17 januari 2007

De Rode Tsaar (Vincent De Roeck)

In 2006 nam de Russische president Vladimir Poetin de fakkel over en werd hij de nieuwe tijdelijke voorzitter van de G8, oftewel de selecte club van de rijkste democratieën in de wereld. Nochtans is Rusland niet eens een volwaardig lid en beantwoordt het als staat niet aan de minimum vooropgestelde vereisten tot lidmaatschap. De angst van Europa om de energieleveringen vanuit Rusland te zien afnemen, legt Poetin alvast geen windeieren. Plots is zijn aanwezigheid bij de G8 de normaalste en meest aanvaardbare zaak van de wereld. De EU heeft geen zin om zoals Oekraïene vorig jaar of zoals Georgië, Wit-Rusland en Moldavië dit jaar het slachtoffer te worden van de Russische willekeur op energievlak. Na kritiek vanuit Kiev op het Russische beleid, draaide 's werelds grootste gasproducent Gazprom, een oubollig Russisch staatsbedrijf, daags voor nieuwjaar 2006 de gaskranen dicht, wat een kleine energiecrisis in de Oekraïene teweeg bracht. Hetzelfde gebeurde afgelopen jaar met tal van andere GOS-staten. Poetin verklaarde wel reeds de EU nooit te willen schamperen of chanteren met de Russische energiebronnen als drukkingsmiddel, maar door iets dergelijks te spuien, wist plots iedereen dat hij ons effectief KAN chanteren! Als windhanen wijzigen onze moedige leiders hun houding ten aanzien van Rusland, met alle gevolgen van dien.

In 1975 werd de G6 ("Group of Six") boven het doopvont gehouden als een samenwerkingsverband tussen de zes grootste industrielanden in de wereld, met name Frankrijk, Verenigd Koninkrijk, Duitsland, Japan, Verenigde Staten en Italië. De voorwaarden voor lidmaatschap waren drieledig. Ten eerste dient men één van de rijkste landen wat betreft BNP te zijn. Ten tweede dient men een hoge welvaart en levensstandaard te kennen. Ten derde dient men een volwaardige democratie te zijn met respect voor de mensenrechten. In 1976 werd de G6 omgevormd tot G7 ("Group of Seven") na toetreding van Canada. In 1998 treedt Rusland toe en wordt de G7 plots de G8 ("Group of Eight"). Niemand die dat zag aankomen of begrijpen kon. De laatste tijd is ook de EU steeds aanwezig bij de G8 daar de vier EU-lidstaten van de G8 op economisch vlak niet langer volledig onafhankelijk beslissingen kunnen nemen. Men spreekt soms ook wel eens van de G9. Er is ook sprake om binnen afzienbare tijd de drie groeilanden Brazilië, India en China toe te laten als leden. Zij moeten zich echter eerst nog conformeren naar de drie minimumvereisten.

Wat doet Rusland bij die G8? Wat betreft zijn BNP maakt hij eventueel nog wel kans daar Rusland in absolute waarden bij de dertig meest producerende landen behoort. De levensstandaard en het welvaartsniveau in Rusland zijn echter allesbehalve in proportie met dat BNP. Bedelaars, daklozen, zieken, e.a. zijn in Rusland eerder de regel dan de uitzondering. Rusland behoort volgens de VN nog steeds maar tot de "tweede wereld" (de landen op weg naar welvaart). Hoe kan men dit rijmen met de tweede toelatingsvereiste? Het antwoord is eenvoudig. Men kan dit daarmee niet rijmen! Tenslotte heb ik ook nog vragen bij het democratisch karakter van de Russische Federatie met zijn ongenaakbare "Rode Tsaar" aan het hoofd. Amnesty International en Human Rights Watch leveren al jaren enorme kritiek op Rusland omdat het de mensenrechten niet respecteert!

Kortom, Rusland beantwoordt niet aan twee van de drie toelatingscriteria, maar toch mocht het toetreden en zelfs voorzitter van de G8 worden. Begrijpen wie begrijpen kan. Een dergelijk precedent opent anders wel perspectieven voor Turkije dat de EU-toetredingsverplichtingen nu ook met een gerust hart naast zich neer kan leggen. De EU zal ongetwijfeld ook de toetreding en dominantie van dat land geen strobreed in de weg leggen.


Meer teksten van Vincent De Roeck op Libertarian.be

1 Comments:

At 17/1/07 17:47, Anonymous Marc Huybrechts said...

Een interessant onderwerp. Enkele aanvullende opmerkingen.

-- Bij de G's (G6, G7, G8) gaat het NIET om groepering van de "rijkste" (per capita GDP)democratieen, maar wel van de "economisch-grootste" (totaal GDP) democratieen. Die groepering was bedoeld als een middel voor de 'groten' om te kunnen palaberen zonder al die kleintjes die regelmatig allerlei stokken in de wielen plegen te steken. Het ging dus om een concert van de 'groten' onder democratische landen.

-- De toetreding van Rusland tot de G7 kon men WEL zien aankomen in de 1990's, in het kader van pogingen om Rusland in de westerse democratische 'gemeenschap' te helpen 'verankeren', na de implosie van de Soviet Unie. Rusland was toen niet alleen een 'groot' land, maar ook nog steeds militair een machtig land, dat potentieel grote bijdragen kon leveren om grote geopolitieke problemen te helpen bezweren.

-- Onder het Putin regime heeft de Russische establishment duidelijk finaal gekozen voor een 'nationalistisch reveil' ten koste van echte democratie. Dat betekent dat er geen echt vrijmeninsguitingsrecht meer overblijft in Rusland (en dus ook geen vrije media meer). Het Putin regime heeft ook duidelijk gekozen voor tijdelijke 'associaties' met totalitairen (het Shanghai-akkoord, Iran, enz...) om enge Russische 'belangen' te bevorderen ten koste van meer 'individuele vrijheid' in de wereld. Het gevolg is dat de G8 geen echt concert meer KUNNEN zijn van 'grote democratische' landen, en dus onvermijdelijk aan belang gaat inboeten. De democratieen zullen andere 'middelen' moeten scheppen om tot een beter 'concert' te kunnen komen. Hopelijk via NATO-reorganisatie.

-- Kritiek van Amnesty International en Human Rights Watch zijn geen goede indicators om grote/ruime overtredingen van "mensenrechten" te kunnen beoordelen, met de nadruk op 'grote/ruime'. Dat zijn duidelijk twee organisaties die geleid worden door mensen met een selectieve ideologische agenda. In feite, men kan gerust beweren dat hun activiteiten dikwijls in de weg kunnen staan om mensenrechten te kunnen bevorderen in de concrete wereld. De afwezigheid van vrijemeningsuiting in Rusland is een veel beter criterium waarop men een redelijk oordeel van nonrespect voor mensenrechten kan baseren. Omdat afwezigheid van vrijemeningsuiting tot 'intransparantie' leidt. In een wereld zoals de onze zou men zich doorgaans veel meer moeten bekommeren om wat men NIET KAN zien, dan wat men wel kan zien.

-- Niemand onder ons heeft een glazen bol om in de toekomst te kunnen zien. Maar ik betwijfel WEL dat de EU "geen strobreed" in de weg zou leggen tot Turkse toetreding tot de EU.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>