor de Nazi-praktijken van Robin Ramaekers :

http://www.vrijvanzegel.net/blog2/index.php?/archives/340-De-Nieuwe-Nazis-zijn-onder-ons.html

 
At 13/9/09 21:41, Anonymous Steven said...

En hij heeft zowaar ook een edelmoedig motief voor zijn keuze voor anonimiteit : "Ik hoef ook geen deel van de glorie die sommigen achter een geslaagde, ‘spectaculaire' onthulling vermoeden." Ronduit hilarisch in al zijn leugenachtigheid, deze verklaring.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>