26 juli 2010

Independencia, – van Catalonië tot Kosovo

Indrukken en strategische bedenkingen bij het succes van twee Europese onafhankelijkheidsbewegingen

Recent deden zich in de internationale context twee feiten voor die Vlaamse republikeinen tot enige bezinning zouden moeten nopen.
Enerzijds was er die massabetoging (men spreekt van een miljoen mensen) voor de onafhankelijkheid van Catalonië, tegen een beslissing van het Spaanse grondwettelijk hof om die onafhankelijkheid terug te schroeven. Slogans als “Catalonia, the new state in Europe” logen er niet om. Dat was dan nog aan de vooravond van 11 juli 2010, net toen ik een speech voor het Mechelse Guldensporenkomitee aan het geven was: symbolischer kan niet.



De eeuwenlange strijd van het autonomistische Catalonië tegen het Spaanse unitarisme, streng en centraalgeleid vanuit Madrid, moet bij ons, Vlamingen, toch een gevoel van verwantschap opwekken. Inderdaad, ook Vlaanderen werd in de 16de eeuw vanuit het strenge Madrid bestuurd, en volgens sommige cultuurhistorici is ons dat blijven parten spelen. De geuzen en protestanten zijn naar het Noorden vertrokken. Wij, achterblijvers, zijn katholiek, onderdanig en monarchistisch gebleven, misschien te “Spaans”, terwijl de Catalanen ook in moeilijke tijden hun identiteit veel sterker wisten te handhaven, in het teken van een verlichte, mediterrane levenskunst die “vanonder uit” komt en niet van bovenaf is opgelegd. Alleen al taalkundig speelt dat populisme sterk: het Catalaans stamt af van het volkslatijn, terwijl het Spaans (het “Castilliaans”) eerder schatplichtig is aan het burgerlijk-aristocratische Latijn van de clerus, de ambtenarij, de adel. Het Catalaanse separatisme s ook lokaal verankerd: in Arenys de Munt ten noorden van Barcelona stemde vorig jaar 96 procent van de kiezers voor een onafhankelijk Catalonië. De opkomst was 41 procent. In de recente wereldkampioenschappen voetbal supporterde het gros van de Catalanen voor… Nederland, uit afkeer van de Spaanse vlag (ook al bestond die nationale ploeg voor het merendeel uit spelers van FC Barcelona).

Voor de rest is er qua mentaliteit geen groter contrast denkbaar tussen Catalonië en Spanje. En ik vermoed zelfs dat de Catalaanse identiteit zich ook bewust afzet tegen Madrid en zijn waarden, en zich definieert als anti-Spaans, on-Madrileens. Alle zuidreizigers zullen de hiernavolgende clichés beamen. Spanje is zuur, dor, totalitair, gesloten, dwangmatig, oerkatholiek, sadistisch, macho, denkt vertikaal, en ruikt hardnekkig naar knoflook. In de herbergen gooit men zijn afval gewoon op de grond, het volksplezier bestaat uit het ritueel afmaken van mannelijke runderen in een arena. Berucht zijn ook de verhalen van de Spaanse windhonden die, eens afgeschreven, een ellendige dood door uitputting en mishandeling tegemoet gaan.
Catalonië anderzijds smaakt zout-zoet, is libertair-anarchistisch, mercantiel, speels, open, profaan, empathisch, humoristisch, vrouwelijk, republikeins, denkt horizontaal en ruikt naar zeelucht. Geen wonder dat de dictator Franco de Catalanen als gevaarlijk tuig beschouwde. De cultuur is zeer gericht op de Middellandse zee (ooit was het een Griekse kolonie), en daardoor des te minder op het Iberische binnenland. Vis, zeevruchten en rijst vormen culinaire hoofdingrediënten. De maan en de getijden spelen een sleutelrol in de collectieve psyche (Cata-lunya: “Kat op de maan”, Barce-lona: “Bark naar de maan”). Stierengevechten? Een Madrileense barbarij!

Terwijl de Baskische afscheidingsbeweging in het slop zit, piekt de Catalaanse als nooit te voren, omdat ze zich echt identitair opstelt en vanuit de maatschappelijke onderstroom groeit. Ik ga op deze cultuurclash tussen Barcelona en Madrid niet verder in, al steek ik niet onder stoelen of banken dat ik veel liever een Vlaamse beweging met een stevige scheut Catalaans esprit zou hebben, meer gevoel voor ironie en humor, dan dat zuur-katholieke, “rechtse” gemierenneuker van half-seniele opa’s. Maar het moment dat een miljoen Vlamingen op straat komt om onafhankelijkheid te eisen, is dan ook nog lang niet in zicht, er is nog werk aan de winkel.

Over dan maar naar het tweede heuglijk feit van deze zomer: de beslissing op 22 juli 2010 van het Internationaal Gerechtshof van Den Haag, dat de Kosovaarse onafhankelijkheidsverklaring wel degelijk legitiem was, en dus wereldwijde erkenning verdient. Kosovo?! Men hoorde toen, daags na de Belgische feestdag, in Vlaanderen zachtjes vloeken en tandenknarsen. Waarom staan zij waar wij nog lang niet staan? En hoe heeft de geschiedenis hier ingewerkt op het identiteitsgevoel? Even een korte historische glijvlucht.
Kosovo bestaat voor het grootste deel uit etnische Albanezen. Het zit van oudsher geprangd tussen het Ottomaanse imperialisme (het islamitische Turkije was van de 14de tot de 19de eeuw een wereldrijk dat op een bepaald ogenblik grote delen van Europa heeft bezet), en de aanspraken van het groot-Servisch nationalisme (traditioneel door Rusland gesteund). Anno 1389 komen die twee tegenover elkaar te staan in de “Slag op het Merelveld”, waar de Turken de Serviërs in de pan hakken. De “heilige grond”, waarop de slag plaats greep, zou voor het Servisch nationalisme een obsessie blijven, en een van de redenen om Kosovo als Servisch oer-territorium te blijven claimen.
In de 20ste eeuw zou het gebied pas zijn reputatie van mondiaal kruitvat waarmaken. Na twee balkanoorlogen was het tijd voor het serieuze werk, en schoot een Servische ultra-nationalist te Sarajevo de eerste wereldoorlog in gang, via een aanslag op prins Frans-Ferdinand van Oostenrijk, nota bene op de herdenkingsdag van de Slag op het Merelveld. En met een Belgisch FN-pistool. Twee keer zouden de Kosovaren vervolgens het “foute” Duitse kamp kiezen, in een poging om autonomie af te dwingen,-waar hebben we dat nog gehoord. Waarna ze definitief als zwarte schapen werden gecatalogeerd, eerst door het Joegoslavië van Tito, nadien door het Servië van Slobodan Milošević. In 1996 begon, met de oprichting van het Kosovaarse Bevrijdingsleger (UÇK), een gewapende onafhankelijkheidsoorlog, die uitliep op een internationale conferentie, een gewapende NAVO-interventie, en een bestuur onder UN-voogdij. Op 17 februari 2008 riep Kosovo tenslotte eenzijdig de onafhankelijkheid uit, na een verkiezingsoverwinning van de autonomist en gewezen rebellenleider Hashim Thaçi.

Meer radicalisme… én meer diplomatie?

Geef toe: de geschiedenis van de Vlaamse beweging is daarbij vergeleken maar een stationsromannetje. Maar is Kosovo voor ons een voorbeeld? Ja en neen. België en West-Europa zijn de Balkan niet, bij ons ontbreekt het explosieve kader,- gelukkig maar, zullen de meesten zeggen. Vlaanderen is nog altijd een van de sterkste economische regio’s met een wereldhaven, terwijl in het verpauperde Kosovo de mensenhandel nog altijd welig tiert. Wij hebben veel te verliezen, zij niet. Toch strekken enkele aspecten van hun verhaal tot lering.
Ten eerste is er het algemene identiteitsvraagstuk: waarom hechten de Kosovaren zo hardnekkig aan hun eigenheid en onafhankelijkheid? Bovenstaande korte historische survey geeft aan dat de etnische of religieuze homogeniteit niet de dominerende kracht is (de republiek Kosovo proclameert zich trouwens uitdrukkelijk als multi-etnisch). Wel is er het gedeelde gevoel van mismeesterd te zijn door de geschiedenis, waarin men de status heeft gekregen van slagveld, buffer, of restgebied. Dat geldt eveneens voor Vlaanderen. Men ontwikkelt zo een collectieve identiteit, niet zozeer door grote overwinningen, maar vooral door een revanchisme tegenover de geostrategische logica’s van de grootmachten met hun parallelle culturele en taalkundige dominantie. Dat is een belangrijke republikeinse constituante: zich verzetten tegen de kaarten die de geschiedenis heeft uitgedeeld, en een “new deal” afdwingen. Daar moet ook Vlaanderen kracht uit putten: een kritisch standpunt tegenover het bureaucratische Europa van de grootmachten is een onvermijdelijke consequentie. Wij kunnen niet zomaar het Europa accepteren dat sinds het Congres van Wenen de positie van de grootmachten (Frankrijk, Duitsland, Engeland, Spanje) heeft geconsolideerd. Het republikeins autonomisme heeft historische trauma’s te helen, en moet in staat zijn om met het verleden in het reine te komen. Het verdriet van Kosovo is niet helemaal dat van Vlaanderen, er is zeker meer bloed gevloeid, maar de idee om de mentale én geografische kaart te hertekenen en vanuit een eigen territorium aan een soort collectieve psychoanalyse te doen, die terapeutisch werkt, moet ook ons, Vlamingen, kunnen aanspreken. Wij moeten leren de geschiedenis aanvaarden én opheffen. Binnen het Belgische kader is dat onmogelijk.

Tweede opmerking is dat men onafhankelijkheid afdwingt, men krijgt ze niet kado: de fluwelen evolutie-logica leidt meestal nergens toe, behalve tot een diplomatiek omkaderde verlenging van het status-quo. Ook Kosovo had zijn Bart De Wever, namelijk Ibrahim Rugova, een briljante intellectueel en spreker, die echter een afkeer had van radicaliteit, en tijdens de onafhankelijkheidsoorlog in Italië zat te wachten tot het voorbij was. Het zijn uiteindelijk de radicalen van Hashim Thaçi die de kastanjes uit het vuur hebben gehaald en de onafhankelijkheid hebben afgedwongen. Idem dito voor andere jonge Balkanrepublieken zoals Bosnië-Herzegovina (denk aan het driejarig beleg van Sarajevo!) en Kroatië: op een zeker moment moest er iets “geforceerd” worden, al was het maar met een eenzijdige onafhankelijkheidsverklaring (die bij ons verkeerdelijk en kwaadwillig als “utopisch” wordt afgeschilderd).

Derde vaststelling: de separatisten legden het, in al hun radicaliteit, diplomatiek aan boord wat betreft de internationale goodwill. In het Kosovo-verhaal valt de welwillendheid op van de internationale gemeenschap, via o.m. de NAVO-interventie en het UN-bestuur als overgangsfase, en uiteraard de recente beslissing van het Internationaal Gerechtshof. Ook Bosnië genoot de sympathie van de internationale gemeenschap, zie de solidariteit met de belegerde stad Sarajevo en de heropbouw ervan met Europees geld tot culturele toplocatie. Grappig en absurd is dan uiteraard het feit dat het merendeel van de EU-landen (waaronder België) de onafhankelijkheid van Kosovo erkent, terwijl men binnen de Europese Unie als de dood is voor regio-autonomistische tendenzen. De vraag dringt zich dan ook steeds meer op, hoe wij een Vlaamse republiek aan Europa en de wereld kunnen verkopen. Uiteraard hebben wij geen tiran Milosevic die als een soort schaduw van Rusland en een naschok van de koude oorlog wordt gepercipieerd,- dat heeft in de balkan zeker de zaak bespoedigd. Toch denk ik dat we meer op het rechtvaardigheids- en billijkheidsgevoel van de internationale gemeenschap een beroep moeten doen, terwijl we nu zelf worden afgeschilderd als verdrukkers,- mede dankzij de francofone propagandamachine.

Dit wordt een primordiale opgave, parallel aan de binnenlandse politieke radicalisering: diplomatieke kanalen openen die de internationale erkenning van Vlaanderen op korte termijn mogelijk maken. We moeten de internationale politieke context bestuderen en daar strategische krijtlijnen op uitzetten. Nederland zou de allereerste focus in dat offensief moeten zijn, maar wellicht zijn er nog landen die met de Belgische staat een appeltje te schillen hebben, en uit opportunisme of rancune voor de Vlaamse republiek zouden kiezen. Ik denk dat dit soort diplomatieke, semi-ondergrondse lobby-activiteit nuttiger is dan geldverslindende culturele centra in Amsterdam of New-York open houden, “Vlaamse huizen” waar vooral apparatsjiks van deze of gene partij de dienst uit maken en de budgetten opsouperen, zie bijvoorbeeld de geurtjes van fraude en corruptie rond de figuur van Philip Fontaine, ex-directeur van het Vlaams huis in New-York.
Beslist moet de Vlaamse beweging ook meer aansluiting zoeken bij andere Europese onafhankelijkheidsbewegingen. Dat doen we veel te weinig. Rechts-nationalistisch Vlaanderen gaat nog altijd liever J.M. Le Pen opvrijen dan Joan Puigcercós, voorzitter van de Esquerra Republicana de Catalunya. We delen nochtans één strijd tegen het oude bureaucratische Europa en de oude wereldorde, één zoektocht naar meer democratie. We kunnen samen een belangrijk diplomatiek netwerk uitbouwen, dat niet noodzakelijk via de instituties van de EU verloopt.
Benieuwd welke V-partij daar ernstig werk van maakt…

Johan Sanctorum

14 Comments:

At 26/7/10 22:13, Blogger Koen De Cock said...

Inderdaad, bemoedigende evoluties in het buitenland. Ik denk echter dat een buitenlands diplomatiek netwerk slechts van secundair belang is. De NAVO zou bijvoorbeeld ook nooit in Kosovo geweest zijn zonder het UÇK (een binnenlands feit).

Het grootste probleem van Vlaanderen is dat de machtscentra op geen enkele manier tegenstand krijgen. De vakbonden pleiten onomwonden voor een unitaire sociale zekerheid. Wie wijst hen erop dat dit tegen de belangen is van hun Vlaamse leden? Wie organiseert een boycot tegen de vakbonden? Is er buiten enkele "marginale" bladen enige tegenspraak? (Ik bedoel: toch niet in media die de grote massa bereiken)

Ook de media zijn systematisch anti- Vlaams. Zij worden daar ook nooit op aangesproken. Wie organiseert een boycot? Of nog maar een brieven- of e-mail actie om de redacties of redacteurs te overspoelen met een georganiseerd protest?

De jongste verkiezingen waren ongrondwettelijk. Toch hebben de Vlamingen die gewoon laten doorgaan. Hoeveel "mannen" hebt ge nodig om dat eens goed in het honderd te laten lopen?

 
At 26/7/10 23:26, Anonymous Marc Huybrechts said...

"...“rechtse” gemierenneuker van half-seniele opa’s."???

Komaan zeg, daar ligt zeker niet het probleem. Zoals Koen De Cock reeds schreef, in den Belgique komt de tegenstand tegen Vlaamse zelfbeschikking niet van "rechts" maar wel van 'links', i.e. de vakbonden en de grote linkse media in reactionaire collaboratie met 'het paleis'. Daarenboven, de multicul-illusies van de laatste kwarteeuw werden/worden grotendeels aangekweekt door links onderwijspersoneel en linkse 'kerkvaders'.

Wie dus een Vlaamse republiek beoogt doet er best aan van de splijtzwam-etiketten 'links' en 'rechts' achterwege te laten, ten minste tot het beoogde doel wordt bereikt. En daarna doet men er best aan van het democratische spel te laten spelen, wat erop neer komt van een 'zwakke' centrale overheid te beogen en de meeste problemen zo lokaal mogelijk te laten oplossen. Op zijn Zwitsers.

Centraliserende machtsconcentratie, in de contemporele wereld, is grotendeels een links fenomeen, geen rechts.

 
At 28/7/10 10:38, Anonymous Pierre Saelen said...

"België en West-Europa zijn de Balkan niet, bij ons ontbreekt het explosieve kader,- gelukkig maar, zullen de meesten zeggen."
Dat laatste zinsdeel intrigeert me: En u, wat zegt u?
Wat ik er zelf over denk, hou ik even achter de hand totdat ik uw antwoord heb gelezen. Tot straks.

 
At 28/7/10 21:35, Anonymous Johan Sanctorum said...

Om kort te antwoorden, Pierre: ik heb al herhaaldelijk, ook in deze tekst, het evolutionair model van De Wever van de hand gewezen. De big-bang zal er toch komen, vroeg of laat.
En hopelijk eerder vroeg.

JS

 
At 28/7/10 21:53, Anonymous Pierre Saelen said...

@ Johan
Bedankt voor jouw antwoord.
Ik ken je als iemand die er graag een hevige schrijfstijl op na houdt, maar let toch wat meer op met je woordkeuze. In je verduidelijking plaats je "explosief" tegenover "evolutief", maar explosief gebruiken bij een verwijzing naar de Balkan kan echter wel gelezen worden als "geweldadig"...

Ik heb het al vroeger op lvb.net en misschien ook hier op IFF gesteld dat je eerst de geesten moet rijp krijgen. En dat is nog steeds niet voldoende het geval voor een onmiddellijke breuk.

In dit opzicht moet ik Jean-Pierre Rondas gelijk geven: het zullen de Franstaligen zijn die België opblazen, namelijk van zodra ze hier echt niet meer de baas zijn.
Zie http://www.vvb.org/extra/34133/politiek_pamflet_jp_rondas.pdf
We moeten dan ook geen Vlaamse onafhankelijkheid of autonomie eisen, maar hen gewoon duidelijk maken: "L'état Belgo-Flamand est arrivé!" Meer hoeft dat niet te zijn.

 
At 28/7/10 22:41, Anonymous traveller said...

@ Pierre Saelen,

Je zult verbaasd zijn wat ze allemaal zouden accepteren om België te bewaren.
Als de Vlaamse onderhandelaars bekwaam zouden zijn natuurlijk, wat de 100.000 $ vraag is.

 
At 28/7/10 23:39, Anonymous Pierre Saelen said...

Beste Traveller,

We hebben die discussie al op lvb.net gevoerd.
http://lvb.net/item/8459

Voorlopig kunnen we enkel maar afwachten, al wil ik dat ik je morgen al in een onafhankelijk Vlaanderen zou kunnen begroeten.
Het paradijs of Utopia zal het niet zijn, maar erger dan deze "failed state" kan het alvast niet zijn.

 
At 31/7/10 23:03, Anonymous fcal said...

@ traveller

België bewaren in welke vorm? Zoals het nu georganiseerd is kan niet meer. Straks moet het compleet anders met quasi volledige verantwoording nar de regio's.

Een soort dubbelmonarchie met afzonderlijke parlementen, budgetten, fiscus, sociale zaken en dergelijke meer. Gezamenlijk (centraal) blijft over waarover men het eens is en vandaag is dat buitenlandse zaken, defensie en staatshoofd.
Een en ander wordt voorzien van een overgangsregel waarbij de transfertkraan progressief dicht gedraaid wordt.

Komt er later een kink in de kabel, door bijvoorbeeld sabotage à la tachtiger jaren, dan liggen de scheidingsomstandigheden veel duidelijker en minder conflictvol.

Dit is geen vrijbrief voor Bart De Wever maar wel degelijk een ernstige voorwaarde. Hij kan geen compromis à la CVP aanvaarden op straffe van zelfvernietiging. De lat ligt niet op de grond.

 
At 1/8/10 18:17, Anonymous traveller said...

@ fcal

Dat is nu net wat het belgische establishment zo lang mogelijk wil vermijden, die subsidiekraan moet verder open blijven.
Ik geloof niet dat de zachte aanpak hier gaat werken.

 
At 1/8/10 20:06, Anonymous Steven said...

@ marc h.,

En daarna doet men er best aan van het democratische spel te laten spelen, wat erop neer komt van een 'zwakke' centrale overheid te beogen en de meeste problemen zo lokaal mogelijk te laten oplossen. Op zijn Zwitsers.

Als de Vlaamse overheid tot nu toe in één ding heeft uitgeblonken dan is het in centralisme. Een centralisme dat vele malen sterker is dan dat van de zo verfoeide federale overheid. Sterkere lokale of regionale entiteiten (bv. 'stadsgewesten') kunnen maar goed functioneren als daar niet voortdurende decretale verplichtingen en planlasten van bovenuit komen. Niet enkel België maar ook "Vlaanderen" moet dus dringend worden afgebouwd want de houding van de Vlaamse administraties, elk op hun eiland, is ronduit misselijkmakend.

 
At 2/8/10 05:05, Anonymous fcal said...

@ traveller

Voor wat hoort wat. Dit wil zeggen: loyaal federalisme op zijn Zwitsers. Loopt het door moedwillige Franstalige sabotage fout zoals in de 80-er jaren dan is de scheiding in de nieuwe context zo voor mekaar. De aanpak kan dan makkelijker naar behoefte aangepast worden van 'zacht tot hard'.
PS Heb uw bericht gelezen, zal reageren.

@ Steven

U hebt gelijk het huidige Jacobinisme van de Vlaamse 'deelstaat' loopt de spuigaten uit. Dit kan echter niet afgebouwd worden binnen de huidige Belgische context. Als de verantwoordelijkheden regionaal komen te liggen zal de inspraak van de burgers zich duidelijker laten voelen en zijn 'Zwitserse' oplossingen mogelijk.

 
At 23/10/10 15:36, Blogger Max said...

De leugens over Joegoslavië zijn de afgelopen jaaren niet meer te tellen. Er zit een duidelijk systeem in. Het is vanaf de eerste minuut van de afscheidings-oorlogen een grote aanval op het oude Joegoslavië.De berichtgeving over de oorlog is zodanig gemanipuleerd dat in het Westen niet anders dan haat jegens de Serviërs kon ontstaan.Een zeer gevaarlijke vorm van psychische programmatie vindt plaats wanneer het gaat om oorlogspropaganda waarin schijnmotieven worden gebruikt. Een voorbeeld daarvan was het motief van de NAVO om de Balkanoorlog te voeren.De werkelijke motieven waren om corridors te verkrijgen naar olierijke gebieden van het Midden-Oosten en de Kaukasus, om de laatste resten van socialisme in het voormalige Joegoslavië op te ruimen en om het gebied bij het kapitalistische westen te voegen. Het schijnmotief was de vredesmissie.Tijdens deze propaganda werden voortdurend medelijden opwekkende beelden geassocieerd met demonisering van de Serviërs en hun leiding, terwijl westersgezinde leiders van Kroatië, Kosovo en Bosnië als de bondgenoten werden voorgesteld. De tijdens de oorlog gepleegde misdaden werden vooral aan de Serviërs toegeschreven. De Serviërs zouden volgens de gelijkgeschakelde media tienduizenden Kosovaren (Albanezen) hebben gedood. Er werd toen van ‘genocide' gesproken. Men liet in Kosovo stromen van vluchtelingen zien die in treinen vertrokken. Er werd zelfs de vergelijking gemaakt met de holocaust.Deze vorm van walgelijke oorlogspropaganda is voor de slachtoffers van de grootste in Europa gepleegde massamoord uit de geschiedenis (de holocaust) een gigantische belediging!In werkelijkheid leidde de NAVO-bombardementen vooral op de kosovaarse stad Pristina tot de hier genoemde vluchtelingenstroom. Dat tijdens deze NAVO-oorlog meer dan de helft van de Serviërs Kosovo (hun eigen land) ontvluchtte, werd verzwegen.De meeste doden [totaal 2000, Serviërs en Albanezen] in deze Servische provincie vielen tengevolge van NAVO-ingrijpen en door misdaden gepleegd door de UCK. Eén van de kosovaarse UCK-leiders werd nog lang geëerd als ‘vrijheidsheld'. Nader onderzoek bracht recentelijk aan het licht dat die z.g. held een grote oorlogsmisdadiger was.Het is te hopen dat de bevolking in west Europa en Noord Amerika gaan inzien dat een pluriforme en een vrije, onafhankelijke pers iets heel belangrijks is. 

 
At 23/10/10 15:51, Blogger Max said...

De bevolking verneemt alleen geruchten en moet maar geloven wat er verteld wordt.De speciale gezant van Washington in de Balkan, Robert Gelbard, had zelf tot drie keer toe voor de internationale pers bevestigd, begin 1998, dat “die lui van het UCK terroristen zijn.” Maar drie maand later heetten die terroristen plots “vrijheidsstrijders” en zou de Navo hun luchtmacht worden. Vanaf het begin van 1998 tot net voor de Navo-agressie lanceerden ze 1.068 aanvallen tegen individuen, allen burgers. Honderd keer meer dan in de jaren ervoor.Iedereen was een doelwit, ook de Albanezen van Kosovo.Op een dag vermoordden leden van de terreurorganisatie UCK 387 burgers op een brutale manier. 75 van hen waren Serviërs en Montenegrijnen, 196 waren etnische Albanezen. Dat wil zeggen dat de Albanese terroristen anderhalve keer meer Albanezen uitmoordden dan Serviërs, met de bedoeling hen te dwingen hun politiek te volgen.Tot op vandaag heeft men haast geen daders willen vinden van misdaden tegen de Serviërs en andere niet-Albanezen.We zijn nu 2010 en ze lopen al rond sinds 10 juni 1999.

 
At 23/10/10 17:05, Blogger Max said...

Verovering van de Balkan door de Ottomanen brengt grote christelijke gemeenschappen onder het bewind van de islam. In 1505 hebben de Ottomanen het land veroverd en van een christian Albanië werd een Islamitische staat gemaakt. De christelijke Serviërs werden al tijdens de Ottomaanse overheersing van Servische Kosovo en Metochia verdreven, en het is sindsdien nooit gestopt. Voor de goede orde Metochia betekent: “Land van de kerk”. De kerk is nog steeds eigenaar van grote delen van Kosovo en Metochia. De culturele bakermat van het Servische volk ligt in Servische Kosovo en Metochia. Deze provincie is naar culturele, historische en emotionele waarde vergelijkbaar met wat de Groeningekouter, waar de Guldensporenslag in 1302 plaatsvond, voor de Vlamingen betekent. Iedereen heeft zijn eigen stukje heilig grond, de moslims hebben Mekka/medina, de Joden Jeruzalem en de Christenen ook. Zo hebben de Serven dus Kosovo en Metochia.De vroegste documenten die enig zicht geven op de etnische samenstelling van Servische Kosovo en Metochia, zijn kloosterregisters uit de 13e en de 14e eeuw. Daaruit blijkt dat destijds 2 procent van de bevolking Albanees was. Albanezen trokken pas vanaf de 13e eeuw langzaam vanuit het noorden van Albanië richting Servische Kosovo en Metochia.1300 jaar geleden waren al dertienhonderd orthodoxe kerken en kloosters in Kosovo en Metohija. Laten de Albanezen eens een van hun monumenten zien? De moskeeën? Dat zijn Turkse monumenten.Door demografische evolutie en vervolging van de Serviërs in de laatste eeuw, is op heden een meerderheid van de bevolking islamitisch en etnisch-cultureel verwant met de Albanezen.Albanezen koloniseerden die gebied systematich al meer dan 200 jaar lang.Tijdens WOII meer dan 300.000 Serven werden verdreven.Na de oorlog[WOII] verbood het Tito-regiem de Serven naar Kosovo terug te keren om het te claimen, maar gaf het in tegendeel juist volledige autonomie. Met name na de 2deWO kwamen ze met duizenden per jaar, ELKE JAAR en bleven 6-7-8-9-15-20 kinderen hebben.Tussen 1975 en 1981 bereikte de Albanese bevolking door hoge vruchtbaarheidscijfers enrvan Kosovo en Metochia de absolute meerderheid. Als men deze logica volgt, dan kan morgen Brussel zich perfect onafhankelijk verklaren als islamitische enclave

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>