14 juni 2007

De kiezer vraagt een roomsblauwe beleidsrevolutie - Cetero censeo PS delendam esse (cleppe.be)


De verkiezingen van 10 juni hebben gezorgd voor een momentum. Het momentum om eindelijk af te rekenen met de PS – staat, en broodnodige hervormingen door te voeren in ons land. Bij de regeringspartijen werd sp.a (- 3,4 %) in vergelijking met 2004 zwaarder afgestraft dan VLD (-1,0 %). Oppositiepartijen Groen! (-1,1 %) en zeker Vlaams Belang (-5,1 %) konden hiervan echter niet profiteren. Integendeel verovert de liberale Lijst Dedecker meteen 6,5 % en groeit het Vlaams Kartel CD&V/N-VA tot bijna 30% van de stemmen (+3,5%). In Wallonië en Brussel verslaat Didier Reynders, de Waalse Sarkozy, overtuigend de PS. De cdH blijft status-quo, en Ecolo wint sterk.

Belangrijkste politiek feit is dat een roomsblauwe meerderheid zonder de PS mogelijk is. Het gegeven dat de PS incontournable was, beperkte in het verleden vele mogelijkheden. Van de federale regering kon per definitie niet veel heil komen, want de PS was er in aanwezig. De VLD heeft eerlijk het één en ander bereikt, maar binnen de grenzen die de PS toeliet. Nu is het denkbaar dat N-VA ook zonder megastaatshervorming het zich electoraal kan permitteren om in de regering te stappen, zodat een beleid als in Oostenrijk of Ierland kan worden gevoerd.

MR en cdH zullen tijd nodig hebben om een staatshervorming goed te keuren, maar dat zij een regering zonder PS kunnen vormen, beseffen zij maar al te goed. Even zei Joëlle Milquet dat ze niet in de regering met de N-VA wilde, maar al te gauw werd zij door partijgenoten Wathelet en Antoine eraan herinnerd dat cdH slechts een matig resultaat heeft behaald en eventueel inwisselbaar is voor Ecolo. De sfeer in cdH ademt “Belgique à papa” uit en het vooruitzicht op machtsdeelname is in die partij een niet te versmaden lokmiddel, dit in tegenstelling tot de Vlaams-nationale partijen, die macht terecht wantrouwen.

CD&V ziet tot op heden met gemengde gevoelens tegemoet naar een roomsblauwe regering. De dominante ACW-vleugel vreest voor haar privileges, en rekende eigenlijk op een travaillistische regering. Dat was buiten de MR gerekend. Didier Reynders coördineerde de opstand, Olivier Chastel voerde het veldwerk uit door de maffieuze praktijken in Charleroi naar buiten te brengen, en Alain Destexhe heeft onmiskenbaar met zijn boek “Wallonie: la verité des chifres” de grondstroom in Franstalig België in gunstige richting doen evalueren.

Roomsblauw heeft 81 op 150 zetels, en verliest die meerderheid indien N-VA het Vlaams Kartel verlaat. Het feit dat CD&V en N-VA één fractie in de Kamer zullen vormen, zal die afscheuring alleszins niet bespoedigen. Dat een staatshervorming zeker moet kunnen lukken, eveneens. Want niet alleen is er voor MR en cdH de aanlokkelijke mogelijkheid om het zonder de PS te doen, de tweederde meerderheid van 100 zetels kan bovendien nipt bereikt worden met sp.a (14 zetels) en Lijst Dedecker (5 zetels). Alternatief kunnen de 12 zetels van de groene partijen aangewend worden.

Brussel-Halle-Vilvoorde splitsen moet politiek haalbaar zijn. Niet enkel winnen de Franstaligen hierdoor zetels in Brussel, bovendien duidde MR reeds aan om het ultieme voorstel uit 2005, dat inschrijvingsrecht in Brussel voor de Franstaligen uit de Rand inhield, opnieuw op tafel te willen leggen. Toen schoot Spirit dit voorstel af, maar zouden veel mensen van dit inschrijvingsrecht gebruik maken? Wellicht niet.

Om de verfransing van Brussel en de Rand tegen te gaan, moet de Vlaamse beweging misschien wat meer innovatief gaan nadenken. De Brusselse Vlamingen behelzen nu nog slechts 11% van Brussel. Franstalige partijen zullen nog steeds opkomen in Halle-Vilvoorde, dat staat vast, want in Halle-Vilvoorde wonen 22% Franstaligen.

De splitsing van het kiesarrondissement is belangrijk, want het is een stap naar een drie-staten-oplossing voor de communautaire problematiek (Vlaanderen, Brussel, Wallonië). Een onafhankelijk Brussel (wat dus een stadstaat naar het model van Luxemburg is, en niet naar het gefaalde model van Washington D.C.) is misschien wel de beste garantie voor de rechten van Vlamingen in Brussel, zoals Brusselse Vlaming André Monteyne ooit schreef.

De Walen zullen alleszins moeten inzien dat ze deze zomer – en dus niet in 2009 – zullen moeten akkoord gaan om bepaalde bevoegdheden af te staan naar de deelstaten. Dat het om kerneconomische bevoegdheden gaat, zoals sociale zekerheid, pensioenen, arbeidsuitkeringen en sociaal overleg, en niet om marginale zaken, zoals ontwikkelingssamenwerking, moet ook duidelijk zijn.

Reynders zal dus zijn drogargument dat men beter de PS en haar deelstaatregeringen geen bevoegdheden bezorgt, moeten inslikken. Niet alleen de politieke kracht van het electoraal signaal van 10 juni zal daar voor zorgen, maar nog meer het feit dat de federale overheid dankzij het Lambermont-akkoord virtueel op weg is naar het faillissement, zeker aangezien de internationale rente zal stijgen. De deelstaten hebben massaal veel middelen, en geven dit uit aan allerlei ongevraagde zaken, dit terwijl de burger zich blauw betaalt aan belastingen zodat de federale overheid toch enigszins haar schulden aan die burger op vlak van eerste pijler-pensioenen en sociale zekerheid kan voldoen.

De oplossing is overduidelijk voor iedereen: de deelstaten moeten stoppen met hun onzinnige uitgaven en moeten integendeel via een staatshervorming de schulden (en dus de sociaal-economische bevoegdheden pensioenen, gezondheidszorg en kinderbijslagen) overnemen van de federale overheid, die anders onherroepelijk failliet gaat. Aangezien de huidige middelen daarvoor toch niet zullen volstaan, moeten de deelstaten aanzienlijke fiscale bevoegdheden krijgen, wat een beslissende stap zal zijn naar het einde van België.

Naast de niet af te wenden regionalisering van ons land, heeft de kiezer, hierbij aangezet door een internationale tendens, de politici het signaal gegeven dat de tijd van verspillingen voorbij moet zijn, door het zwaar afstraffen van de socialistische partijen. Die kunnen misschien nog terugkomen door een rechts-populistisch programma over te nemen, zoals de SP van Marijnissen in Nederland deed, maar in de brave new world die de globalisering ons schenkt, steken ze beter alle ideologische onzin uit het verleden in de vergeetput.

De roomsblauwe regering moet dan ook, spijts wat het ACW daarover mag denken, een beleidsrevolutie doorvoeren:

1. Massieve lastenverlaging

Allereerste prioriteit is een zware verlaging van de vennootschapsbelasting. Nog meer dan een liberale keuze is dit een economische noodwendigheid, gezien de drastische fiscale concurrentie die op dit ogenblik plaatsvindt in Europa. Het begon bij Ierland en de Oost-Europese tijgers, en nu heeft het ook de grenzen van België bereikt, aangezien ook Frankrijk, Nederland en Duitsland op dit vlak hervormingen doorvoeren.

Toegegeven, België heeft met de notionele intrestaftrek een feitelijke venootschapsbelastingsverlaging naar 25% gedaan, maar dit zal niet genoeg zijn. Amcham luidt de alarmbel over de Amerikaanse investeringen in België en op één van hun lunches vraagt Alain Zenner (MR) dat dit tarief naar maximaal 15% gaat. Beter zou wellicht zijn om de vennootschappenbelasting volledig af te schaffen, eventueel gecombineerd met het afschaffen van aftrekposten of speciale gunstmaatregelen. Dit zou België ineens op de kaart zetten als ondernemingsvriendelijk land, en in tegenstelling tot de moeilijk communiceerbare “notionele interestaftrek” de beste reclame zijn voor buitenlandse investeerders die ons land zich kan dromen. Om nog maar te zwijgen van de weldadige effecten op binnenlandse ondernemingen en starters.

Los daarvan moet uiteraard ook een zware verlaging van de personenbelasting gebeuren, die dus NIET mag gepaard gaan met een verhoging van BTW, om redenen uiteengezet hier. Naast fiscale concurrentie is het belangrijkste argument daarvoor het eigendomsrecht: van januari tot juni voor de staat werken is immoreel, zeker wanneer men weet dat België abonimabel scoort in termen van overheidsefficiëntie. Wat ons brengt tot de tweede grote prioriteit voor de nieuwe regering: besparen, besparen en nog eens besparen. Om al die lastenverlagingen te kunnen betalen.

2. Besparen, besparen, besparen

Daarmee zal de nieuwe coalitie in rechtstreekse aanvaring komen met het hart van sp.a en PS: de overheidsvakbonden. Volgens Geert Noels in Trends berekende de ECB dat de Belgische staat maar liefst 34 % zou kunnen besparen, en toch hetzelfde eindresultaat zou kunnen garanderen. Eén derde van de jaarlijkse uitgaven door de overheid moet dus terug naar de burger. We hebben dus allereerst een zeer sterke Minister van Begroting nodig.

3. Copernicus 2.0

Alle vaste benoemingen moeten worden afgeschaft, zodat ambtenaren uitvoeren wat democratisch beslist is, en de kabinetten ook kunnen verdwijnen. Het is de evidentie zelve, en wordt nu ook politiek mogelijk met het verdwijnen van de PS uit de regering. PS’ers Marie Arena en Christian Dupont kunnen zich voortaan met andere, ongetwijfeld nuttiger zaken bezighouden dan met het tegenhouden van hervormingen van de administratie.

4. Generatiepact 2.0

Forse deregulering van de arbeidsmarkt, gecombineerd met het niet langer bindend verklaren van C.A.O.’s. Met ons systeem van sociaal overleg is op zich niets verkeerd, maar wanneer een bedrijf zich wil onttrekken aan de beslissingen die weinig legitieme “sociale partners” hen opleggen, moet dat kunnen. VBO & FGTB, eat your heart out.

5. Sociaal-economische aanpak van de vreemdelingenproblematiek

Tot nog toe werd de vreemdelingenproblematiek op een totaal verkeerde manier aangepakt. Via repressie, bureaucratie en vooral gebrek aan aanpak werden collectivistische waanbeelden in beleid omgezet. De ogen moeten nu opengaan dat de vreemdelingenproblematiek nauw verbonden is met onze uitkeringsstaat, en dus moeten werkloosheidsvallen nu voor eens en altijd worden weggewerkt. Die werkloosheidsvallen (kindergeld, onbeperkte werkloosheidssteun, …) zijn vooral nefast voor de vierde wereld die in ons land meer en meer uit mensen van vreemde origine bestaat. Yves Leterme moet zijn Rerum-Novarum belofte van 2 miljard euro uitkeringen dus inslikken, ter wille van het goede samenleven. Werkloze migranten integreren namelijk niet.

Daarnaast is een even belangrijke stap noodzakelijk, namelijk het invoeren van een green card – systeem dat aan de noden van onze arbeidsmarkt moet voldoen. Migratie is fundamenteel iets positiefs, zoals Philippe Legrain stelt, en aangezien we economische zelfmoord plegen zonder migratie, kunnen we beter het onderliggend uitkeringssysteem dat integratie verhindert aanpakken.

6. Openhouden van de kerncentrales

Nauwelijks het vermelden waard, en zoals iedereen weet het schaamlapje voor de groenen in 1999. Leuk dat de CO2 – manie in deze discussie tegen de groenen kan worden gebruikt, zoals Electrabel doet. Het afval is er, of men de centrales nu vroeger sluit of niet, dus laat ons ze dan openhouden. Voor de rest moet de overheid zich zo weinig mogelijk bemoeien met onze energievoorziening, alhoewel daar natuurlijk ook een geostrategische kant aan zit. Maar dat is een andere discussie.

7. Afschaffing van het CGKR en opheffing van alle vrije meningsbeperkende wetgeving

Discriminatie, racisme en negationisme zijn ongetwijfeld afkeurenswaardig (hoewel discriminatie soms net de mooiste dingen des levens mogelijk maakt), maar in een rechtsstaat is dat geen voldoende reden om ze te bestraffen. Het succes van Lijst Dedecker maakt duidelijk dat een groeiende groep in de bevolking zich stoort aan deze extreem-linkse inperkingen van de vrijheid, waartoe de jacht op de automobilist en het rookverbod ook behoren. Gehoor aan geven dus.

8. Volledige privatisering van Belgacom

Een recente enquête van Test-Aankoop maakt duidelijk dat internet in België veel te duur is in verlijking met de buurlanden. Als voornaamste oplossing stelt Test-Aankoop om Belgacom (en ook Telenet) te privatiseren. Doen dus. Het kan het gebruik van internet, dat een vitale functie bekleedt in de economie, enkel ten goede komen.

9. Rem de privatisering van de gezondheidszorg niet af

Van alle Europeanen betalen Belgen procentueel het meest zelf (naast het belastingsgeld) voor hun ziektezorg. Als de gezondheidszorg hier zo goed is, zou dat dan daar niets mee te maken hebben? Of met het feit dat vele spelers (ziekenhuizen, dokters, …) private spelers zijn? De regering mag dus geen verstaatsing van de gezondheidszorg laten gebeuren. Integendeel moet de lastenverlaging de burgers de mogelijkheid geven om zich privaat te verzekeren. Dat laatste wordt noodzakelijk gezien de onvermijdelijke evolutie naar een systeem met meerdere snelheden, dat enkel een overheidssysteem ZONDER SNELHEID als alternatief heeft.

10. Hervorming van Justitie

De PS – protectoraten in het Justitieel apparaat worden opeens heel kwetsbaar, hoewel Justitie wellicht nog jaren politieke benoemingen zal mogen uitzweten. Het excuus om die te doen omdat de PS het ook deed is alleszins verdwenen.

De PS hield onder meer het voorstel van Marc Verwilghen om bemiddeling te veralgemenen tegen. Deze remedie, die destijds het Amerikaanse Justitie-apparaat van de ondergang heeft gered, is een wondermiddel tegen gerechtelijke achterstand: geef partijen de mogelijkheid om zelf hun rechter aan te duiden. Wat al jaren gebruikelijk is in het internationaal zakenleven, moet ook mogelijk worden voor de gewone burger.

Labels: , ,

6 Comments:

At 15/6/07 07:14, Anonymous Anoniem said...

Pieter : "Copernicus 2.0"?

Bedoel je dat men nu volledig moet overgaan tot politieke benoemingen ? Om de vier jaar ? Personeel van adviesbedrijven aanwerven om het beleid zoals bepaald door de politieke bedrijven vorm te geven ? Het contract dat men afgesloten heeft met de ambtenaren (een lange termijn werkovereenkomst waarbij de ambtenaren de wet toepassen en niet afhankelijk zijn van de invloed van de politici) moet afsluiten en nog enkel mannen zoals "Slangen" op post moet zetten om te bewijzen hoe goed de politici werken ? Mensen aanwerven die met statistieken en show bewijzen hoe goed er gewerkt wordt ? Of sta je er niet bij stil dat de "vaste" benoeming (als die nog bestaat) de garantie moet bieden voor een neutrale werking van de overheid ? Moeten de misbruiken geïnstitutionaliseerd worden ?

Of bedoel je dat men nog eens moet beweren dat er minder ambtenaren moeten zijn die beter betaald zullen worden ? Hoe geloofwaardig is dat ? Wie gelooft dat nog ? Of dat de goede elementen promotie gaan krijgen ? Heeft men daarom de kaders jaar na jaar niet meer vastgesteld om zodoende elke promotie onmogelijk te maken of uit te stelen en gedurende vier jaar voor te spiegelen dat er niks meer mogelijk was ? Om de ambtenaren volledig te demotiveren en de partijpolitieke voortrekkerij als enig alternatief voor te spiegelen ?

Heeft de voorbij paarse regering iets fundamenteels veranderd ? Neen toch. Ze heeft enkel nog meer contractuelen op post gezet (vriendendienstjes) en de loonmasse verder verdeeld en de kwaliteit van het werk naar beneden gehaald. Met Q gewoon de massa regels gestroomlijnd. Hier een fiscale zegel afgeschaft en daar een digitale versie van een documentje mogelijk gemaakt. Maar niks anders dan wat totaal verouderde zaken overboord gekieperd. Zaken die zonder staatssecretaris en met een moderne overheid ook zouden aangepast zijn. De modernisering verpolitiekt om er munt uit te slaan. Niet minder wetten gemaakt. Wel een onoverzichtgelijke stroom wetten en teksten geproduceerd, als ultieme bewijs van haar goed beleid. Zich bezig gehouden met "ethische" kwesties ipv een transparante overheid op poten te zetten. De fiscaliteit was niet belangrijk, want ze moest dienen om de partij te promoten. En daarom werden er in allerlei vormen cheques uitgeschreven om de burger toch maar ter wille te zijn en te overtuigen. Hoe zou je in luxe kunnen regeren zonder een vette geldbuidel ?

De "ethische" kwesties werden dan maar als schaamlapje gebruikt. Nog meer partijkaarten geeist ... alles onder de vorm van "nieuwe titels" en "projectwerking" terwijl de bestaande structuur in het moeras wegzakte. Hervormingen doorgevoerd die uiteindelijk maar één resultaat hadden : centraliseren in Brussel of de macht dichter bij de politici brengen om volledig in functie van "la tête du client" te kunnen beslissen. Om vrienden en belangengroepen te bevoordeligen. Om eigen promotie te realiseren en riante wedden uitbetaald te krijgen.

En in het algemeen : waarom heeft de VLD die mooie principes niet doorgevoerd in de vorige regeringen ? Ze had daartoe ruimschoots de tijd en de mogelijkheid voor. En indien niet had ze zich niet moeten vastklampen aan de macht. Het gros van uw voorstellen vindt zijn oorsprong in partijpolitieke overwegingen. En die partij is nu totaal ongeloofwaardig geworden. Het probleem ligt in Wallonië. En Reynders is best geplaatst om dat nu "daar" op te lossen. Hij heeft toch de Waalse verkiezingen gewonnen ? Dus moet hij nu maar het Waalse probleem aanpakken. Op het meest geschikte niveau. Het Waalse niveau. Het niveau waar de problemen ontstaan zijn en waar het beleid ver onder nul zit. Wil Reynders Wallonië omvormen ? Wel dan moet hij dat doen via de democratische weg en de middelen die hem ter beschikking staan. En niet via een omweg, langs Vlaanderen en haar finaniële draagkracht om. De omweg via het federale niveau maskeert enkel het probleem via statistieken die enkel de "gemiddelde" cijfers aantonen.

Wat jij schrijft is gewoon hetzelfde systeem nog eens promoten in een andere vorm. Maar iedereen weet ondertussen dat die mensen eigenlijk ongeloofwaardig zijn om ons nog eens te leiden. Of bedoel je misschien dat de PS in Wallonië de voorbije acht jaar alleen geregeerd heeft ? Dat er geen Walen zaten in het federale niveau ?

Eerste prioriteit is dus het federale niveau volledig afbouwen. Dus verminder de vennootschapsbelasting maar drastisch. Maak er een flattax van dat is dan volledig democratisch en probleemloos te controleren met een minimum aan personeel. Idem een sterke vereenvoudiging van de BTW en strenge opsporing van elke vorm van zwartwerk. Maar dit kan maar als je de bedrijven een zelfstandigen een normale winst kunt laten maken in functie van hun prestaties. Als je dat doet komen al die andere zaken vanzelf. Het CGKR was maar een middel om de politieke toestand te bestendigen en de vrijheid van de burgers te fnuiken, om zodoende het bestaande politiek bestel in stand te houden, maar ook als middel om de politici meer macht te geven over de burger en zich dus te onttrekken aan de democratische wetmatigheden.

En zoals je voorstelt het definitief verdelen van de staatsschuld en eigen fiscaliteit voor de gewesten. (dus vennootschapsbelasting jaar na jaar het tarief verlagen en bvb de inningen nog enkel gebruiken voor de delging van de staatsschuld). Dus van zodra die afbetaald is kan je dan die belasting ook tot een minimum beperken.

De echte oplossing zit in meer democratie. De burger moet zijn rol als kiezer spelen. Hij moet beslissen over zijn eigen politici en het eigen beleid en niet de burgers van een ander landsdeel laten beslissen. De burger moet het laatste woord hebben (zoals Leterme de uitspraak "de burger heeft altijd gelijk" corrigeerde) maar de burger moet dan ook de gevolgen dragen van zijn beslissingen.

Dat is het antwoord op de Waalse vraag :"Que veulent les Flamands?"

 
At 15/6/07 10:04, Blogger Pieter Cleppe said...

@anoniem: ik kan me uiteraard vinden in veel van de zaken die u voorstelt, maar ik zou toch de remmende kracht van de PS op alle vorige regeringen niet onderschatten. Ook de roomsblauwe in de jaren '80 trouwens, waar het ACW roomsblauw in '87 opblies ook onder druk van de socialisten. De eerste keer sinds de invoering van het algemeen stemrecht zijn de socialisten niet de grootste, en dat is een heel belangrijk politiek feit, wat heel wat mogelijk maakt.

Betreffende uw claim van "onafhankelijkheid van de ambtenaar": dit vind ik een drogreden. Desnoods kan men voor bepaalde ambtenaren een speciale regeling uitwerken ((zoals bv. de opperrechters in het Supreme Court levenslang benoemd zijn), maar voor de overgrote meerderheid der ambtenaren is daar helemaal geen reden toe. Ik denk bv. aan de leraren. Meer marktwerking in de overheid, bv. de managers van overheidsdiensten verantwoordelijk maken om bepaalde cijfers te halen, zal er automatisch toe leiden dat zij het beste personneel zullen kiezen, maar dan moet dat wel flexibel kunnen.

 
At 16/6/07 12:18, Blogger Brigant said...

Alsof je de verfransing gaat tegengaan met de splitsing van BHV. Dat is wishful thinking. Het inschrijvingsrecht zullen ze wel gebruiken, ze zullen zich wel organiseren 'om de democratie te redden'.

Als je de verfransing wil stoppen moet je heel duidelijk maken dat die taalgrens een blijvende & stationaire binnengrens is. Door het BHG en de spillover in Vlaams Brabant ondermijnt men de taalgrens in het gebied BHV. Dat moet men tegengaan.

Waarom is er een spillover vanuit het BHG? Iedereen die kan ontvlucht het hoofdstedelijk Gewest voor de 'grootstedelijke problemen'...om het politiek correct te stellen.

Het probleem is het attitude/gedrag van die Franstaligen (zogenaamde Brusselaars):'Aanpassen? Waarom, we leven toch allemaal in Belgique?'.

Brussel vormt nu al een aparte 'gewestelijke' entiteit. Heb je daar veel verbetering gezien inzake de rechten van de Vlamingen? Neen.

Om de taalgrens te vrijwaren, de verfransing tegen te gaan en de rechten van de Vlamingen in Brussel te beschermen is er maar 1 oplossing. De volledige reïntegratie van het BHG in het Vlaams Gewest en een 'Vervlaamsingspolitiek' uitvoeren.

Ja, de Franstaligen zullen verbolgen zijn met zo'n politiek. Ja, ethisch is dat mogelijk verwerpelijk...maar vergeet niet dat zij juist hetzelfde deden met ons.

 
At 17/6/07 12:50, Blogger Pieter Cleppe said...

Brigant, hoe kun je iets verdedigen wat ethisch verwerpelijk is? Vervlaamsingspolitiek? Ik heb liever niet dat de staat (Vlaams, Europees of Belgisch) zich daarmee bezig houdt.

Wellicht heb je wel gelijk dat de onafhankelijkheid van Brussel niet veel zal bijbrengen voor de Vlamingen. Je kunt je natuurlijk ook de vraag stellen of dat wenselijk is in de eerste plaats. Ik zie bijvoorbeeld ook het nut niet in om de Vervlaamsing van Frans Vlaanderen na te streven. De Franse staat heeft haar sporen nagelaten. De Vlaamse taal is er quasi uitgestorven.

Ik zie Brussel ook niet volledig verfransen. Zal het geen drieledig taalgebied worden (of is het dat al niet?): F-ENG-NL

 
At 17/6/07 13:08, Blogger Luc Van Braekel said...

@Pieter: "Zal het geen drieledig taalgebied worden (of is het dat al niet?): F-ENG-NL"

Qua inwoners is Brussel uiteraard al sterk meertalig (details op http://lvb.net/item/2817 ), met Frans, Arabisch en dan pas Nederlands als belangrijkste talen.

Vermits de Engelstaligen vooral resideren in en rond Tervuren (met een kleinere kern rond de Louisalaan in Elsene), en de Duitstaligen in Wezembeek-Oppem, twee gemeenten die niet tot het Brussels Gewest behoren, ligt het belang van die talen vooral op institutioneel vlak: Engels als taal van de Nato en als werktaal van de Europese Gemeenschap, Duits als derde officiële taal in België.

Die Engelstaligen werken natuurlijk wel in Brussel, maar dat geldt ook voor honderdduizenden Nederlandstalige pendelaars.

 
At 18/6/07 17:56, Blogger Brigant said...

Pieter Cleppe: Ik heb niet veel tijd om te antwoorden, dus zal het heel kort zijn.

Ethiek is een subjectief gegeven. Verwerpelijk? Het is niet mijn fout dat men gekozen heeft voor een politiek van denial politics in een secessionistisch en etnocultureel conflictkader. In zulke conflicten is het oog om oog, tand om tand.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>