28 december 2007

In the red light district (victa placet mihi causa)

.
De dag voor Kerstmis heeft zekere Tine Peeters van De Morgen honteuze gevoelens in mij wakker gemaakt. Tot 24 december wist ik van het bestaan van Tine niet af, en eigenlijk weet ik nog niets van haar, behalve dan dat zij die dag een artikeltje begon met een argeloze, alreine, angelieke aanhef: “Het zijn niet altijd de beste vrienden, de pers en de politiek, maar gisteren verbroederden ze samen in het parlement […]”.

Na lectuur van deze kerstgedachte meende ik in een eerste opwelling mijn boertige poot op Tines blanke boezem te moeten leggen. Ik weet het, niemand wil er getuige van zijn als kinderlijke onschuld geschonden wordt, maar om met van Ostaijen te spreken, vooruit dan maar zonder supporters!

Of laten wij misschien de beschreven gemoedstoestand eerst in een breder kader plaatsen.
Er is hier al meermaals gesproken over marskramers zoals de bekroonde Vandermeersch van De Standaard, en dan niet omdat die jongen niet kan schrijven – dat weet iedereen – maar wel omdat die man in zijn driekleurig kraam zich te vaak laat bewonderen met te weinig ondergoed aan.
Begrijp mij goed: ik ben voorstander van de legalisering van zijn handel. Het is misschien niet altijd makkelijk om in kwesties als deze rechtlijnig te blijven, maar het blijft mijn vaste overtuiging dat ook iemand als Vandermeersch zijn stiel in treffelijke omstandigheden moet kunnen bedrijven.
Zulke zaken zijn ook niet tegen te houden. Zonder markt zouden er geen marketeers zijn. En wie zijn wij om te oordelen? Wat weten wij hoe zo’n jongen zo ver is gekomen? Voor hetzelfde geld stonden wij op zijn plekje, denk daar eens aan.*

Met Tine ligt het anders. Jong en naïef vertoont ze nog een zekere gêne bij het uitoefenen van het beroep. Sunt denique fines, en zij heeft nog besef van zekere grenzen, ook al zou zij heel zeker een pak meer kunnen verdienen, bijvoorbeeld met het ontvangen van gehandicapten zoals die spraakgebrekkige Landuyt, die met het vettige voorstel op haar afkwam om het eens al rechtstaande te doen:

[…] rond de kerstboodschap van Kamervoorzitter Herman Van Rompuy. Die vroeg een daverend applaus voor "de eveneens vermoeide pers", wat ervoor zorgde dat de het hele halfrond zich klappend naar de perstribunes richtte. Uittredend minister Renaat Landuyt (sp.a) probeerde zelfs even om de journalisten het applaus al staand in ontvangst te doen nemen, maar dat vonden we toch net iets te ver gaan.

Ik trek mijn smerige poot terug, en verwijs Tine naar Payoke.
________________

* Il s'en fallait de peu, mon cher,
Que cett' putain ne fût ta mère,
met de woorden van de onsterfelijke Brassens.

Labels: , , , ,

13 Comments:

At 29/12/07 13:38, Anonymous Steven said...

Een boer die zijn berepoten op een onschuldig kind wil leggen, onderwijl zijn zurige kegel uitwasemend in haar blanke gelaat, daar bestaan wellicht zelfs geen tarieven voor, noch in 't Schipperskwartier noch rond Gent Zuid, beste Marc. Hebt u trouwens kinderen ?

 
At 30/12/07 01:32, Blogger Marc Vanfraechem said...

@steven: ik geloof dat u een beetje aan het eind van uw schamele Latijn bent mijnheer. Ik verzoek u ook om mij niet met "beste Marc" aan te spreken: Sir to you.

 
At 30/12/07 17:14, Anonymous Steven said...

"Eind van uw Latijn", says who ?
Problemen met de hormonenspiegel, sir ?
Oh ja, "Mevrouw Peeters" to you.
Mijnheertje.

 
At 30/12/07 18:59, Blogger Marc Vanfraechem said...

Voor mij is het flatterend genoeg wat steven hier stamelend vertelt, imitation is the sincerest form of flattery, maar misschien had Tine Peeters liever een ridder aan haar zijde gehad die iets meer in zijn mars had dan napraterij? Of die gewoon kon lezen, want samen met mij zal zij vergeefs hebben gezocht naar steven zijn "berepoten".
Ridders hebben nooit de faam van geletterdheid genoten, en in het toernooi van Nederlands Opstel zal steven nooit een zakdoekje hebben kunnen oprapen, ook al doet hij best wel inspanningen om met spontane tussenwerpseltjes als "oh ja" een kleurrijke vechtstijl te imiteren.
Om het fair te houden: ik beschouw dit schermutselingetje als beëindigd: we're not in the same league.

 
At 31/12/07 11:55, Anonymous Steven said...

Sir Van Fraechem weet niet dat het met het beëindigen van een "schermutselingetje" is zoals met het dansen van de tango : it takes two.

Sir Van Fraechem beseft wel dat we in een andere klasse spelen. Ik zal dan ook geen nieuwe pogingen ondernemen om mij te verlagen tot het heersende niveau in zijn cryptisch-narcistisch universum.

Edoch, Sir Van Fraechem hoeft niet te vrezen!!
Ook in 2008 zal de victacausakraam geregeld bezoek krijgen van welwillenden die vinden dat siree toch zo heerlijk schrijfd, zonder uitzondering kampieoenen in speling, opstelkunst en wat al niet (sic).

Moge Sir Van Fraechem ook in 2008 met volle teugen genieten van al deze lofuitingen.
Geknield vanzelfsprekend.

 
At 31/12/07 19:38, Blogger Nicolas Raemdonck said...

Jongens, groei op, a.u.b. Het artikeltje had geen point of doel, de infantiele discussie achteraf evenmin

 
At 31/12/07 20:09, Blogger Luc Van Braekel said...

Met "groei op!" wordt eigenlijk bedoeld "word volwassen". "Groei op" is een foutieve, al te letterlijke vertaling van het Engelse "grow up!".

 
At 31/12/07 22:18, Blogger Marc Vanfraechem said...

absoluut Luc.
En Nicolas: herlees het artikel misschien eens, en kijk of je er geen kritiek vindt op de schandelijk serviele Vlaamse journalistiek?
En overigens wàs de discussie met de eerste schrijver al afgesloten.

 
At 31/12/07 23:18, Blogger Nicolas Raemdonck said...

Deze reactie is verwijderd door de auteur.

 
At 31/12/07 23:24, Blogger Nicolas Raemdonck said...

Puur terzijde: "groei toch op" is een correcte vertaling.

In mijn kramers Engels woordenboek staat als vertaling bij "grow up"
- opgroeien, volwassen worden.

Dus beiden kunnen maar de één sluit de ander niet uit.

Maar kom, terug naar de feesten.

 
At 31/12/07 23:51, Anonymous Marc Huybrechts said...

Ook ik vind dat er een serieus onderwerp zat in het artikeltje, namelijk "kritiek...op de schandelijke serviele Vlaamse joernalistiek". Nog belangrijker, die kritiek lijkt gerechtvaardigd.

Anderzijds komt die "boertige poot op Tines blanke boezem" toch zo nodeloos kleinerend over. En waarom die boezem als "blank" voorstellen, als men geen voer voor psychologen zou willen leveren? Zou dit iets te maken kunnen hebben met Brassens-worship? Ik geeft toe van zelf - en zelfs nu nog - een beetje 'aangesproken' te worden door de "onsterfelijke Brassens". Maar, ik heb wel geleerd van de 'filosofie' van Brassens niet serieus te nemen. Althans, that is my fervent hope. Emoties en verstand, we hebben ze beide nodig, maar we moeten ze wel 'gescheiden' kunnen houden.

 
At 1/1/08 13:11, Blogger Marc Vanfraechem said...

Mmm, die boertige poot is toch mijn eigen poot, Marc Huybrechts (beste wensen trouwens), en hij geeft juist aan dat mijn gedrag volstrekt niet goed te keuren, ja zelfs laakbaar is.
Maar eens die weg ingeslagen was de blanke boezem niet meer te vermijden: dat had niets met psychologie, noch met Brassens te maken, maar alles met stijlconventies.
Al sinds de Grieken, over de troubadoers en minnestrelen, tot bij de Victorianen... zijn àlle boezems altijd blank. Van zulke conventies wens ik niet af te wijken ;-)

 
At 1/1/08 18:26, Blogger Nicolas Raemdonck said...

Kritiek, je doelt op de adoratie van bepaalde perslui voor de politici.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>