12 mei 2010

Vlaanderen gaat Kosovo achterna

Mark Eyskens stelt een onafhankelijk Vlaanderen gelijk met Kosovo. Het is even puzzelen wat dat precies betekent. Maar dan blijkt dat hij iets heel anders impliceert dan hij waarschijnlijk bedoelde. Misschien is zijn waarschuwing tegen Vlaamse onafhankelijkheid wel een onbedoelde aanmoediging.



Op 7 mei haalde Mark Eyskens de Daily Telegraph met zijn voorspelling dat de onafhankelijkheid van Vlaanderen een soort Kosovo-scenario zou inluiden. De overgrote meerderheid van vluchtige lezers zal daaruit begrepen hebben dat er hier bloed gaat vloeien. Véél bloed, want volgens de VS-propaganda die de bombardementen op Servië voorbereidde, was er daar een “genocide” gepleegd op “een kwart miljoen Albanese Kosovaren”. Alsof er naar verhouding in België een miljoen mensen gedood zouden zijn. Van die genocide is nooit een spoor gevonden, en Navo-bronnen hebben dat verhaal een stille dood laten sterven nadat het zijn doel gediend had. Alleen Eyskens zelf is dat cijfer nog jaren na de oorlog blijven herhalen.

Overigens, ongeacht welk juist het aantal slachtoffers van de hele Joegoslavische desintegratie geweest is, Eyskens is in ieder geval medeschuldig aan hun dood. Hij was Belgisch minister van Buitenlandse Zaken in 1991 (tot maart 1992) toen het desintegratieproces begon. Op dat ogenblik hadden de EU en de Navo een werkbare formule voor de reorganisatie van de Zuid-Slavische ruimte op de sporen kunnen zetten: onafhankelijke staten met grenzen hertekend in functie van de wil van de bevolking. Als stichtend lid en zetel van het hoofdkwartier van beide statenbonden kon België een bovenproportioneel gewicht in de schaal leggen om een verstandige oplossing door te drukken. Maar het tegendeel is gebeurd, en wel om bij uitstek Belgische redenen.

Landen met een slecht geweten inzake de behandeling van hun geminoriseerde etnische groepen, zoals Spanje en Frankrijk maar vooral natuurlijk België, zetten zich schrap om het uiteenvallen van Joegoslavië tegen te houden. De wil van de betrokken bevolking interesseerde hen niet, alleen het voorbeeldeffect dat een geslaagd separatisme op hun eigen achtergestelde volkeren zou kunnen hebben. Toen Slovenië en Kroatië (in navolging van de Baltische staten) en nadien de andere deelrepublieken de antidemocratische bemoeienissen van de “internationale gemeenschap” negeerden en toch hun onafhankelijkheid uitriepen, vielen de Eyskensen van deze wereld terug op een tweede afweerlinie om de uitbrekende democratie in te dammen: vasthouden aan de toevallige administratieve grenslijnen van de verdwijnende staat. Daarom moesten de Kroaten en Serviërs in Bosnië, waar zij samen een ruime meerderheid vormden die liever de grenzen hertekend zag, in die kunstmatige staat onder moslimdominantie opgesloten blijven.

Als de Kroaten het recht hadden op een eigen staat, dan hadden de Serviërs dat ook, en dat vergde een hertekenigng van de grenzen, zodat Servische gebieden in Kroatië of Bosnië naar een nieuwe staat Servië zouden overgeheld worden, en omgekeerd. Ook de Bosnische Muslimani hadden dan in hun regio’s een etnische staat kunnen krijgen. Zulk een harmonische afwikkeling onder Westerse supervisie had bovendien een sfeer van goede wil geschapen die aan de overblijvende etnische minderheden volledige burgerrechten en een correcte behandeling zou verzekeren, iets heel anders dan de terreur waaronder de Serviërs nu in Kosovo moeten leven. Spijts alle CVP-praat over “de mens centraal stellen” gaven de verbeeldingloze staatsnationalisten echter voorrang aan dat toevallige keurslijf van grenslijnen boven de wil van de concrete mensen die erin gedwongen werden.

In 1991-92 had een resolute keuze van EU en Navo voor een opdeling in natiestaten op basis van bevolkingscijfers of districtsgewijze referenda een ordelijke reorganisatie van de Zuid-Slavische ruimte kunnen waarborgen. Dat is geen gemakkelijke wijsheid achteraf, want ook toen waren er stemmen die tegenover de Joegoslavische “volkerengevangenis” het alternatief van de democratische opdeling in natiestaten voorstelden. Maar Eyskens en zijn collega’s met een gelijkaardig slecht geweten beslisten er anders over. Zij hadden vele duizenden Albanese, Zigeuner- en Slavische mensenlevens over voor hun dwingende prioriteit, de Basken en Vlamingen en andere benadeelde volkeren van een hoopgevend model voor een vreedzaam en geslaagd separatisme te beroven.

Niets om fier op te zijn, en misschien is het daarom dat Eyskens in zijn jongste commentaar bij de Belgische crisis, bij nadere lezing, niet blijkt te doelen op het bloed dat in Kosovo gevloeid zou zijn. Wel wil hij gezegd hebben dat een onafhankelijk Vlaanderen een staat met slechts geringe erkenning zal worden. Als we zijn vergelijking met Kosovo ernstig nemen, valt het met die erkenning echter nogal mee.

Om te beginnen heeft de Navo er een oorlog en een flagrante schending van het VN-handvest (inzake territoriale integriteit van de lidstaten) voor over gehad om de onafhankelijkheid van Kosovo af te dwingen. Dat is voor Vlaanderen niet nodig, noch wenselijk, maar het toont wel dat de wereld niet noodzakelijk bezwaar maakt tegen separatisme. Binnen de twee jaar nadat Kosovo de onafhankelijkheid uitgeroepen heeft, is de jonge staat door 67 staten erkend, onderwie de VS, Japan en 22 EU-lidstaten.

En dat vreselijke noodlot zou Vlaanderen te wachten staan? Volgens Eyskens zal dus tegen 2012 de Vlaamse republiek door 67 staten erkend zijn. Barack Obama zal de Vlaamse republiek in de gemeenschap der vrije naties verwelkomen. Niet echt een vooruitzicht dat de Vlamingen schrik aanjaagt.

Toegegeven, 2012 is het jaar waarvoor Madame Soleil op basis van de Maya-astrologie het einde van de wereld voorspelt. Kan natuurlijk gebeuren, maar aan betwistingen rond Vlaanderens onafhankelijkheid zal het echt niet liggen. De wereld is wel meer gewoon dan de dood van een ziek koninkrijk en de geboorte van een vrije republiek.

Labels: , , ,

3 Comments:

At 12/5/10 17:54, Anonymous Marc Huybrechts said...

De vergelijking die Eyskens maakt met Kosovo is inderdaad belachelijk en, zonder enige twijfel, BEWUST misleidend.

Niettemin heb ik twee punten van meningsverschil met de heer Elst.

1) De notie dat "de EU en de Navo een werkbare formule voor de reorganisatie van de Zuid-Slavische ruimte op de sporen (hadden) kunnen zetten" lijkt me overdreven idealistisch en onwerelds. Beide instellingen kunnen niet op voorhand een desintegratie van andere landen plannen, en de navo is zich maar gaan bezig houden met de Joegoslavische crisis nadat het desintegratieproces (en vooral de oorlog tussen Kroaten en Serviers) al ver onderwege was. Men doet er best aan van de Joeslavische desintegratie te onderscheiden van de Kosovo-crisis, die enkele jaren later kwam (en eigenlijk een 'interne' Servische crisis was, geen Joegoslavische meer).

Het is misschien waar dat er geen "genocide" plaats heeft gegrepen in Kosovo, maar "ethnische zuiveringen" (gedwongen 'vlucht' of verweidering) grepen er wel plaats op grote schaal. Of dat de navo-interventie justifieerde is iets waarover redelijke mensen van mening kunnen verschillen.

Ik ga wel akkoord met de beschrijving die de heer Elst geeft van wat de achterliggende motivaties van Eyskens en van de Belgische regering waren ten aanzien van de Joegoslavische crisis. Maar, ik denk ook dat die van weinig of geen belang konden zijn binnen de navo-councils waar de motivaties van de regeringen van de VS, Duitsland en Frankrijk, dominant moeten geweest zijn. De Clinton regering, die uiteindelijk tot interventie(s) besliste, deed dit op basis van de publieke opinie die dagelijks - en langdurig over een periode van enkele jaren! - met media rapportages over 'atrocities' geconfronteerd werd. Zij deed dit zeker niet om "uitbrekende democratie in te dammen". De anti-separatistische motivaties van Eyskens en andere Europese consoorten lijken me totaal irrelevant geweest te zijn in deze context. Zij zijn trouwens incapabel om militair op eigen houtje te intervenieren. Als het Vlaamse parlement ooit de moed zou kunnen opbrengen om Vlaamse onafhankelijkheid af te kondigen, is er iemand die vandaag kan geloven dat absurd-'pacifistische' Europeanen gelijk Eyskens en consoorten tot militair geweld zouden kunnen overgaan?

2) Men kan niet de navo verwijten van het "VN-Handvest" te schenden in de Kosovo-crisis, en tegelijkertijd beweren dat de navo de reorganisatie van de Zuid-Slavische ruimte had moeten plannen. Trouwens het VN-Handvest is geen constitutie van een echt democratisch bestel. Het is een 'vodje papier', en de implementatie ervan is uiterst selectief en steeds afhankelijk van feitelijke machtsverhoudingen binnen de wereld. Dit laatste gaat bepaald worden door de militaire capaciteiten van (alle) staten en gedeeltelijk ook door de wilskracht en 'tenacity' van de publieke opinie(s) in het handjevol van democratische landen.

 
At 12/5/10 21:34, Anonymous pepperjack said...

Over Eyskens zijn we het blijkbaar allemaal roerend eens: de man is in een beschamend sukkelstraatje terechtgekomen en rijgt de meest dwaze uitsrpaken aaneen, en blijkbaar is er niemand in zijn omgeving die hem "tegen zichzelf beschermt".

Maar tweeledig voorbehoud bij de reactie van MH: "ethnische zuivereingen grepen (in Kosovo) plaats op grote schaal".

Ten eerste vind ik dat niet zo "evident", en ten tweede weiger ik mee te stappen in de heel politiek correcte logica dat ethnische zuiveringen per definitie slecht of ontethisch zijn. M.i. hangt dat vooral af van de *manier waarop* ze uitgevoerd worden, maar ieder een eigen territorium geven is m.i. pure logica die veel grotere rampen kan vermijden. In die zin onderschrijf ik de tekst van Elst.

Het verwondert mij trouwens van MH dat hij zo onkritisch meestapt in de gemene toepassing van die term.

Persoonlijk denk ik dat ook de wapenverkoop zeer goed floreerde bij het conflict in Yugo. Eerst door leveringen aan partijen, dan door het militaire ingrijpen. Net zoals bij medicijnen geldt ook voor deze zaken een onontkoombare commerciële logica waar we niet naïef over moeten doen.

Dat 'Kosovaren' recht hebben op een eigen staat, maar Kosovo-Serviërs in Kosovo dan weer niet, is een logica die ieder gezond verstand te boven gaat. Tenzij er über en untermensche zijn natuurlijk, of tenzij als de Ami's zich nog eens persé tov een Russiche bondgenoot wilden manifsteren (en toch bij enkele moslims goed wilden staan).

 
At 12/5/10 23:27, Anonymous Marc Huybrechts said...

@ pepperjack

Zoals ik reeds schreef, over de navo-interventies in ex-Joegoslavia in de 1990's kunnen redelijke mensen van mening verschillen. Ik reken u als behorend tot de redelijke mensen, maar het is me helemaal ONduidelijk of wij verschillend zouden oordelen over die interventies. Als u heel voorzichtig zou willen lezen, dan zou u kunen merken dat ik me helemaal niet heb uitgesproken over die interventies zelf. Ik heb wel twee specifieke opinies van Koenraad Elst proberen te weerleggen, en die opinies betroffen (a) zijn notie dat de navo de reorganisatie van de zuid-slavische regio had moeten plannen, en ook zijn comment (b) omtrent het VN Handvest.

We moeten een duidelijk onderscheid maken tussen feiten en opinies.

1) Dat er toen etnische zuiveringen op grote schaal plaats grepen in Kosovo is voor mij een feit, dat berust op mijn geheugen van de toenmalige gebeurtenissen zoals gerapporteerd door de 'grote media'. U zijt daar blijkbaar niet van overtuigd. Ik kan u enkel aanraden van een beetje research daaromtrent te doen in betrouwbare bronnen.

2) Ik heb nergens geschreven dat die zuiveringen "evident" waren, en kan dan ook niet begrijpen waarom u aanhalingstekens gebruikt alsof ik dat geschreven zou hebben. Niettemin, ook al had ik dat niet geshreven, ik wil nu wel gerust affirmeren dat die toenmalige zuiveringen voor mij "evident" zijn, omdat ik er teveel evidentie van met mijn ogen heb kunnen van waarnemen (toegegeven via mediabronnen).

3) Ik denk dat we alledrie (Elst, Pepperjack, en MH) akkoord kunnen gaan met het algemeen principe van "ieder een eigen territorium". Echter, uw "geven" is er misschieen een beetje te veel aan. Wie moet aan wie "geven"? En ik denk verder dat dat principe enkel kan opgaan wanneer er duidelijke geografische separatie is tussen 'volkeren'. "Ethnische zuiveringen" van langdurig-gevestigde 'volkeren' is zeker niet iets dat ik als "ethisch" zou kunnen omschrijven, tenzij het een duidelijk onderdeel vormt van een breed vredesakkoord dat een zekere democratische legitimiteit heeft kunnen verwerven (normaal via verkiezingen). Individuen hebben ook 'rechten' die men niet zo maar mag negeren in functie van een theorie of ideologie over volkerensoevereiniteit of zelfs in functie van "logica".

4) Het is onduidelijk wat u bedoelt met mijn vermeend onkritisch meestappen in de gemene toepassing van een term. Welke term? Bedoelt u dat er geen ethnische zuiveringen zouden plaats gegrepen hebben, en dat ik dat niet zou mogen erkennen?

5) De notie dat het Joegoslavia conflict en de navo-interventies daar zouden geinstigeerd zijn door "wapenverkoop" is al even belachelijk als Eyskens' vergelijking van Vlaanderen met Kosovo. Dit is naief-links dogmatisme van de ergste soort (i.e. irrationeel conspirationeel denken).

6) Uw laatste punt berust op irrationele speculaties. Het is nooit gemakkelijk voor democratische overheden van militair in te grijpen. Precies omdat zij 'accountable' zijn tegenover hun eigen bevolking en kunnen weggestemd worden. Nogmaals, de Clinton Administratie heeft ingegrepen, na jarenlange aarzelingen, op basis van 'atrocities' en de daaruitvolgende druk van media en publieke opinie. Dat sommige moslims dat zouden kunnen apprecieren is mogelijks een bijgedachte, maar zeker geen hoofdreden. Het is trouwens een mogelijke bijgedachte die grotendeels berust op een illusie.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>