18 november 2010

De politieke dakloosheid van Gaia

Ook dit jaar waren de protesten tegen de barbarij op het islamitische offerfeest miniem.

Milieubewustzijn en dierenwelzijn: het blijft iets oneigenlijk en marginaal in ons dagdagelijks universum. Interesseert het de doorsnee Vlaming niet dat een dier afziet? Toch wel, we hebben huisdieren, troetelbeesten, de hond mag nog eerder op de sofa dan oma, en vele oudjes sparen zich het eten uit de mond om de poes met Sheba-blikjes te verwennen. Er is anderzijds natuurlijk wel het algemene slachthuizennegationisme: we willen niet weten waar die kippenbout op ons bord vandaan komt. En wie het wel al gezien heeft, maakt veel kans om zich tot het vegetarisme te bekeren. Walgelijke praktijken, kalveren in kisten, legkippen die leven op de ruimte van een A4-velletje. De sensibilisering rond dierenwelzijn, als universele empathie en respect voor het leven, komt in elk geval niet op gang. En daarvoor mogen, vreemd genoeg, de Vlaamse Groenen met de vinger gewezen worden: in het huidige politieke landschap worden zij gepercipieerd als wereldvreemde Al Gore-adepten die voortdurend met het kijvend vingertje klaar staan, terwijl ze zelf meestal uit een sociaal-geprivilegieerde omgeving komen. Echte bobo’s dus. Dat straalt negatief af op het ecologisch bewustwordingsproces (“klimaatverandering? Larie!”) en dus ook op de daaraan verwante thema’s zoals dierenwelzijn. Ik spreek met opzet niet over dierenrechten, want rechten worden aan mensen toegekend. Je leert kinderen om spinnen niét dood te trappen, niet omdat die beesten “rechten” hebben, maar gewoonweg omdat dieren ook pijn voelen, en er zoiets is als een verbondenheid bestaat met alle levende wezens, buiten de utilitaire horizon van de vleeseter. Dat inzicht hebben we o.m. te danken aan de Engelse filosoof Jeremy Bentham (1748-1832).

In het essay “Kreeft op zijn Japanees”, geschreven na een etentje bij de Japanner waar ze levende kreeften middendoor sneden en op een gloeiende plaat gooiden terwijl de beesten nog minuten lang kronkelden, tot groot plezier van de gasten, heb ik dat gebrek aan fundamenteel mede-lijden vastgesteld en antropologisch omkaderd. De vleeseter wil macht demonstreren en zijn heerschappij over de natuur ritueel bezegelen. Terwijl tal van grote sportlui nauwelijks vlees eten, fysiek hebben we het niet nodig. Maar goed, de Groene beweging, en zeker de partijpolitieke fractie ervan, is veeleer spelbreker dan katalysator geweest in dat bewustwordingsproces. Het Agalev van Pater Versteylen, ontstaan in de laten jaren ’70 van vorige eeuw, was nog een echte activistische formatie met een Christelijk-fundamentalistische inspiratie. Maar onder impuls van Mieke Vogels en Jos Geysels werd die spirituele dimensie afgedempt. De partij werd een strak geleide machine die weinig tendensrecht, laat staan dissidentie, gedoogde. De sympathiek-alternatieve, enigszins anarchistische anti-establishmentkantjes werden er afgevijld. Voor ideologische zijsprongen naar meer enthousiasmerende verhalen rond levenskwaliteit, gezondheid, onthaasting, harmonie met de natuur, collectief identiteitsbesef, was geen plaats meer: allemaal te veel buik en onderbuik.

“De sensibilisering rond dierenwelzijn, als universele empathie en respect voor het leven, komt in elk geval niet op gang. En daarvoor mogen we de Vlaamse Groenen met de vinger wijzen…”

Vooral Jos Geysels was en is een extreme ideeënagent, op het Stalinistische af. Hij is de bedenker van het cordon sanitaire, waarmee het politieke establishment zich van een lastige outsider probeerde te ontdoen,- een aanfluiting van elk elementair democratisch fatsoen. Hij was ook jarenland voorzitter van boek.be, organisator van de Antwerpse Boekenbeurs waar bepaalde uitgeverijen van rechtse signatuur nog altijd geweerd worden. Binnen het toenmalige Agalev was Geysels een fervent tegenstander van de zgn. basisdemocratie, veegde het cumulverbod aan zijn laars, en duwde hij er een strakke, verticale partijhiërarchie door. Opgeruimd staat netjes.

Geysels is de belichaming van een kil, bureaucratisch ecologisme dat zich vooral op de bovenbouw toelegt, de wetgeving, de regels, en niet op het Volksempfinden, zeg maar het gevoel van de dame met haar 19 katten. De partij hield zich voor de rest strikt aan de normen van de modieus-linkse political correctness, verdedigde bovendien een neo-Belgicistisch discours, kreeg het etiket van regelnevenpartij, en miste zo de Vlaamse grondstroom compleet. Groen! Is vandaag, met zijn schamele 7%, een echte establishmentpartij.

It ’s monotheism, you stupid

Het is dan ook niet te verwonderen dat de relatie tussen politiek-groen en Gaia (Global Action in the Interest of Animals) op zijn zachtst gezegd nogal dubbelzinnig is. De Groenen lusten filosoof Michel Vandenbosch niet. Zijn visie is veel te radicaal en anti-establishment. Enkele jaren geleden kreeg hij een pak rammel van veehandelaars op de markt van Anderlecht, terwijl rijkswachters er lachend stonden op te kijken. De NMBS en de Brusselse Metro weigeren zijn (betaalde) affichecampagnes rond de productie van foie gras, omdat de beelden te choquerend zijn: het politieke establishment en de marketeers willen geen onrust rond dierenleed, zeker niet met Kerstmis.

Evenmin is hij voor het klassieke links-progressieve gat te vangen, het paarse gezemel dat we zo beu waren: in tegenstelling tot de Groenen zit er in zijn missie wél een buikgevoel. De naam van zijn organisatie verwijst namelijk ook naar de Griekse oermoeder Gaia, de aardegodin die eigenlijk veel ouder is dan de klassiek-Griekse mythologie, en die vrijwel in alle culturen onder allerlei benamingen voorkomt. Isis is het Egyptische equivalent. Vóór Mohammed in Mekka toesloeg was ze trouwens ook aanwezig om en rond de Ka’ba, en gedenatureerd en ontsexualiseerd komt ze zelfs terug in de Christelijke Maria-figuur. Zij is de vergoddelijking van alle empathische en natuurreligieuze waarden die we vandaag seculier vermommen als mensen- of dierenrechten.

In de jaren ’60 van vorige eeuw introduceerde ene James Lovelock (en niet Lovecock, zoals hij door zijn critici spottend wordt genoemd) zelfs de Gaia-hypothese, een wetenschappelijk model dat de wisselwerking tussen alle elementen in de biosfeer en de aarde zelf als één groot vitaal-zelfregelend gebeuren beschouwt. In dat perspectief is de mens één deeltje van dat groot lichaam, dat vandaag de dag evenwel de neiging heeft om zich cancerogeen te gedragen, gericht op de vernietiging van het weefsel. We moeten dus terug landen, aarde worden. In wezen is deze Gaia-revival schatplichtig aan filosofen zoals Friedrich Nietzsche, wiens Zarathustra eveneens de ultieme bestemming van de mens in organische relatie met de aarde en het hier-en-nu zag (“Bleibt der Erde treu!”). Voor Lovelock, door de Flower Power beïnvloed, liep het eerder op een madeliefjesdans uit (Daisyworld),- een overigens correcte theorie die vaststelt dat lichtgekleurde madeliefjes vooral in de zomer voorkomen om meer zonnelicht en warmte terug te kaatsen, en de donkergekleurde in voor- en najaar om meer licht vast te houden. Zo zouden zij helpen om de atmosferische temperatuur te stabiliseren en de aarde tegen opwarming te behoeden: alles werkt met alles samen in één grote keten van het behoud. Immanente rechtvaardigheid, om het met André Léonard te zeggen…

“De Moslimexecutieve, die meer en meer de allures krijgt van een parallel overheidsorganisme, levert ook de slagers… die alleen maar enkele koranverzen hoeven van buiten te kennen. Er wordt dus nogal wat op los gekerfd door deze dilletanten.”

Dit aards-sacrale karakter van het ecologisme is voor de groenen een taboe, want de aarde ruikt voor hen naar stront, carnaval, en het fascisme, en het zou maar eens de monotheïstische gevoeligheden van de geïnstitutionaliseerde godsdiensten (jodendom, christendom én islam) kunnen verstoren. Bovendien is Gaia in wezen een conservatief concept, gericht op behoud, evenwicht en zelfregulering, niet op expansie en maakbaarheid. Ook over dat monotheïsme in onze geïnstitutionaliseerd-bureaucratische brave new world heb ik al grote bomen opgezet. In wezen gaat het terug op de oertiran Mozes, die met de veelgoderij en de natuurreligie korte metten maakte, omdat het zijn politieke beheersingsstrategie in de weg stond. Vandaar de stenen tafelen, de oervorm van het politiek-correcte denken. Het brein van Jos Geysels is monotheïstisch, vertikaal en exclusief. Mozaïsch zelfs. Het “offert” dingen en mensen op aan de Goede Zaak, het elimineert, verdringt, purifieert. Het ideologiseert en transcendeert, op zo’n manier dat de essentie van het leven zelf verloren gaat. In mijn ogen is het zelf een soort fascisme (men spreekt dan van “eco-fascisme”) al zal Jos daar niet mee akkoord gaan.

Het mag ons dus niet verwonderen dat groen-links geen kik gaf n.a.v. het jaarlijkse Offerfeest van de moslims, gisteren, 16 november: het multiculturele dogma is blijkbaar belangrijker dan het protest tegen deze barbarij. Het gaat er nochtans bloederig aan toe. De keel van het onverdoofde schaap wordt overgesneden, waarna men het spartelende dier laat leegbloeden op de grond. De Moslimexecutieve, die meer en meer de allures krijgt van een parallel overheidsorganisme (dat in een later stadium ook de sharia mag toepassen?) levert ook de slagers… die alleen maar enkele koranverzen hoeven van buiten te kennen. Er wordt dus nogal wat op los gekerfd door deze dilletanten.

Het is integendeel de erfvijand van Groen, het Vlaams Belang, dat actie voert tegen de onverdoofde slachtingen, maar dan wel alleen als het over moslims gaat, want de barbarij bestaat ook in onze “Christelijke” slachthuizen. Ook de zgn. rechterzijde, waar zelfs de anti-abortus-beweging nog actief is in naam van het “respect voor het leven”, deelt in de onverschilligheid als het over andere levende wezens gaat. Terwijl nu juist dat heidens naturalisme, met een lichte matriarchale toets, gefundenes Fressen zou kunnen zijn voor een partij die zich rechts-conservatief opstelt.

Moeten we nu in sneltempo tempels oprichten voor Gaia of Isis? Neen, natuurlijk niet. Wel laat de ontkerstening van het Avondland een lacune, en hebben we nood aan nieuwe vormen van spiritualiteit en zingeving. Anders staan we binnen de kortste keren zelf schapen te kelen in naam van Allah. Er is beslist zelfs een electorale markt voor een groen-rechtse gelukspartij, gefocust op levenskwaliteit, natuurlijk evenwicht en spiritualiteit, maar men gaat er achteloos aan voorbij. In Nederland bestaat er wel een Partij voor de Dieren (PvdD) onder leiding van de schone Marianne Louise Thieme, maar zo’n one-issue-partij doet geen recht aan de veel bredere Gaia-onderstroom. Een groot deel van de afkeer tegen politici, techneuten, overgesubsidieerde cultuur, bureaucratie, commerce, etc valt nochtans in die bedding: een zoektocht naar zuiverheid en autenticiteit, het helende, een rechtzetting van wat krom is, terug naar “the real thing”. Geert Wilders zit er iets dichter op, en wil dierenwelzijn in de grondwet opnemen, maar zijn roep naar meer autowegen en de opheffing van het rookverbod in de horeca is dan weer wansmakelijk.

Gaia blijft dus politiek dakloos en maatschappelijk eenzaam, en Vandenbosch krijgt alleen maar muilperen op zijn toch al scheve smoel. Misschien moet hij wat harder worden, militanter, semi-illegaal, meer Greenpeace. Daar ligt, ben ik zeker van, de toekomst van het nieuwe burgerverzet. Een Gaea met de deegrol dus, een Dulle Griet misschien zelfs. Daar hebben we zelfs meteen een oer-Vlaams ikoon, een vrouw met meer ballen dan Neleke op de schoorsteen.

Johan Sanctorum

7 Comments:

At 18/11/10 12:51, Anonymous Herman said...

[..]In Nederland bestaat er wel een Partij voor de Dieren (PvdD) onder leiding van de schone Marianne Louise Thieme, maar zo’n one-issue-partij doet geen recht aan de veel bredere Gaia-onderstroom.[..]

De partij voor de Dieren is geen one-issuepartij. Eerder is zij 'Big-issue'partij. Immers de zorg over het onvoorstelbare dierenleed krijgt een vervolg in de ander kwalijke aspecten van de overmatige vleesproductie en -consumptie. De uitstoot van CO2, lachgas en methaan, die onze atmosfeer vergiftigen, de honger in de wereld die mede in stand gehouden wordt doordat het overgrote deel van het landbouwareaal in beslag wordt genomen voor de verbouw van veevoer. En dat terwijl voor één kilo dierlijk eiwit- zeg maar uw stukje vlees - zeven tot tien kilo plantaardig eiwit nodig is. Ook het drinkwaterprobleem is direct verbonden aan de veehouderij. De biodiversiteit, die zoönosen - dierziekten die ook op de mens overgaan - alles zit vast aan de manier waarop wij met onze mededieren omgaan en ze ge(?)bruiken voor onze lekkere trek, vermaak, ontspanning, de hang naar geld verdienen en status. Dat is geen one-issuepartij maar een partij die het geweten vormt van de samenleving. Helaas luisteren nog te weinig mensen naar dit geweten, evenmin als ze hun oor te luisteren leggen bij hun eigen geweten.

 
At 18/11/10 13:53, Anonymous traveller said...

Volledig akkoord dat dieren niet nodeloos pijn moeten lijden.
Voor de rest ben ik het moe om vegetarische onzin te lezen.
Ga aub naar India, een vegetarisch levend laboratorium van meer dan een miljard specimen, bestaande uit 30% non-vegetariërs en 70% vegetariërs.
Bekijk dan de afmetingen van beide groepen en hun gezondheidstoestand.
India heeft alleen Olympische gouden medailles voor hockey zo lang ze het alleen speelden tegen Pakistan en amateurs, ze hebben het één keer gewonnen tot de Europeanen en Zuid-Amerikanen en Australiërs zich begonnen te interesseren. Sindsdien niets meer.
Ook een vrouwelijke loopster won eens, alleen was het een man en speelde ze haar medaille kwijt wegens bedrog, en dat was het dan.
Dus aub stop die vegetarische gezondheidslitanieën.
Als klein zijdelings weetje, in Bombay komen de welgestelde vrouwen van super Jain-vegetariërs op Crawford subze-market (groentenmarkt)viriele moslims-vleeseters huren voor een namiddagje seks.

 
At 18/11/10 21:10, Anonymous Anoniem said...

Traveller, wat een onzin om vegetarisme af te doen als onzin... Ga je het over topsport hebben terwijl het gaat om dierenwelzijn en inzet voor natuur en milieu? Dat vegetariërs minder gezond zouden zijn is nonsens, integendeel. En ook al zouden wij minder gezond zijn, we doen het voor de dieren.

 
At 18/11/10 22:06, Anonymous traveller said...

@ Anoniem

Het is uw lijf.
Ga naar India en bekijk de mensen, vergelijk de groepen.
Het is niet zo moeilijk, maar als men die vegetarische zever wil volgen ga dan jullie gang.
Dierenwelzijn? Wat is dat feitelijk? Dieren als mensen behandelen?
De natuur en het milieu?
Ga naar India, HET laboratorium van die idiotie, en bekijk de natuur, het milieu en de dieren.
Te gecompliceerd of te eenvoudig?

 
At 19/11/10 00:47, Anonymous Herman said...

@AT: U hebt kennelijk iets met India. Of eerder iets tegen India? Complex? Trauma? U gebruikt woorden als 'zever' en 'idiotie'. Een teken dat u geen argumenten hebt om uw 'ideeën' kracht bij te zetten. Het is kennelijk nooit bij u opgekomen dat mensen vegetariër of veganist worden puur uit mededogen met en schaamte over wat we met dieren doen. Dieren als mensen behandelen? Waarom zou je? Dieren als dieren behandelen, dat is wat dieren nodig hebben. Dat betekent dieren behandelen in overeenstemming met en met respect voor hun aard en behoeften. Te gecompliceerd of te eenvoudig? Geen van beide. Heb vanavond de film "The Cove" gezien. Over de de zinloze afslachting van duizenden dolfijnen, dieren die zeer aan ons verwant zijn. Een soort die dat ongestraft laat gebeuren, samen met alle andere gruwelijkheden die we ons menen te mogen veroorloven ten opzichte van andere dieren, is ten dode opgeschreven. Gelukkig zijn er mensen en organisaties die woorden als beschaving, mededogen, respect en activisme meer dan alleen maar woorden laten zijn en er invulling aan geven. Te gecompliceerd of te eenvoudig?

 
At 19/11/10 01:45, Anonymous Marc Huybrechts said...

Dit is een indrukwekkend artikel van Johan Sanctorum, en als vegetarier heb ik het zeker goed kunnen 'smaken'.

@ Traveller

Ik denk dat je hier te sterk vereenvoudigt. India en Indians vormen een complex onderwerp. Waarom ze tot nog toe weinig resultaten bekomen in "topsport" (cricket uitgezonderd) is ook geen gemakkelijke vraag om te beantwoorden. Het zal wel vooral te maken hebben met de factoren armoede en cultuur (dat ondermeer vegetarisme inhoudt, echter dat is maar 1 aspect van die cultuur), maar dat is ook niet veel zeggen.

Vroeger stonden de Chinezen ook nergens in topsport, en dat waren zeker geen vegetariers, verre van! Vandaag doen ze het veel beter, en ik vermoed dat de Indiers het binnen 1 of 2 dekaden ook veel beter zullen doen in topsport (nu er duidelijke indicaties zijn - ondermeer van de overheid - dat ze daar nu meer interese voor beginnen te hebben).

Trouwens, als 30% van Indiers niet-vegetariers zijn, dan is dat nog goed voor meer dan 300 miljoen mensen. Als je dan die 300 Indische niet-vegetariers zou vergelijken met de 22 miljoen Australiers (en dat zijn zeker geen vegetariers!), op het vlak van topsport, dan zou het duidelijk moeten zijn dat vegetarisme NIET de verklaring is voor de povere sportresultaten van India. Die 300 miljoen niet-vegetarische Indiers presteren ook pover op dat vlak.

 
At 19/11/10 15:54, Anonymous traveller said...

@ Marc Huybrechts

Ik ben het grotendeels eens met het artikel maar ik stijger als ik over de gezonde vegetarërs hoor praten.
Ik heb in India geleefd en heb alleen gezondheidscatastrofes gezien.
De gemiddelde hindu is eerder klein met een hangbuikje. Ik ken zijn gemiddelde leeftijd niet maar ik heb alleen mensen van minder dan vijftig weten sterven. Er zijn natuurlijk oudere mensen en veel met zulke bevolking maar de mensen waarvan ik de begrafenis heb meegemaakt waren allen onder de vijftig.
De meeste sportmannen zijn dan nog sikhs die vlees eten.
Natuurlijk zijn de levensomstandigheden niet ideaal, ik hoop dat ze ondertussen verbeteren, maar de doodsoorzaken van bekenden waren bijna steeds te wijten aan een gebrek aan immuniteit. Alle dokters die ik daar sprak betreurden het dat ze geen vlees aten.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>