19 november 2009

Überpostje voor übertsjeef (Hoegin)

Herman van RompuyNog maar eens blijkt dat er in de politiek geen rechtvaardigheid bestaat. Herman van Rompuy saboteerde eerst als Kamervoorzitter en later als Eerste Minister een splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, en schoof de staatshervorming op de lange baan. Tijd kopen, en daarna zien we weer wel, was het motto. Deze avond is gebleken dat de man, die het zelfs zover dreef dat hij een Duitstalig belangenconflict ging afkopen met grotendeels Vlaams geld, uiteindelijk genoeg tijd wist te kopen en zelf de ultieme rekening –openlijk verraad van de verkiezingsbeloften van de CD&V of een Belgische systeemcrisis– niet zal hoeven te betalen.

Het begin van zijn toespraak waarin hij de benoeming tot de eerste Vast Voorzitter van de Europese Raad aanvaardde is typisch en bijzonder illustratief voor hoe de man te werk gaat. De eerste zin alleen al staat krom van de leugens: «Ook al vind ik het bijzonder moeilijk het bestuur van mijn land op te geven, aanvaard ik uw beslissing en dank ik u voor de eer die u mij betuigt.» Moeten we dat nu werkelijk geloven? De minachting voor het gepeupel dat op geen enkele manier invloed heeft kunnen uitoefenen op zijn benoeming druipt er van af. Want wat zou er nu moeilijk aan zijn om een uitzichtloze puinhoop te mogen verlaten voor het ultieme toppostje, waar het risico om ontslagen te worden uiterst miniem is? Een postje waar de man, die zich altijd als een vis in het water heeft gevoeld in achterkamertjes en in kastelen achter hoge hekken, zich voluit zal kunnen uitleven in het gekonkel en gekuip? En dat hij de beslissing «aanvaardt» kan niet bepaald een verrassing genoemd worden – hij heeft er per slot van rekening hard genoeg voor geknokt.

Even leek het erop dat er alsnog een kink in de kabel geslopen was, toen, stel je voor, één of andere onverlaat zo vermetel was een Europees standpunt van hem uit een besloten vergadering gelekt had naar de pers. Het is inderdaad ongehoord dat standpunten en meningen van politici zomaar open en bloot in de pers becommentarieerd worden vóór zij tot minister of wat dan ook benoemd worden. De bevolking heeft er inderdaad niets mee te maken wat een kandidaat-minister van defensie denkt over, ik zeg maar wat, de oorlog in Afghanistan of de dienstplicht. Net zo was het bijzonder laag bij de grond dat iemand Herman van Rompuys standpunt over Europese belastingen lekte nog vóór zijn benoeming tot EU-President. Laten we het trouwens maar zeggen zoals het is: zelfs nu, na zijn benoeming, heeft de Europese bevolking daar eigenlijk niets mee te maken. Anders kom je immers op een hellend vlak terecht, met als volgende eis misschien wel een democratische verankering van de benoeming via, horresco referens, verkiezingen en meer van dat soort van ongein.

Ik voel me overigens absoluut niet geroepen om Herman van Rompuy «persoonlijk te feliciteren» met zijn benoeming, zoals het Vlaams Belang bijvoorbeeld doet. Je kon net zo goed Dmitri Medvedev persoonlijk feliciteren met zijn verkiezing tot Russisch president. Wat de N-VA bezielt om zelfs «heel blij» te zijn voor Herman van Rompuy, de ultieme saboteur van staatshervormingen en BHV-splitsingen, is me al helemaal een raadsel. Trouwens, wat het Vlaams Belang betreft werden de bange vermoedens van die partij dat het standpunt van Herman van Rompuy tegen Turks EU-lidmaatschap niet veel meer was dan oppositietaal vanavond reeds bevestigd. Proef alvast even van de volgende zin in zijn aanvaardingstoespraak: «Ofschoon onze eenheid onze kracht is, is onze diversiteit onze rijkdom.» Bij De Standaard deden ze nogal zurig over mijn «Say Hello to Turkey and Taxes» van gisteren in The Brussels Journal (volgens hen trouwens een Britse krant), maar wanneer de man zulke zinnen opneemt in zijn toespraak, is het duidelijk dat hij wel degelijk werk wil maken van een zo ver mogelijk doorgedreven eurofederalisme én Turks EU-lidmaatschap.

Maar het is niet alleen maar kommer en kwel met de benoeming van Herman van Rompuys tot EU-President. Zo bestaat de kans dat Yves Leterme opnieuw Eerste Minister wordt, wat enig perspectief biedt op nieuwe communautaire spanningen. Eric van Rompuy, broer van, kan eindelijk weer straffe uitspraken doen over Brussel-Halle-Vilvoorde, en zijn motto «Be Free» weer vanonder het stof halen. Misschien zien we hem volgend jaar weer gordelen met BHV-truitje?

Labels: , , ,

7 Comments:

At 20/11/09 09:57, Blogger Job said...

"Anders kom je immers op een hellend vlak terecht, met als volgende eis misschien wel een democratische verankering van de benoeming via, horresco referens, verkiezingen en meer van dat soort van ongein."

En waar leidt dat hellende vlak heen? Een Europese federale superstaat met een supranationaal staatshoofd, in plaats van het huidige intergouvernementele Europa met een dienende voorzitter. Zolang de lidstaten en hun leiders nog de dienst uitmaken in Europa kan er van een gekozen president met een Europees kiezersmandaat geen sprake zijn.

 
At 20/11/09 10:14, Anonymous Miel said...

Misschien kan het een troost zijn voor al wie vreest voor de superstaat Europa dat het presidentschap niet meer is wat het ooit geweest is:

- een handpop in Rusland
- een neger in Amerika
- een Belg in Europa

:-)

 
At 20/11/09 13:37, Anonymous pepperjack said...

van Laenen, ik vind dat je toch ook wel de alternatieven in ogeschouw mag nemen, of bv de positieve kanten van de Rompuy. Het zou mij sterk verwonderen als zelfverrijking, nepotisme of lobbiisme bij deze Europese "President" om de hoek zouden komen kijken. Hij is niet eens aanvaard in zijn eigen partij door de "standen" (is hij geen product van de studiedienst van die partij?). Zelfbediening zoals Schröder, of de benoeming van zijn nazaten zoals Sarkozy zie ik ook niet zo direct gebeuren.

En als er nu één land is voor de toedreding van Turkije, dan is het toch wel GB. Het "doembeeld" van Turkije kon je in min of meerdere mate bij iedere kandidaat oprakelen.

Persoonlijk zag ik wel meer in Balkenende. Maar goed, inmiddels blijkt Van Rompuy minstens 60 talen vlot te spreken, dus dat weegt misschien wel door.

 
At 20/11/09 16:32, Anonymous Marc Huybrechts said...

Allemaal goede punten die u daar maakt, Pepperjack. En het zijn punten die mogen tellen zolang die 'President' een voorzittersfunctie heeft van een 'Raad' en niet direct verkozen wordt door de Europese bevolking.

Persoonlijk had ik ook liever Balkenende gehad. Maar die "60 talen" vind ik niet belangrijk, want dat lijkt me eerder oppervlakkigheid te bevorderen. Twee of drie zou genoeg zijn. En de Baltische dame zou misschien nog beter geweest zijn, al was het maar om de Oost-West split te helpen overbruggen in Europa en een minder 'parochiale' visie op geopolitiek te bevorderen.

 
At 21/11/09 14:37, Anonymous Anoniem said...

Wie goede europkritische teksten wil lezen raad ik de oude nummers van 'Nucleus' aan, maar ze zullen heel moeilijk te vinden zijn. Nucleus is nu de site "bitterlemon" maar het archief staat nog niet online, hopelijk doen ze dit ooit. Ondertussen heb ik er wel dit leuk tekstje gevonden http://www.bitterlemon.eu/Pages/Page.aspx?soort=dossiers&ID=2ad5336e-7e3b-4840-85ab-517018125821

 
At 23/11/09 15:19, Anonymous Anoniem said...

Het archief op Van Rompuy's weblog (http://www.hermanvanrompuy.be/) gaat terug to februari 2009. Van Ropmuy blogt al jaren. Waar is die oude blog naar toe?

 
At 24/11/09 10:06, Blogger Maarten Schenk said...

Het archief staat hier:
http://www.hermanvanrompuy.be/dagvoordag/archives.html

In het zijkolomlijstje staan slechts de tien laatste maanden, maar als je op het titeltje 'Archief' klikt dan krijg de de volledige lijst te zien (die teruggaat tot april 2005).

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>