18 oktober 2008

Hebben wij nog een voldoend aantal paarden ?

Wellicht hebt uzelf de opmerking al gemaakt, lezer, maar de laatste tijd is er nogal wat te doen rond aandelen. Aanvankelijk bankaandelen, vervolgens alle aandelen.
Dat onderwerp heeft van in mijn prille jeugd mijn belangstelling weggedragen, ook al kende ik het woord toen nog niet – grote mensen die daarover spraken, hadden het altijd over acties – en is de belangstelling altijd van puur theoretische aard gebleven.

Dat die zaak mij zo interesseerde komt door de radio. Op werkdagen werden ’s middags de beurskoersen van Brussel voorgelezen, vlak na het Nieuws. Het kan ook vlak ervoor zijn geweest, laten wij dit in het midden.
Wat ik mij ook niet meer juist herinner, is of de rubriek werd ingeleid met wat wij tegenwoordig een jingle noemen. U zult echter van mij aannemen dat ook zonder jingle namen als Rio Tinto, Kilo Moto, Compagnie du Kasai, zelfs Wagons-Lits mij als muziek in de oren klonken. Die leken wel uit Jules Verne of Karl May of Nowee te komen.

Ook zag ik, met vakantie bij mijn grootouders in het boerendorp Wezembeek-Oppem, soms meewarige lachjes aan tafel als toevallig mijn groottante ter sprake kwam die op haar zolder een malle had staan, vol met acties van de Tramways de Buenos Ayres. Die waren nog het papier niet waard waarop zij gedrukt waren, wist mijn grootvader.
Het woord penny-aandelen had toen nog niemand gehoord denk ik, maar nu begrijpen wij allemaal dat die arme tante wellicht was opgelicht door de Lippensen van haar tijd. En aangezien ik op school de hoofdsteden van alle grote landen al had moeten leren, vond ik het toch eigenaardig van die tante dat zij zo’n grote belangstelling had voor trams die tenslotte in Argentinië moesten rijden.

Het aandeel echter dat altijd mijn grootste aandacht trok, meer zelfs dan Kilo Moto, was dat van de Paardenreserve. .Paarden genoten mijn grote achting, meer nog dan moto’s.
Meestal schommelde dat aandeel rond de zeventienduizend frank meen ik mij te herinneren (vierhonderd tweeëntwintig euro zouden wij tegenwoordig zeggen), soms een beetje meer en soms een beetje minder.
Als mijn grootmoeder hoorde dat het onder de zeventienduizend was geraakt, dan keek zij verschrikt naar haar man, maar die bleef onverstoord aangezien hij enkel kippen, konijnen en duiven kweekte voor aan tafel, en zo kon de maaltijd in alle rust afgewerkt worden.

Labels: ,

4 Comments:

At 19/10/08 18:48, Anonymous Anoniem said...

wat een gezever

 
At 19/10/08 21:03, Blogger Marc Vanfraechem said...

U lijkt niet onder de indruk anonieme, sorry

 
At 24/10/08 20:53, Anonymous Anoniem said...

@Marc Vanfraechem

Voor alle duidelijkheid, ik heb niets te maken met die anonieme zeveraar hierboven. A propos, na de 'sorry' moet er wel een punt staan. Einde van de zin, ziet ge?

 
At 25/10/08 23:14, Blogger Marc Vanfraechem said...

@anonieme 2: ik geef toe dat ik een fractie van een seconde te vroeg ben opgehouden met typen.
Ook is het wel mogelijk, en minstens denkbaar, dat er zich een vuiltje op mijn scherm bevond, waardoor ik in de verkeerde veronderstelling kan zijn gekomen dat er wel degelijk al een punt stond, en ik er dus geen meer hoefde aan te brengen.
Ik wil dat niet als excuus aanhalen, maar het wel in overweging geven.

 

Een reactie plaatsen

<< Home

<<Oudere berichten     Nieuwere berichten>>