6 november 2007

Sic Semper Tyrannis

President Musharraf kondigde in Pakistan de noodtoestand af. Duizenden mensen kwamen op straat, maar betogingen werden uiteen geslagen en er gebeurden tal van arrestaties. Dat verbaast me eigenlijk helemaal niet. Musharraf wordt door het Westen als een bondgenoot beschouwd, en dat is een grote fout, een zielige grap, een oud zeer van de Westerse democratie.

Het Westen heeft immers de vreemde gewoonte om autoritaire, zelfs totalitaire regimes, met militaire dictators aan het hoofd, te steunen als die het Westen gunstig gezind zijn. We vergeten gemakshalve dat mensen zoals Pinochet en Musharraf via militaire staatsgrepen aan het bewind kwamen, dat ze de gewoonte hadden om dissidenten te martelen en zelfs te vermoorden en dat elke democratische legitimiteit later in scene werd gezet. Maar ze steunen het Westen tegen een “gevaarlijker” bondgenoot en dus zijn ze onze vrienden. Larie en apekool.

Regimes die de mensenrechten niet respecteren, die de democratie vervalsen en hun volk onderdrukken kunnen nooit echt bondgenoten zijn van regimes die mensenrechten en democratie uitdraagt en strijdt tegen onderdrukking. Tenzij wij vinden dat die volkeren geen vrijheid verdienen, dat hun rechten minder belangrijk zijn dan politieke rust en stabiliteit, dat het opofferen van een paar dissidenten in ruil voor militaire en economische bondgenootschappen een aanvaardbare prijs is. Hoe hypocriet kunnen we zijn? Wie onze waarden met de voeten treedt kan toch geen objectieve bondgenoot zijn?

Musharraf is onze bondgenoot hoewel hij staat voor zaken die wij verafschuwen. Enkel en alleen omdat we zijn steun willen tegen een nog ergere vijand. Maar de vijand van onze vijand is niet onze vriend. Bovendien hebben ze de neiging om zodra de vijand verslagen is, of niet meer als gevaarlijk wordt aanzien, onze grote vijand te worden. Saddam Hoessein was onze grote bondgenoot tegen Iran en kreeg zelfs wapens toegestuurd. De Mudjahedeen en Taliban waren door het Westen gesteunde krijgers tegen de Soviets in Afghanistan. De Sovietunie was onze bondgenoot tijdens de tweede wereldoorlog, kreeg de helft van Europa als beloning en daarna kwam de koude oorlog. En Hitler werd lange tijd getolereerd omdat hij een dam zou vormen tegen het bolsjevisme. De geschiedenis is behoorlijk helder.

Bovendien is een steun aan die dictators ook een steun aan de onderdrukking van hun volk. Zijn die mensen minderwaardig? Zijn ze “expendable”? Zijn ze de eieren die gebroken worden om een omelet te maken? Wat een arrogantie, wat een hypocrisie. We moeten onderdrukking streng veroordelen en indien mogelijk ongedaan maken. Het westen moet ophouden dictators en totalitaire regimes te steunen want zo maken we ze sterker en ontnemen we de onderdrukte bevolking de hoop dat ze ooit in een vrij land zullen leven. Want hun onderdrukking wordt door de vrije landen goedgepraat.

Daarom moeten we consequent samenwerking met elk totalitair, dictatoriaal regime weigeren, moeten we consequent onderdrukking en mensenrechtenschendingen veroordelen en moeten we tussenkomen waar we kunnen. Zo wordt het Westen opnieuw een baken van vrijheid voor de wereld en de bevrijde volkeren die ofwel zichzelf bevrijd hebben ofwel door ons bevrijd zijn, worden onze natuurlijke bondgenoten in een wereld waar een dictator de gevangene is van zijn eigen macht.

Labels:

9 Comments:

At 6/11/07 13:57, Blogger Karel "Jazz" Jansens said...

Gezien de evoluties binnen "het Westen", lijkt het mij dat sujetten als Musharraf juist de perfecte bondgenoot ervoor zijn...

 
At 6/11/07 14:48, Blogger Brigant said...

Zeker, de bevolking zal het Westen met een scheef oog bekijken als we Musharraf blijven steunen. Zelf al zeggen we dat we er niet mee akkoord gaan zal men ons toch nog de schuld geven omdat we hem voorheen steunden & omdat we er 'niets aan doen'.

Stel dat Musharraf valt, wat komt er dan in de plaats? Een coalitie 'democratische oppositie' en 'Islamisten'? Misschien een louter Islamistische regering...soort Teheran Bis in een land dat reeds beschikt over nucleaire wapens en betrokken is in het Kashmir conflict?

We're screwed either way.

 
At 6/11/07 17:56, Anonymous Marc Huybrechts said...

1) Vanwaar komt die westerse neiging tot oversimplificatie en zelfgeseling? Die neiging om concrete dilemmas niet te willen zien, en die neiging om zichzelf te blameren voor de fouten van anderen? Dit artikel staat vol met "larie en apekool". Het is nog erger dan de illusies van de vermaledijde neocons, maar dan waarschijnlijk (?) aan de andere kant van het politieke spectrum.

2) Het Westen heeft NIET "de gewoonte" van authoritaire en totalitaire regimes te steunen. In feite, het Westen is de enige beschaving op onze wereldbol die zich iets aantrekt van condities in andere landen in de wereld en die vrij-consistent ijvert voor meer vrijheid en democratie elders in de wereld. Ook in Pakistan. Maar, wat het Westen wel regelmatig MOET doen, dat is moeilijke keuzes maken in dilemmas waar er geen enkele simpele en 'compleet-goede' optie is. Over de laatste halve eeuw is China steeds de meest directe grote bondgenoot van Pakistan geweest (omwille van de China-India tegenstelling). En de officiele Chinese reactie was dan zoals gewoonlijk dat ze hopen op een spoedige terugkeer naar 'stabiliteit' in Pakistan. Terwijl de USA regering openlijk ijvert voor verkiezingen, en poogt van Bhutto en Musharraf bij mekaar te brengen. Het Westen werkt natuurlijk tot op zekere hoogte samen met allerlei regimes uit eigenbelang. Dat is een universele noodzaak, en zeker geen exclusief "Westers zeer".

2) Het is wel zo dat sommige westerse landen af en toe CONCRETE daden stellen om vrijheid elders (proberen) te brengen, terwijl andere westerse landen zich liever beperken tot het louter uiten van mooie woorden (om zich beter te kunnen 'voelen'). Wie is het vandaag in Nato die bereid zijn om effectief te vechten voor een modicum van 'democratie en vrijheid' in Afghanistan, en wie zijn die anderen die er 'soldaten' naartoe sturen onder de conditie dat 'ze niet zouden mogen vechten', en wie zijn er die helemaal niets doen (juist, ja, het niet-Westen)? Die triple vraag zou veel relevanter zijn dan de gebruikelijke abstracte zelfgeseling hier door de auteur. Die zegt zelf dat "we moeten tussen komen waar we kunnen". Wel, ik zou duidelijk willen horen of Chris Demeyere voor de verwijdering van het affreuse Baath regime in Irak was, of niet, alvorens ik zijn 'klacht' over westerse steun aan dictators serieus kan nemen. In Irak heeft de USA drie nationale vrije verkiezingen gebracht, maar geen 'democratie'. Waarom? Wel men kan zelf zien wat Arabieren van 'democratie' maken. Pakistan is geen Arabisch land, en buurland India is wel een democratie. Maar India is geen 'moslem land', en moslems zijn er een (grote) minderheid. Het is dus naief van te denken dat 'het' probleem in Pakistan een simpele naam zou hebben, gelijk bijvoorbeeld "Musharraf". Nee, het fundamentele probleem is dat de bredere cultuur er geen democratie lust, omdat er geen tolerantie is voor 'andersdenkenden'. In feite, er bestaat geen echte vrijemeningsuiting omtrent bepaalde culturele dogmas. Het behoeft de Belgen vandaag dus van voorzichtig te zijn van anderen verwijten te maken wanneer het eigen parlement allerlei wetten stemt die de eigen grondwet overtreden en die 'opinies' (in plaats van daden) criminaliseren.

3) De auteur getuigt van een betreurenswaardige naiviteit met zijn verwijzingen naar Pinochet en naar de Soviet Unie. Over Pinochet terug beginnen is een 'waste of time' want de naief-linkse Europese media heeft haar bevolking opgezadeld met een volkomen vertekend beeld van de toenmalige realiteit in Chili (die ik me nog goed kan herinneren). Maar, men zou toch wel minstens mogen verwachten dat contemporele Vlamingen nog een beetje realiteitszin en kennis over de 'eigen' WO2 zouden hebben. Het voorstellen alsof de Soviet Unie "de helft van Europa als beloning" kreeg is een ongehoorde misrepresentatie van de toenmalige realiteit. Of dat Hitler werd getolereerd (door wie? door Churchill?) omdat hij een dam vormde tegen het bolshevisme. Dat staat daar zo maar vlak naast mekaar: de Soviet was een vermeende 'bondgenoot' en Hitler was een vermeende 'dam'. Et voila, wij zouden weer medeschuldig zijn aan de realiteit van het communisme in de Soviet Unie en van het nazisme in Duitsland. Nee, het enige relevante onderscheid is tussen (a) degenen die OP TIJD de communisten konden zien voor wat ze waren, en de nazisten voor wat ze waren, en (b) degenen die daar veel TE LAAT voor waren. En dan zijn er nog degenen die dat vandaag nog steeds niet kunnen (of willen) zien ondanks de manifeste empirische gegevens. Dus, in plaats van Musharraf af te schilderen als een 'dictator' die van een andere soort zou zijn dan andere Pakistaanse of niet-Pakistaanse authoritaire leiders in de wereld, zou men zich beter af kunnen vragen: wie is er vandaag in staat om de realiteit van de regimes in China en Iran te kunnen zien, en wie gaat dat weer veel te laat kunnen doen.

Als Westerlingen moeten wij ons allereerst bekommeren om wie voor ons concrete gevaren stelt, in plaats van goedkoop 'moral postering' omtrent mensen als Pinochet, Musharraf, etc... Yes, our sons of bitches are better than 'theirs'. Waar het op aan komt is van 'vrienden' en 'vijanden' te kunnen onderscheiden, terwijl we het ideaal van vrijheid altijd verbaal (en soms met concrete daden) moeten blijven steunen.

 
At 6/11/07 22:12, Anonymous traveller said...

Het zou natuurlijk helpen als de schrijver van bovenstaande tekst ook maar iets zou weten over Pakistan.
Musharraf is het kleinste kwaad, Benazir en Nawaz Sharif zijn dieven, bedriegers en moordenaars.
Musharraf heeft bij mijn weten nog geen mensen vermoord om ze te bestelen, Benazir liet voor de erfenis van haar vader haar eigen broer vermoorden, geholpen door haar echtgenoot Assif Zardari.
Ik ga hier niet te ver op in gaan, marc huybrechts heeft al een zeer goed commentaar gegeven, maar houdt aub op met derde wereld landen te vergelijken met westerse democratieën. Het zijn geen democratische landen en ze zullen het niet worden in de komende 20 jaar en meer

 
At 7/11/07 00:29, Blogger Chris Demeyere said...

Even reageren op die vraag rond de baath partij. Ik publiceerde voor de invasie in Irak een artikel waarin ik voorstander was van de oorlog en pleitte voor de deelname van België eraan.

De opmerking van "het minste kwaad" is net hetgene waartegen ik in opstand kwam. Waarom klein kwaad tolereren om een ander kwaad te bestrijden? Roei ze allebei uit.

Kennelijk mag ik derde wereldlanden niet vergelijken met democratische landen. Waarom niet? Dat is toch je reinste cultuurrelativisme? Hoe kunnen ze dan ooit een stap verder in de juiste richting zetten?

Het hele idee dat we eerst de mannen moeten aanpakken die voor ons het gevaarlijkst zijn, snijdt in deze discussie geen hout. Je kan toch moeilijk een militaire dictatuur mét kernwapens als ongevaarlijk beschouwen.

Ik noem het tolereren van dictators om stabiliteit en als steun tegen "erger" kwaad een westers zeer. Dat is het ook. Een uitsluitend westers zeer want de rest kan het niets schelen. Maar het is niet omdat we de enige zijn dat het niet uitmaakt. Het is net omdat we de enige zijn dat het zo belangrijk is dat we consequent zijn.

Wat WO II betreft. Ik blijf bij mijn uitspraken. We hadden de kans om onmiddelijk te reageren tegen klein kwaad. En omdat we dat niet deden werd dat klein kwaad, groot kwaad.

 
At 7/11/07 04:45, Anonymous Marc Huybrechts said...

@ Chris Demeyere

1) Bedankt voor uw duidelijk antwoord op mijn vraag omtrent het Saddam regime. Uw positie daaromtrent geeft u, naar mijn mening, meer 'recht van spreken' over dit onderwerp (van Westerse 'steun' aan dictators) dan de doorsnee salonkritikaster. Mijn suppositie omtrent u was verkeerd.


2) De problematiek van het "minste kwaad" is nu eenmaal een realiteit waar men niet omheen kan. Als u een beleidsmaker zou zijn, en u zit met allerlei problemen, dan gaat u zonder enige twijfel moeilijke beslissingen moeten nemen waarvan men de gevolgen niet allemaal op voorhand kan voorspellen. Het "minste kwaad" is nog maar het begin van uw dilemmas. Zonder relaties en hulp aan regimes heeft men geen invloed whatsoever, en met relaties en hulp heeft men het misschien wel, enz... In principe willen westerlingen overal democratie, maar zij kunnen het niet zelf voor anderen 'maken' bij die anderen. Een westerse beleidsmaker moet dan moeilijke afwegingen maken omtrent de 'give and take'. In de praktijk betekent dat een oordeel vormen over wat de andere zijde aanbrengt, en of dat voldoende zou zijn om de eigen hulp te verrechtvaardigen. De westerse beleidsmaker moet allereerst bekommerd zijn om de eigen belangen, niet omtrent de samenstelling van het lokale regime. Bijvoorbeeld, in Pakistan komt het er op aan van een regime te steunen dat EFFECTIEF helpt bij de bestrijding van het islamo-terrorisme, en vooral dat zich verantwoordelijk gedraagt m.b.t. het Pakistaanse kernarsenaal. Men kan bezwaarlijk zeggen dat westerse hulp in Pakistan bedoeld is, en gebruikt zou worden, om een 'dictatuur' te bestendigen. En als Musharraf volkomen zou afhangen van China en de Saudis, dan gaat er van democratie al helemaal niets in huis komen. En met een herhaling van de Jimmy Carter nonsens en de Shah, bijna dertig jaar geleden, zouden we ook al helemaal niet gediend zijn vanuit 'democratisch' standpunt.

3) Uw punt omtrent "cultuurrelativisme" is verkeerd. Het is juist omgekeerd. Cultuurrelativisme betekent van geen (moreel) oordeel te willen vellen over bepaalde culturen. Het is zeggen dat het niets uitmaakt om welke cultuur het zou gaan. Dat alle culturen min of meer 'gelijkwaardig' zouden zijn, of vatbaar voor democratie en vooruitgang en zo. Dat is natuurlijk in strijd met zowel de geschiedenis als met empirische observatie rond de wereld vandaag. Maar u heeft natuurlijk wel gelijk dat we moeten werken aan "stappen in de juiste richting". Bijvoorbeeld, ondanks de constante misrepresentaties in de media over Irak - het relatieve sukses van de 'ongoing surge' wordt vandaag grotendeels doodgezwegen in Europa - ligt het voor de hand dat er nu duidelijke democratische kansen werden geschapen door het verwijderen van een formidabel totalitair obstakel. Of de Irakezen finaal in staat zullen zijn om die kansen te grijpen blijft nog zeer onduidelijk.

4) Inderdaad, een dictatuur met kernwapens is zeer gevaarlijk. Precies daarom moeten er moeilijke evaluaties gemaakt worden omtrent de aard of natuur van die dictatuur. En dat is trouwens ook wat de doorslag moet gegeven hebben bij de beslissing om Saddam te verwijderen. Als we naar de geschiedenis van Pakistan kijken dan zou het wel uiterst naief zijn van te denken dat de vervanging van Musharraf door iemand anders ,na een eenmalige verkiezing, tot een minder gevaarlijke dictatuur met kernwapens zou leiden. Niettemin kan men redelijk veronderstellen dat de USA (en India en Japan) ijvert voor het doorgaan van de geplande verkiezingen, maar dit kan enkel op 'veilige' manier gebeuren als er een akkoord met Buttho zou bestaan. Er is een zeer gevaarlijk pokerspel bezig, maar ik geloof niet in het salonspelletje van 'moral posturing' veilig in de buurt van Brussel.

5) WO2. Als u bedoelt dat al diegenen, buiten Duitsland, die Hitler probeerden te appeasen in de 1930's een morele verantwoordlijkheid dragen voor de latere vreselijke 'omvang' van de oorlog, dan ga ik daar mee akkoord. Trouwens dezelfde appeasement neiging kan men vandaag ontwaren in Europa en in links Amerika omtrent het islamo-fascisme en het Chinese totalitarisme/nationalisme. Maar uw bewering dat de Soviet Unie de helft van Europa "als beloning kreeg" dat is pure nonsens. Wie was er bereid in 1945 om de legers van Stalin terug uit Oost Europa te gaan verdrijven, na 5 jaren oorlog rond de wereld (Europeanen hebben de neiging van de Pacific war te vergeten) en 500,000 dode Amerikaanse soldaten? De 'voorgangers' van Louis Michel en Karel De Gucht?. Waren die daartoe bereid? Nee, de emprise van Stalin op Oost Europa was geen "beloning" maar een voorspelbaar 'verraad' van Stalin (waaromtrent Churchill op voorhand weinig of geen illusies had, maar onze 'socialisten' en vele anderen hadden dat wel). Het was geen "beloning", maar gewoon een zeer onangename realiteit waar men niets direct kon aan doen. Men mag al blij zijn dat de USA bereid werd gevonden van Stalin 'buiten West Europa' te willen houden en daarvoor een zware prijs wilde betalen. En wie een beetje geschiedenis zou kennen, die moet beseffen dat er nog meer van dergelijke onaangename realiteiten ons nog te wachten staan in de afzienbare toekomst.

 
At 7/11/07 15:30, Anonymous traveller said...

@ Chris Demeyere,

U schijnt verast over mijn stelling dat je derde wereld landen niet kunt vergelijken met onze westerse democratie?
Het is wel degelijk een realiteit dat het pakistaanse volk, op max. 20% na, geen enkel idee heeft van een democratie. De ongeletterde massa denkt dat de democratie een magische sleutel is naar auto's, frigo's en paleizen, zoals Bhutto hen beloofde.
Van werken wordt daar niet gesproken. En geen enkele, maar ook geen enkele "democraat" zoals Zulfikar Ali Bhutto hier in de pers werd voorgesteld, heeft ooit maar geprobeerd een democratische structuur op te bouwen.
Ik moet steeds lachen als ik hoor over de "democratie" in India.
Als je ooit iets sinisters wilt zien moet je tijdens de verkiezingen eens naar India reizen.
Je zult er duizenden vrachtwagens vol dronken ongeletterde indiers zien die dronken van kieslokaal naar kieslokaal worden gevoerd en waar de gangsters naast staan om te controleren voor wie ze stemmen.
In Pakistan is die functie overgenomen door het leger, niet door de onderwereld, maar het komt exact op hetzelfde neer.

 
At 7/11/07 17:17, Anonymous Marc Huybrechts said...

@ traveller

Over de Indiase 'democratie' zijn wij duidelijk niet akkoord. Ik denk dat u te veel een micro-benadering volgt, in plaats van een macro-benadering. Men moet de 'big picture' proberen te zien, en niet verloren lopen in details.

Mensen zijn nergens 'engelen'. Er is wel een uitwendig groot verschil tussen bijvoorbeeld (1)Belgen-in-sjieke-costuums die opinies criminaliseren en oppositie partijen proberen te verbieden, en (2) "dronken ongeletterde" Indiers die in bussen naar een stemlokaal worden gevoerd (ouderlingen worden trouwens overal naar stemlokalen "gevoerd"). Maar fundamenteel vanuit 'democratisch standpunt' is daar geen verschil.

Er leven in India meer dan een miljard mensen. Het is dus continent-groot. Het is ook nog relatief arm (maar nu snel economisch aan het groeien), en er zullen ongetwijfeld allerlei lokale en individuele gevallen van 'abuses' plaats grijpen. Dat gebeurt trouwens overal ter wereld, maar neemt zeer verschillende vormen aan. 'Onze' vakbonden en 'corporate' belangen, bijvoorbeeld, gebruiken evenzeer chantage en politieke omkoperij om speciale belangen te bevorderen in plaats van het algemeen belang enz...

Om een politiek bestel als democratisch te kunnen beschouwen gebruik ik twee specifieke criteria die objectief kunnen gemeten worden door de volgende twee vragen te stellen. Ten eerste, gebeurt er regelmatig (en op voorspelbare en vrij-transparante wijze) machtsalternatie tussen duidelijk-ideologisch-distincte 'groepen' (of partijen)? En, ten tweede, bestaat er (ruim gezien) echte politieke vrijemeningsuiting, met 'vrije' media enz...? Dit laatste omvat een lang verhaal, en een belangrijk aspect ervan is of de overheidsorganen echte politieke meningsuiting tolereren en niet criminaliseren. Onder die criteria is India vandaag een democratie, en zelfs de 'grootste' democratie in de wereld. En, in de contekst van 'tanende' democratie in Europa, en misschien in de (polariserende) USA ook, is dat voor mij vandaag een (groot) positief licht in een vrij-negatief algemeen wereldbeeld m.b.t. vrijheid en democratie voor de afzienbare toekomst.

Naar mijn mening wordt de democratie in India in grote mate beveiligd door de enorme diversiteit (ethnisch, religieus, enz..), door het politiek federalisme, en door het feit dat het dominante hindoeisme veel toleranter van geest is dan, bijvoorbeeld, de dominante islam in Pakistan. Die diversiteit helpt het voorkomen van een 'exclusieve' emprise op het overheidsapparaat door eender welke idologie.

Bedankt voor al die informatie die u op de TBJ naar voor heeft gebracht over het 'sub-continent' in Azie. Dat was allemaal heel interessant. Niettemin vraag ik me toch af of u soms niet de neiging zou hebben van allerlei 'geruchten' over allerlei persoonlijkheden te vlug voor 'zekere' waarheid te nemen. Politiek gaat overal om macht, en dat wordt bijna overal 'vuil' gespeeld. In sommige plaatsen wat vuiler dan elders. Hangt weer grotendeels af van de bredere 'cultuur'. Maar niet alle aanklachten en geruchten komen overeen met de volle waarheid. Men moet altijd zeer voorzichtig omgaan met detail-informatie. En vooral de 'big picture' afzonderlijk houden van individuele details.


P.S. Zoals u weet is Sonja Ghandi misschien de 'belangrijkse' of machtigste politieker in India vandaag. En natuurlijk wordt zij niet door iedereen onder dat miljard+ Indiers 'aanvaard as such. Het feit dat zij uit Italia afkomstig is, en toch aanvaard wordt door het enorme Indiase systeem in het algemeen, is een duidelijke indicatie van de 'democratische' geest van India. Er zijn zeer weinig landen in de wereld waar dit mogelijk zou zijn (en zeker niet in Pakistan). Ik ben geen fan van Sonja, en ik weet dat dit ook maar een 'detail' is, maar het is wel een veelzeggend detail.

 
At 8/11/07 17:18, Anonymous traveller said...

@ Marc Huybrechts

Ik probeer sinds 2 dagen een antwoord te sturen maar het lukt niet vanuit Zwitserland.
Ik probeer het nu een laatste keer.
Mijn "geruchten" zijn solide, ze komen nooit van één bron maar van tientallen.
Als het te delicaat is doe ik zoals bij Jinnah, ik ga bij mensen als Cowasjee.
Jij bent uitstekend geplaatst om mijn "gerucht" over Moeen Qureshi te bevestigen.
Sans rancune, maar ik ken het subcontinent beter dan Europa.
India en alles wat ik erover verteld heb is maar een klein deeltje van de waarheid.
Jouw stelling van mijn micro-approach heb ik in 1968 kunnen toetsen. Toen was ik 9 maand per jaar in alle communistische landen aan het reizen en zag de onmogelijke leefomstandigheden van de bevolking en het feit dat een rij van 100 legervrachtwagens na 100 km nog uit max. 2 vrachtwagens bestond, alle anderen waren in panne gevallen.
Dit bracht me tot de uitspraak op een party in de VS ambassade in Bucarest dat ik de soviet-unie en het communisme voor het einde van de eeuw zag verdwijnen, ik noemde het imploderen op zichzelf. Ik werd vierkant als jonge idioot uitgelachen. micro-approach.
Ik wil hier niet verder over de problemen in het subcontinent uitwijden, zoveel mensen intresseert dat niet maar ik ben wel bereid je een langer meer gedetailleerd privaat bericht te sturen.

 

Een reactie posten

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>