14 juni 2010

N-VA de boot in?

Nog nooit heb ik zoveel Latijnse citaten gelezen in de dagbladpers als vandaag. Veni vidi, vici, – Nil volentibus arduum – het kon niet op. Ik heb altijd wat moeten lachen met dat potjeslatijn van Bart De Wever, het roept toch altijd weer archetypes op van nonkel pastoor of van de Vlaamse boerenzoon die zich tot klerk heeft opgewerkt en die zijn eruditie op de communiefeestjes wil bewijzen. Maar alle respect: N-VA heeft zijn slag thuis gehaald, en wordt met voorsprong de grootste Vlaamse partij. Met een goede basiswerking en een stevige sociale verankering, vooral in de centrumsteden en het platteland, zeker ook bij de jeugd, maar ook via een ijzeren partijdiscipline, heeft deze flamingante partij met een rechts-conservatieve inslag de door de media aangestuurde BDW-bonus electoraal weten te verzilveren. De Franstaligen zien alle kleuren van de regenboog. Maar men moet hun strategisch inzicht, waarin ze de meerdere van de Vlamingen blijven, niet onderschatten.

Eerst iets over de balans voor de Vlaamse beweging als geheel. Voor het Vlaams-republikeins project, zoals wij dat verdedigen, is deze verkiezingsuitslag uiterst ambigu. Door de teloorgang van LDD en de verdere afkalving van Vlaams Belang (die er verkeerdelijk een Filip De Winter-campagne van maakte), ligt het electorale zwaartepunt nu helemaal bij de Nieuw-Vlaamse Alliantie. De Forza Flandria is dood en begraven. Bart De Wever houdt meer dan ooit, zoals hij altijd al deed, zorgvuldig afstand van het Vlaams Belang, om zelf niet in het cordon terecht te komen. Hij richt zich nu openlijk tot de traditioneel-Belgische (“staatsdragende”) partijen, zijnde CD&V, VLD en S.PA, om met hen naar de onderhandelingstafel te gaan. Dat wordt uiteraard biechten bij de duivel. Zonder twijfel haten ze hem heimelijk, alle drie, en worden er in de strategische keuken nu al scenario’s bedacht om deze spelbederver te verdrinken in de Belgische beerput. Caroline Gennez kon zich nog het minst inhouden, en maakte hem zondagavond op de VRT uit voor Boer Charel. Hilariteit alom, De Wever keek naar de tippen van zijn zondagse schoenen, en zweeg. Dat belooft.
Het vooruitzicht op een karaktermoord op zijn Belgisch is reëel. Mee de boot in gaan en ingekapseld worden in de compromislogica, om tenslotte door de basis gedesavoueerd te worden, het klinkt bekend in de oren: het Schiltz/VU-scenario. Ofwel het been stijf houden en in de oppositie gaan: daar wenkt dan het cordon en de trage afkalving door het politieke (én eventueel sociale) isolement, ook dat verhaal kennen we.
Anders gezegd: boer, let op je ganzen. Het Vlaams Belang had niet helemaal ongelijk om de Belgische logica te weigeren. Men is, binnen de Belgische onderhandelingscontext, hoe dan ook verplicht om spelregels te volgen die op de maat zijn gesneden van de Latijns-francofone tekstexegese, de kleine lettertjes, de dubbele betekenissen, de valse bodems, de voetangels. Daar zijn Di Rupo, Reynders, Maingain, Onckelinckx e.a. heer en meester in. Ik heb het ooit eens vergeleken met de Amerikaanse indianenstammen die voor enige kisten whisky hun land verkochten aan de “pioniers”, terwijl ze voor landeigendom zelfs geen woord hadden. Deze syntactische kloof wordt al te veel onderschat: we zijn niet alleen twee volkeren en twee culturen, door een historisch fatum aan elkaar geklonken,- we spreken ook in alle opzichten een verschillende taal. Aan de Belgische diplomatieke conferentie (met dank aan K. De Gucht) deelnemen, is dus op voorhand al met een handicap spelen, en een surrealistische logica accepteren die ons ten gronde vreemd is. Of om nog even in de antieke oudheid te blijven: soms is het beter om de toverzang van de Sirenen niet te willen aanhoren en de oren dicht te stoppen met was, zoals Odysseus deed. Rien ne va plus.

Een ongemakkelijke waarheid

Zo zijn we terug bij het thema van Vlaamse onafhankelijkheid, die hoe dan ook meta-politiek moet worden gezien. Met onderhandelingstechnieken, Latijnse citaten, en al dan niet-verborgen- agenda’s komen we er nooit. Zelfs niet met een eclatante verkiezingszege. Als ik goed kan tellen komen de drie V-partijen (die wellicht binnenkort maar met z’n twee zullen zijn) met moeite aan 45% van de Vlaamse kiezers. Dat is niet echt om te juichen. Veel essentiëler dan de komende uitputtingsslag met de PS, is dan ook een focus op de modale Vlaming zelf, die er nog van moet overtuigd worden dat een autonome Vlaamse republiek als Europese lidstaat een betere optie is dan de zoveelste institutionele hervorming op zijn Belgisch.
Deze wil om te overtuigen zie ik te weinig, zeker bij marktleider N-VA. Haar voorman haat het woord “revolutie” en krijgt het woord “republiek” niet over de lippen. Het flamingantisme –en a fortiori het separatisme- is nog steeds een minderheid in Vlaanderen. Er is dus werk aan de winkel qua publieke sensibilisering die de partijgrenzen overstijgt. Nog altijd gaapt de kloof tussen flamingante rechterzijde en Belgicistisch-links. Daarbij komt nog dat de N-VA-monsterscore beslist mee te danken is aan een pak antipolitieke protest- en foertstemmen,- die, voor alle duidelijkheid, in het verleden naar LDD en VB gingen. De Vlaamse electorale coup-de-foudre, het spectaculair opduiken van een neen-beweging die even snel weer oplost, is trouwens een traditie die tot in de 19de eeuw teruggaat, zie bijvoorbeeld de kortstondige boom van de Meetingpartij. Traditioneel zijn het de katholieken die met hun absorptievermogen dan de rol spelen van grote dweil,- het welbekende tsjeven-verhaal dus.
Afgezien van de vraag, wat Bart De Wever met zijn overwinning eigenlijk gaat kopen in het Belgische kraam, moet de vraag dus gesteld worden wat de Vlamingen willen. En hoe ze, niet alleen met rede maar ook emotioneel, een Vlaamse staatsvorming kunnen omarmen. Als men er niet in slaagt, een begeesterend republikeins project uit te tekenen, iets dat alle Vlamingen kan charmeren, dan mogen we het wel vergeten. Een ontmanteling voorstellen van het sociale vangnet, tegen de “doppers-profiteurs”, vind ik bijvoorbeeld nu niet echt een bewijs van republikeins denken. Misschien is dat wel een nieuwe uitdaging voor de verliezer van gisteren, het Vlaams Belang: de boer opgaan, het middenveld veroveren, mensen warm maken voor een maatschappelijk project. Het sex-appeal ontwikkelen van de onafhankelijkheidsgedachte. De problematiek van migratie en de islamisering vormen beslist politieke kernthema’s, maar ik mankeer een positief, “warm” gevoel rond een nieuwe civil society, made in Flanders. Zowel bij N-VA als bij Vlaams Belang. Hier ligt een groot sociocultureel terrein braak: benieuwd wie er iets mee doet.
Voor de rest zou ik er nog een citaatje uit de Ilias van Vergilius aan toevoegen: “Timeo Danaos, et dona ferentes”. Vrij vertaald: “Opgepast voor de Franstaligen, zeker als ze redelijk worden”. Nog niet zolang geleden wilden ze Bart De Wever op een boot zetten en in het midden van de Atlantische Oceaan tot zinken brengen. Nu zal hij als de onderkoning van Vlaanderen, wellicht geflankeerd door alle “democratische partijen”, het zoenoffer brengen aan een oppermachtige PS, die door de Waalse kiezer is gemandateerd om de operatie “Red België” tot een goed einde te brengen. Undercover klinkt dat: “Hoe krijgen we De Wever en zijn separatistische club de boot in?”. Daar staan de drie grote politieke families al klaar om het beslissende duwtje te geven, l’union fait la force.
Spannende, hilarische dagen, weken en maanden staan ons nog te wachten. Ben ik blij dat ik dit mag meemaken. We hebben onze stem gegeven, we hebben niets meer te zeggen. Het doek gaat nu open voor een portie pantomime en spraakverwarring waar Vlaanderen, let op mijn woorden, bekaaid zal uitkomen. Het is nu al uitkijken naar de volgende verkiezingen: die van de kater en de ontgoocheling. Kiest de Vlaming dàn niet voor de breuk, dan is het feest definitief voorbij en haalt België probleemloos de 22ste eeuw. Waarna het Noorden door de opwarming van de aarde sowieso onder water komt te staan en we allemaal beleefd asiel moeten vragen in het Zuiden. Wie er dan de boot in moet, dat laat zich raden.

Johan Sanctorum

De auteur is kernlid van de denkgroep Res Publica, en auteur/samensteller van “De Vlaamse republiek – Van utopie tot project” (uitg. Van Halewyck).

17 Comments:

At 14/6/10 16:14, Anonymous Anoniem said...

Het is wel de AENEÏS van Vergilius (de ILIAS is van Homeros, en trouwens in het Grieks).

 
At 14/6/10 16:37, Blogger Johan Sanctorum said...

Helemaal juist, mea culpa. En ik heb nog wel zoveel blz voor straf moeten vertalen uit die Aeneïs.
De verwarring ontstond met die Griekse vaasschildering die over de Ilias gaat. Flauw excuus, ik weet het.

JS

 
At 14/6/10 16:42, Anonymous Anoniem said...

Potjesgrieks?

 
At 14/6/10 17:04, Blogger Johan Sanctorum said...

Zoiets, ja.

 
At 14/6/10 18:24, Anonymous marc said...

die vaasschildering gaat overigens over de Odyssea

 
At 14/6/10 20:02, Anonymous Anoniem said...

en Laurette heet niet Onckelinckx,
maar Onkelinx, ook in het potjesgrieks

 
At 14/6/10 20:59, Blogger Johan Sanctorum said...

OK Marc,volgende keer laat ik alles door jou muggenziften.
In afwachting dat we terzake komen,
JS

 
At 14/6/10 21:31, Anonymous marc said...

wel, het is natuurlijk muggezifterij, maar als "cultuurfilosofen" hun ruime belezenheid willen tonen moeten ze maar zorgen dat ze geen elementaire fouten maken. Vooral als het er hen om te doen is te lachen met het "potjeslatijn" van iemand waarvoor ze blijkbaar in de eerste plaats een zeer grote afgunst voelen. BDW heeft gisteren het vertrouwen van 30% van de vlamingen gekregen. Laat hem nu zijn kans gaan.

 
At 14/6/10 22:00, Blogger Marc Vanfraechem said...

Ja, ik lees dat hier allemaal, en je hebt het wel zelf gezocht Johan! ...terwijl ik je nochtans vaak heb gewaarschuwd dat je met Latijn e.d. moet uitkijken.

 
At 15/6/10 11:19, Anonymous Johan Sanctorum said...

ja, nu wordt het echt een potjesdiscussie. Kan iemand eens inhoudelijk reageren?
Dat van die afgunst klopt natuurlijk niet. Ik gun BDW zijn moment de gloire, het was natuurlijk una giornata particolare.
Maar iemand moet ook voor Cato spelen ("Ceterum censeo Carthaginem esse delendam", of heb ik dat nu ook weer verkeerd).
Of advocaat van de duivel, voor de katholieken onder u.
Van euforie kan een filosoof niet leven, van ongenoegen des te meer...

 
At 15/6/10 14:16, Anonymous paardenvriend said...

Johan Sanctorum: "Veel essentiëler dan de komende uitputtingsslag met de PS, is dan ook een focus op de modale Vlaming zelf, die er nog van moet overtuigd worden dat een autonome Vlaamse republiek als Europese lidstaat een betere optie is dan de zoveelste institutionele hervorming op zijn Belgisch."

Is dat niet wat juist de 'modale Vlaming' afschrikt: een perspectief van een almaar sterker en niet democratisch Europa? Is dat niet het allerzwakste punt van dat Vlaams-nationalistisch discours? België zou 'verdampen', maar vervangen worden door een steeds machtiger Europa. Verkiest de modale Vlaming dan niet een (welliswaar afgeslankt) België boven een Europa waarin hij nog minder te zeggen heeft, waar Richtlijnen de eigen wetten wegvegen, arresten van het Europees Hof in Luxemburg en het EHVRM in Straatsburg machtiger zijn dan de eigen grondwet? Een Vlaams republiekje als onderdanig slaafje van een EUSSR-regime? Niet echt aanlokkelijk.

Eerder dan te ijveren voor een Vlaamse republiek met een (nu al) keizer-koster bestuur, zou het wellicht zinvoller zijn de modale Vlaming warm te maken voor een echte democratie naar Zwitsers model, waar de burger het laatste woord heeft. Kan dat niet beter lukken, als men België als 'confederale' structuur behoudt, (of noem het een volledig afgewerkte federale staat met het zwaartepunt bij de gewesten), eerder dan in een autonome Vlaamse republiek in een dirigistisch Europa? Een Vlaamse republiek is alleen een meerwaarde als ze de Europese Unie verlaat en zich zoals Zwitserland opstelt: dat kan en wil geen lid worden omdat de wil van het volk daardoor van geen tel meer zou zijn. Zwitserland zou zijn referendums moeten opgeven, waarbij het volk het laatste woord heeft, en dat wil het niet. Als het Zwitsers model niet het doel is van een autonome Vlaamse republiek, heeft ze geen zin, geen belang, geen nut.

 
At 15/6/10 17:13, Anonymous Marc Bergmans said...

Beste Johan,

Het spijt me zeer, maar met permissie: ik wil juist wél graag nog even op dat Latijnse aambeeld blijven hameren.

(Tussen haakjes: het valt me op dat eerdere respondenten m.b.t. hetzelfde thema blijkbaar allemaal voornaamgenoten van mij zijn, maar daar kan ik ook niets aan doen. Dit is wel degelijk mijn eerste bericht in deze thread.)

Ook bij mij is dat derde zinnetje van je commentaar in het verkeerde keelgat geschoten. Ik heb Bart De Wever eerlijk gezegd nog nooit op potjeslatijn kunnen betrappen. Hetzelfde kan niet worden gezegd van een zekere Johan Sanctorum - ik verwijs bijvoorbeeld naar je fraaie laudatio voor Jan Verheyen, die tot op vandaag in de gepubliceerde versie http://www.visionair-belgie.be/Artikels/Jan_Verheyen.htm het zelfgemunte motto “fugo, ergo sum” bevat – met een foutief “fugo” in plaats van het “fugio” dat er had moeten staan – en dit ondanks de mail die ik je daarover in illo tempore :-) reeds toestuurde. Schoenmaker-filosoof, blijf bij je leest en luister verder net als Bart De Wever aandachtig naar de classici, zou ik zeggen.

Om het op jouw verzoek nu toch even over de grond van je betoog te hebben: mij valt op dat zelfs Bruno Valkeniers en Jean-Marie Dedecker De Wever momenteel nog even krediet geven. Dat doen zij ongetwijfeld onder de druk der omstandigheden, maar toch! Is het dan te veel gevraagd dat ook jij, laten we zeggen nog een week of drie, een minimum van goodwill aan de dag zou leggen tegenover de man die voorbije zondag het Vlaams-nationalisme een historische verkiezingstriomf heeft bezorgd? Gefundeerde kritiek, graag natuurlijk ! (ik behoor tot je vaste lezerspubliek en weet je standpunten te waarderen, óók als ik het er een keertje niet mee eens ben) - maar zullen we BDW toch maar even de kans geven om te tonen wat hij kan?

Tot slot: toen la Gennez in het televisiedebat haar vulgaire uitschuiver over “boer Charel” debiteerde, heb ik De Wever niet “naar de tippen van zijn zondagse schoenen zien kijken”, maar gewoon de eer aan zichzelf zien houden, waardoor hij trouwens de morele overwinnaar van de discussie is gebleven. En voorts: die “boer Charel”, en ook dat “archetype van de Vlaamse boerenzoon” dat jij zelf ter sprake brengt, zijn dat niet bij uitstek kwalificaties die de sympathie zouden moeten opwekken van de scribent Sanctorum, die, als ik me niet vergis, in het verleden in menig bevlogen stuk de lof van de uit het polderslijk getrokken Vlaming heeft gezongen?

 
At 15/6/10 19:01, Blogger Marc Vanfraechem said...

om nog even over dat Latijn verder te gaan, Johan, want dat wordt een belangrijke taal in de politiek zoals het er naar uitziet: je kunt De Wever inderdaad geen potjeslatijn aanwrijven, maar bij zijn adagia maakt hij soms toch een klein foutje. Verschil met jou is dan wel dat hij op een vriendelijke correctie bijzonder vriendelijk en grappig reageert: een kleine twee uur na de publicatie van die blog, kreeg ik van hem een antwoord met daarin: "...dat zal mij leren spreken over zaken waar ik niets van afweet".
Geef toe, niet kwaad, hé?
Over de "advocaat van de duivel" waar je het over hebt: daar heb ik ook iets over geschreven. Beste groet.

 
At 15/6/10 21:22, Anonymous Johan Sanctorum said...

Beste vrienden Latinisten,
Het spreekt vanzelf dat ik al jullie correcturen vlijtig noteer en onmiddellijk toepas op de originele blogtekst.
Deo gratias!

 
At 16/6/10 07:43, Blogger Reader101 said...

Dit is een interessant stukje in die zin dat het goed duidelijk maakt wat voor kleingeestigheid er binnen bepaalde takken van de Vlaamse beweging heerst. De teneur van de tekst is duidelijk: wat Bart De Wever ook realiseert, het zal nooit genoeg zijn. Vanwaar toch die enorme drang naar isolement in de Vlaamse beweging. Is dat een gevolg van het gigantische Calimero-complex van de zogenaamde fiere Vlaming? Ook al ben ik geen fan van Bart De Wever, ik kon een grote grijns niet onderdrukken toen hij op de verkiezingsavond Dhr. Valkeniers de mond snoerde en liet verstaan dat hij aan politiek deed in de hoop om een groot deel van zijn programma verwezenlijkt te zien. Wat ik hier en elders in de Vlaamsche blogosphere lees doet me vermoeden dat tenminste een deel van de Vlaamse beweging liever niets veranderd ziet en er van houdt om in een hoekje radicaler en radicaler te worden. Het beeld van een nijdige kleuter die stampvoetend met een pruillip in een hoekje zit te grienen is nooit ver weg. Fier volkje!

 
At 16/6/10 08:48, Anonymous traveller said...

@ Reader 101

Dus de honderd maal bedrogen Vlaming met de smerigste politieke leiders uit de geschiedenis der volkeren moet verder blanco checks blijven geven zonder commentaar?
Die polderboer zou daarentegen gerust wat kwader mogen worden.
We hebben BDW al eens bezig gezien, remember geen regering zonder splitsing? Snel belg wet gestemd, schrijven ten voordele van de intrede van Turkije in Europees parlement, mede ondertekend door Brepoels, motie in het belgisch parlement voor een groter budget van het centum voor ongelijke kansen door NV-A parlementslid Helga Stevens.
Dit is een kleine greep uit de koekendoos, daden spreken veel duidelijker dan mooie one-liners en slimste mensen.
Bourgeois was een paar jaar grote baas van de rode anti-Vlaamse VRT, er werd NIETS veranderd.
De Vlaming is zo ongeveer de meest geduldige anti-politieke bewoner van Europa maar het debuut van BDW, wars van alle populisme, was niet schitterend.
Gevolg: Vlaming let op voor de volgende aderlating en afgang.

 
At 16/6/10 14:41, Anonymous Johan Sanctorum said...

Ik wil hier nog het volgende kwijt. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat De Wever Vlaanderen kan losweken uit de Belgische constructie, via geduldig en sluw onderhandelen, maar ik ben sceptisch. En van een dosis gezond scepticisme (of noem het boerenwijsheid) is nog nooit iemand dood gegaan.
Ik steek daarbij niet onder stoelen of banken dat ik voor een snelle boedelscheiding ben, ook in een echtscheiding is dat de beste oplossing, in plaats van elkaar nog jaren het leven zuur te maken.

Nog iets. Ik heb Bart De Wever verdedigd toen hij politiek nog volstrekt marginaal was, in de periode 2006-2008. Tik de naam in op de zoekrobot van mijn webstek/blog, en overtuig u zelf. Maar naarmate de ster (en dus de macht) van de man rees, vond ik ook dat er kritisch tegengewicht moet geboden worden. Nu zitten we in de fase van de complete idolatrie, een personencultus die in het naoorlogse Vlaanderen zijn gelijke niet heeft... Of zoals een lezer op mijn blog het verwoordde: “Ook de zgn. kwaliteitspers applaudisseert mee. Neem De Standaard van vandaag: dat lijkt wel één groot huldebetoon aan de nieuwe Führer. Zelfs de luier waarin Bart gescheten heeft wordt nu als de nieuwe lijkwade van Turijn vereerd. Doodeng.”
Inderdaad, als er nu iemand een onvertogen woord, of zelfs maar een kwinkslag over BDW laat horen, krijgt hij rotte tomaten over zich heen. Er hangt een zweem van onaantastbaarheid en onaanraakbaarheid over de figuur. Dat is ongezond. Ik heb me dus voorgenomen om hem kritisch te volgen. Een soort luis in de pels, om het maar even simpel Vlaams te houden.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>