29 december 2008

Monarchie en democratie? (Hoegin)

Koning Albert II van België«Koning verleidt Van Rompuy,» kopte de krant De Standaard deze morgen op de voorpagina nadat koning Albert II er zondagnamiddag dan toch in geslaagd was Herman van Rompuy over te halen de formateursopdracht te aanvaarden. Zusterkrant Het Nieuwsblad schrijft «Koning wringt ‘ja’ uit Van Rompuy». Maar past het wel in een democratie dat een niet-verkozen staatshoofd politici «verleidt» of «‘ja’ uit hen wringt» om formateur of Eerste Minister te worden?

We hold these truths to be self-evident – that all monarchs are usurpers and descendants of usurpers; for the reason that no throne was ever set up in this world by the will, freely exercised, of the only body possessing the legitimate right to set it up – the numerical mass of the nation.
Mark Twain in een brief aan Sylvester Baxter van de Boston Herald, 1889


Het kan toch niet anders dan bijzonder merkwaardig genoemd worden dat amper een week nadat een Eerste Minister en een Minister van Justitie zich genoodzaakt zagen af te treden omdat zij ervan verdacht werden de scheiding der machten geschonden te hebben, een niet-verkozen staatshoofd druk kan zetten op een politicus om toch maar een politieke opdracht te aanvaarden, zonder dat ook maar één enkele krantencommentator daarover een opmerking maakt. Meer zelfs, de meeste commentatoren schijnen eerder opgelucht te reageren op het welslagen van deze zo fundamentele schending van alle mogelijk democratische principes, omdat het belang van het land op het spel stond.

Laten we de gebeurtenissen van gisteren in Laken even rustig op een rijtje zetten. Rond 15.00 kwam verkenner Wilfried Martens, het witte konijn dat koning Albert II voor Kerstmis uit zijn hoge hoed getoverd had, zijn eindverslag voorleggen, maar zelfs bij het naar buiten gaan van de verkenner mocht de bevolking niet weten wat er precies in dat eindrapport stond, en zeker niet welke aanbeveling Wilfried Martens gemaakt had wat betreft de persoon van de volgende formateur, en dus hoogstwaarschijnlijk ook Eerste Minister. Hij wou zelfs niet kwijt óf hij daarover een aanbeveling gemaakt had of niet – de pers en de bevolking had er volledig het raden naar. Een tijdje later duikt Kamervoorzitter Herman van Rompuy in Laken op, om enkele uren later weer naar buiten te komen als… formateur. Nog goed dat de bevolking dat dan ten minste nog mocht vernemen, maar wat er zich ondertussen afspeelde op het koninklijk paleis valt natuurlijk onder het beruchte colloque singulier, ook al kunnen daar toch wel enkele prangende vragen bij gesteld worden.

Een eerste vraag is immers of Wilfried Martens Herman van Rompuy aanduidde als nieuwe formateur, dan wel of de koning die beslissing op eigen houtje nam. Is het laatste het geval, dan is de koning duidelijk zijn boekje te buiten gegaan. De tweede vraag is vervolgens of Herman van Rompuy door de koning onder druk gezet werd, en of hij uiteindelijk gezwicht is omwille van persoonlijk belangen, die van zijn partij of de bevolking, dan wel omwille van ontzag voor de koning en het respect dat een Minister van Staat meent te moeten opbrengen voor de wil van die koning. In dat laatste geval is het duidelijk dat Herman van Rompuy onder valse premissen aan zijn opdracht begonnen is, en dus nooit had mogen aanvaarden.

Denken we immers even na hoe zoiets in een échte democratie zou verlopen zijn. Met een al dan niet rechtstreeks verkozen president zou er immers geen enkel probleem geweest zijn: hij mag immers zoveel konkelen met of druk zetten op andere politici als hij wil, vroeg of laat zal hij toch verantwoording moeten afleggen aan de bevolking, eventueel via een omweg, en indien de bevolking zijn gekonkel of theater niet op prijs weet te stellen, riskeert hij de laan uitgestuurd te worden. Kijk naar Frankrijk, waar een Nicolas Sarkozy dit jaar zijn koers fel heeft moeten bijsturen omdat hij in het begin het al te bont maakte. Is er geen president voorhanden, zou de normale democratische weg geweest zijn dat bijvoorbeeld CD&V-partijvoorzitster Marianne Thyssen of een boegbeeld uit die partij eens een diep gesprek zou gehad hebben met Herman van Rompuy om hem over de streep te trekken, of desnoods de hele partijraad samen, maar een opvoering waarbij een koning het vuile werk moet opknappen van een partijvoorzitster die blijkbaar haar taak niet aan kan strookt alvast niet met mijn beeld van hoe een democratie in mekaar zou moeten zitten en werken.

Let wel, dat Wilfried niet aan de pers kwijt wou of hij nu Herman van Rompuy dan wel Jean-Luc Dehaene voorstelde als de nieuwe formateur is op zich geen probleem. Enige discretie kan nooit kwaad om een moeilijk politiek probleem op te lossen, maar het probleem blijft wel dat in de ketting om Herman van Rompuy te overtuigen de formateursopdracht op zich te nemen één dikke ondemocratische schakel zat. En dat de pers, die zich anders graag opwerpt als de beschermer van de democratie, zeker wanneer het erom gaat te waarschuwen tegen een bepaalde oppositiepartij die zelfs nog niet over één enkele schepen in de minste gemeenteraad beschikt, laat staan een ministersportefeuille, dit zomaar laat voorbij gaan, zonder ook maar één enkele kik te geven, en dat dan amper een week nadat de kolommen nog bol stonden van de ronkende verklaringen over hoe erg het wel was dat twee ministers de principes van de rechtsstaat geschonden hadden. Alsof dat iets nieuws zou geweest zijn in België. En het ergste van al: de pers hoefde waarschijnlijk, in tegenstelling tot Herman van Rompuy dan, niet eens onder druk gezet te worden om medeplichtig te zwijgen.

Labels: , , , , , ,

3 Comments:

At 29/12/08 18:58, Blogger Gilbert De Bruycker said...

"past het wel in een democratie dat een niet-verkozen staatshoofd politici «verleidt» of «‘ja’ uit hen wringt» ..."

Nee, dit past niet.

Maar erfopvolging en monarchie passen evenmin in een democratie.

En dwang uitoefenen, al is men verkozen, is ook ongepast. Hier volgt de context:

In opdracht van Verhofstadt werd ik gedurende meer dan vier jaar lang gestalkt door de staatsveiligheid en werd er ontiegelijk veel druk op mij uitgeoefend om mij mentaal te kraken. Er waren daar karrenvrachten 'aanwijzingen' voor, maar het enige waartoe die aanwijzingen aanleiding hebben gegeven, is dat ik werd gecolloqueerd. De wereld (in casu België) op zijn kop dus - want stalking is niet alleen "criminal", maar ook een gedrag "in which mental disorder can often play a role."- http://www.psychiatrictimes.com/display/article/10168/53941

Toen ik aangifte wilde doen van die stalking bij de politie werd ik aanvankelijk van het kastje naar de muur gestuurd. Toen eindelijk toch een PV werd opgesteld, is er nooit enig gevolg aan gegeven of onderzoek naar gedaan. En niet alleen op de politie werd druk uitgeoefend, ook op de psychiaters in wier handen ik terecht kwam. En - over deontologie gesproken! - die speelden het spel mee: bv., toen ik in het psychiatrisch ziekenhuis te Sleidinge werd opgenomen, stond er in vette rode stift boven mijn bed op de muur geschreven 'everybody hates you'. Toevallig zeker?

En mijn advocaat vraagt u? Wel: "Many people turn to the judicial system for relief. First, one has to find a lawyer willing to take the case. This can be difficult in itself, as many lawyers either refuse to believe the victims or else want nothing to do with challenging the secret government. Assuming a lawyer has been found and a case put together, the trial will be dragged out for years and cost hundreds of thousands of dollars -- all while the torture goes on and the victim's whole life is derailed and devoted to regaining his or her fundamental human rights. Beside all these there remains the problem that the courts are heavily stacked in favor of secret government agencies." - www.unexplainable.net/artman/publish/article_492.shtml

Ik bevond mij dus in de situatie zoals die destijds door Verhofstadt zélf - want toen nog een libertariër - in '1994' werd aangeklaagd: "Mochten John Locke, David Hume, en andere historische theoretici van de democratie vandaag in België terugkeren, zouden ze verstomd staan. Ze zouden constateren hoe ingewikkeld onze politieke instellingen zijn, en vooral hoe onvriendelijk ze zijn voor de rechten van het individu."- http://www.burgermanifest.be/de-eerste-burgermanifesten/03-02-04.php

Dit zou toch moeten betekenen dat Liberalen zich dienen te verzetten tegen de inmenging van de overheid in het persoonlijke leven van ieder individu, van de burger! Maar ze hielden zich van pijkenaas, nochthans goed wetende wat er gaande was! In het conflict met de staat is het individu van geen tel en moet de duimen leggen. Hier passen de woorden van open-VLDer Egbert Lachaert wonderwel: "De vrijheid van één individu is geen strikt te interpreteren fetisj zoals dat in de libertarische ideologie het geval is." - http://www.liberales.be/columns/egbertliberalisme

 
At 29/12/08 19:19, Blogger Marc Vanfraechem said...

Het blijft simpelweg zo dat citoyen Albert Coburg "druk" mag uitoefenen zoveel als hij wil (intellectuele druk kan het bij deze simpele ziel evident niet geweest zijn; het moet dus gaan over materiële of andere voordelen), maar dat een man van eer zich houdt aan eerder gedane eigen uitspraken... dat is helaas niet het geval bij HvRompuy.

 
At 29/12/08 21:34, Blogger Brigant said...

Ministers zijn niet verkozen maar worden 'door de Koning benoemt'. Hij mag Van Rompuy onder druk zetten en wellicht zal de Koning dat niet gedaan hebben zonder steun van de politieke partijen (op zijn minst de CD&V). Uiteindelijk had de CD&V maar weinig keuze tenzij de positie van eerste minister aan de 'liberale familie' overlaten. Dehaene zit met zijn goed betaalde functies, Leterme is out, Martens is te oud maar bruikbaar als last resort. Van Rompuy is het geworden tegen zijn eigen wil in. Aan hem of anders 'chaos'.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>