31 oktober 2012

De EU als hoofdoorzaak van het separatisme



 
Een referendum over de onafhankelijkheid van Schotland in 2014, vervroegde verkiezingen in Catalonië die uitdrukkelijk de onafhankelijkheid tot thema hebben. Na het uiteenvallen van de multinationale landen in Europa buiten de Europese Unie lijkt er ook schot te komen in hetzelfde fenomeen bij de resterende multinationale staten binnen die EU. 

Het zal ons dus niet verwonderen als binnenkort ook het gehoon en gehuil weer luider wordt dat deze landen net zoals Vlaanderen hobbitiseren, en dat het om een tegennatuurlijke tendens zou gaan, die ingaat tegen de Europese gedachte en richting van de geschiedenis. Nochtans leidt een nuchtere analyse van de beweegredenen en het succes van deze separatistische bewegingen m.i. tot de volgende conclusie: het proces van Europese integratie is wellicht de hoofdoorzaak van dit separatisme. En om het in modieuze termen te zeggen: Europa is zowel de push als de pull-factor van het separatisme. Of anders gezegd: enerzijds heeft de Europese integratie de belangrijkste argumenten tegen het opsplitsen van België en tutti quanti tenietgedaan, anderzijds maakt de Europese Unie de opsplitsing juist omzeggens noodzakelijk.

Wat waren de belangrijkste argumenten tegen opsplitsing ? Dat men nieuwe grenzen zou scheppen, en dat toch niet opgaat om het vrij verkeer van personen of diensten tussen Vlaanderen en Wallonië (of Engeland en Schotland) te gaan hinderen door nieuwe grenzen. De europese integratie heeft het belang van de grezen tussen de lidstaten sterk verminderd; het zijn precies de nadelige effecten van staatsgrenzen die grotendeels zijn afgebouwd, terwijl de positieve betekenis van staatsgrenzen bij de natiestaten in Europa daarbij toch minstens ten dele is behouden.

Omgekeerd is de Europese Unie politiek zo belangrijk geworden en heeft zij zoveel zeggenschap over interne aangelegenheden dat het voor een volk van wezenlijk belang is om inspraak te geven in de Unie. En de enige manier om als volk echt inspraak te hebben, is nu eenmaal ervoor te zorgen dat men een lidstaat is, en niet zomaar ergens een onvolwaardig onderdeel van een lidstaat. Vlaanderen en Wallonië hebben geen stemrecht in Europa, en waar al eens een deelstaatminister aan tafel mag zitten mag hij of zij enkel meestemmen wanneer het daarbij het "Belgische" standpunt wordt vertegenwoordigd. Zijn Vlaanderen en Wallonië het oneens, dan heeft geen van beide stemrecht.

In dit licht is het juist de ontwikkeling in Schotland en Catalonië die de natuurlijke gang van zaken is. En zoals onze lezers wel weten, hebben de Vlamingen, die in het Belgische carcan nog veel meer onder culturele en economische druk worden gezet, minstens zoveel redenen om dat voorbeeld te volgen.

3 Comments:

At 1/11/12 11:22, Anonymous Johan B said...

Storme schrijft: "En de enige manier om als volk echt inspraak te hebben, is nu eenmaal ervoor te zorgen dat men een lidstaat is, en niet zomaar ergens een onvolwaardig onderdeel van een lidstaat."

Ik ben het daar helemaal niet mee eens. Een volk dat écht inspraak wil blijft geen lid van een bureaucratische monsterstaat waarin het niets te zeggen heeft (zie de referenda over de Europese grondwet). Echt inspraak kan je als volk alleen krijgen door uit de EU te stappen.

De N-VA-'oplossing' van separatisme op Belgisch vlak gecombineerd met een sterkere EU zal ons geen sikkepit meer inspraak geven. Dit is niets anders dan het verwisselen van Belgische ketenen door Europese.

Voor een juiste analyse moeten we bij Koenraad Elst zijn. Hij schreef hier eerder:
"We zijn in Europa en zeker in België op een punt gekomen dat democratie een lege huls is, uitgehold door machtsverschuivingen wég van de verkozen parlementen naar onverkozen cenakels, waar lobbygroepen veel invloed kunnen uitoefenen maar de kiezer geen enkele. Een steeds groter deel van onze wetten wordt door niet-verkozen EU-organen gemaakt. De parlementen zelf, de belichaming van de “representatieve democratie”, zijn al evenmin democratisch, want in feite niet representatief."

Een noodzakelijke voorwaarde voor "échte inspraak" is dus Vlaamse onafhankelijkheid van België én van de EU.

 
At 1/11/12 14:06, Anonymous Joris said...

Als het over Europa gaat komt telkens weer dezelfde opwerpingen tegen: geen inspraak, opgelegde maatregelen...geen democratie dus.
Primo, een gemeenschap, of het nu een staat is of een vereniging van staten, moet geregeerd worden. Democratie is delegatie. Wij verlenen voor een bepaalde duur macht aan bepaalde mensen die die in onze naam uitoefenen. Na een afgesproken periode worden de opdrachtdragers ter verantwoording geroepen. Als men een beter Europa wil, dan moet men beginnen met bekwame mensen naar Eiropa te sturen en geen gebuisde politici, waar het EP zo vol van is.
Secundo, of het Belgen zijn die hun beste mensen naar europa sturen met opdracht of Vlamingen, dat maakt an sich nniets uit. Wel is de kans dat wij, Vlamingen het beter doen dan de partijpolitieke apparatjiks, die nu naar Europa worden gedelegeerd, wel reëel.

 
At 1/11/12 17:43, Anonymous Marc Huybrechts said...

@ Johan B

1) U verwart "inspraak" met 'zelfdeterminatie'. "Echte inspraak" is iets anders dan onafhankelijkheid. Het is niet onredelijk van te pleiten voor Vlaamse onafhankelijkheid, maar een dergelijke onafhankelijkheid kan niet compatibel zijn met "inspraak" in de EU (noch in enige andere multinationale 'organisatie' of "monsterstaat").

2) Het centrale punt van Storme is precies dat het bestaan van de EU het uiteenvallen van MULTINATIOONALE LANDEN binnen de EU bevordert, omdat die 'naties' (volken) meer inspraak wensen binnen de "monsterstaat". Zijn artikel richt zich specifiek op de valse argumenten van Belgicisten en andere nationalisten (van multinationale staten, gelijk den Belgique), alsof die directe vertegenwoordiging van volken binnen de EU tegen de "Europese gedachte" en/of tegen "de rchting van de geschiedenis" zou gaan.

3) Storme vertrekt dus van de bestaande realiteit met een EU, en hij pleit impliciet voor een Europa (EU) van volken in plaats van een Europa dat een mengeling zou zijn van multinationale en uninationale staten. Het ligt voor de hand dat elke natie (volk) zelf zou moeten kunnen bepalen of het lid wil zijn van een groter multinationaal politiek bestel of niet. Maar, dat is een andere kwestie dan degene die Storme hier kwam belichten.

4) Storme verdedigt eigenlijk een ideaal, maar het is onwaarschijnlijk dat dit realiseerbaar kan zijn in de bestaande Belgische context. Als de Vlamingen er zelfs niet kunnen in slagen (omwille van interne verdeeldheid, zeg maar 'collaboratie' van cultureel-links met het Belgisch Koninkrijk of vakbond-istan), dan is het onwaarschijnlijk dat ze hun eigen belangen beter zouden kunnen verdedigen in een nog grotere "monsterstaat".

5) Het diepere probleem hier gaat om de de gepaste definitie van een natie. In Europa en het merendeel van de wereld zijn naties historisch gegroeid op basis van ethnische-culturele (inclusief religieuse) gronden. In 'nieuwe landen', gelijk de VS, Australia, enz..., berust de natie op een idee (de grondwaarden vervat in de constitutie). Die nieuwe landen zijn dus ook multinationaal (in de ethnische zin) maar beogen van TRANS-ethnische maatschappijen te zijn of te worden. Het is mijn stelling dat die nieuwe landen uiteindelijk toch zullen 'opbreken' of uiteenvallen, TENZIJ ze er in slagen van een gemeenschappelijke 'Leitkultur' te realiseren en te behouden. De grondvoorwaarden hiervoor zijn naar mijn mening: (a) een gemeenschappelijke taal die iedereen goed beheerst, (b) behoud van het vrijemeningsuitingsrecht, (c) scheiding van kerk en staat (wat niet hetzelfde is als Belgisch antiklerikalisme of antireligieus secularisme), evenals scheiding van extra- of contra-constitutionele ideologie en staat.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>