15 juli 2010

La Flandre profonde

Mijn stukje “Lessen voor de verliezers” heeft via verschillende kanalen wat tegenspraak opgeroepen. Ik had betoogd dat de N-VA bij de jongste stembusgang iets juist gedaan moet hebben daar waar de andere partijen qua stijl of inhoud fout zaten. De meeste lezers stellen dat ik Bart De Wever te veel krediet geef, en dat mij dat weldra op een grote teleurstelling zal te staan komen, samen met al die honderdduizenden nieuwe N-VA-kiezers.



Laat ik dan even verduidelijken dat ik mij niet aan een beoordeling gewaagd heb van het N-VA-programma noch van het te verwachten doorzettingsvermogen van die partij tijdens Belgische onderhandelingen. Of De Wever een tweede Yves Leterme wordt, zal gewoon moeten blijken. Hij heeft vandaag nog alle vrijheid om het in de ene of de andere richting te laten evolueren. Of naast hemzelf de rest van zijn partij meer ruggengraat heeft dan pakweg CD&V, dat weet ik evenmin als de meeste lezers, die sedert 13 juni immers nog nagenoeg geen politieke uitspraken gehoord hebben vanwege al die nieuwverkozen NV-A-parlementsleden. De nieuwe NV-A-fractie is nog een groot vraagteken, en ik heb daarover geen mening geuit.

Al wat ik in dat artikel heb willen vaststellen, was dat de Wever de weg naar het hart van la Flandre profonde gevonden heeft, met name dat van de vrouwelijke kiezer. Voor een deel was dat een zuiver persoonlijke prestatie, die een Geert Bourgeois met identiek hetzelfde programma nooit had kunnen evenaren. We doelen daarmee niet alleen op De Slimste Mens, maar ook op hoe hij overkomt tijdens zuiver politieke debatten en vraaggesprekken. Iets wat vele kiezers overtuigt, en dat vermoedelijk authentiek is (hoewel een goede PR-begeleider het ook wel zou kunnen aanleren), is een soort ongecompliceerde nederigheid. Wat is er nederig aan een Antwerpenaar die meteen toegeeft dat hij de grote mond heeft die zijn stadsgenoten schijnt te typeren? Hij geeft altijd meteen zijn beperkingen toe. Hij put zich niet uit in geredeneer om verantwoordelijkheid bij anderen te leggen, of om een mislukking als een succes voor te stellen. Ziedaar het cruciale verschil met de CD&V-tenoren.

Nog een element is dat hij de praktijk met ideeên weet te verbinden. Ook de kijker die niet zelf tot diepe gedachten geneigd is, is daarvan gecharmeerd: hier lijkt politiek weer bezield door een bredere visie. Terzijde, het is om dezelfde reden dat Rik Torfs een goed CD&V-leider zou kunnen worden. Tijdens het gesprek met vier partijprominenten in de laatste Zevende Dag, stak hij gunstig af door de aandacht te verleggen van de dagjespolitiek en de vunzige compromissen, anders het enige thema uit de mond van CD&V-ministers, naar het personalisme, het evenwicht tussen individu en samenleving, het kerstprogramma en de ook wel positieve nawerking van mei ’68. Of het allemaal juist is, laten we even in het midden, maar hij wist zijn vergrauwde partij weer met idealen te associëren. Daar gloorde eventjes licht aan het einde van de CD&V-tunnel.

Het blijkt dat de diepe Vlaming een Vlaamsgezind en centrumrechts beleid verkiest, één met meer pit dan CD&V maar minder hard en “vuil” dan het VB. Misschien is die keuze niet het soort keuze waarop je een onafhankelijkheidsverklaring kan bouwen. Misschien is ze nog te halfslachtig, zoals lezers beweren. Maar ook dan is ze wel de keuze van de Vlaming zoals we hem kennen. U weet nog wel, de Vlaamse zemelaar die na het zoveelste verraad van de CVP de volgende keer toch weer voor de CVP stemde. Nu is het N-VA geworden, maar die Vlaming is niet echt veranderd. ’t Is niets om fier op te zijn, maar zoals Hugo Schiltz zei: “Dit is mijn volk, ik heb er geen ander.”

Diezelfde kiezer houdt ook niet echt van het VB, zelfs al heeft hij daar vorige keren bij gebrek aan beter toch voor gestemd. Hij verkiest een respectabeler alternatief. Het protest is natuurlijk niet nieuw dat de roep om “respectabiliteit” de verdiensten miskent van de ruwe en/of historisch aangebrande harde kern, “de collabo's, met en zonder wapens, die na de repressie Vlaanderen en zijn beweging terug opbouwden”, aldus een lezer. De VMO’ers zeiden het al toen Schiltz hen “wandluizen” noemde. Op een slagveld zal niemand je vragen of je blazoen wel van bruine smetten vrij is; zodra onze samenleving echt in een slagveld veranderd is (en het CGKR werkt eraan), zal niemand er nog om malen. Maar in de parlementaire politiek gelden voorlopig andere regels.

Vele flaminganten willen de Vlaamse zaak niet met zulke associaties besmeurd zien, noch wensen zij te stemmen voor een partij die zich, luidens de media, nog steeds af en toe in het gezelschap laat betrappen van wat onze lezer noemt: “pipo’s die met kaal hoofd en zwarte kleding die brallend ‘Heil Hitler’ lopen roepen”. Dus liever De Wever, ook een repressie-erfgenaam, maar dan één die die bladzijde ondubbelzinnig omgedraaid heeft.

De jongste verkiezingsuitslag wijst erop dat vele Vlaams- en behoudsgezinde kiezers nu een partij gevonden hebben die beter bij hun volksaard past. Dat was eventjes een interessant moment, maar nu staat de kiezer weer voor lang buitenspel. Tijd voor de N-VA om te laten zien of ze het vertrouwen waard is.

Labels: , , ,

7 Comments:

At 15/7/10 17:27, Anonymous raf said...

Een van de beste postelectorale analyses, zoniet de beste. Samen met Elst stel ik veel ongeduld vast. Of is het politieke jaloezie?
Voor ontgoocheling is er nog alle tijd, tenzij men snelle wonderen verwacht van een quasi explosief gegroeide politieke partij dan wel van haar (weliswaar zeer getalenteerde) voorzitter.

 
At 17/7/10 10:13, Anonymous Johan B said...

@Koenraad Elst: "Al wat ik in dat artikel heb willen vaststellen, was dat de Wever de weg naar het hart van la Flandre profonde gevonden heeft"

Kom, kom, u gaat ons toch niet wijsmaken dat u alleen maar een open deur hebt ingetrapt? U hebt wel wat meer vastgesteld, o.a. dat de NV-A een "conservatieve partij" is die "blijkbaar" "zijn eigen opvattingen uitdraagt en daarin kan volharden, één die niet bij de minste tegenwind door de knieën gaat."

Met die vaststellingen ben ik het niet eens. De NV-A is links op socio-economisch gebied en groenlinks op milieugebied. In het Europees parlement zit NV-A in de extreemlinkse fractie van de Groenen, geleid door Daniël Cohn-Bendit. Op het gebied van democratie is NV-A voorstander van het cordon sanitaire (al beweert ze het omgekeerde), tegenstander van referenda en voorstander van het verder verkwanselen van soevereiniteit aan de Europese superstaat, die nu al meer dan 50% van onze wetgeving oplegt.

Wie zich niet laat inpakken door Bart De Wevers mooie praatjes maar kijkt naar zijn politieke daden, ziet al gauw dat hij wel bij de minste tegenwind door de knieën gaat. Een paar voorbeelden:

1) De toetreding van Jean-Marie Dedecker. Het ACV zei njet en NV-A ging onmiddellijk door de knieën.
2) BDW heeft altijd gezegd tegen het cordon te zijn, maar als puntje bij paaltje komt gaat hij liever in zee met extreemlinks dan te gaan praten met een kartel dat op één zetel na de absolute meerderheid kreeg van de Hobokense kiezer. Zijn "ongecompliceerde nederigheid" is hier ver te zoeken, want hij wil niet eens toegeven dat hij met extreemlinks heult en noemt het gekonkel een "constructieve oppositie". Legt u mij maar eens uit hoe BDW hier de praktijk met zijn ideeën heeft verbonden.
3) BDW beweerde in 2003 dat hij niet aan een regering zou deelnemen als de splitsing van BHV niet in het regeerakkoord was opgenomen. Die regering kwam er toch met de steun en goedkeuring van de NV-A, maar voor de perceptie wou hij geen ministerposten, zodat het leek alsof NV-A de regering niet steunde.

Kortom: Bart De Wever komt goed over omdat hij weet hoe hij zijn gebrek aan ruggengraat kan verbergen. Mocht de Vlaamse kiezer met zijn verstand stemmen, dan zou de score van NV-A heel wat lager zijn.

 
At 17/7/10 10:33, Anonymous Johan B said...

Correctie: 2003 moet 2007 zijn.

 
At 17/7/10 22:50, Anonymous K. Artman said...

@ Johan B. Dat u N-VA op socio-economisch vlak links noemt, verraadt vooral uw eigen zéér rechtse positie. Wat ook bevestigd wordt door te stellen door dat hij met extreemlinks heult.

Dat is zo 'neutraal' als de Amerikanen die Obama een socialist en een communist noemen, gewoon omdat hij 'gewoon' rechts en niet héél rechts blijkt te zijn.

 
At 19/7/10 13:19, Anonymous Johan B said...

@K. Artman: Als u ontkent dat N-VA met extreemlinks heult bewijst dit dat u niets weet van wat de N-VA in het Europees parlement en/of in Hoboken doet ofwel dat u verkiest hierover te liegen.

Als u argumenten mocht hebben om aan te tonen dat N-VA op economisch vlak rechts is, dan hoor ik die graag.

 
At 19/7/10 17:02, Anonymous Marc Huybrechts said...

Artman is blijkbaar al even slecht geinformeerd (via de linkse 'mainstream media') over Obama als over het N-VA.

Obama is wel degelijk een "socialist" (en in sommige opzichten een "communist"). Dat oordeel is zeker niet "neutraal", maar wel redelijk op basis van de woorden en acties van Obama uit zijn verleden. Het blijft natuurlijk een 'oordeel' dat gesteund worden door vele concrete observaties, en waaromtrent men natuurlijk ook wel enkele contra-observaties zou kunnen vinden of 'maken'. Zijn socialisme-cum-communisme wordt ook enigzins 'verdoezeld' door het feit dat hij (gelukkig maar!) nog moet 'functioneren' in een politiek systeem waar politieke macht sterk verdeeld is over velerlei machtscentra en 'beperkt' wordt door een (nog) relatief-autonome juridische macht.

Een duidelijke illustratie van zijn "socialisme' kan men vinden in het feit dat hij (tesamen met de parlementaire leiders Pelosi en Reid) de omvang van de federale overheid heeft vergroot met meer dan vijf procentpunten van BNP (in minder dan twee jaren!).

Ilustraties van zijn "communisme" vereisen meer subtiele oordelen+onderzoek en/of observaties. Drie voorbeelden van 'promising' terreinen daaromtrent: (1) een aantal van zijn benoemingen in diverse administraties van openlijke 'communisten', grotendeels op adviserende posten (die geen externe controle vereisen); (2) sommige van zijn toespraken en publieke uitingen voor 'selectieve' groepen (Obama is iemand die niet hetzelfde discours voert voor diverse publieken); (3) zijn 'geschiedenis' en de gebruikte methodes uit zijn 'Chicago' periode, toegegeven in een zeer 'ondemocratisch' en zelfs immoreel politiek milieu.

Trouwens radikaal-linkse groepen hebben dit allemaal zelf 'erkend'. Tijdens zijn relatief-korte periode als federale senator (van Illinois) in Washington werd Obama door dezelfde groepen gerangschikt als de meest 'linkse' ("liberal" in US taalgebruik) senator op basis van zijn voting record in de federale Senaat. Maar, hij komt wel 'goed' over 'op den TV' en kan begeesterend spreken voor ondenkende massas...

In een democratie worden soms grote 'fouten' gemaakt, en in een duurzame democratie kunnen die 'gecorrigeerd' worden. Dat vereist natuurlijk een echte erkenning van het vrijemeningsuitingsrecht (in de zin van 'political speech'). Als de Amerikanen dat vandaag nog hebben, dan zal het zeker niet aan Obama te danken zijn...

 
At 19/7/10 23:26, Anonymous K. Artman said...

@ Johan B. In elk geval haalt BDW de meeste van zijn economische ideeën èn een deel van 'zijn' mensen eerder uit werkgeversorganisaties dan uit vak- en andere linkse(re) middenveldorganisaties.

@ Marc Huybrechts. Het zal wel dat ik slecht geïnformeerd ben; alvast heb ik een ander oordeel dan u over wat u 'mainstream media' noemt. Zelf heb ik inderdaad toch nog wel een beetje vertrouwen in hen (ik vermoed dat u de VRT, en kranten als DM en DS bedoelt), dan aan de media die ú dan weer zo geloofwaardig vindt (?) - andere overtuigingen, vrees ik. Helaas denk ik dat wij omtrent meeste begrippen volkomen andere definities hanteren, waarbij u de mijne 'fout' vindt en ik de uwe een beetje 'tendentieus'. Tenslotte: toch wel vreemde 'lezing' van Obama, vind ik, maar dat ligt aan mij, heb ik begrepen ;-)

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>