1 december 2009

Minaretten? Bajonetten!

Het Zwitserse referendum over een verbod op de bouw van nieuwe minaretten is een geval van machteloze symptoombestrijding in de marge. Toch heeft het zijn nut als signaal dat Europa zich niet langer laat vangen aan de geruststellende propaganda van de hegemonische klasse die ons werelddeel uitverkoopt.

De minaret heeft als functie dat de muezzin er luidkeels de azan doet, de oproep tot het gebed. Tijdens de veldtochten van Mohammed en zijn opvolgers gold als regel dat bij de inname van een stad eerst geluisterd werd of er zo’n publieke oproep gegeven werd. Was dat niet het geval, dan werd de stad zonder scrupules gebrandschat. De minaret heeft dus een bij uitstek politieke functie en een signaalfunctie in de islamitische veroveringsstrategie. Dat is met zoveel woorden nog bevestigd door de huidige Turkse premier Recep Tayyip Erdogan: “De minaretten zijn onze bajonetten.” Dat is een radicaal verschil met kerktorens of pagoden.

Een duidelijke meerderheid van de Zwitserse kiezers heeft daarom gemeend per referendum een verbod op de verdere bouw van minaretten te moeten uitvaardigen. Een verbod op religieuze bajonetten eigenlijk, dat ook kan gelden als andere religies dat soort symbool zouden installeren. Daarmee hebben de Zwitsers een neus gezet naar al hun voogden: de bankwereld, de Kerk, de politieke partijen, de media. Behalve het feminisme, dat in de persoon van Julia Onken het verbod steunde, hadden alle geledingen van het Systeem opgeroepen om tegen te stemmen. Wegens hun loyauteit aan andere belangen dan die van het volk, hebben de elite-instanties het kiezerskorps met banvloeken en dreigementen onder druk gezet om de moslimwereld vooral niet te ontstemmen. Maar in de discretie van het stemhokje heeft de kiezer zijn voogden en de opiniepeilers in het ongelijk gesteld. Het volk dat zich ontvoogdt en zelfstandig beslissingen neemt (tot en met, in dit geval, een amendement bij de grondwet), dat is inderdaad een overwinning van de democratie.

In hun ontstemdheid laten talloze antidemocratische politici en commentatoren bij deze gelegenheid het achterste van hun despotische tong zien. Her en der horen we de voorspelbare waarschuwingen tegen de directe democratie en tegen de domheid en slechtheid van het gewone volk. Maandagochtend had VRT Radio 1 het zelfs over een “cordon sanitaire tegen het referendum”. Het klonk ironisch, maar voor de politieke klasse is het grimmige ernst. Het CGKR, dat op vele punten het licht van de zon pleegt te loochenen, kwam onmiddellijk het bij uitstek democratische karakter van het referendum ontkennen. Volgens het Centrum houdt democratie namelijk niet in dat de meerderheid beslist, wel “gelijke rechten voor minderheden”. Volgens die CGKR-definitie is de islam dus intrinsiek antidemocratisch, want in geen enkel moslimland genieten de niet-moslims zonder meer gelijke rechten.

Wat de grond van de zaak betreft: nee, democratie heeft niets met de rechten van minderheden te maken. Om te beginnen impliceert zij één rechtsgemeenschap, en erkent zij geen categorie “minderheden”, alleen burgers en leden van de ene rechtsgemeenschap. Ten tweede is democratie slechts een beslissingsprocedure, die niet per definitie iets zegt over de inhoud van de te nemen beslissingen. Een beslissing die delen van de samenleving benadeelt of onrechtvaardig bejegent, kan zeer wel democratisch zijn. Zo is het dagelijkse praktijk in democratieën dat een meerderheid de minderheid plundert door herverdelende belastingen te stemmen. Dat feit wordt ondermeer door Hans-Hermann Hoppe als argument tegen de democratie gebruikt.

Socrates was op zijn eentje een levensbeschouwelijke minderheid, maar toen de Atheners besloten om hem uit de weg te ruimen, was dat niet ondemocratisch. Integendeel, de democratische terechtstelling van Socrates geldt sinds Plato als argument bij uitstek tégen de democratie. Ik ben voorstander van de democratie als beslissingsprocedure, maar ik haal het niet in mijn hoofd om alle deugden op de democratie te projecteren. Van de moderne waarden is alleen de vrije meningsuiting wezenlijk verbonden met de democratie: zonder haar geen besluitvormingsproces dat de naam “democratisch” waardig is. Maar verdraagzaamheid, sociale zekerheid, vrouwenquota, multicultuur enz., het zijn misschien verdedigbare zaken maar met democratie hebben ze niets te maken. Het zijn juist antidemocratische instanties als het CGKR die elke waarde die zij hopen te promoten, aan de leuze “democratie” ophangen. En al wat hen niet bevalt, noemen ze “ondemocratisch”, zelfs een democratische volksbesluit dat toevallig tegen hun eigen agenda ingaat. Zij gaan zeer slordig met het begrip “democratie” om, juist omdat ze de democratie totaal niet ernstig nemen.

Echte verdedigers van de democratie houden zich er verre van, haar te verabsoluteren en idealiseren. Het is in die zin dat Winston Churchill, die nogal wat meer verdiensten in de strijd tegen het fascisme had dan de “antifascisten” van vandaag, de democratie “een slecht systeem” noemde, zij het dan wel “het beste dat we hebben”.

Goed, er is dus niets ondemocratisch aan het Zwitserse referendumbesluit tot verbod op minarettenbouw. Maar is het ook een wijs besluit? In weerwil van allerlei schreeuwerige aantijgingen schendt het de godsdienstvrijheid niet. Het laat de moskeeën en het islamonderricht ongemoeid, en raakt met geen vinger aan de rituele slachtingen. Het stelt geen enkel probleem vanuit het standpunt van de rechtsorde. Maar dan dringt zich de vraag op: maakt dit enig verschil in de weerstand tegen de islamisering?

In geval van geslaagde islamisering door demografische Unterwanderung zal men lachen met de domme Europeanen die ooit dachten dat ze de islam konden tegenhouden met zo’n speldprikje symboolpolitiek. Als slotmuur voor fort Europa is dit amendement bij de Zwitserse grondwet volledig verwaarloosbaar. Sowieso moet nooit veel verwacht worden van symptoombestrijding. De islamisering van Europa tegenhouden vergt ofwel de algehele verwijdering van de gelovige moslims, ofwel de de-islamisering van de moslims, hun bevrijding uit hun mentale gevangenis. Het eerste is een wat ouderwetse maatregel gebaseerd op een territorialiteitsbegrip van vóór de globalisering. Het tweede is echter bij uitstek modern, want nooit eerder waren de middelen om de harten en geesten te bereiken en te beïnvloeden zo doeltreffend en grootschalig.

In dat proces heeft het Zwitserse referendum een bescheiden signaalfunctie. Op zich zal het geen enkele impact hebben op de islamisering, maar het stelt de wereld, moslim en niet-moslim, ervan op de hoogte dat Europa waakzaam is jegens de ambities van de islam. Met name kan het moed geven aan anderen in Europa (en andere door de islam belegerde delen van de wereld, zoals India) die de beschaving willen hooghouden. Het zal ook woede opwekken bij de vijanden van de Europese bevolking en beschaving, maar hen hoeven wij niet tevreden te stellen.

Labels: , , ,

8 Comments:

At 1/12/09 21:27, Anonymous Anoniem said...

Onbegrijpelijk - voor mij dus - hoe een wijs en belezen man als Elst, waarvan ik een bewonderaar ben, geloof kan hechten aan de tweede optie zoals geschetst in de voorlaatste paragraaf, gezien het feit dat hij lijnrecht ingaat tegen de tijdsgeest en de negatie van het elkaar versterkende, 'roes van de overwinning' gevende effect van een snel aangroeiende moslimbevolking. Die zou dus, als we Elst moeten geloven, met de streep van de overwinning straks in zicht (de numerieke meerderheid) overstag gaan voor een tot op heden fel gecontesteerde Westerse levenswijze. Des te bevreemdender omdat Elst hier abstractie maakt van de, beter door hem dan door mij gekende, halsstarrige onveranderlijkheid wat betreft de letterlijke interpretatie van de koran, en dat al sinds de 12e eeuw (Averröes). Ik gun Elst de hoop in de herfst van z'n leven, maar wed toch op het magere paard van de eerste optie van diezelfde voorlaatste paragraaf. Mogelijk cynisch, allicht veel dichter bij de waarheid.

 
At 2/12/09 01:47, Anonymous Marc Huybrechts said...

@ Anoniem

Elst ziet twee mogelijkheden om de islamisering van Europa tegen te houden: (a) verwijdering van moslems of (b) de-islamisering van 'Europese' moslems. Men kan dat op twee manieren interpreteren: als normatieve keuze tussen twee opties, of als twee mogelijke voorspellingen van wat er feitelijk zou kunnen gaan gebeuren in de toekomst.

Elst spreekt zich niet expliciet uit wat de normatieve keuze betreft, en zegt enkel dat het Zwitsers referendum een "bescheiden signaalfunctie" kan hebben. Er is dus niet genoeg informatie of grond aanwezig om hem enig "geloof" - noch "hoop" (in zijn herfst) - omtrent deze keuzes en/of voorspelllingen te kunnen toeschrijven.

U, daarentegen, denkt duidelijk niet in termen van een normatieve keuze, maar maakt een voorspelling omtrent wat er zou gaan gebeuren. En, met uw 'wedden" spreekt u geloof uit in de eerste voorspelling van 'verwijdering'. Er zijn nogthans weinig of geen empirische indicaties voorhanden om te kunnen geloven dat zulk een voorspelling "waarheid" zou kunnen worden in West-Europa. Misschien toch maar beter een beetje 'hopen' - niet wedden - op het tweede paard van de-islamisering?

 
At 2/12/09 03:55, Anonymous Hannibal said...

Het Zwitsers referendum is een democratisch schot voor de boeg. De signaalfunctie is dat de frustratie bij zulke grote delen van de Europese bevolking zo ver opgelopen is, dat de staande politieke constellatie onder druk komt. Dat verklaart wel de paniek, maar rechtvaardigt niet de reacties.
De wijze waarop de Zwitsers in opiniepeilingen antwoordden zou veel meer reden tot zorg moeten zijn. De algemene reacties van afschuw in politieke kringen accentueert nog eens de noodzaak van dit schot voor de boeg, en bewijst dat zelfreflectie niet het sterkste punt van de politieke klasse is.

 
At 2/12/09 12:12, Anonymous Anoniem said...

@ Marc Huybrechts

Beste, het minste dat ik kan doen is mij duidelijker uitdrukken, want al ben ik het niet met u eens, aanleiding tot verwarring gaf ik zeker.

Of er niet genoeg informatie voorradig is om Elst een keuze tussen a) en b) toe te schrijven zou ik willen betwisten: immers "(...) nooit eerder waren de middelen om de harten en de geesten te bereiken en te beïnvloeden zo doeltreffend en grootschalig." Ik ben toch zo vrij om daar een waarde-oordeel, een keuze voor optie b) in te lezen.

Daarop borduur ik verder en tracht ik uit te leggen - behoorlijk onvolmaakt - waarom ik deze optie niet realistisch vind.

Derhalve blijft, als we in Elst' onderverdeling blijven, slechts optie a) voor mij open.

Geloof ik daar ook in? Neen: vandaar het 'magere' paard van de eerste optie.

Anders gesteld: àls we het probleem van de islam gecounterd zouden krijgen, dan zou dat, steeds volgens mij, niet door de de-islamisering van moslims kunnen geschieden, maar slechts door de islam zijn plaats in Europa te ontzeggen. Theoretisch zou dat veel realistischer - in de zin van: effectiever - zijn; praktisch acht ik het niet haalbaar.

Conclusie kan dan ook slechts zijn dat Europa verder islamiseert.

Helaas.

Reserve is dat we uitgaan van een gestage verdere ontwikkeling (richting, uiteindelijk, demografische meerderheid). Er kunnen gebeurtenissen plaatsvinden die dat gestage versnellen, maar ook afremmen of zelfs doen ophouden, maar dat zijn niet het soort gebeurtenissen waar een mens doorgaans vrolijk van wordt.

Ik gun iedereen zijn optimisme, hoop doet leven en een mens moet verder, nietwaar, zolang je dat optimistische maar niet tracht te rationaliseren; rationeel bekeken is er oneindig veel meer reden tot pessimisme, in deze m.i. realisme.

Liever de ergernis van de waarheid dan de troost van de leugen.

 
At 2/12/09 17:34, Anonymous Anoniem said...

O ja, en de gevoelens van de moslimgemeenschap zijn weer beledigd.
Een verbod op minaretten is geen verbod op geloofbelijdenis. Maar zo’n symbolisch besluit is belangrijk, omdat de symbolische expansie van de islam op deze manier een halt wordt toegeroepen. We weten allemaal hoe zeer moslims hechten aan cosmetica, stof en steen, i.e. hoofddoek en minaret.Een minaret is een statement en dat deze niet door iedereen gewaardeerd wordt, is goed te begrijpen.Hoe vaak hoorden we niet, telkens als er een nieuwe moskee zou worden gebouwd, dat deze met de hoogste minaret van Europa zou komen? Waarom eigenlijk? Ik denk dat nadrukkelijkheid en triomfalisme hier een rol spelen.
Het is een langwerpige overwinning voor een zichtbare islam.Wat voegt de moskee op sociaal gebied toe aan de hele samenleving? Als moskees samen zouden werken met kerken om vluchtelingen op te vangen, daklozen onderdak te bieden, bange vrouwen een toevlucht te bieden dan zou de maatschappij als geheel hiervan waarlijk profijt hebben. Dan zou een moskee functioneel geïntegreerd zijn. Af en toe een interreligieuze dialoog is niet genoeg; dat is een maskerade van goede bedoelingen.Hiertegen heeft het Zwitserse volk zich uitgesproken. Geen zichtbare islam meer.Want wat Europa en niet op de laatste plaats de moslims zelf nodig hebben is niet meer islam, maar juist minder, veel minder.

 
At 2/12/09 20:33, Anonymous traveller said...

Het artikel van Dr. Elst beschrijft exact wat in Zwitserland aan de hand was.
Zijn conclusies laten alle mogelijkheden open en overschatten het gebeuren niet, wat volkomen juist is.
Wat betreft de evolutie van de Islam kijken we te weinig naar wat in de Islamitische landen gebeurt.
Er is voor het ogenblik een echte oorlog aan de gang tussen de "gematigde sufi-strekking" en de Saudi salafisten.
De sufi's worden geleid door de Libiers en de sufi verbindingen worden wereldwijd permanent onderhouden sinds ongeveer 2 jaar.
Egypte heeft de strijd practisch verloren. De bevolking was totaal gematigd maar de Saudi financiering van de Muslim Brotherhood heeft de kaarten duchtig door elkaar geschud.
De sufi's zijn, terecht, van oordeel dat er geen fundamentalisme nodig is, de demografische situatie zal Europa automatisch islamiseren. Ze zijn van oordeel dat het fundamentalisme hun zaak alleen maar schaadt.
Die stelling is veel subtieler en veel effectiever dan de extremistische stellingen.

 
At 3/12/09 13:12, Anonymous Anoniem said...

"Er is voor het ogenblik een echte oorlog aan de gang tussen de "gematigde sufi-strekking" en de Saudi salafisten."

Voor het ogenblik?

"L'Islam, en cette première moitié du XIXe siècle traversait une crise: en réaction contre l'attitude de certains musulmans libéraux qui entendaient emprunter aux nations européenes les techniques, les fanatiques prêchaient le retour de l'Islam primitif." - Janine Buenzod, "La formation de la penseé de Gobineau"

 
At 3/12/09 15:59, Anonymous traveller said...

@ Anoniem

Dank je voor de verwijzing. Niets nieuws onder de zon dus.
Dat belet echter niet dat we die strijd moeten volgen.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>