25 mei 2009

India kiest voor eenheid

Een week na de verkiezingen in India en de reacties van de politici aldaar is het tijd voor een bilan. De grote winnaar is de Congrespartij, die de kern vormde van de uittredende coalitieregering. Het ging om een ware wederopstanding, want de partij was tijdens de jaren ’90 vooral in het Hindi-sprekend kerngebied haar traditionele stemmenbanken kwijtgeraakt.



De ex-onaanraakbaren vormden toen een eigen partij, de brahmanen liepen over naar de hindoe-nationalistische BJP, en de moslims naar links-populistische partijen. Het is vooral de massale terugkeer van de moslims die in tientallen kiesdistricten de doorslag gegeven heeft. In sociaal-economisch opzicht heeft de partij door een liberaliserend beleid ook de opkomende middenklasse overtuigd.

De grootste verliezer zijn de communistische partijen, die in 2004 verrassend een historisch hoogtepunt bereikt hadden. Hun terugval is het meest opvallend in hun bolwerk West-Bengalen, waar dertig jaar communistisch beleid de economie veel schade heeft toegebracht. Ze zullen de Congresregering, waaraan ze voorwaardelijke gedoogsteun verleend hebben, niet meer kunnen chanteren.

Hetzelfde geldt voor de links-populistische partijen. De beide veelpartijenblokken, rond de Congrespartij en rond de Indiase Volkspartij (BJP), zien een verschrompeling van de kleintjes ten voordele van de leidende partij (zij het meer in zetel- dan in stemmenaantal). Een omkering dus van de fragmentatie en decentralisatie die zich bij de vorige verkiezingen aftekenden. Tot grote teleurstelling van de meeste Westerse India-watchers blijken kaste- en klassenstrijd over hun hoogtepunt te zijn. Voor India's eenheid is dat niet slecht.

Een opvallend voorbeeld is de nederlaag van Mayawati, leidster van de ex-onaanraakbaren en deelstaatpremier van Uttar Pradesh. Dat zij sedert haar aantreden in 1995 agressief haar eigen kastenbasis bevoordeelt, wordt haar als begrijpelijke compensatie voor eeuwen achterstelling vergeven. Maar de macht is haar danig naar het hoofd gestegen. Miljoenen aan “vrijwillige donaties” vloeiden naar haar hoofdkwartier en overal verrezen standbeelden voor haarzelf. De kiezer vond het nu welletjes.

De hindoe-nationalistische BJP, die opnieuw (zoals in 1998-2004) de regering had willen vormen, gaat ook achteruit, net als vorige keer: van 183 zetels in 1999 via 137 in 2004 naar 116 vandaag. Dat is het lot van een partij die zichzelf ontrouw wordt. Haar oorspronkelijk profiel had haar in de verkiezingen van in de jaren 90 steeds groter gemaakt omdat het aan een behoefte beantwoordde. Zij gaf toen gehoor aan de verzuchtingen van de kleine ondernemers en ICT-ers met een liberaliserend programma. Tegelijk appelleerde zij aan de getrouwen van Mahatma Gandhi’s economische zelfredzaamheid met de belofte om buitenlandse concerns buiten te houden. Tenslotte beloofde zij de hindoes een einde aan de wettelijke en feitelijke achterstellingen die hen treffen.

Het is aan buitenlanders doorgaans moeilijk uit te leggen, maar als Vlaming in België weet ik van dichtbij dat het perfect mogelijk is om een numerieke meerderheidsgroep in een politieke minderheidspositie te duwen. In India bv. waarborgt de grondwet aan de minderheden het recht op eigen gebedshuizen en gesubsidieerde scholen, niet aan de hindoes. Hindoe-tempels worden door de regering overgenomen en hun inkomsten uit offergaven afgeleid naar niet-hindoe doeleinden. De grondwet kent aan deelstaten met moslim- of christelijke meerderheid een grotere autonomie toe. Anderzijds voorziet hij de instelling van een gemeenschappelijke familiewetgeving voor alle burgers ongeacht religie, een hoeksteen van elk seculier bestel, maar juist de zich “seculier” noemende partijen blokkeren de uitvoering daarvan om de moslims hun sjaria te gunnen. In 1990 hebben moslims de hindoes uit Kasjmir verdreven, en geen enkele regering doet het nodige om hen te laten terugkeren.

De BJP beloofde om daar werk van te maken, maar eens aan de macht heeft ze er geen vinger naar uitgestoken. In plaats van economisch nationalisme stelde ze de grenzen open voor buitenlandse overnames, zelfs in de gevoelige sector van de media. Linkse regeringen hadden altijd een zeker cultureel nationalisme betracht, zij het dan zonder het “nationalisme” te noemen, eerder in naam van het antikolonialisme of de volkscultuur. De BJP echter stelde kunstcollecties en culturele instellingen bloot aan de marktwerking, wat vaak hun ondergang betekende. Van de beloofde belastingverlichting maakte ze evenmin werk. Kortom, ze vervreemdde haar natuurlijke kiezersbasis van zich.

In de jongste campagne durfde ze haar oude beloften niet hernemen. Bovendien ontweek ze elk ideologisch debat met de smoes dat “voor goed bestuur geen ideologie nodig is”. Haar kiezers zijn in groten getale thuisgebleven, of naar de schaapstal van de Congrespartij teruggekeerd. Die krijgt nu de vrije hand om, weinig gehinderd door eigenzinnige coalitiepartners of een geloofwaardige oppositie, een krachtig beleid te voeren.

Labels:

16 Comments:

At 25/5/09 15:46, Anonymous traveller said...

@ Dr. Elst

Perfecte analyse.

 
At 25/5/09 19:19, Blogger Nicolas Raemdonck said...

Zijn er in India deelstaten met een Christelijke meerderheid?

 
At 25/5/09 21:11, Anonymous traveller said...

@ Nicolas Raemdonck

Neen, de grootste concentraties christenen zijn in de oude Portugese steden:
Bangalore, Mangalore en Goa, meteen ook de grootste concentraties scholen en universiteiten, vooral in de 2 eerste steden. Het resultaat is echter dat de grootste militaire onderzoekscentra van het leger, de intercontinentale raketten en de sateliet research instituten, samen met het onderzoek naar kernenergie in die steden gevestigd zijn met de meeste christelijke scholen en universiteiten, vooral Bangalore.
Er zijn ook een pak christenen in de grootsteden, maar die verdwijnen in de massa. Hyderabad heeft ook een serieuze hoeveelheid christenen maar ook daar is het verschijnsel een druppel op een hete plaat
Telkens komt die christelijke bevolking samen met het paket scholen en univs.

 
At 25/5/09 22:26, Blogger Koenraad Elst said...

@Nicolas:

De deelstaten Mizoram en Nagaland hebben een christelijke meerderheid en krachtens art. 371 van de grondwet een speciaal statuut met ruimere autonomie, naar het model van art. 370 dat een speciaal statuut aan Kasjmir toekent. In Goa is de christelijke meerderheid door de demografische evolutie een minderheid geworden.

 
At 25/5/09 23:17, Anonymous traveller said...

@ Nicolas Raemdonck

Sorry, Dr. Elst heeft gelijk, ik vergeet steeds weer het Noord-Oosten van India.
Als ik me goed herinner heeft Mizoram zelfs het grootste percentage geletterden in India. Het is natuurlijk een kleine bevolking, ik weet niet meer hoeveel maar ik denk niet dat het er meer dan 1 miljoen zijn. Nagaland is groter maar ik moet toegeven dat mijn herinneringen aan Noord-Oost India niet zeer fris meer zijn.

 
At 25/5/09 23:18, Blogger Nicolas Raemdonck said...

Hartelijk dank aan Koenraad Elst en Traveller voor het deskundige antwoord.

 
At 25/5/09 23:22, Blogger Nicolas Raemdonck said...

Ik lees dat de deelstaat Meghalaya ook een Christelijke meerderheid zou hebben. Ik vind het toch opmerkelijk en dat vreemd genoeg in dezelfde regio gesitueerd. Waarom heeft het Christendom daar meer vat gehad dan in andere regio's.

 
At 26/5/09 13:15, Anonymous traveller said...

@ Nicolas Raemdonck

Interessant om lezen op de site: Christianaggression.org :
Census Reveals Alarming Growth of Christianity in Northeast India.

Wat zou betekenen dat de groei recent is.
Het is waar dat de Engelsen er pas sinds 1870 officieel aanwezig waren.

 
At 26/5/09 16:40, Anonymous traveller said...

@ Nicolas Raemdonck

Je hebt me daar een "can of worms" geopend.
Op de site "www.shabarikumbh.org" zeggen ze zelfs dat de recente conversie van "Hindoes" tot Christianisme tot terrorisme heeft geleid.
Dat mag je wel met een korrel zout nemen, ik twijfel sterk dat die ethnieën die daar leven en verwant zijn aan de stammen van Myanmar (oud Birma) tot de Hindoe godsdienst behoorden.
Het zal vooral het onderwijs en de bewustwording van die arme bevolking zijn die het "terrorisme" doet leven.
Die bevolking is namelijk zeer, zeer arm en zit sinds jaar en dag op een olie rijkdom die door de Indische staat wordt geïnd zonder dat die bevolking er een cent wijzer van wordt.
Verder zijn er uitgestrekte theeplantages die aan de landeigenaars behoren en dat is in India enigszins anders georganiseerd dan in Europa tov de landarbeiders.

 
At 26/5/09 16:58, Anonymous Marc Huybrechts said...

Dit is inderdaad een interessante analyse van de grootste democratische verkiezingen in de wereld, die dus veel meer aandacht verdienen dan ze doorgaans krijgen in het Westen. Het is ook een enorm complex onderwerp dat moeilijk kan samengevat worden in een kort artikel. Met meer dan een miljard inwoners in India spelen er talrijke ethnische, intra-religieuse (kasten), en inter-religieuse conflicten mee, naast de meer traditionele 'split' op economisch vlak tussen 'links' en 'rechts'.

Mijn eerste indruk is dat de Indiers deze keer voor 'zekerheid' en tegen mogelijke 'avonturen' hebben gekozen. De Congress partij heeft in Manmohan Singh een leider met een 'geruststellend karakter', en ook een 'track record' van partiele economische liberalisatie dat de economische opbloei van de laatste twee dekaden heeft mogelijk gemaakt. Dat de kiezers hem beloond hebben voor dat 'record' (vroeger als financie-minister en recentelijk als premier) is een redelijke interpretatie.

Het ligt voor de hand dat er binnen de twee grootste partijen, Congress en de BJP, interne conflicten bestaan tussen linkse en rechtse stromingen op economisch vlak, en ook op cultureel vlak. En economisch "nationalisme" valt te onderscheiden van cultureel nationalisme.

De heer Elst suggereert dat de BJP verloren heeft op vele plaatsen omdat zij "culturele instellingen" bloot stelde aan "marktwerking". Ik heb daar zo mijn twijfels over, maar heb geen betere verklaring. Ik kan wel wijzen op de volgende twee feiten:

-- De uittredende federale regering was een Congress regering, en geen BJP regering. Het is redelijk van te veronderstellen dat deze verkiezingen allereerts gingen over een oordeel omtrent de uittredende regering en niet over de vroegere BJP regering.

-- In de rijkste en economisch meest-ontwikkelde deelstaat, Gujarat (in het Westen van India) heeft de BJP weer gewonnen onder de leiding van haar 'coming man' Modhi. Dat is tenminste 1 observatie die suggereert dat de kiezers niet noodzakelijk a priori tegen "marktwerking" zouden zijn. En Manmohan Singh zelf behoort ook niet tot de meer socialistische vleugel van Congress.

Het blijft dus moeilijk om eenduidige conclusies te trekken uit deze complexe verkiezingen en voorzichtigheid is geboden.

 
At 27/5/09 02:19, Blogger Koenraad Elst said...

De bewoners van het noordoosten zijn "hindoe" volgens de oorspronkelijke (nl. moslim-) definitie van dat woord: elke Indiër die geen jood, christen of moslim is. Al zouden met name de Naga's kunnen afdingen op de compkonent "Indiêr" in deze definitie, want hun gebied heeft voor de kolonisatie inderdaad nooit tot India behoord.

Wat marktwerking vs. cultureel nationalisme betreft, dit is een aloude tegenstelling binnen de rechterzijde: het bewaren van culturele tradities en eigenheid versus de vrijheid en de "creative destructie". De BJP-kiezers willen zeker marktwerking, maar binnen bepaalde grenzen en met name met respect voor nationale eigenheid. Zij hebben de partij hiervoor (en voor andere fouten) reeds in 2004 afgestraft, en zijn daarin nu verder gegaan omdat de partij van haar oppositiekuur volstrekt geen gebruik gemaakt heeft om zich te bezinnen en te corrigeren.

 
At 27/5/09 13:43, Anonymous traveller said...

@ Dr. Elst

Ik had het wel over de "Hindoe" godsdienst. Ik geloof niet, maar ik kan me vergissen, dat die stammen de "Hindoe" godsdienst volgden.

 
At 28/5/09 16:32, Blogger Koenraad Elst said...

Een godsdienst uit India met elementen van animisme en sjamanisme, die bomen en beelden en meerdere goden vereert, die mag men voor alle praktische doeleinden zeer zeker hindoe noemen. Of kent u ene hindoe-tekst die definieert wie niet hindoe is? Hert begrip "hindoe" zelf is in het hindoeïsme onbekend, evenals de opdeling van mensen in levenbeschouwelijke vakjes. Vandaar bv. het voorstel van prof. Arvind Sharma (Montreal) om bij de volkstelling toe te laten dat mensen bij "religie" meerdere opties aankruisen, net als in Japan. Zeker voor christenen en moslims is de kwestie van het wel of niet hindoe zijn van de betrokken stammen louter polemische vitterij: de heidense Mizo's, Naga's enz. gaan in ieder geval allemaal naar de hel, evengoed als de brahmanen uit Benares. Zij zijn in precies dezelfde mate onchristelijk resp. onislamitisch.

 
At 28/5/09 16:49, Anonymous traveller said...

@ Dr. Elst

In die zin heeft U natuurlijk gelijk.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik de verzameling hindoe goden en hun reïncarnaties nooit volledig heb begrepen. Het hing ook af van de geografische spreiding. Ik heb er echter nooit shamanisme in gezien.
Voor mij maakt de naam weinig uit, ik geloofde gewoon niet dat de "typische" hindoe goden zoals Shiva/Kali/Brahma/Krishna ook voor die stammen een betekenis hadden.
Ik was wel verrast die goden dan weer in een andere vorm maar gelijkaardig in Thailand aan te treffen.
Soit de spreiding van godsdiensten heeft natuurlijk te maken met culturele spreiding en die ging in Azië zeer ver via de handelswegen.
Ik zag in een Chinees museum eens een 15e eeuws schilderij waar alle belangrijke figuren een blauw gezicht hadden gekregen van de schilder, de anderen hadden een gewone bleke gelaatskleur. Toen ik tegen de museum conservator zei dat dit volgens mij onder Indische invloed was kreeg hij bijna een hartinfarct. Stel je voor, een Chinees cultureel erfgoed met Indische invloeden???

 
At 28/5/09 16:56, Anonymous traveller said...

Toen ik die conservator liet opmerken dat Buddha ook Indisch was wou hij met mij niet meer praten.

 
At 30/5/09 14:51, Blogger Koenraad Elst said...

Tot in de 19de eeuw dacht men in Europa dat de Boeddha ergens in één van de toen boeddhistische landen geleefd had. Het was een ontdekking dat hij een Indiër geweest was. Nog in mijn studententijd vroeg de welbekende prof. Herman Servotte zich tijdens een hoorcollege luidop af: "De Boeddha, leefde die nu in China of in India?" Het Indiase boeddhisme is ca. 1200 door de moslims uitgeroeid. In 1956 herleefde het toen dr. Bhimrao Ambedkar samen met een groot deel van zijn eigen ex-onaanraakbare Mahar-kaste het boeddhisme aannam. De socialist Ambedkar had precies het tegengestelde beeld van het boeddhisme als de maoïsten: terwijl dezen het als de geslepenste opium van het volk veroordeelden, zag hij er een progressieve en egalitaire hervormingsbeweging in.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>