1 juni 2015

Achtergrond bij het Kalifaat

(Doorbraak, 30 mei 2015)



 

 
Pieter Van Ostaeyen: Van Kruistochten tot Kalifaat. Arabische Lente, Jihad, Islamitische Staat, Pelckmans, Kapellen 2015, 152 blz.

Het beknopte boek Van Kruistocht tot Kalifaat van geschiedkundige en arabist Pieter Van Ostaeyen  is zeer rijk aan feiten over de dramatische gebeurtenissen van de jongste jaren in het Midden-Oosten, van Tunesië tot Irak. Het geeft bij wijze van nieuwe informatie heel wat nationale eigenaardigheden van de democratiseringsbewegingen die samen de Arabische Lente uitmaakten, en somt de specifieke kenmerken van de verschillende islamgroeperingen op.

Zo is de Jabhat an-Nusra (ik volg hier de gegeven transcriptie, eigenlijk Engels en gebaseerd op de feitelijke Arabische uitspraak) in Syrië, inmiddels bij al-Qaida aangesloten, zeer geheimhoudend, anders dan de rivaliserende Islamitische Staat met zijn gesofistikeerd gebruikt van klassieke en digitale communicatiekanalen. De Nusra-“verzetsbeweging” onderwerpt nieuwe recruten aan een strengere selectie. Nochtans, al heeft de Islamitische Staat veel meer buitenlanders in zijn rangen, ook an-Nusra stelt Vlaamse en Nederlandse vrijwilligers te werk. De Tsjetsjenen en Tunesiërs hebben er zelfs eigen brigades.

Strategisch zijn deze gewapende groepen helemaal mee met hun tijd. Zij inspireren zich op de maoïstische beginselen van de guerrilla en de “asymmetrische oorlog”: terugtrekken wanneer de vijand sterk is, aanvallen wanneer hij zwak is. Een aantal jaren geleden was Norman Finkelstein te gast op Het Andere Boek en beschreef hij hoe de Hezbollah het onoverwinnelijk lijkende Israël qua organisatie en effectiviteit aan het inhalen was. Deze evolutie wordt nu doorgetrokken door an-Nusra en het Kalifaat, wat de spectaculaire militaire successen (hun vrij geringe aantal manschappen en niveau van bewapening in acht genomen) verklaart.

Voor verdere bijzonderheden verwijzen wij naar het boek. De rijkdom aan minder bekende feiten maakt het alvast tot een goede investering. Dat gezegd zijnde, toch enkele kritische bedenkingen.

De VS volgde in Syrië een beleid van halfhartige steun aan de oppositie van “gematigden” tegen de regering-Assad, maar: “In april 13 werd evenwel duidelijk dat het State Department er alleszins gedeeltelijk naast zat.” (p.85) Op zich een feit, maar wel één dat om commentaar vraagt. Sedert de opbouw naar de inval in Irak in 2003 is het Amerikaanse engagement in het Midden-Oosten één opeenstapeling van dwaasheden, een bevestiging van het Europese stereotype van de “stupid Americans” die zich zonder enig gevoel voor werkelijkheden op het terrein overal mee moeien als een olifant in een porseleinwinkel. Dat gaat van de inval in Irak zelf tot het in de rug schieten van hun bondgenoot Hosni Mubarak (vraag maar aan de “vrienden” van de VS hoe een dolk in de rug aanvoelt: Tsjiang Kai-sjek, Fulgencio Batista, Van Thieu, de Sjah, Mobutu Sese Seko, allemaal zodra het erop aankwam aan de genade van hun vijanden overgeleverd) en het steunen van de Syrische “oppositie”, zelfs op gevaar van een confrontatie met Syriës bondgenoot Rusland.

En dwaasheid is soms nog een te milde beoordeling; het kan ook over glasharde perfiditeit gaan. Het verhaal van de Iraakse “massavernietigingswapens” is welbekend, en we moeten toegeven dat het als bewijs van westerse interventiezucht in moslimlanden heel wat moslimjongeren over de drempel geholpen heeft. Van theoretisch overtuigd door het voorbeeld van Mohammeds strijd kantelden zij naar daadwerkelijke terroristen of Oostfrontvrijwilligers (“Syriëgangers”). Op p.63 vermeldt Van Ostaeyen terloops Nakoula Nakoula, de koptische immigrant in de VS die de internetfilm The Innocence of Muslims gemaakt had. Inmiddels weten wij dat de Amerikaanse regering hem onder valse voorwendselen heeft doen opsluiten (“de eerste Amerikaan opgesloten wegens overtreding van de islamitische wet tegen godslastering”) en dat de film ten onrechte de oorzaak genoemd werd van de aanval op het VS-consulaat in Benghazi waar ambassadeur en islamofiel Christopher Stevens doodgemarteld werd. Het State Department wist al dagen eerder dat deze aanval gepland was, en dat hij niets met moslimverontwaardiging over de film te maken had. 

Niet dat Europa het zoveel beter doet: de moralistische, door schertswijsgeer Bernard-Henri Lévy geînspireerde tussenkomst in Libië heeft talloze doden, de ontwrichting van het land en de vloed van “bootvluchtelingen” veroorzaakt. Beter te laat dan nooit moet men inzien dat in die regio een verlichte sterke man het beste was waar men geredelijk op kon hopen. Democratie is goed, maar vooronderstelt een beschavingsniveau dat daar nog niet vervuld blijkt te zijn. In ieder geval kan men ze niet van buitenaf opleggen.

Ook de hoera-sfeer in de media omtrent de Arabische Lente heeft hem op het verkeerde been gezet: “Toen de Arabische Lente door Noord-Afrika een spoor van hoop trok, hadden weinigen verwacht dat de situatie er uiteindelijk ging verslechteren.” (p.141)

De als “islamofoob” weggezette islamcritici hadden het nochtans al voorzien: de enige georganiseerde kracht die een alternatief voor de bestaande dictaturen kon bieden, was niet enige liberaal-democratische partij, wel de Moslimbroeders of gelijkaardige islamscherpslijpers. Om er nogmaals de strategische inzichten van Mao bij te halen: een revolutie is onmogelijk zonder revolutionaire voorhoedepartij. De overgang van dictatuur naar democratie vergde een groep die vooruit dacht, die een recept had en dat in wijzigende omstandigheden consequent nastreefde, die leiding kon geven aan de massa, en die haar gevoelens over waar zij van weg wou, kon omzetten in een positieve formule over waar men naartoe moest.  Zulk een demokratisch gezinde voorhoede die als aantrekkingspool voor de onbestemde volkswoede had kunnen dienen, was er niet.

In een titel op p.30 heten de kruistochten “de eerste tekenen van kolonialisme”. O, en wat was de vier eeuwen oudere Arabische bezetting van Spanje dan? En de Turkse bezetting van de Balkan, en eerder al die van Anatolië (“Turkije”)? Als we per se over kolonialisme moeten spreken, dan waren de kruistochten een anti-koloniale bevrijding van een door de islam bezet christelijk gebied. Uiteraard hadden de christenen het eerder dan weer van joden en heidenen afgesnoept, maar dat geldt voor de islam buiten christelijk gebied ook, te beginnen met Medina en Mekka.

Maar het ergst van al is deze bewering, na de opsomming van de “vijf zuilen” van de islam: “Deze richtlijnen zijn louter religieus van aard, politeke aspiraties heeft de islam in se niet.” (p.42) Ik weet niet wat de U-Gentse prof. Gino Schallenbergh, die hier de inleiding schreef, in zijn lessen islamkunde zoal vertelt, maar het inzicht dat de islam een intrinsiek politieke religie is, lijkt me nogal fundamenteel. Toen Mohammed zijn leer startte, was het van meet af aan zijn bedoeling, een staat te stichten. Hij zelf werd de eerste islamitische dictator van Medina en uiteindelijk van heel Arabië. Zijn levenswerk bestond erin, Arabië om te vormen van een bestaande en geslaagde multiculturele samenleving in een monolithisch-islamitische staat. 

Zonder dat basisinzicht is men gedoemd, de politieke strijd in het Midden-Oosten, ondanks magistrale feitenkennis die ik geenszins betwijfel, verkeerd te begrijpen. Dan zegt men bv. met veel aplomb: “Het gaat het Kalifaat (of eender welke andere betrokken partij) niet om religie maar om macht.” Ja, wiens macht? Het gaat in de islam altijd om de macht. Misschien wordt dat beginsel voor mijn “gematigde” lezers wat verteerbaarder als ik erbij zeg dat dat zijn goede kanten heeft. Dat de moslims in het Midden-Oosten christelijke gemeenschappen hebben laten bestaan, komt doordat zij niet puristisch een volledig islamitisch-bevolkt rijk wilden, maar wel de macht binnen dat rijk. In ieder geval: met moet niet de christelijke scheiding van staat en religie (“Mijn rijk is niet van deze wereld”, “geeft den keizer wat des keizers, en Gode wat Godes is”) op de islam projecteren. Mohammed overviel karavanen, nam gijzelaars voor losgeld, nam en verkocht slaven enz., en voor hem was dat allemaal “inspanning (jihad) op de weg van Allah”.

Ziedaar wat er met het hele islamvertoog in westerse middens scheelt, ook in onze arabistiekdepartementen: men bekijkt de situatie niet door moslimogen. Onze islampleitbezorgers en multiculturalisten zijn heikneuters die niet wezenlijk verder zien dan hun klokkentoren.  Ze komen wel in moslimlanden, maar blijven de van huis uit meegekregen westerse denkcategorieën hanteren. Global village, travelling peasants.

Labels: , , , ,

4 Comments:

At 1/6/15 23:35, Anonymous Marc Huybrechts said...

Het is goed dat de heer Elst, als serieuse islamkenner, aantoont dat "onze islampleitbezorgers en multiculturalisten " in hun naiviteit de grote fout maken van te denken dat niet-Westerlingen (in casu islamisten) gelijk Westerlingen zouden denken of redeneren. Hij geeft daar goede voorbeelden van. Hij verwijt hen ook terecht van de gevangene te zijn geweest van (de hoera-sfeer) van de media m.b.t. de misgenaamde Arabische Lente.

Het is dan ook ironisch (en spijtig) dat Elst blijft aantonen hoe hij zelf nog steeds de gevangene is van mantras in diezelfde naief-linkse Westerse mainstream media die absurdelijk historisch revisionisme, Westerse zelfhaat, en misplaatste schuldgevoelens blijven kweken. Hij parroteert allerlei simplistische media affirmaties omtrent echte of vermeende Amerikaanse "dwaasheden", zonder van enige gepaste context en proportioneel oordelen te getuigen.

Vermits reacties hier onderhevig zijn aan strikte volume-beperking kan ik onmogelijk al die oversimplificaties van Elst bloot leggen. Ik kies er arbitrair twee uit:

- Waarom staat Tsjaing Kai-sjek in zijn lijstje van (vermeende) VS "bondgenoten" die een dolk in de rug zouden gekregen hebben? Als tot vandaag de 23 miljoen inwoners van Taiwan nog steeds uit de totalitaire klauwen van het Chinese Politbureau zijn kunnen blijven, dan is dat bijna uitsluitend omdat de vermaledijde VS dat tot nog toe heeft belet. Hetzelfde geldt trouwens ook voor Israel dat bedreigt wordt door de onvrije moslemwereld. Misschien is de les dat echte bondgenoten die voor de eigen vrijheid willen vechten geen dolk in de rug moeten vrezen. Dat de Belgen er een les uit moge trekken! Natuurlijk, als er na Obama nog eens een neomarxist in de VS tot President zou verkozen worden, dan is het goed mogelijk dat de lichten voor vrijheid bijna overal zullen uitgaan.

- Nakoula Nakoula werd in California veroordeeld in de context van een geval van bank fraude. Hij heeft zijn straf moeten uitzitten in een 'halfway house' en is vandaag vrij. Natuurlijk, het is niet toevallig dat de Obama Justice Department achter hem ging om de Benghazi "dwaasheid" wat te kunnen verdoezelen. Maar, het is oneerlijk van te zeggen dat Nakoula de eerste Amerkaan zou zijn "opgesloten wegens overtreding van de islamitische wet tegen godslastering". In Belgie en Nederland kan men vandaag wel juridisch veroordeeld worden voor bepaalde opinies. In de VS voorlopig nog steeds niet. Natuurlijk, als er na Obama nog eens....etc...

De conclusie zou duidelijk moeten zijn. Het gevaar voor onze vrijheden komt niet alleen van het radikale islamisme, of de islam als politieke religie, maar ook van de huidige emprise op Westerse media en onderwijs van marxisten, ex-marxisten, en neomarxisten.





 
At 6/6/15 18:24, Blogger Bruce Graeme said...


De Vierde Kruistocht (1202-1204) mondde uit in een slag tussen Katholieke en Orthodoxe Christenen. De kruisvaarders veroverden de christelijke (Oosters-orthodoxe) stad Constantinopel, de hoofdstad van het Byzantijnse Rijk. Het conflict vernietigde elk gevoel van eenheid dat er nog tussen de Katholieke en de Orthodoxe Christenen bestond :

Les Croisés ont détruit l'empire de Constantinople. ... pendant cinq ou six siècles une
haine implacable a séparé les peuples grecs des peuples latins. Rome n'y a donc rien gagné ... Quant aux peuples occidentaux, l'Église en leur mettant la croix sur la poitrine, les a poussés à détruire de leurs propres mains le seul rempart qui les protégeait da côté de l'Orient.

https://archive.org/stream/lecatholicismec00burngoog#page/n368/mode/2up

 
At 11/7/15 00:40, Blogger Koenraad Elst said...

Tsjiang Kai-sjek staat in het lijstje omdat de VS op een cruciaal ogenblik in de Chinese burgeroorlog (1946-49)weigerde hem wapens te leveren. Als gevolg van een Amerikaans wapenembargo "tegen beide partijen" stond hij slecht gewapend tegenover de communisten, die van elders hun wapens betrokken. Hetzelfde soort embargo maakte Batista machteloos tegenover Castro. De goede kant is dat de feitelijke steun van de VS aan de islam in een breder patroon past: de Amerikanen eindigen altijd met hun vrienden te verraden. Dus wee degene die aan de Amerikaanse kant staat.

 
At 11/7/15 18:54, Anonymous Marc Huybrechts said...

Merkwaardig. Omdat de VS niet intervenieerde in "de Chinese burgeroorlog" worden ze verweten van "hun vrienden te verraden". En de rest van de wereld die ook niet intervenieerde die krijgt dat verwijt niet. Twee maten, twee gewichten.....

De (historische) realiteit is dat er initieel geen "Amerikaanse kant" was in de Chinese burgeroorlog, en ook niet in de Cubaanse 'revolutie'. In feite, wat dit laatste betreft, de VS had initieel meer sympathie voor Castro dan voor dictator Batista. Die VS sympathie duurde echter niet lang, van zodra de ware aard van Castro zich manifesteerde. Bij de rest van de wereld, daarentegen, en vooral in Europa en in het toen opkomende Oostblok, trok men zich geen barst aan van de ware aard van Castro, en werd de Cubaanse communistische dictatuur verder opgehemeld en gesteund, tot vandaag!!

De (historische) realiteit blijft ook dat, nadat de ware aard van het Maoisme zich manifesteerde en de Chinese 'nationalisten' een onderdak hadden gevonden of gemaakt op Formosa/Taiwan, zij sindsdien herhaaldelijk daadwerkelijk werden gered door Amerikaanse militaire 'interventies' (zowel onder de vorm van wapenleveringen als het sturen van aircraft carriers tijdens verschillende crisiperiodes). Hulp van elders hebben de Taiwanesen nooit gezien, tot recentelijk nu ook Japan wijselijk eindelijk een inspanning begint te leveren.

Het is ook fout van te beweren dat de VS vandaag "steun" zou geven aan "de islam". In de VS worden er geen subsidies gegeven voor het bouwen van moskeeen, islamonderwijs, en dergelijke gelijk in Belgique. Tegelijkertijd kan men zich terecht afvragen of de Obama Administratie vandaag wel de juiste 'vrienden' cultiveert in de moslemwereld. Echter de dominante tijdsgeest vandaag in de VS is er een van 'isolationisme' en van noninterventie in moslemburgeroorlogen, wat strafexpedities tegen IS en andere terroristen niet uitsluit.

Overigens ga ik akkoord met Elst dat de meeste Westerse politiekers vandaag, en zeker het duo Obama/Kerry, evenals het gros van Europese regeringsleiders, nog steeds niet de ware aard van de Islam openlijk kunnen erkennen, en een discours voeren dat moderate Moslems verzwakt en dat een noodzakelijke islamitische 'reformatie' helpt belemmeren.




 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>