17 juli 2010

U wordt heropgevoed

Het reportageprogramma Panorama, zondag 14 februari 2010 op VRT Eén, bracht een verslag over heropvoeding van de blanke medemens. Of om de CGKR-term te gebruiken, de “witte” medemens. Oud-schooljuf Jane Elliott, afkomstig uit de zuidelijke VS, geeft al meer dan veertig jaar “les” in hoe het voelt, gediscrimineerd te worden.



Jane Elliott noemt zichzelf “a bitch”. Aangezien in haar wereldbeeld ras de alfa en de omega van alles is, moet dat in zijn volledigheid luiden: “a white bitch”. Ze is een sprekend typevoorbeeld van de “autoritaire persoonlijkheid”. Weliswaar is dat een term uit de heropvoedingsindustrie om juist de gewone mensen aan te duiden en te criminaliseren, maar in zijn letterlijke betekenis beduidt hij diegenen die er lust in vinden, anderen te bevelen en te straffen. Het antiracisme geeft haar de gelegenheid, die neiging ten volle uit te leven. Dat zij zo geaard is, heeft geen belang, net zoals de persoonlijke wreedheid en seksuele exploitatiedrang van voorzitter Mao Zedong zonder politieke betekenis waren. Wel van belang is het systeem dat zulke mensen toelaat om zich op anderen uit te leven, het communisme resp. het zogenaamde antiracisme.

Zij bracht op een plaats in het VK een veertigtal Britse mensen van diverse achtergrond samen voor een niet nader toegelicht experiment. Bij het binnenkomen werden de vrijwilligers gescheiden in twee groepen: blanken met blauwe ogen aan de ene kant, bruinogige blanken en niet-blanken aan de andere. De volgende tien uren was het de bedoeling, de blauwogigen te vernederen en te kleineren en de andere groep zover te krijgen, daaraan mee te doen.

Volgens de voice-over was het de bedoeling om aan te tonen dat “iedereen racist is”. Mogelijk, maar die bedoeling is in de getoonde montage op geen enkel ogenblik gebleken. De meeste niet-blauwogigen toonden geen begin van haat tegen de blauwogigen, noch de neiging om hen hatelijk te bejegenen. De hatelijkheid zat vooral in het opzet van de meesteres. Enkele zwarten steunden haar wel in het commentaar dat blanken allemaal racist zijn en niet-blanken een vreselijk leven hebben in het VK. Op geen enkel ogenblik zagen we haar echter zo manoeuvreren dat het racisme van niet-blanken, toch ook een deel van “iedereen”, aan het licht kwam. De blauwogigen toonden evenmin enige haat tegen de anderen, wel protesteerden enkelen tegen de manipulaties van de domina.

Ooit had ik vaag ergens gelezen over dit soort proeven, maar daar werd het zo voorgesteld dat eender welke indeling, bv. in een groep met een rode sjaal aan versus een groep met een blauwe hoed op, tot “racistisch” groepsgedrag leidt. Daarover ging het hier niet. Er werd eigenlijk geen seconde ernstig volgehouden dat het om iets anders dan de oude tegenstelling blank/zwart ging. De blauwe ogen waren slechts een code voor “blank”, het is trouwens een raskenmerk dat alleen bij blanken voorkomt (en Australische oerbewoners, maar die waren hier niet in beeld). Verder was het ook nauwelijks een oefening in “inleving”, zoals in proeven waarbij ziende mensen een blinddoek voorgebonden krijgen om meer empathie met de blinden te ontwikkelen.

De blauwogigen mochten eerst twee uur in de kouwelijke wachtkamer wachten, kregen geen fatsoenlijke zitplaats, moesten het met alleen boterhammen doen ter wijl de anderen warm eten kregen, en werden voortdurend uitgescholden en onderbroken. Maar mw. Elliott kreeg meer tegenstand dan ze blijkbaar gewend was. Meerdere blauwogigen en (blanke) bruinogigen protesteerden en beargumenteerden waarom ze dit opzet hetzij onzinnig hetzij wansmakelijk vonden. Zij hadden het ondermeer over “vrijheid”, stel je voor. Dat eindigde ermee dat ze opstapten of buitengezet werden. Antiracisten houden niet van tegenspraak, zeker niet van blanken die al decennia op gelijke voet tussen kleurlingen wonen en zich de lasterlijke beschuldiging van het misdrijf “racisme” niet laten welgevallen.

Kroon op de leerervaring zou een IQ-test worden, één waarin de gediscrimineerde groep “gewoon niet kán winnen”. De juf had de test vervalst, namelijk door aan de bruinogigen tevoren de helft van de antwoorden te geven. Volgens haar weerspiegelde dat het gebruik van “culturally biased intelligence tests” die zwarten met een slechter resultaat opzadelen dan wat ze eigenlijk verdienen, aangezien een zwarte daarin “gewoon niet kán winnen”. In werkelijkheid hebben psychologen al heel lang gewerkt om hun tests cultureel neutraal te maken; en doen Chinese immigranten zonder Amerikaanse cultuurreferenties het bovengemiddeld goed op die tests. Het is gewoon een leugen dat blanke Amerikaanse psychologen een samenzwering beraamd hebben om via gemanipuleerde IQ-tests de zwarten met een laag zelfbeeld op te zadelen.

Maar goed, Jane Elliott liet haar proefkonijnen de test doen, waarbij de blauwogigen niet te horen kregen dat de test vervalst was. Daarna mocht iedereen zijn eigen antwoorden vergelijken met de juiste antwoorden, om met eigen ogen te zien hoe slim resp. dom ze wel waren. Helaas, een bruinogige blanke vrouw speelde het spel niet helemaal mee. Ze vond het niet de moeite om die doorgestoken-kaart-antwoorden te verifiëren, dus blafte de juf haar af. De vrouw antwoordde dat er niets te verifiëren viel aangezien de test toch vervalst was. Oei, dat hadden de blauwogigen niet mogen vernemen. Streng beripte de juf haar: “You can prevent white people from learning as long as you get away with it”,-- maar eens zal je toch tegen de lamp lopen, met alle gevolgen van dien. Een negerin die zich blijkbaar comfortabel geïnstalleerd had in de rol van “racismeslachtoffer”, was het geestdriftig eens met de juf dat de blanke bruinogige vrouw, door het bedrog te “verklappen”, de test “gesaboteerd” had, zodat de blanken niet hadden kunnen “leren” hoe het voelt om in IQ-tests gediscrimineerd te worden. Ze nam dat hele opgezette spel warempel ernstig.

Linkse maatschappijhervormers gebruiken wel vaker bedrog om te “bewijzen” hoe slecht wij wel zijn. Het roemruchte Milgram-experiment is het typevoorbeeld. Proefpersonen moesten de stroom opdrijven waaraan andere proefpersonen blootgesteld werden totdat dezen zichtbaar helse pijn leden; en warempel, velen bleven het bevel van de proefleider om de stroom verder op te voeren, gehoorzamen. Zie je wel: de fascist in elk van ons! In werkelijkheid waren die gefolterde proefpersonen medewerkende acteurs die hun pijnkreten maar speelden. De echte proefpersonen hebben dus helemaal niemand gefolterd, en de conclusie dat zij onder bevel tot folteren bereid waren, is vals. Hoewel het foltertoneeltje hen wat in verwarring moet gebracht hebben, hielden zij in hun gedrag vast aan de fundamentele zekerheid dat in de huidige samenleving een onderzoeksinstituut het gewoon niet kan máken om mensen te folteren, en dat het dus op één of andere manier wel in orde zou zijn. En daarin hadden zij gewoon gelijk: zij hébben immers niemand gefolterd. Er wás daar niemand van pijn aan het gillen. Net als het Milgram-experiment en de flutnotie van de “autoritaire persoonlijkheid” dient ook het opzet van Jane Elliott om normale mensen te culpabiliseren als zijnde, diep in hun hart, eigenlijk fascisten en racisten.

Een ander aspect van haar wansmakelijke show was het impliciete Amerikaanse imperialisme, of de bekrompen projectie van typisch Amerikaanse toestanden op de rest van de wereld. Er bestond inderdaad een zuiver door huidskleur afgelijnde rassenscheiding in de zuidelijke VS ten tijde van Martin Luther King. Daarvan is in het Europa van 2010 volstrekt geen sprake. De integratieproblemen zijn hier van een heel andere aard, met als hoofdprobleem de islam van de blanke Turken bekeerlingen en donkerblanke Maghrebijnen en Pakistani’s. Dat neemt niet weg dat de professionele racismegeobsedeerden van het CGKR wel heel dat dossier tot een rassenkwestie proberen te reduceren, met onzintermen als “anti-islamitisch racisme”. Zij baden graag in het geleende morele aureool van een Martin Luther King of een Nelson Mandela.

Niet alleen liggen de integratieproblemen in Europa anders dan in de VS, bovendien is er in die veertig jaar aan beide zijden van de oceaan een enorme weg afgelegd. De Britse columnist van Afro-Caraïbische herkomst Darcus Howe getuigt ( “We no longer believe old men's myths”, New Statesman, 11 September 2008), naar aanleiding van een opmerking van de hoogbejaarde joods-Britse prof. George Steiner over het ongemak voor volksmensen met Jamaicaanse buren: “De oudjes zijn weer bezig, alleen kunnen ze nu geen steun meer vinden bij de algemene bevolking. Een nieuwe generatie van blanke binnensteedse arbeidersjeugd lijkt vrij van de imperiale ziekte die het racisme is.” In plaatse van het afgezaagde liedje over “toenemend racisme” leert de werkelijkheid dat het racisme onder de inheemse Europese bevolking een historisch laag peil bereikt heeft.

Tijdens een panelgesprek met Jef Lambrecht naar aanleiding van haar optreden in Antwerpen begin 2002 verklaarde stand-up comedian Shazia Mirza dat ze tijdens haar jeugd in Birmingham nooit racisme ondervonden had. En in Vlaanderen gaat het ook die richting uit: dezelfde dag waarop VRT-Canvas de reportage over Jane Elliott uitzond, bracht Jean-Pierre Rondas op VRT-Klara een interview met een U-Gentse antropoloog van Kongolese herkomst. Die getuigde dat het nogal wat beter meevalt om neger te zijn in Vlaanderen dan in China of India. Zelfs als we mw. Elliott de beste bedoelingen toeschrijven, moeten we haar werk wegwuiven als hopeloos anachronistisch.

Wat drijft mensen ertoe om hun eigen racismeobsessie ten eeuwigen dage op onze (“blanke”) samenleving te blijven projecteren, ook nadat het antiracisme tot staatsgodsdienst verheven is, en nadat met name in haar eigen VS allerlei discriminaties tegen blanken geïnstitutionaliseerd zijn? In haar persoonlijke geval moeten we het allicht zoeken in traagheid, sommige mensen blijven het favoriete deuntje uit hun jeugd levenslang verder opdreunen. En in egobevrediging: zich de morele hoogte toeëigenen en anderen vernederen en als misdadigers aan de kaak stellen, daar vindt een bepaald menstype veel genoegen in, zoveel zelfs dat ze er veertig jaar lang niet mee kunnen ophouden.

Een andere factor is gewoon mentale traagheid. Er is een mate van vinnigheid en verstand nodig om nieuwe feiten te verrekenen die in strijd zijn met je ingeroeste opvattingen. Daarom zien we de ene linkse intellectueel na de andere de mislukking van het multiculturele waagstuk erkennen, terwijl minder begaafden beaat het multiculturele dogma blijven napapegaaien. Zij blijken immuun voor twijfel door feiten van djihaad, asielbedrog of afbraak van burgerrechten zoals de vrijheid van meningsuiting. Ze begrijpen weinig van de haatcampagne waarin zij als voetvolk figureren, behalve dat ze goedkeurende schouderklopjes krijgen zolang ze in de pas blijven lopen en elkaar op het gebaande pad houden. Je hebt hier ook wel fanatici van het type Jane Elliott, maar het multiculturele dogma dat zich nog steeds als “antiracisme” afficheert, wordt in ons land toch vooral gedragen door een massa schaapjes die tegenover andersdenkenden op commando eventjes een wolventronie mogen opzetten.

Labels: , , , ,

10 Comments:

At 17/7/10 21:36, Anonymous Nexer said...

"Wat drijft deze mensen?"

Dat kan nooit 1 ding zijn. Er zullen altijd wel meerdere redenen zijn.

Heel algemeen durf ik wel stellen dat het kan gaan om een vorm van machtswellust.

In de positie van racisme-bestrijder, kan je initieel best gaan beweren dat dat een nobel doel is. Maar al snel blijken de methoden die gebruikt worden zeer lamentabel te zijn.

In feite komt het er op neer dat deze mensen zichzelf in een positie wanen waarin ze macht, respect, aanzien en dergelijke meer verdienen. Zonder er voor te werken, zonder het te verdienen, maar gewoon door mee te doen aan iets dat hen vaag makkelijk lijkt.

Er is dan ook de verwachting dat de mensen met blauwe ogen zich niet verzetten. Anders nemen ze het namelijk niet serieus genoeg.

En zo heb je meteen een excuus als er iets misloopt: 1 van de betrokken partijen is schuldig, niet jij. Want zij wilden niet meewerken.

Allemaal er van uit gaand dat hun manier van werken gerechtvaardigd is.


Opstand tegen onderdrukking is een gezonde reflex. Mensen zeggen dat ze dat niet mogen doen staat voor mij gelijk aan een schending van de mensenrechten.

 
At 17/7/10 22:43, Anonymous K. Artman said...

Net zoals het mislukken van het (historische) communisme helemaal niet 'bewijst' dat het kapitalisme - of de versie in geschenkverpakking, die de 'vrije markt' is - wèl werkt (integendeel, het bewijst alleen dat déze pogingen om theorie in praktijk om te zetten mislukt zijn, waarbij we er hopelijk iets van leren voor de toekomst), zo bewijst het failliet van sommige ('linkse') manieren van aanpakken van de problemen die gepaard gaan een multiculturele samenleving helemaal niet dat de 'rechtse' manieren wèl zouden werken. Al hangt het er natuurlijk wel vanaf wàt je wil bereiken. Soms kan de analyse van het probleem juist(er) zijn, maar de voorgestelde oplossingen niet, of de remedie erger dan de ziekte, of de intentie een helemaal andere dan het welzijn van àlle betrokkenen.

 
At 18/7/10 10:08, Anonymous traveller said...

@ K. Artman

Dus U denkt dat de verstaatsing van productiemiddelen alleen een juiste manier behoeft om te lukken?
Aangezien ons brein het grootste productiemiddel is zou de verstaatsing van ons brein dus het ultieme middel worden?
Deze gedachte had ik al als ik 16 jaar oud was en ik wist toen al dat het communisme ten dode gedoemd was. Er zijn nu nog altijd "intellectuelen" die dit sprookje actief ondersteunen, ik begrijp dat helemaal niet.

 
At 18/7/10 12:23, Anonymous K. Artman said...

@ traveller. Ik zeg alleen dat het mislukken niet 'bewijst' dat het niet kàn lukken. Het probleem met de 'gelijkheid' van alle dieren, was dat de varkens na een tijdje gingen zeggen dat zij 'gelijker' zijn dan de anderen (en dus alleen nog maar met hun wóórden de idelogie bedreven). Maar minstens principieel is een maatschappelijke ordening die 'inclusief' is (iedereen laten meegenieten van de welvaart en de beschaving, of omgekeerd geformuleerd: niemand uit de boot laten vallen) moreel verantwoorder dan eentje die 'exclusief' is (hetzij op basis van persoonskenmerken, afkomst, bezit, gezondheid ...). En daarvoor heb je volgens mij inderdaad een sterke overheid nodig, omdat individuen toch altijd de neiging hebben om met hun eigenbelang bezig te zijn (muurtjes bouwen om het eigen bezit, de eigen veiligheid, de eigen belangen ...), en minder met het algemeen belang (drempels verlagen, zodat ook ànderen toegang hebben ...).

Wel wil ik even toevoegen dat ik een groot verschil maak tussen gelijkheid (waarvoor ik niet ben; laat 1.000 bloemen bloeien, vooral cultureel en wat overtuigingen betreft) en gelijkwaardigheid (waarvoor ik wèl ben, vooral socio-economisch, wat een billijke herverdeling van middelen en mogelijkheden betreft). Idealistisch? Dat zal wel, maar ik meen te begrijpen dat ook liberalen en rechtsen hun 'idealen' hebben. Naïef? Dat zal ook wel, al is het niet noodzakelijk zo dat iemand die zijn eigen overtuiging gelijk stelt met 'gezond verstand' - en dus denkt minder 'naïef' te zijn - noodzakelijk een juist zelfbeeld heeft.

 
At 19/7/10 02:35, Anonymous Marc Huybrechts said...

@ Artman

Het artikel van Elst gaat over de pathologische psychologie van bepaalde personen. Uw vergelijking met maatschappelijke fenomenen zit er dan ook flink naast.

Communisme staat niet (langer meer) tegenover "kapitalisme". Staatskapitalisme is tegenwoordig de norm onder contemporele communisten, m.a.w de communisten hebben geleerd dat marktwerking meer 'boter op tafel' brengt. Dat betekent niet dat ze het exclusieve leiderschap van hun partij zouden opgegeven hebben en de mensen niet langer meer zouden willen vertellen hoe het hoort.

Dat individuen doorgaans aan hun eigenbelang denken is inderdaad waar, en dat is maar goed ook. Dat geldt ook voor mensen (en groepen) die in de overheid zitten (of die ze direct beinvloeden). Precies daarom is het raar dat u voor een "sterke overheid" pleit. Ziet u, in een echt vrije markt kunnen sterke groepen (bedrijven) 'bedwongen' worden door andere sterke groepen of bedrijven, en de gewone consument die profiteert daar van (in de vorm van productenkwaliteit en van redelijke prijzen). Maar, wie gaat de overheid kunnen 'beperken', of in toom houden, wanneer die overheid met het vrijemeningsuitingsrecht begint te 'sollen', en dus de vrije markt van politieke competitie ondermijnt?

U of ik, wij moeten niet Coca Cola kopen op de vrije markt. Coca Cola biedt iets aan en wij kunnen dat kopen of negeren. Maar, zo werkt dat niet bij 'de overheid'. In vele landen, inclusief den Belgique, wordt de overheid in grote mate 'gecontroleerd' door groepen met geld en soms geweld (i.e. vakbonden en sommige vormen van 'kapitaal'). En die overheid heeft het monopolie op 'legaal' eweld. Daar zou Coca Cola enkel kunnen van dromen...

"Gelijkwaardigheid", dat is een heel subjectief concept. Ik denk echt niet dat ik, noch u, gelijkwaardig zou zijn aan een drugsverslaafde of aan een typische moslem immigrant (die niet 'gelooft' in uw vrijheid van spreken en denken), noch aan een perverse zelfhater (gelijk die Jane Elliot uit het artikel). Dat is dus subjectief, en bekeken vanuit het standpunt van publiek beleid (zeg maar de overheid). Moreel gespreken zijn we wel allemaal gelijkwaardig in termen van 'mensenrechten', t.t.z. in de ogen van God. Vermits er in het seculiere Belgie niet echt veel autochtone theisten of deisten meer te vinden zijn, kunt ge er wel aan twijfelen of ze dat wel echt zouden menen over die "gelijkwaardigheid". Ik vermoed dat het weer meer iets te maken zou kunnen hebben met dat "eigenbelang" (maar dan wel heel kortzichtig beoordeeld).

 
At 19/7/10 02:35, Anonymous Marc Huybrechts said...

@ Artman

Het artikel van Elst gaat over de pathologische psychologie van bepaalde personen. Uw vergelijking met maatschappelijke fenomenen zit er dan ook flink naast.

Communisme staat niet (langer meer) tegenover "kapitalisme". Staatskapitalisme is tegenwoordig de norm onder contemporele communisten, m.a.w de communisten hebben geleerd dat marktwerking meer 'boter op tafel' brengt. Dat betekent niet dat ze het exclusieve leiderschap van hun partij zouden opgegeven hebben en de mensen niet langer meer zouden willen vertellen hoe het hoort.

Dat individuen doorgaans aan hun eigenbelang denken is inderdaad waar, en dat is maar goed ook. Dat geldt ook voor mensen (en groepen) die in de overheid zitten (of die ze direct beinvloeden). Precies daarom is het raar dat u voor een "sterke overheid" pleit. Ziet u, in een echt vrije markt kunnen sterke groepen (bedrijven) 'bedwongen' worden door andere sterke groepen of bedrijven, en de gewone consument die profiteert daar van (in de vorm van productenkwaliteit en van redelijke prijzen). Maar, wie gaat de overheid kunnen 'beperken', of in toom houden, wanneer die overheid met het vrijemeningsuitingsrecht begint te 'sollen', en dus de vrije markt van politieke competitie ondermijnt?

U of ik, wij moeten niet Coca Cola kopen op de vrije markt. Coca Cola biedt iets aan en wij kunnen dat kopen of negeren. Maar, zo werkt dat niet bij 'de overheid'. In vele landen, inclusief den Belgique, wordt de overheid in grote mate 'gecontroleerd' door groepen met geld en soms geweld (i.e. vakbonden en sommige vormen van 'kapitaal'). En die overheid heeft het monopolie op 'legaal' eweld. Daar zou Coca Cola enkel kunnen van dromen...

"Gelijkwaardigheid", dat is een heel subjectief concept. Ik denk echt niet dat ik, noch u, gelijkwaardig zou zijn aan een drugsverslaafde of aan een typische moslem immigrant (die niet 'gelooft' in uw vrijheid van spreken en denken), noch aan een perverse zelfhater (gelijk die Jane Elliot uit het artikel). Dat is dus subjectief, en bekeken vanuit het standpunt van publiek beleid (zeg maar de overheid). Moreel gespreken zijn we wel allemaal gelijkwaardig in termen van 'mensenrechten', t.t.z. in de ogen van God. Vermits er in het seculiere Belgie niet echt veel autochtone theisten of deisten meer te vinden zijn, kunt ge er wel aan twijfelen of ze dat wel echt zouden menen over die "gelijkwaardigheid". Ik vermoed dat het weer meer iets te maken zou kunnen hebben met dat "eigenbelang" (maar dan wel heel kortzichtig beoordeeld).

 
At 19/7/10 03:15, Anonymous fcal said...

In de American Spectator staat deze maand een essay van de hand Angelo de Codavilla, Professor aan de Universiteit van Boston over de 'Heersende Klasse' en haar geplogenheden, die in hoge mate overeenkomen met de ontsporingen, welke door Elst hierboven aangehaald worden.
Lezenswaardig.

http://spectator.org/archives/2010/07/16/americas-ruling-class-and-the/print

 
At 19/7/10 14:32, Anonymous traveller said...

@ fcal

Hartelijk dank voor de verwijzing

 
At 19/7/10 18:15, Anonymous Anoniem said...

Linkse maatschappijhervormers gebruiken wel vaker bedrog om te “bewijzen” hoe slecht wij wel zijn...
---

Rousseau, who, despite the fact that he is forever talking about virtue, about sensibility, the heart, and the sublimity of the soul, was in reality a low, sordid creature.

The philanthropist of Geneva shows the cloven hoof now and then. He asks: "If all that it were necessary for us to do in order to inherit the riches of a man whom we had never seen, of whom we had never even heard, and who lived in the furthermost confines of China, were to press a button and cause his death, what man living would not press that button?"

Rousseau is convinced that we should all press the button, and he is mistaken, because the majority of men who are civilized would do nothing
of the kind. This, to my mind, is not to say that men are good; it is merely to say that Rousseau, in his enthusiasm for humanity, as well as in his aversion to it, is wide of the mark. The evil in man is not evil of this active sort, so theatrical, so self-interested; it is a passive, torpid evil which lies latent in the depths of the human animal, it is an evil which can scarcely be called evil.- PIO BAROJA, "Youth and Egolatry"

 
At 3/6/14 16:52, Anonymous Anoniem said...

Elst: "...mentale traagheid. Er is een mate van vinnigheid en verstand nodig om nieuwe feiten te verrekenen die in strijd zijn met je ingeroeste opvattingen. Daarom zien we de ene linkse intellectueel na de andere de mislukking van het multiculturele waagstuk erkennen, terwijl minder begaafden beaat het multiculturele dogma blijven napapegaaien."

Er is niet zien, en niet willen zien.

Een paar termen en zinsneden die hier ook niet zouden misstaan, zijn "cognitieve dissonantie", "(liever) volharden in de boosheid", en escalation of commitment.

Een nadeel van de tegenstrever niet alleen als fout, maar ook nog als kwaadaardig afschilderen, is dat wanneer je zelf fout blijkt te zitten, het des te moeilijker is toe te geven dat de andere eigenlijk gelijk had. Je fouten toegeven is vaak al moeilijk genoeg, laat staan dat je lange tijd de tegenstander demoniseerde als moreel inferieur wezen. Dan maar liever volharden in de boosheid!

Thomas Sowell hierover (http://www.tsowell.com/spquestc.html): "In a sense, those caught up in the vision of cosmic justice are also among its victims. Having committed themselves to a vision and demonized all who oppose it, how are they to turn around and subject that vision to searching empirical scrutiny, much less repudiate it as evidence of its counterproductive results mount up?"

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>